ὣς οἱ μὲν Τρῶες φυλακὰς ἔχον· αὐτὰρ Ἀχαιοὺς
θεσπεσίη ἔχε φύζα φόβου κρυόεντος ἑταίρη,
πένθεϊ δ’ἀτλήτ βεβολήατο πάντες ἄριστοι.
ὡς δ’ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον ἰχθυόεντα
Βορέης καὶ Ζέφυρος, τώ τε Θρῄκηθεν ητον
ἐλθόντ’ ἐξαπίνης· ἄμυδις δέ τε κῦμα κελαινὸν
κορθύεται, πολλὸν δὲ παρὲξ ἅλα φῦκος ἔχευεν·
ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐν στήθεσσιν Ἀχαιῶν.
Ἀτρεΐδης δ’ἄχεϊ μεγάλ βεβολημένος ἦτορ
φοίτα κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κελεύων
κλήδην εἰς ἀγορὴν κικλήσκειν ἄνδρα ἕκαστον,
μὴ δὲ βοᾶν· αὐτὸς δὲ μετ πρώτοισι πονεῖτο.
ἷζον δ’εἰν ἀγορ τετιηότες· ἂν δ’Ἀγαμέμνων
ἵστατο δάκρυ χέων ὥς τε κρήνη μελάνυδρος
τε κατ’ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ·
ὣς βαρ στενάχων ἔπε’ Ἀργείοισι μετηύδα·
φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
Ζεύς με μέγα Κρονίδης ἄτ ἐνέδησε βαρεί
σχέτλιος, ὃς τότε μέν μοι ὑπέσχετο καὶ κατένευσεν
Ἴλιον ἐκπέρσαντ’ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι,
νῦν δὲ κακὴν ἀπάτην βουλεύσατο, καί με κελεύει
δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι, ἐπεὶ πολὺν ὤλεσα λαόν.
οὕτω που Δι μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι,
ὃς δὴ πολλάων πολίων κατέλυσε κάρηνα
ἠδ’ ἔτι καὶ λύσει· τοῦ γὰρ κράτος ἐστ μέγιστον.
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγ εἴπω πειθώμεθα πάντες·
φεύγωμεν σὺν νηυσ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·
οὐ γὰρ ἔτι Τροίην αἱρήσομεν εὐρυάγυιαν.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.
δὴν δ’ἄνε ἦσαν τετιηότες υἷες Ἀχαιῶν·
ὀψ δὲ δὴ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
Ἀτρεΐδη σοὶ πρῶτα μαχήσομαι ἀφραδέοντι,
θέμις ἐστὶν ἄναξ ἀγορῇ· σὺ δὲ μή τι χολωθῇς.
ἀλκὴν μέν μοι πρῶτον ὀνείδισας ἐν Δαναοῖσι
φὰς ἔμεν ἀπτόλεμον καὶ ἀνάλκιδα· ταῦτα δὲ πάντα
ἴσασ’ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδ γέροντες.
σοὶ δὲ διάνδιχα δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω·
σκήπτρ μέν τοι δῶκε τετιμῆσθαι περ πάντων,
ἀλκὴν δ’οὔ τοι δῶκεν, τε κράτος ἐστ μέγιστον.
δαιμόνι’ οὕτω που μάλα ἔλπεαι υἷας Ἀχαιῶν
ἀπτολέμους τ’ἔμεναι καὶ ἀνάλκιδας ὡς ἀγορεύεις;
εἰ δέ τοι αὐτ θυμὸς ἐπέσσυται ὥς τε νέεσθαι
ἔρχεο· πάρ τοι ὁδός, νῆες δέ τοι ἄγχι θαλάσσης
ἑστᾶσ’, αἵ τοι ἕποντο Μυκήνηθεν μάλα πολλαί.
ἀλλ’ ἄλλοι μενέουσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
εἰς κέ περ Τροίην διαπέρσομεν. εἰ δὲ καὶ αὐτοὶ
φευγόντων σὺν νηυσ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·
νῶϊ δ’ἐγ Σθένελός τε μαχησόμεθ’ εἰς κε τέκμωρ
Ἰλίου εὕρωμεν· σὺν γὰρ θε εἰλήλουθμεν.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες ἐπίαχον υἷες Ἀχαιῶν
μῦθον ἀγασσάμενοι Διομήδεος ἱπποδάμοιο.
τοῖσι δ’ἀνιστάμενος μετεφώνεεν ἱππότα Νέστωρ·
Τυδεΐδη περ μὲν πολέμ ἔνι καρτερός ἐσσι,
καὶ βουλ μετ πάντας ὁμήλικας ἔπλευ ἄριστος.
οὔ τίς τοι τὸν μῦθον ὀνόσσεται ὅσσοι Ἀχαιοί,
οὐδ πάλιν ἐρέει· ἀτὰρ οὐ τέλος ἵκεο μύθων.
μὲν καὶ νέος ἐσσί, ἐμὸς δέ κε καὶ πάϊς εἴης
ὁπλότατος γενεῆφιν· ἀτὰρ πεπνυμένα βάζεις
Ἀργείων βασιλας, ἐπεὶ κατ μοῖραν ειπες.
ἀλλ’ ἄγ’ ἐγών, ὃς σεῖο γεραίτερος εὔχομαι εἶναι,
ἐξείπω καὶ πάντα διίξομαι· οὐδέ κέ τίς μοι
μῦθον ἀτιμήσει’, οὐδ κρείων Ἀγαμέμνων.
ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος
ὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος.
ἀλλ’ ἤτοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτ μελαίν
δόρπά τ’ἐφοπλισόμεσθα· φυλακτῆρες δὲ ἕκαστοι
λεξάσθων παρ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός.
κούροισιν μὲν ταῦτ’ ἐπιτέλλομαι· αὐτὰρ ἔπειτα
Ἀτρεΐδη σὺ μὲν ἄρχε· σὺ γὰρ βασιλεύτατός ἐσσι.
δαίνυ δαῖτα γέρουσιν· οικέ τοι, οὔ τοι εικές.
πλεῖαί τοι οἴνου κλισίαι, τὸν νῆες Ἀχαιῶν
ἠμάτιαι Θρῄκηθεν ἐπ’ εὐρέα πόντον ἄγουσι·
πᾶσά τοί ἐσθ’ ὑποδεξίη, πολέεσσι δ’ἀνάσσεις.
πολλῶν δ’ἀγρομένων τῷ πείσεαι ὅς κεν ἀρίστην
βουλὴν βουλεύσῃ· μάλα δὲ χρεὼ πάντας Ἀχαιοὺς
ἐσθλῆς καὶ πυκινῆς, ὅτι δήϊοι ἐγγύθι νηῶν
καίουσιν πυρ πολλά· τίς ἂν τάδε γηθήσειε;
νὺξ δ’ἧδ’ διαρραίσει στρατὸν σαώσει.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ πίθοντο.
ἐκ δὲ φυλακτῆρες σὺν τεύχεσιν ἐσσεύοντο
ἀμφί τε Νεστορίδην Θρασυμήδεα ποιμένα λαῶν,
ἠδ’ ἀμφ’ Ἀσκάλαφον καὶ άλμενον υἷας Ἄρηος
ἀμφί τε Μηριόνην Ἀφαρά τε Δηΐπυρόν τε,
ἠδ’ ἀμφ Κρείοντος υἱὸν Λυκομήδεα δῖον.
ἕπτ’ ἔσαν ἡγεμόνες φυλάκων, ἑκατὸν δὲ ἑκάστ
κοῦροι ἅμα στεῖχον δολίχ’ ἔγχεα χερσὶν ἔχοντες·
κὰδ δὲ μέσον τάφρου καὶ τείχεος ἷζον όντες·
ἔνθα δὲ πῦρ κήαντο, τίθεντο δὲ δόρπα ἕκαστος.
Ἀτρεΐδης δὲ γέροντας ολλέας ἦγεν Ἀχαιῶν
ἐς κλισίην, παρ δέ σφι τίθει μενοεικέα δαῖτα.
οἳ δ’ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας αλλον.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
τοῖς γέρων πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτιν
Νέστωρ, οὗ καὶ πρόσθεν ἀρίστη φαίνετο βουλή·
σφιν ϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον
ἐν σοὶ μὲν λήξω, σέο δ’ἄρξομαι, οὕνεκα πολλῶν
λαῶν ἐσσι ἄναξ καί τοι Ζεὺς ἐγγυάλιξε
σκῆπτρόν τ’ἠδ θέμιστας, ἵνά σφισι βουλεύῃσθα.
τώ σε χρὴ περ μὲν φάσθαι ἔπος ἠδ’ ἐπακοῦσαι,
κρηῆναι δὲ καὶ ἄλλῳ, ὅτ’ ἄν τινα θυμὸς ἀνώγ
εἰπεῖν εἰς ἀγαθόν· σέο δ’ἕξεται ὅττί κεν ἄρχῃ.
αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα.
οὐ γάρ τις νόον ἄλλος ἀμείνονα τοῦδε νοήσει
οἷον ἐγ νοέω ἠμὲν πάλαι ἠδ’ ἔτι καὶ νῦν
ἐξ ἔτι τοῦ ὅτε διογενὲς Βρισηΐδα κούρην
χωομένου Ἀχιλος ἔβης κλισίηθεν ἀπούρας
οὔ τι καθ’ ἡμέτερόν γε νόον· μάλα γάρ τοι ἔγωγε
πόλλ’ ἀπεμυθεόμην· σὺ δὲ σῷ μεγαλήτορι θυμ
εἴξας ἄνδρα φέριστον, ὃν ἀθάνατοί περ ἔτισαν,
ἠτίμησας, ἑλὼν γὰρ ἔχεις γέρας· ἀλλ’ ἔτι καὶ νῦν
φραζώμεσθ’ ὥς κέν μιν ἀρεσσάμενοι πεπίθωμεν
δώροισίν τ’ἀγανοῖσιν ἔπεσσί τε μειλιχίοισι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
γέρον οὔ τι ψεῦδος ἐμὰς ἄτας κατέλεξας·
ασάμην, οὐδ’ αὐτὸς ἀναίνομαι. ἀντί νυ πολλῶν
λαῶν ἐστὶν ἀνὴρ ὅν τε Ζεὺς κῆρι φιλήσῃ,
ὡς νῦν τοῦτον ἔτισε, δάμασσε δὲ λαὸν Ἀχαιῶν.
ἀλλ’ ἐπεὶ ασάμην φρεσ λευγαλέῃσι πιθήσας,
ἂψ ἐθέλω ἀρέσαι δόμεναί τ’ἀπερείσι’ ἄποινα.
ὑμῖν δ’ἐν πάντεσσι περικλυτ δῶρ’ ὀνομήνω
ἕπτ’ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα,
αἴθωνας δὲ λέβητας είκοσι, δώδεκα δ’ἵππους
πηγοὺς ἀθλοφόρους, οἳ έθλια ποσσὶν ἄροντο.
οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνὴρ τόσσα γένοιτο,
οὐδέ κεν ἀκτήμων ἐριτίμοιο χρυσοῖο,
ὅσσά μοι ἠνείκαντο έθλια μώνυχες ἵπποι.
δώσω δ’ἑπτ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας
Λεσβίδας, ἃς ὅτε Λέσβον ϋκτιμένην ἕλεν αὐτὸς
ἐξελόμην, αἳ κάλλει ἐνίκων φῦλα γυναικῶν.
τὰς μέν οἱ δώσω, μετ δ’ἔσσεται ἣν τότ’ ἀπηύρων
κούρη Βρισος· ἐπ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι
μή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδ μιγῆναι,
θέμις ἀνθρώπων πέλει ἀνδρῶν ἠδ γυναικῶν.
ταῦτα μὲν αὐτίκα πάντα παρέσσεται· εἰ δέ κεν αὖτε
ἄστυ μέγα Πριάμοιο θεοὶ δώωσ’ ἀλαπάξαι,
νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηησάσθω
εἰσελθών, ὅτε κεν δατεώμεθα ληΐδ’ Ἀχαιοί,
Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας είκοσιν αὐτὸς ἑλέσθω,
αἴ κε μετ’ Ἀργείην Ἑλένην κάλλισται ἔωσιν.
εἰ δέ κεν Ἄργος ἱκοίμεθ’ Ἀχαιϊκὸν οὖθαρ ἀρούρης
γαμβρός κέν μοι ἔοι· τίσω δέ μιν ἶσον Ὀρέστῃ,
ὅς μοι τηλύγετος τρέφεται θαλί ἔνι πολλῇ.
τρεῖς δέ μοί εἰσι θύγατρες ἐν μεγάρ εὐπήκτ
Χρυσόθεμις καὶ Λαοδίκη καὶ Ἰφιάνασσα,
τάων ἥν κ’ἐθέλῃσι φίλην ἀνάεδνον ἀγέσθω
πρὸς οἶκον Πηλος· ἐγ δ’ἐπ μείλια δώσω
πολλ μάλ’, ὅσσ’ οὔ πώ τις ἐπέδωκε θυγατρί·
ἑπτ δέ οἱ δώσω εὖ ναιόμενα πτολίεθρα
Καρδαμύλην Ἐνόπην τε καὶ Ἱρὴν ποιήεσσαν
Φηράς τε ζαθέας ἠδ’&nbsnbsp;Ἄνθειαν βαθύλειμον
καλήν τ’Αἴπειαν καὶ Πήδασον ἀμπελόεσσαν.
πᾶσαι δ’ἐγγὺς ἁλός, νέαται Πύλου ἠμαθόεντος·
ἐν δ’ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβοῦται,
οἵ κέ δωτίνῃσι θεὸν ὣς τιμήσουσι
καί οἱ ὑπ σκήπτρ λιπαρὰς τελέουσι θέμιστας.
ταῦτά κέ οἱ τελέσαιμι μεταλήξαντι χόλοιο.
δμηθήτω· ΐδης τοι ἀμείλιχος ἠδ’ ἀδάμαστος,
τοὔνεκα καί τε βροτοῖσι θεῶν ἔχθιστος ἁπάντων·
καί μοι ὑποστήτω ὅσσον βασιλεύτερός εἰμι
ἠδ’ ὅσσον γενε προγενέστερος εὔχομαι εἶναι.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον
δῶρα μὲν οὐκέτ’ ὀνοστ διδοῖς Ἀχιλϊ ἄνακτι·
ἀλλ’ ἄγετε κλητοὺς ὀτρύνομεν, οἵ κε τάχιστα
ἔλθωσ’ ἐς κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλος.
εἰ δ’ἄγε τοὺς ἂν ἐγ ἐπιόψομαι οἳ δὲ πιθέσθων.
Φοῖνιξ μὲν πρώτιστα Δι φίλος ἡγησάσθω,
αὐτὰρ ἔπειτ’ Αἴας τε μέγας καὶ δῖος Ὀδυσσεύς·
κηρύκων δ’Ὀδίος τε καὶ Εὐρυβάτης ἅμ’ ἑπέσθων.
φέρτε δὲ χερσὶν ὕδωρ, εὐφημῆσαί τε κέλεσθε,
ὄφρα Δι Κρονίδ ἀρησόμεθ’, αἴ κ’ἐλεήσῃ.
ὣς φάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν αδότα μῦθον ειπεν.
αὐτίκα κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπ χεῖρας ἔχευαν,
κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,
νώμησαν δ’ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν.
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ’ἔπιόν θ’ὅσον ἤθελε θυμός,
ὁρμῶντ’ ἐκ κλισίης Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο.
τοῖσι δὲ πόλλ’ ἐπέτελλε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ
δενδίλλων ἐς ἕκαστον, Ὀδυσσϊ δὲ μάλιστα,
πειρᾶν ὡς πεπίθοιεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα.
τὼ δὲ βάτην παρ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης
πολλ μάλ’ εὐχομένω γαιηόχ ἐννοσιγαί
ῥηϊδίως πεπιθεῖν μεγάλας φρένας Αἰακίδαο.
Μυρμιδόνων δ’ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην,
τὸν δ’εὗρον φρένα τερπόμενον φόρμιγγι λιγεί
καλ δαιδαλέῃ, ἐπ δ’ἀργύρεον ζυγὸν εν,
τὴν ἄρετ’ ἐξ ἐνάρων πόλιν ετίωνος ὀλέσσας·
τῇ γε θυμὸν ἔτερπεν, ειδε δ’ἄρα κλέα ἀνδρῶν.
Πάτροκλος δέ οἱ οἶος ἐναντίος ἧστο σιωπῇ,
δέγμενος Αἰακίδην ὁπότε λήξειεν είδων,
τὼ δὲ βάτην προτέρω, ἡγεῖτο δὲ δῖος Ὀδυσσεύς,
στὰν δὲ πρόσθ’ αὐτοῖο· ταφὼν δ’ἀνόρουσεν Ἀχιλλεὺς
αὐτ σὺν φόρμιγγι λιπὼν ἕδος ἔνθα θάασσεν.
ὣς δ’αὔτως Πάτροκλος, ἐπεὶ ἴδε φῶτας, ἀνέστη.
τὼ καὶ δεικνύμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
χαίρετον· φίλοι ἄνδρες ἱκάνετον τι μάλα χρεώ,
οἵ μοι σκυζομέν περ Ἀχαιῶν φίλτατοί ἐστον.
ὣς ἄρα φωνήσας προτέρω ἄγε δῖος Ἀχιλλεύς,
εἷσεν δ’ἐν κλισμοῖσι τάπησί τε πορφυρέοισιν.
αἶψα δὲ Πάτροκλον προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·
μείζονα δὴ κρητῆρα Μενοιτίου υἱ καθίστα,
ζωρότερον δὲ κέραιε, δέπας δ’ἔντυνον ἑκάστῳ·
οἳ γὰρ φίλτατοι ἄνδρες ἐμ ὑπέασι μελάθρῳ.
ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλ ἐπεπείθεθ’ ἑταίρῳ.
αὐτὰρ γε κρεῖον μέγα κάββαλεν ἐν πυρὸς αὐγῇ,
ἐν δ’ἄρα νῶτον ἔθηκ’ ϊος καὶ πίονος αἰγός,
ἐν δὲ συὸς σιάλοιο ῥάχιν τεθαλυῖαν ἀλοιφῇ.
τῷ δ’ἔχεν Αὐτομέδων, τάμνεν δ’ἄρα δῖος Ἀχιλλεύς.
καὶ τὰ μὲν εὖ μίστυλλε καὶ ἀμφ’ ὀβελοῖσιν ἔπειρε,
πῦρ δὲ Μενοιτιάδης δαῖεν μέγα ἰσόθεος φώς.
αὐτὰρ ἐπεὶ κατ πῦρ ἐκάη καὶ φλὸξ ἐμαράνθη,
ἀνθρακιὴν στορέσας ὀβελοὺς ἐφύπερθε τάνυσσε,
πάσσε δ’ἁλὸς θείοιο κρατευτάων ἐπαείρας.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ὤπτησε καὶ εἰν ἐλεοῖσιν ἔχευε,
Πάτροκλος μὲν σῖτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζ
καλοῖς ἐν κανέοισιν, ἀτὰρ κρέα νεῖμεν Ἀχιλλεύς.
αὐτὸς δ’ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσος θείοιο
τοίχου τοῦ ἑτέροιο, θεοῖσι δὲ θῦσαι ἀνώγει
Πάτροκλον ὃν ἑταῖρον· δ’ἐν πυρ βάλλε θυηλάς.
οἳ δ’ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας αλλον.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
νεῦσ’ Αἴας Φοίνικι· νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεύς,
πλησάμενος δ’οἴνοιο δέπας δείδεκτ’ Ἀχιλα·
χαῖρ’ Ἀχιλεῦ· δαιτὸς μὲν ΐσης οὐκ ἐπιδευεῖς
ἠμὲν ἐν κλισί Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο
ἠδ καὶ ἐνθάδε νῦν, πάρα γὰρ μενοεικέα πολλ
δαίνυσθ’· ἀλλ’ οὐ δαιτὸς ἐπηράτου ἔργα μέμηλεν,
ἀλλ λίην μέγα πῆμα διοτρεφὲς εἰσορόωντες
δείδιμεν· ἐν δοι δὲ σαωσέμεν ἀπολέσθαι
νῆας ϋσσέλμους, εἰ μὴ σύ γε δύσεαι ἀλκήν.
ἐγγὺς γὰρ νηῶν καὶ τείχεος αὖλιν ἔθεντο
Τρῶες ὑπέρθυμοι τηλεκλειτοί τ’ἐπίκουροι
κηάμενοι πυρ πολλ κατ στρατόν, οὐδ’ ἔτι φασ
σχήσεσθ’, ἀλλ’ ἐν νηυσ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.
Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ἐνδέξια σήματα φαίνων
ἀστράπτει· Ἕκτωρ δὲ μέγα σθένεϊ βλεμεαίνων
μαίνεται ἐκπάγλως πίσυνος Διί, οὐδέ τι τίει
ἀνέρας οὐδ θεούς· κρατερ δέ λύσσα δέδυκεν.
ἀρᾶται δὲ τάχιστα φανήμεναι δῖαν·
στεῦται γὰρ νηῶν ἀποκόψειν ἄκρα κόρυμβα
αὐτάς τ’ἐμπρήσειν μαλεροῦ πυρός, αὐτὰρ Ἀχαιοὺς
δῃώσειν παρ τῇσιν ὀρινομένους ὑπ καπνοῦ.
ταῦτ’ αἰνῶς δείδοικα κατ φρένα, μή οἱ ἀπειλὰς
ἐκτελέσωσι θεοί, ἡμῖν δὲ δὴ αἴσιμον εἴη
φθίσθαι ἐν Τροί ἑκὰς Ἄργεος ἱπποβότοιο.
ἀλλ’ ἄνα εἰ μέμονάς γε καὶ ὀψέ περ υἷας Ἀχαιῶν
τειρομένους ἐρύεσθαι ὑπ Τρώων ὀρυμαγδοῦ.
αὐτ τοι μετόπισθ’ ἄχος ἔσσεται, οὐδέ τι μῆχος
ῥεχθέντος κακοῦ ἔστ’ ἄκος εὑρεῖν· ἀλλ πολ πρὶν
φράζευ ὅπως Δαναοῖσιν ἀλεξήσεις κακὸν ἦμαρ.
πέπον μὲν σοί γε πατὴρ ἐπετέλλετο Πηλεὺς
ἤματι τῷ ὅτε σ’ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε·
τέκνον ἐμὸν κάρτος μὲν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη
δώσουσ’ αἴ κ’ἐθέλωσι, σὺ δὲ μεγαλήτορα θυμὸν
ἴσχειν ἐν στήθεσσι· φιλοφροσύνη γὰρ ἀμείνων·
ληγέμεναι δ’ἔριδος κακομηχάνου, ὄφρά σε μᾶλλον
τίωσ’ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδ γέροντες.
ὣς ἐπέτελλ’ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλ’ ἔτι καὶ νῦν
παύε’, α δὲ χόλον θυμαλγέα· σοὶ δ’Ἀγαμέμνων
ἄξια δῶρα δίδωσι μεταλήξαντι χόλοιο.
εἰ δὲ σὺ μέν μευ ἄκουσον, ἐγ δέ κέ τοι καταλέξω
ὅσσά τοι ἐν κλισίῃσιν ὑπέσχετο δῶρ’ Ἀγαμέμνων·
ἕπτ’ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα,
αἴθωνας δὲ λέβητας είκοσι, δώδεκα δ’ἵππους
πηγοὺς ἀθλοφόρους, οἳ έθλια ποσσὶν ἄροντο.
οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνὴρ τόσσα γένοιτο
οὐδέ κεν ἀκτήμων ἐριτίμοιο χρυσοῖο,
ὅσσ’ Ἀγαμέμνονος ἵπποι έθλια ποσσὶν ἄροντο.
δώσει δ’ἑπτ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας
Λεσβίδας, ἃς ὅτε Λέσβον ϋκτιμένην ἕλες αὐτὸς
ἐξέλεθ’, αἳ τότε κάλλει ἐνίκων φῦλα γυναικῶν.
τὰς μέν τοι δώσει, μετ δ’ἔσσεται ἣν τότ’ ἀπηύρα
κούρη Βρισος· ἐπ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμεῖται
μή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδ μιγῆναι
θέμις ἐστὶν ἄναξ ἤτ’ ἀνδρῶν ἤτε γυναικῶν.
ταῦτα μὲν αὐτίκα πάντα παρέσσεται· εἰ δέ κεν αὖτε
ἄστυ μέγα Πριάμοιο θεοὶ δώωσ’ ἀλαπάξαι,
νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηήσασθαι
εἰσελθών, ὅτε κεν δατεώμεθα ληΐδ’ Ἀχαιοί,
Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας είκοσιν αὐτὸς ἑλέσθαι,
αἵ κε μετ’ Ἀργείην Ἑλένην κάλλισται ἔωσιν.
εἰ δέ κεν Ἄργος ἱκοίμεθ’ Ἀχαιϊκὸν οὖθαρ ἀρούρης
γαμβρός κέν οἱ οις· τίσει δέ σε ἶσον Ὀρέστῃ,
ὅς οἱ τηλύγετος τρέφεται θαλί ἔνι πολλῇ.
τρεῖς δέ οἵ εἰσι θύγατρες ἐν μεγάρ εὐπήκτ
Χρυσόθεμις καὶ Λαοδίκη καὶ Ἰφιάνασσα,
τάων ἥν κ’ἐθέλῃσθα φίλην ἀνάεδνον ἄγεσθαι
πρὸς οἶκον Πηλος· δ’αὖτ’ ἐπ μείλια δώσει
πολλ μάλ’, ὅσσ’ οὔ πώ τις ἐπέδωκε θυγατρί·
ἑπτ δέ τοι δώσει εὖ ναιόμενα πτολίεθρα
Καρδαμύλην Ἐνόπην τε καὶ Ἱρὴν ποιήεσσαν
Φηράς τε ζαθέας ἠδ’ Ἄνθειαν βαθύλειμον
καλήν τ’Αἴπειαν καὶ Πήδασον ἀμπελόεσσαν.
πᾶσαι δ’ἐγγὺς ἁλός, νέαται Πύλου ἠμαθόεντος·
ἐν δ’ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβοῦται,
οἵ κέ σε δωτίνῃσι θεὸν ὣς τιμήσουσι
καί τοι ὑπ σκήπτρ λιπαρὰς τελέουσι θέμιστας.
ταῦτά κέ τοι τελέσειε μεταλήξαντι χόλοιο.
εἰ δέ τοι Ἀτρεΐδης μὲν ἀπήχθετο κηρόθι μᾶλλον
αὐτὸς καὶ τοῦ δῶρα, σὺ δ’ἄλλους περ Παναχαιοὺς
τειρομένους ἐλέαιρε κατ στρατόν, οἵ σε θεὸν ὣς
τίσουσ’· γάρ κέ σφι μάλα μέγα κῦδος ἄροιο·
νῦν γάρ χ’Ἕκτορ’ ἕλοις, ἐπεὶ ἂν μάλα τοι σχεδὸν ἔλθοι
λύσσαν ἔχων ὀλοήν, ἐπεὶ οὔ τινά φησιν ὁμοῖον
οἷ ἔμεναι Δαναῶν οὓς ἐνθάδε νῆες ἔνεικαν.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ
χρὴ μὲν δὴ τὸν μῦθον ἀπηλεγέως ἀποειπεῖν,
περ δὴ φρονέω τε καὶ ὡς τετελεσμένον ἔσται,
ὡς μή μοι τρύζητε παρήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος.
ἐχθρὸς γάρ μοι κεῖνος ὁμῶς ΐδαο πύλῃσιν
ὅς χ’ἕτερον μὲν κεύθ ἐν φρεσίν, ἄλλο δὲ εἴπῃ.
αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα·
οὔτ’ ἔμεγ’ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα πεισέμεν οἴω
οὔτ’ ἄλλους Δαναούς, ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις εν
μάρνασθαι δηίοισιν ἐπ’ ἀνδράσι νωλεμὲς αἰεί.
ἴση μοῖρα μένοντι καὶ εἰ μάλα τις πολεμίζοι·
ἐν δὲ τιμ ἠμὲν κακὸς ἠδ καὶ ἐσθλός·
κάτθαν’ ὁμῶς τ’ἀεργὸς ἀνὴρ τε πολλ οργώς.
οὐδέ τί μοι περίκειται, ἐπεὶ πάθον ἄλγεα θυμ
αἰεὶ ἐμὴν ψυχὴν παραβαλλόμενος πολεμίζειν.
ὡς δ’ὄρνις ἀπτῆσι νεοσσοῖσι προφέρῃσι
μάστακ’ ἐπεί κε λάβῃσι, κακῶς δ’ἄρα οἱ πέλει αὐτῇ,
ὣς καὶ ἐγ πολλὰς μὲν ΰπνους νύκτας αυον,
ἤματα δ’αἱματόεντα διέπρησσον πολεμίζων
ἀνδράσι μαρνάμενος άρων ἕνεκα σφετεράων.
δώδεκα δὴ σὺν νηυσ πόλεις ἀλάπαξ’ ἀνθρώπων,
πεζὸς δ’ἕνδεκά φημι κατ Τροίην ἐρίβωλον·
τάων ἐκ πασέων κειμήλια πολλ καὶ ἐσθλ
ἐξελόμην, καὶ πάντα φέρων Ἀγαμέμνονι δόσκον
Ἀτρεΐδῃ· δ’ὄπισθε μένων παρ νηυσ θοῇσι
δεξάμενος δι παῦρα δασάσκετο, πολλ δ’ἔχεσκεν.
ἄλλα δ’ἀριστήεσσι δίδου γέρα καὶ βασιλεῦσι·
τοῖσι μὲν ἔμπεδα κεῖται, ἐμεῦ δ’ἀπ μούνου Ἀχαιῶν
εἵλετ’, ἔχει δ’ἄλοχον θυμαρέα· τῇ παριαύων
τερπέσθω. τί δὲ δεῖ πολεμιζέμεναι Τρώεσσιν
Ἀργείους; τί δὲ λαὸν ἀνήγαγεν ἐνθάδ’ ἀγείρας
Ἀτρεΐδης; οὐχ Ἑλένης ἕνεκ’ ϋκόμοιο;
μοῦνοι φιλέουσ’ ἀλόχους μερόπων ἀνθρώπων
Ἀτρεΐδαι; ἐπεὶ ὅς τις ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ ἐχέφρων
τὴν αὐτοῦ φιλέει καὶ κήδεται, ὡς καὶ ἐγ τὴν
ἐκ θυμοῦ φίλεον δουρικτητήν περ οῦσαν.
νῦν δ’ἐπεὶ ἐκ χειρῶν γέρας εἵλετο καί μ’ἀπάτησε
μή μευ πειράτω εὖ εἰδότος· οὐδέ με πείσει.
ἀλλ’ Ὀδυσεῦ σὺν σοί τε καὶ ἄλλοισιν βασιλεῦσι
φραζέσθω νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήίον πῦρ.
μὲν δὴ μάλα πολλ πονήσατο νόσφιν ἐμεῖο,
καὶ δὴ τεῖχος ἔδειμε, καὶ ἤλασε τάφρον ἐπ’ αὐτ
εὐρεῖαν μεγάλην, ἐν δὲ σκόλοπας κατέπηξεν·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς δύναται σθένος Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
ἴσχειν· ὄφρα δ’ἐγ μετ’ Ἀχαιοῖσιν πολέμιζον
οὐκ ἐθέλεσκε μάχην ἀπ τείχεος ὀρνύμεν Ἕκτωρ,
ἀλλ’ ὅσον ἐς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν·
ἔνθά ποτ’ οἶον ἔμιμνε, μόγις δέ μευ ἔκφυγεν ὁρμήν.
νῦν δ’ἐπεὶ οὐκ ἐθέλω πολεμιζέμεν Ἕκτορι δί
αὔριον ἱρ Δι ῥέξας καὶ πᾶσι θεοῖσι
νηήσας εὖ νῆας, ἐπὴν ἅλα δὲ προερύσσω,
ὄψεαι, αἴ κ’ἐθέλῃσθα καὶ αἴ κέν τοι τὰ μεμήλῃ,
ἦρι μάλ’ Ἑλλήσποντον ἐπ’ ἰχθυόεντα πλεούσας
νῆας ἐμάς, ἐν δ’ἄνδρας ἐρεσσέμεναι μεμαῶτας·
εἰ δέ κεν εὐπλοίην δώ κλυτὸς ἐννοσίγαιος
ἤματί κε τριτάτ Φθίην ἐρίβωλον ἱκοίμην.
ἔστι δέ μοι μάλα πολλά, τὰ κάλλιπον ἐνθάδε ἔρρων·
ἄλλον δ’ἐνθένδε χρυσὸν καὶ χαλκὸν ἐρυθρὸν
ἠδ γυναῖκας ϋζώνους πολιόν τε σίδηρον
ἄξομαι, ἅσσ’ ἔλαχόν γε· γέρας δέ μοι, ὅς περ ἔδωκεν,
αὖτις ἐφυβρίζων ἕλετο κρείων Ἀγαμέμνων
Ἀτρεΐδης· τῷ πάντ’ ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλω
ἀμφαδόν, ὄφρα καὶ ἄλλοι ἐπισκύζωνται Ἀχαιοὶ
εἴ τινά που Δαναῶν ἔτι ἔλπεται ἐξαπατήσειν
αἰὲν ἀναιδείην ἐπιειμένος· οὐδ’ ἂν ἔμοιγε
τετλαίη κύνεός περ ὼν εἰς ὦπα ἰδέσθαι·
οὐδέ τί οἱ βουλὰς συμφράσσομαι, οὐδ μὲν ἔργον·
ἐκ γὰρ δή μ’ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν· οὐδ’ ἂν ἔτ’ αὖτις
ἐξαπάφοιτ’ ἐπέεσσιν· ἅλις δέ οἱ· ἀλλ ἕκηλος
ἐρρέτω· ἐκ γάρ εὑ φρένας εἵλετο μητίετα Ζεύς.
ἐχθρ δέ μοι τοῦ δῶρα, τίω δέ μιν ἐν καρὸς αἴσῃ.
οὐδ’ εἴ μοι δεκάκις τε καὶ εἰκοσάκις τόσα δοίη
ὅσσά τέ οἱ νῦν ἔστι, καὶ εἴ ποθεν ἄλλα γένοιτο,
οὐδ’ ὅσ’ ἐς Ὀρχομενὸν ποτινίσεται, οὐδ’ ὅσα Θήβας
Αἰγυπτίας, ὅθι πλεῖστα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται,
αἵ θ’ἑκατόμπυλοί εἰσι, διηκόσιοι δ’ἀν’ ἑκάστας
ἀνέρες ἐξοιχνεῦσι σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν·
οὐδ’ εἴ μοι τόσα δοίη ὅσα ψάμαθός τε κόνις τε,
οὐδέ κεν ὧς ἔτι θυμὸν ἐμὸν πείσει’ Ἀγαμέμνων
πρίν γ’ἀπ πᾶσαν ἐμοὶ δόμεναι θυμαλγέα λώβην.
κούρην δ’οὐ γαμέω Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,
οὐδ’ εἰ χρυσεί Ἀφροδίτ κάλλος ἐρίζοι,
ἔργα δ’Ἀθηναί γλαυκώπιδι ἰσοφαρίζοι·
οὐδέ μιν ὧς γαμέω· δ’Ἀχαιῶν ἄλλον ἑλέσθω,
ὅς τις οἷ τ’ἐπέοικε καὶ ὃς βασιλεύτερός ἐστιν.
ἢν γὰρ δή με σαῶσι θεοὶ καὶ οἴκαδ’ ἵκωμαι,
Πηλεύς θήν μοι ἔπειτα γυναῖκά γε μάσσεται αὐτός.
πολλαὶ Ἀχαιΐδες εἰσὶν ἀν’ Ἑλλάδα τε Φθίην τε
κοῦραι ἀριστήων, οἵ τε πτολίεθρα ῥύονται,
τάων ἥν κ’ἐθέλωμι φίλην ποιήσομ’ ἄκοιτιν.
ἔνθα δέ μοι μάλα πολλὸν ἐπέσσυτο θυμὸς ἀγήνωρ
γήμαντα μνηστὴν ἄλοχον ϊκυῖαν ἄκοιτιν
κτήμασι τέρπεσθαι τὰ γέρων ἐκτήσατο Πηλεύς·
οὐ γὰρ ἐμοὶ ψυχῆς ἀντάξιον οὐδ’ ὅσα φασὶν
Ἴλιον ἐκτῆσθαι εὖ ναιόμενον πτολίεθρον
τὸ πρὶν ἐπ’ εἰρήνης, πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν,
οὐδ’ ὅσα λάϊνος οὐδὸς ἀφήτορος ἐντὸς έργει
Φοίβου Ἀπόλλωνος Πυθοῖ ἔνι πετρηέσσῃ.
ληϊστοὶ μὲν γάρ τε βόες καὶ ἴφια μῆλα,
κτητοὶ δὲ τρίποδές τε καὶ ἵππων ξανθ κάρηνα,
ἀνδρὸς δὲ ψυχ πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστ
οὔθ’ ἑλετή, ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.
μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θε Θέτις ἀργυρόπεζα
διχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλος δέ.
εἰ μέν κ’αὖθι μένων Τρώων πόλιν ἀμφιμάχωμαι,
ὤλετο μέν μοι νόστος, ἀτὰρ κλέος ἄφθιτον ἔσται·
εἰ δέ κεν οἴκαδ’ ἵκωμι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,
ὤλετό μοι κλέος ἐσθλόν, ἐπ δηρὸν δέ μοι αἰὼν
ἔσσεται, οὐδέ κέ μ’ὦκα τέλος θανάτοιο κιχείη.
καὶ δ’ἂν τοῖς ἄλλοισιν ἐγ παραμυθησαίμην
οἴκαδ’ ἀποπλείειν, ἐπεὶ οὐκέτι δήετε τέκμωρ
Ἰλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺς
χεῖρα ὴν ὑπερέσχε, τεθαρσήκασι δὲ λαοί.
ἀλλ’ ὑμεῖς μὲν όντες ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν
ἀγγελίην ἀπόφασθε· τὸ γὰρ γέρας ἐστ γερόντων·
ὄφρ’ ἄλλην φράζωνται ἐν φρεσ μῆτιν ἀμείνω,
κέ σφιν νῆάς τε σα καὶ λαὸν Ἀχαιῶν
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇς, ἐπεὶ οὔ σφισιν ἥδέ γ’ἑτοίμη
ἣν νῦν ἐφράσσαντο ἐμεῦ ἀπομηνίσαντος·
Φοῖνιξ δ’αὖθι παρ’ ἄμμι μένων κατακοιμηθήτω,
ὄφρά μοι ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδ’ ἕπηται
αὔριον ἢν ἐθέλῃσιν· ἀνάγκ δ’οὔ τί μιν ἄξω.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπ
μῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀπέειπεν·
ὀψ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἱππηλάτα Φοῖνιξ
δάκρυ’ ἀναπρήσας· περ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν·
εἰ μὲν δὴ νόστόν γε μετ φρεσ φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ
βάλλεαι, οὐδέ τι πάμπαν ἀμύνειν νηυσ θοῇσι
πῦρ ἐθέλεις ΐδηλον, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ,
πῶς ἂν ἔπειτ’ ἀπ σεῖο φίλον τέκος αὖθι λιποίμην
οἶος; σοὶ δέ μ’ἔπεμπε γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺς
ἤματι τῷ ὅτε σ’ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε
νήπιον οὔ πω εἰδόθ’ ὁμοιΐου πολέμοιο
οὐδ’ ἀγορέων, ἵνα τ’ἄνδρες ἀριπρεπέες τελέθουσι.
τοὔνεκά με προέηκε διδασκέμεναι τάδε πάντα,
μύθων τε ῥητῆρ’ ἔμεναι πρηκτῆρά τε ἔργων.
ὡς ἂν ἔπειτ’ ἀπ σεῖο φίλον τέκος οὐκ ἐθέλοιμι
λείπεσθ’, οὐδ’ εἴ κέν μοι ὑποσταίη θεὸς αὐτὸς
γῆρας ἀποξύσας θήσειν νέον ἡβώοντα,
οἷον ὅτε πρῶτον λίπον Ἑλλάδα καλλιγύναικα
φεύγων νείκεα πατρὸς Ἀμύντορος Ὀρμενίδαο,
ὅς μοι παλλακίδος περιχώσατο καλλικόμοιο,
τὴν αὐτὸς φιλέεσκεν, ἀτιμάζεσκε δ’ἄκοιτιν
μητέρ’ ἐμήν· δ’αἰὲν ἐμ λισσέσκετο γούνων
παλλακίδι προμιγῆναι, ἵν’ ἐχθήρειε γέροντα.
τῇ πιθόμην καὶ ἔρεξα· πατὴρ δ’ἐμὸς αὐτίκ’ ϊσθεὶς
πολλ κατηρᾶτο, στυγερὰς δ’ἐπεκέκλετ’ Ἐρινῦς,
μή ποτε γούνασιν οἷσιν ἐφέσσεσθαι φίλον υἱὸν
ἐξ ἐμέθεν γεγαῶτα· θεοὶ δ’ἐτέλειον ἐπαρὰς
Ζεύς τε καταχθόνιος καὶ ἐπαιν Περσεφόνεια.
ἔνθ’ ἐμοὶ οὐκέτι πάμπαν ἐρητύετ’ ἐν φρεσ θυμὸς
πατρὸς χωομένοιο κατ μέγαρα στρωφᾶσθαι.
μὲν πολλ ἔται καὶ ἀνεψιοὶ ἀμφὶς ἐόντες
αὐτοῦ λισσόμενοι κατερήτυον ἐν μεγάροισι,
πολλ δὲ ἴφια μῆλα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς
ἔσφαζον, πολλοὶ δὲ σύες θαλέθοντες ἀλοιφ
εὑόμενοι τανύοντο δι φλογὸς Ἡφαίστοιο,
πολλὸν δ’ἐκ κεράμων μέθυ πίνετο τοῖο γέροντος.
εἰνάνυχες δέ μοι ἀμφ’ αὐτ παρ νύκτας αυον·
οἳ μὲν ἀμειβόμενοι φυλακὰς ἔχον, οὐδέ ποτ’ ἔσβη
πῦρ, ἕτερον μὲν ὑπ’ αἰθούσ εὐερκέος αὐλῆς,
ἄλλο δ’ἐν προδόμῳ, πρόσθεν θαλάμοιο θυράων.
ἀλλ’ ὅτε δὴ δεκάτη μοι ἐπήλυθε νὺξ ἐρεβεννή,
καὶ τότ’ ἐγ θαλάμοιο θύρας πυκινῶς ἀραρυίας
ῥήξας ἐξῆλθον, καὶ ὑπέρθορον ἑρκίον αὐλῆς
ῥεῖα, λαθὼν φύλακάς τ’ἄνδρας δμῳάς τε γυναῖκας.
φεῦγον ἔπειτ’ ἀπάνευθε δι’ Ἑλλάδος εὐρυχόροιο,
Φθίην δ’ἐξικόμην ἐριβώλακα μητέρα μήλων
ἐς Πηλα ἄναχθ’· δέ με πρόφρων ὑπέδεκτο,
καί μ’ἐφίλησ’ ὡς εἴ τε πατὴρ ὃν παῖδα φιλήσ
μοῦνον τηλύγετον πολλοῖσιν ἐπ κτεάτεσσι,
καί μ’ἀφνειὸν ἔθηκε, πολὺν δέ μοι ὤπασε λαόν·
ναῖον δ’ἐσχατιὴν Φθίης Δολόπεσσιν ἀνάσσων.
καί σε τοσοῦτον ἔθηκα θεοῖς ἐπιείκελ’ Ἀχιλλεῦ,
ἐκ θυμοῦ φιλέων, ἐπεὶ οὐκ ἐθέλεσκες ἅμ’ ἄλλ
οὔτ’ ἐς δαῖτ’ έναι οὔτ’ ἐν μεγάροισι πάσασθαι,
πρίν γ’ὅτε δή σ’ἐπ’ ἐμοῖσιν ἐγ γούνεσσι καθίσσας
ὄψου τ’ἄσαιμι προταμὼν καὶ οἶνον ἐπισχών.
πολλάκι μοι κατέδευσας ἐπ στήθεσσι χιτῶνα
οἴνου ἀποβλύζων ἐν νηπιέ ἀλεγεινῇ.
ὣς ἐπ σοὶ μάλα πολλ πάθον καὶ πολλ μόγησα,
τὰ φρονέων μοι οὔ τι θεοὶ γόνον ἐξετέλειον
ἐξ ἐμεῦ· ἀλλ σὲ παῖδα θεοῖς ἐπιείκελ’ Ἀχιλλεῦ
ποιεύμην, ἵνα μοί ποτ’ εικέα λοιγὸν ἀμύνῃς.
ἀλλ’ Ἀχιλεῦ δάμασον θυμὸν μέγαν· οὐδέ τί σε χρὴ
νηλεὲς ἦτορ ἔχειν· στρεπτοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί,
τῶν περ καὶ μείζων ἀρετ τιμή τε βίη τε.
καὶ μὲν τοὺς θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσι
λοιβ τε κνίσ τε παρατρωπῶσ’ ἄνθρωποι
λισσόμενοι, ὅτε κέν τις ὑπερβή καὶ ἁμάρτῃ.
καὶ γάρ τε λιταί εἰσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιο
χωλαί τε ῥυσαί τε παραβλῶπές τ’ὀφθαλμώ,
αἵ ῥά τε καὶ μετόπισθ’ ἄτης ἀλέγουσι κιοῦσαι.
δ’ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος, οὕνεκα πάσας
πολλὸν ὑπεκπροθέει, φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπ’ αἶαν
βλάπτουσ’ ἀνθρώπους· αἳ δ’ἐξακέονται ὀπίσσω.
ὃς μέν τ’αἰδέσεται κούρας Διὸς ἆσσον ούσας,
τὸν δὲ μέγ’ ὤνησαν καί τ’ἔκλυον εὐχομένοιο·
ὃς δέ κ’ἀνήνηται καί τε στερεῶς ἀποείπῃ,
λίσσονται δ’ἄρα ταί γε Δία Κρονίωνα κιοῦσαι
τῷ ἄτην ἅμ’ ἕπεσθαι, ἵνα βλαφθεὶς ἀποτίσῃ.
ἀλλ’ Ἀχιλεῦ πόρε καὶ σὺ Διὸς κούρῃσιν ἕπεσθαι
τιμήν, τ’ἄλλων περ ἐπιγνάμπτει νόον ἐσθλῶν.
εἰ μὲν γὰρ μὴ δῶρα φέροι τὰ δ’ὄπισθ’ ὀνομάζοι
Ἀτρεΐδης, ἀλλ’ αἰὲν ἐπιζαφελῶς χαλεπαίνοι,
οὐκ ἂν ἔγωγέ σε μῆνιν ἀπορρίψαντα κελοίμην
Ἀργείοισιν ἀμυνέμεναι χατέουσί περ ἔμπης·
νῦν δ’ἅμα τ’αὐτίκα πολλ διδοῖ τὰ δ’ὄπισθεν ὑπέστη,
ἄνδρας δὲ λίσσεσθαι ἐπιπροέηκεν ἀρίστους
κρινάμενος κατ λαὸν Ἀχαιϊκόν, οἵ τε σοὶ αὐτ
φίλτατοι Ἀργείων· τῶν μὴ σύ γε μῦθον ἐλέγξῃς
μηδ πόδας· πρὶν δ’οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι.
οὕτω καὶ τῶν πρόσθεν ἐπευθόμεθα κλέα ἀνδρῶν
ἡρώων, ὅτε κέν τιν’ ἐπιζάφελος χόλος ἵκοι·
δωρητοί τε πέλοντο παράρρητοί τ’ἐπέεσσι.
μέμνημαι τόδε ἔργον ἐγ πάλαι οὔ τι νέον γε
ὡς ἦν· ἐν δ’ὑμῖν ἐρέω πάντεσσι φίλοισι.
Κουρῆτές τ’ἐμάχοντο καὶ Αἰτωλοὶ μενεχάρμαι
ἀμφ πόλιν Καλυδῶνα καὶ ἀλλήλους ἐνάριζον,
Αἰτωλοὶ μὲν ἀμυνόμενοι Καλυδῶνος ἐραννῆς,
Κουρῆτες δὲ διαπραθέειν μεμαῶτες Ἄρηϊ.
καὶ γὰρ τοῖσι κακὸν χρυσόθρονος Ἄρτεμις ὦρσε
χωσαμένη οἱ οὔ τι θαλύσια γουν ἀλωῆς
Οἰνεὺς ῥέξ’· ἄλλοι δὲ θεοὶ δαίνυνθ’ ἑκατόμβας,
οἴ δ’οὐκ ἔρρεξε Διὸς κούρ μεγάλοιο.
λάθετ’ ἢ οὐκ ἐνόησεν· άσατο δὲ μέγα θυμῷ.
δὲ χολωσαμένη δῖον γένος οχέαιρα
ὦρσεν ἔπι χλούνην σῦν ἄγριον ἀργιόδοντα,
ὃς κακ πόλλ’ ἕρδεσκεν ἔθων Οἰνος ἀλωήν·
πολλ δ’ὅ γε προθέλυμνα χαμαὶ βάλε δένδρεα μακρ
αὐτῇσιν ῥίζῃσι καὶ αὐτοῖς ἄνθεσι μήλων.
τὸν δ’υἱὸς Οἰνος ἀπέκτεινεν Μελέαγρος
πολλέων ἐκ πολίων θηρήτορας ἄνδρας ἀγείρας
καὶ κύνας· οὐ μὲν γάρ κε δάμη παύροισι βροτοῖσι·
τόσσος ην, πολλοὺς δὲ πυρῆς ἐπέβησ’ ἀλεγεινῆς.
δ’ἀμφ’ αὐτ θῆκε πολὺν κέλαδον καὶ ϋτὴν
ἀμφ συὸς κεφαλ καὶ δέρματι λαχνήεντι,
Κουρήτων τε μεσηγ καὶ Αἰτωλῶν μεγαθύμων.
ὄφρα μὲν οὖν Μελέαγρος ἄρηι φίλος πολέμιζε,
τόφρα δὲ Κουρήτεσσι κακῶς ἦν, οὐδ δύναντο
τείχεος ἔκτοσθεν μίμνειν πολέες περ όντες·
ἀλλ’ ὅτε δὴ Μελέαγρον ἔδυ χόλος, ὅς τε καὶ ἄλλων
οἰδάνει ἐν στήθεσσι νόον πύκα περ φρονεόντων,
ἤτοι μητρ φίλ Ἀλθαί χωόμενος κῆρ
κεῖτο παρ μνηστ ἀλόχ καλ Κλεοπάτρ
κούρ Μαρπήσσης καλλισφύρου Εὐηνίνης
Ἴδεώ θ’,ὃς κάρτιστος ἐπιχθονίων γένετ’ ἀνδρῶν
τῶν τότε· καί ῥα ἄνακτος ἐναντίον εἵλετο τόξον
Φοίβου Ἀπόλλωνος καλλισφύρου εἵνεκα νύμφης,
τὴν δὲ τότ’ ἐν μεγάροισι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
Ἀλκυόνην καλέεσκον ἐπώνυμον, οὕνεκ’ ἄρ’ αὐτῆς
μήτηρ ἀλκυόνος πολυπενθέος οἶτον ἔχουσα
κλαῖεν μιν ἑκάεργος ἀνήρπασε Φοῖβος Ἀπόλλων·
τῇ γε παρκατέλεκτο χόλον θυμαλγέα πέσσων
ἐξ ἀρέων μητρὸς κεχολωμένος, ῥα θεοῖσι
πόλλ’ ἀχέουσ’ ἠρᾶτο κασιγνήτοιο φόνοιο,
πολλ δὲ καὶ γαῖαν πολυφόρβην χερσὶν ἀλοία
κικλήσκουσ’ ΐδην καὶ ἐπαινὴν Περσεφόνειαν
πρόχνυ καθεζομένη, δεύοντο δὲ δάκρυσι κόλποι,
παιδ δόμεν θάνατον· τῆς δ’ἠεροφοῖτις Ἐρινὺς
ἔκλυεν ἐξ Ἐρέβεσφιν ἀμείλιχον ἦτορ ἔχουσα.
τῶν δὲ τάχ’ ἀμφ πύλας ὅμαδος καὶ δοῦπος ὀρώρει
πύργων βαλλομένων· τὸν δὲ λίσσοντο γέροντες
Αἰτωλῶν, πέμπον δὲ θεῶν ερας ἀρίστους,
ἐξελθεῖν καὶ ἀμῦναι ὑποσχόμενοι μέγα δῶρον·
ὁππόθι πιότατον πεδίον Καλυδῶνος ἐραννῆς,
ἔνθά μιν ἤνωγον τέμενος περικαλλὲς ἑλέσθαι
πεντηκοντόγυον, τὸ μὲν ἥμισυ οἰνοπέδοιο,
ἥμισυ δὲ ψιλὴν ἄροσιν πεδίοιο ταμέσθαι.
πολλ δέ μιν λιτάνευε γέρων ἱππηλάτα Οἰνεὺς
οὐδοῦ ἐπεμβεβαὼς ὑψηρεφέος θαλάμοιο
σείων κολλητὰς σανίδας γουνούμενος υἱόν·
πολλ δὲ τόν γε κασίγνηται καὶ πότνια μήτηρ
ἐλλίσσονθ’· δὲ μᾶλλον ἀναίνετο· πολλ δ’ἑταῖροι,
οἵ οἱ κεδνότατοι καὶ φίλτατοι ἦσαν ἁπάντων·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς τοῦ θυμὸν ἐν στήθεσσιν ἔπειθον,
πρίν γ’ὅτε δὴ θάλαμος πύκ’ ἐβάλλετο, τοὶ δ’ἐπ πύργων
βαῖνον Κουρῆτες καὶ ἐνέπρηθον μέγα ἄστυ.
καὶ τότε δὴ Μελέαγρον ΰζωνος παράκοιτις
λίσσετ’ ὀδυρομένη, καί οἱ κατέλεξεν ἅπαντα
κήδε’, ὅσ’ ἀνθρώποισι πέλει τῶν ἄστυ ἁλώῃ·
ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει,
τέκνα δέ τ’ἄλλοι ἄγουσι βαθυζώνους τε γυναῖκας.
τοῦ δ’ὠρίνετο θυμὸς ἀκούοντος κακ ἔργα,
βῆ δ’ἰέναι, χρο δ’ἔντε’ ἐδύσετο παμφανόωντα.
ὣς μὲν Αἰτωλοῖσιν ἀπήμυνεν κακὸν ἦμαρ
εἴξας θυμῷ· τῷ δ’οὐκέτι δῶρα τέλεσσαν
πολλά τε καὶ χαρίεντα, κακὸν δ’ἤμυνε καὶ αὔτως.
ἀλλ σὺ μή μοι ταῦτα νόει φρεσί, μὴ δέ σε δαίμων
ἐνταῦθα τρέψειε φίλος· κάκιον δέ κεν εἴη
νηυσὶν καιομένῃσιν ἀμυνέμεν· ἀλλ’ ἐπ δώρων
ἔρχεο· ἶσον γάρ σε θε τίσουσιν Ἀχαιοί.
εἰ δέ κ’ἄτερ δώρων πόλεμον φθισήνορα δύῃς
οὐκέθ’ ὁμῶς τιμῆς ἔσεαι πόλεμόν περ ἀλαλκών,
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
Φοῖνιξ ἄττα γεραι διοτρεφὲς οὔ τί με ταύτης
χρεὼ τιμῆς· φρονέω δὲ τετιμῆσθαι Διὸς αἴσῃ,
μ’ἕξει παρ νηυσ κορωνίσιν εἰς κ’ἀϋτμ
ἐν στήθεσσι μέν καί μοι φίλα γούνατ’ ὀρώρῃ.
ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ’ἐν φρεσ βάλλεο σῇσι·
μή μοι σύγχει θυμὸν ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύων
Ἀτρεΐδ ἥρωϊ φέρων χάριν· οὐδέ τί σε χρὴ
τὸν φιλέειν, ἵνα μή μοι ἀπέχθηαι φιλέοντι.
καλόν τοι σὺν ἐμοὶ τὸν κήδειν ὅς κ’ἐμ κήδῃ·
ἶσον ἐμοὶ βασίλευε καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς.
οὗτοι δ’ἀγγελέουσι, σὺ δ’αὐτόθι λέξεο μίμνων
εὐν ἔνι μαλακῇ· ἅμα δ’ἠοῖ φαινομένηφι
φρασσόμεθ’ κε νεώμεθ’ ἐφ’ ἡμέτερ’ κε μένωμεν.
καὶ Πατρόκλ γ’ἐπ’ ὀφρύσι νεῦσε σιωπ
Φοίνικι στορέσαι πυκινὸν λέχος, ὄφρα τάχιστα
ἐκ κλισίης νόστοιο μεδοίατο· τοῖσι δ’ἄρ’ Αἴας
ἀντίθεος Τελαμωνιάδης μετ μῦθον ειπε·
διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ
ομεν· οὐ γάρ μοι δοκέει μύθοιο τελευτ
τῇδέ γ’ὁδ κρανέεσθαι· ἀπαγγεῖλαι δὲ τάχιστα
χρὴ μῦθον Δαναοῖσι καὶ οὐκ ἀγαθόν περ όντα
οἵ που νῦν ἕαται ποτιδέγμενοι. αὐτάρ Ἀχιλλεὺς
ἄγριον ἐν στήθεσσι θέτο μεγαλήτορα θυμὸν
σχέτλιος, οὐδ μετατρέπεται φιλότητος ἑταίρων
τῆς μιν παρ νηυσὶν ἐτίομεν ἔξοχον ἄλλων
νηλής· καὶ μέν τίς τε κασιγνήτοιο φονος
ποινὴν οὗ παιδὸς ἐδέξατο τεθνηῶτος·
καί ῥ’ὃ μὲν ἐν δήμ μένει αὐτοῦ πόλλ’ ἀποτίσας,
τοῦ δέ τ’ἐρητύεται κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ
ποινὴν δεξαμένῳ· σοὶ δ’ἄληκτόν τε κακόν τε
θυμὸν ἐν στήθεσσι θεοὶ θέσαν εἵνεκα κούρης
οἴης· νῦν δέ τοι ἑπτ παρίσχομεν ἔξοχ’ ἀρίστας,
ἄλλά τε πόλλ’ ἐπ τῇσι· σὺ δ’ἵλαον ἔνθεο θυμόν,
αἴδεσσαι δὲ μέλαθρον· ὑπωρόφιοι δέ τοί εἰμεν
πληθύος ἐκ Δαναῶν, μέμαμεν δέ τοι ἔξοχον ἄλλων
κήδιστοί τ’ἔμεναι καὶ φίλτατοι ὅσσοι Ἀχαιοί.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶν
πάντά τί μοι κατ θυμὸν είσαο μυθήσασθαι·
ἀλλά μοι οἰδάνεται κραδίη χόλ ὁππότε κείνων
μνήσομαι ὥς μ’ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν
Ἀτρεΐδης ὡς εἴ τιν’ ἀτίμητον μετανάστην.
ἀλλ’ ὑμεῖς ἔρχεσθε καὶ ἀγγελίην ἀπόφασθε·
οὐ γὰρ πρὶν πολέμοιο μεδήσομαι αἱματόεντος
πρίν γ’υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖον
Μυρμιδόνων ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθαι
κτείνοντ’ Ἀργείους, κατά τε σμῦξαι πυρ νῆας.
ἀμφ δέ τοι τῇ ἐμ κλισί καὶ νη μελαίν
Ἕκτορα καὶ μεμαῶτα μάχης σχήσεσθαι ΐω.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δὲ ἕκαστος ἑλὼν δέπας ἀμφικύπελλον
σπείσαντες παρ νῆας ἴσαν πάλιν· ἦρχε δ’Ὀδυσσεύς.
Πάτροκλος δ’ἑτάροισιν ἰδ δμωῇσι κέλευσε
Φοίνικι στορέσαι πυκινὸν λέχος ὅττι τάχιστα.
αἳ δ’ἐπιπειθόμεναι στόρεσαν λέχος ὡς ἐκέλευσε
κώεά τε ῥῆγός τε λίνοιό τε λεπτὸν ωτον.
ἔνθ’ γέρων κατέλεκτο καὶ δῖαν ἔμιμνεν.
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς εὗδε μυχ κλισίης εὐπήκτου·
τῷ δ’ἄρα παρκατέλεκτο γυνή, τὴν Λεσβόθεν ἦγε,
Φόρβαντος θυγάτηρ Διομήδη καλλιπάρος.
Πάτροκλος δ’ἑτέρωθεν ἐλέξατο· πὰρ δ’ἄρα καὶ τῷ
Ἶφις ΰζωνος, τήν οἱ πόρε δῖος Ἀχιλλεὺς
Σκῦρον ἑλὼν αἰπεῖαν Ἐνυος πτολίεθρον.
οἳ δ’ὅτε δὴ κλισίῃσιν ἐν Ἀτρεΐδαο γένοντο.
τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν
δειδέχατ’ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν, ἔκ τ’ἐρέοντο·
πρῶτος δ’ἐξερέεινεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
εἴπ’ ἄγε μ’ὦ πολύαιν’ Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶν
ῥ’ἐθέλει νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήιον πῦρ,
ἀπέειπε, χόλος δ’ἔτ’ ἔχει μεγαλήτορα θυμόν;
τὸν δ’αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·
Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον
κεῖνός γ’οὐκ ἐθέλει σβέσσαι χόλον, ἀλλ’ ἔτι μᾶλλον
πιμπλάνεται μένεος, σὲ δ’ἀναίνεται ἠδ σὰ δῶρα.
αὐτόν σε φράζεσθαι ἐν Ἀργείοισιν ἄνωγεν
ὅππως κεν νῆάς τε σαῷς καὶ λαὸν Ἀχαιῶν·
αὐτὸς δ’ἠπείλησεν ἅμ’ οῖ φαινομένηφι
νῆας ϋσσέλμους ἅλαδ’ ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας.
καὶ δ’ἂν τοῖς ἄλλοισιν ἔφη παραμυθήσασθαι
οἴκαδ’ ἀποπλείειν, ἐπεὶ οὐκέτι δήετε τέκμωρ
Ἰλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺς
χεῖρα ὴν ὑπερέσχε, τεθαρσήκασι δὲ λαοί.
ὣς ἔφατ’· εἰσ καὶ οἵδε τάδ’ εἰπέμεν, οἵ μοι ἕποντο,
Αἴας καὶ κήρυκε δύω πεπνυμένω ἄμφω.
Φοῖνιξ δ’αὖθ’ γέρων κατελέξατο, ὡς γὰρ ἀνώγει,
ὄφρά οἱ ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδ’ ἕπηται
αὔριον, ἢν ἐθέλῃσιν· ἀνάγκ δ’οὔ τί μιν ἄξει.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπ
μῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀγόρευσε.
δὴν δ’ἄνε ἦσαν τετιηότες υἷες Ἀχαιῶν·
ὀψ δὲ δὴ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον
μὴ ὄφελες λίσσεσθαι ἀμύμονα Πηλεΐωνα
μυρία δῶρα διδούς· δ’ἀγήνωρ ἐστ καὶ ἄλλως·
νῦν αὖ μιν πολ μᾶλλον ἀγηνορίῃσιν ἐνῆκας.
ἀλλ’ ἤτοι κεῖνον μὲν άσομεν κεν ῃσιν
κε μένῃ· τότε δ’αὖτε μαχήσεται ὁππότε κέν μιν
θυμὸς ἐν στήθεσσιν ἀνώγ καὶ θεὸς ὄρσῃ.
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγ εἴπω πειθώμεθα πάντες·
νῦν μὲν κοιμήσασθε τεταρπόμενοι φίλον ἦτορ
σίτου καὶ οἴνοιο· τὸ γὰρ μένος ἐστ καὶ ἀλκή·
αὐτὰρ ἐπεί κε φαν καλ ῥοδοδάκτυλος ώς,
καρπαλίμως πρὸ νεῶν ἐχέμεν λαόν τε καὶ ἵππους
ὀτρύνων, καὶ δ’αὐτὸς ἐν πρώτοισι μάχεσθαι.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες ἐπῄνησαν βασιλες
μῦθον ἀγασσάμενοι Διομήδεος ἱπποδάμοιο.
καὶ τότε δὴ σπείσαντες ἔβαν κλισίην δὲ ἕκαστος,
ἔνθα δὲ κοιμήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο.