Οἳ δὲ θεοὶ πὰρ Ζην καθήμενοι ἠγορόωντο
χρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετ δέ σφισι πότνια Ἥβη
νέκταρ οινοχόει· τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσι
δειδέχατ’ ἀλλήλους, Τρώων πόλιν εἰσορόωντες·
αὐτίκ’ ἐπειρᾶτο Κρονίδης ἐρεθιζέμεν Ἥρην
κερτομίοις ἐπέεσσι παραβλήδην ἀγορεύων·
δοιαὶ μὲν Μενελά ἀρηγόνες εἰσ θεάων
Ἥρη τ’Ἀργείη καὶ Ἀλαλκομενηῒς Ἀθήνη.
Ἀλλ’ ἤτοι ταὶ νόσφι καθήμεναι εἰσορόωσαι
τέρπεσθον· τῷ δ’αὖτε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη
αἰεὶ παρμέμβλωκε καὶ αὐτοῦ κῆρας ἀμύνει·
καὶ νῦν ἐξεσάωσεν ϊόμενον θανέεσθαι.
Ἀλλ’ ἤτοι νίκη μὲν ἀρηϊφίλου Μενελάου·
ἡμεῖς δὲ φραζώμεθ’ ὅπως ἔσται τάδε ἔργα,
ῥ’αὖτις πόλεμόν τε κακὸν καὶ φύλοπιν αἰνὴν
ὄρσομεν, φιλότητα μετ’ ἀμφοτέροισι βάλωμεν.
Εἰ δ’αὖ πως τόδε πᾶσι φίλον καὶ ἡδ γένοιτο,
ἤτοι μὲν οἰκέοιτο πόλις Πριάμοιο ἄνακτος,
αὖτις δ’Ἀργείην Ἑλένην Μενέλαος ἄγοιτο.
Ὣς ἔφαθ’, αἳ δ’ἐπέμυξαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη·
πλησίαι αἵ γ’ἥσθην, κακ δὲ Τρώεσσι μεδέσθην.
Ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπε
σκυζομένη Δι πατρί, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·
Ἥρ δ’οὐκ ἔχαδε στῆθος χόλον, ἀλλ προσηύδα·
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ειπες·
πῶς ἐθέλεις ἅλιον θεῖναι πόνον ἠδ’ ἀτέλεστον,
ἱδρ θ’ὃν ἵδρωσα μόγῳ, καμέτην δέ μοι ἵπποι
λαὸν ἀγειρούσῃ, Πριάμ κακ τοῖό τε παισίν.
Ἕρδ’· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.
Τὴν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
δαιμονίη τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες
τόσσα κακ ῥέζουσιν, τ’ἀσπερχὲς μενεαίνεις
Ἰλίου ἐξαλαπάξαι ϋκτίμενον πτολίεθρον;
εἰ δὲ σύ γ’εἰσελθοῦσα πύλας καὶ τείχεα μακρ
ὠμὸν βεβρώθοις Πρίαμον Πριάμοιό τε παῖδας
ἄλλους τε Τρῶας, τότε κεν χόλον ἐξακέσαιο.
Ἕρξον ὅπως ἐθέλεις· μὴ τοῦτό γε νεῖκος ὀπίσσω
σοὶ καὶ ἐμοὶ μέγ’ ἔρισμα μετ’ ἀμφοτέροισι γένηται.
Ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ’ἐν φρεσ βάλλεο σῇσιν·
ὁππότε κεν καὶ ἐγ μεμαὼς πόλιν ἐξαλαπάξαι
τὴν ἐθέλω ὅθι τοι φίλοι ἀνέρες ἐγγεγάασι,
μή τι διατρίβειν τὸν ἐμὸν χόλον, ἀλλά μ’ἐᾶσαι·
καὶ γὰρ ἐγ σοὶ δῶκα ἑκὼν έκοντί γε θυμῷ·
αἳ γὰρ ὑπ’ ελί τε καὶ οὐραν ἀστερόεντι
ναιετάουσι πόληες ἐπιχθονίων ἀνθρώπων,
τάων μοι περ κῆρι τιέσκετο Ἴλιος ἱρ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ϋμμελίω Πριάμοιο.
Οὐ γάρ μοί ποτε βωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ΐσης
λοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.
Τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·
ἤτοι ἐμοὶ τρεῖς μὲν πολ φίλταταί εἰσι πόληες
Ἄργός τε Σπάρτη τε καὶ εὐρυάγυια Μυκήνη·
τὰς διαπέρσαι ὅτ’ ἄν τοι ἀπέχθωνται περ κῆρι·
τάων οὔ τοι ἐγ πρόσθ’ ἵσταμαι οὐδ μεγαίρω.
Εἴ περ γὰρ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰ διαπέρσαι,
οὐκ ἀνύω φθονέουσ’ ἐπεὶ πολ φέρτερός ἐσσι.
Ἀλλ χρὴ καὶ ἐμὸν θέμεναι πόνον οὐκ ἀτέλεστον·
καὶ γὰρ ἐγ θεός εἰμι, γένος δέ μοι ἔνθεν ὅθεν σοί,
καί με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,
ἀμφότερον γενε τε καὶ οὕνεκα σὴ παράκοιτις
κέκλημαι, σὺ δὲ πᾶσι μετ’ ἀθανάτοισιν ἀνάσσεις.
Ἀλλ’ ἤτοι μὲν ταῦθ’ ὑποείξομεν ἀλλήλοισι,
σοὶ μὲν ἐγώ, σὺ δ’ἐμοί· ἐπ δ’ἕψονται θεοὶ ἄλλοι
ἀθάνατοι· σὺ δὲ θᾶσσον Ἀθηναί ἐπιτεῖλαι
ἐλθεῖν ἐς Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπιν αἰνήν,
πειρᾶν δ’ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαιοὺς
ἄρξωσι πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσασθαι.
Ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·
αὐτίκ’ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
αἶψα μάλ’ ἐς στρατὸν ἐλθ μετ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς,
πειρᾶν δ’ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαιοὺς
ἄρξωσι πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσασθαι.
Ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην,
βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων ΐξασα.
Οἷον δ’ἀστέρα ἧκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω
ναύτῃσι τέρας στρατ εὐρέϊ λαῶν
λαμπρόν· τοῦ δέ τε πολλοὶ ἀπ σπινθῆρες ενται·
τῷ ϊκυῖ’ ϊξεν ἐπ χθόνα Παλλὰς Ἀθήνη,
κὰδ δ’ἔθορ’ ἐς μέσσον· θάμβος δ’ἔχεν εἰσορόωντας
Τρῶάς θ’ἱπποδάμους καὶ ϋκνήμιδας Ἀχαιούς·
ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·
ῥ’αὖτις πόλεμός τε κακὸς καὶ φύλοπις αἰν
ἔσσεται, φιλότητα μετ’ ἀμφοτέροισι τίθησι
Ζεύς, ὅς τ’ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται.
Ὣς ἄρα τις εἴπεσκεν Ἀχαιῶν τε Τρώων τε.
δ’ἀνδρ ἰκέλη Τρώων κατεδύσεθ’ ὅμιλον
Λαοδόκ Ἀντηνορίδ κρατερ αἰχμητῇ,
Πάνδαρον ἀντίθεον διζημένη εἴ που ἐφεύροι.
Εὗρε Λυκάονος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε
ἑσταότ’· ἀμφ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάων
λαῶν, οἵ οἱ ἕποντο ἀπ’ Αἰσήποιο ῥοάων·
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ῥά νύ μοί τι πίθοιο Λυκάονος υἱ δαΐφρον.
Τλαίης κεν Μενελά ἐπιπροέμεν ταχὺν όν,
πᾶσι δέ κε Τρώεσσι χάριν καὶ κῦδος ἄροιο,
ἐκ πάντων δὲ μάλιστα Ἀλεξάνδρ βασιλϊ.
Τοῦ κεν δὴ πάμπρωτα παρ’ ἀγλα δῶρα φέροιο,
αἴ κεν ἴδ Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱὸν
σῷ βέλεϊ δμηθέντα πυρῆς ἐπιβάντ’ ἀλεγεινῆς.
Ἀλλ’ ἄγ’ ΐστευσον Μενελάου κυδαλίμοιο,
εὔχεο δ’Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξ
ἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην
οἴκαδε νοστήσας ερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.
Ὣς φάτ’ Ἀθηναίη, τῷ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθεν·
αὐτίκ’ ἐσύλα τόξον ΰξοον ἰξάλου αἰγὸς
ἀγρίου, ὅν ῥά ποτ’ αὐτὸς ὑπ στέρνοιο τυχήσας
πέτρης ἐκβαίνοντα δεδεγμένος ἐν προδοκῇσι
βεβλήκει πρὸς στῆθος· δ’ὕπτιος ἔμπεσε πέτρῃ.
Τοῦ κέρα ἐκ κεφαλῆς ἑκκαιδεκάδωρα πεφύκει·
καὶ τὰ μὲν ἀσκήσας κεραοξόος ἤραρε τέκτων,
πᾶν δ’εὖ λειήνας χρυσέην ἐπέθηκε κορώνην.
Καὶ τὸ μὲν εὖ κατέθηκε τανυσσάμενος ποτ γαί
ἀγκλίνας· πρόσθεν δὲ σάκεα σχέθον ἐσθλοὶ ἑταῖροι
μὴ πρὶν ἀναΐξειαν ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν
πρὶν βλῆσθαι Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν.
Αὐτὰρ σύλα πῶμα φαρέτρης, ἐκ δ’ἕλετ’ ὸν
ἀβλῆτα πτερόεντα μελαινέων ἕρμ’ ὀδυνάων·
αἶψα δ’ἐπ νευρ κατεκόσμει πικρὸν ϊστόν,
εὔχετο δ’Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξ
ἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην
οἴκαδε νοστήσας ερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.
Ἕλκε δ’ὁμοῦ γλυφίδας τε λαβὼν καὶ νεῦρα βόεια·
νευρὴν μὲν μαζ πέλασεν, τόξ δὲ σίδηρον.
Αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ κυκλοτερὲς μέγα τόξον ἔτεινε,
λίγξε βιός, νευρ δὲ μέγ’ αχεν, ἆλτο δ’ὀϊστὸς
ὀξυβελὴς καθ’ ὅμιλον ἐπιπτέσθαι μενεαίνων.
Οὐδ σέθεν Μενέλαε θεοὶ μάκαρες λελάθοντο
ἀθάνατοι, πρώτη δὲ Διὸς θυγάτηρ ἀγελείη,
τοι πρόσθε στᾶσα βέλος ἐχεπευκὲς ἄμυνεν.
δὲ τόσον μὲν εργεν ἀπ χροὸς ὡς ὅτε μήτηρ
παιδὸς έργ μυῖαν ὅθ’ ἡδέϊ λέξεται ὕπνῳ,
αὐτ δ’αὖτ’ ἴθυνεν ὅθι ζωστῆρος ὀχες
χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ.
Ἐν δ’ἔπεσε ζωστῆρι ἀρηρότι πικρὸς ϊστός·
δι μὲν ἂρ ζωστῆρος ἐλήλατο δαιδαλέοιο,
καὶ δι θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο
μίτρης θ’,ἣν ἐφόρει ἔρυμα χροὸς ἕρκος ἀκόντων,
οἱ πλεῖστον ἔρυτο· δι πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς.
Ἀκρότατον δ’ἄρ’ ϊστὸς ἐπέγραψε χρόα φωτός·
αὐτίκα δ’ἔρρεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς.
Ὡς δ’ὅτε τίς τ’ἐλέφαντα γυν φοίνικι μιήν
Μῃονὶς Κάειρα παρήϊον ἔμμεναι ἵππων·
κεῖται δ’ἐν θαλάμῳ, πολέες τέ μιν ἠρήσαντο
ἱππες φορέειν· βασιλϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα,
ἀμφότερον κόσμός θ’ἵππ ἐλατῆρί τε κῦδος·
τοῖοί τοι Μενέλαε μιάνθην αἵματι μηροὶ
εὐφυέες κνῆμαί τε ἰδ σφυρ κάλ’ ὑπένερθε.
Ῥίγησεν δ’ἄρ’ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
ὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταρρέον ἐξ ὠτειλῆς·
ῥίγησεν δὲ καὶ αὐτὸς ἀρηΐφιλος Μενέλαος.
Ὡς δὲ ἴδεν νεῦρόν τε καὶ ὄγκους ἐκτὸς όντας
ἄψορρόν οἱ θυμὸς ἐν στήθεσσιν ἀγέρθη.
Τοῖς δὲ βαρ στενάχων μετέφη κρείων Ἀγαμέμνων
χειρὸς ἔχων Μενέλαον, ἐπεστενάχοντο δ’ἑταῖροι·
φίλε κασίγνητε θάνατόν νύ τοι ὅρκι’ ἔταμνον
οἶον προστήσας πρὸ Ἀχαιῶν Τρωσ μάχεσθαι,
ὥς σ’ἔβαλον Τρῶες, κατ δ’ὅρκια πιστ πάτησαν.
Οὐ μέν πως ἅλιον πέλει ὅρκιον αἷμά τε ἀρνῶν
σπονδαί τ’ἄκρητοι καὶ δεξιαὶ ᾗς ἐπέπιθμεν.
Εἴ περ γάρ τε καὶ αὐτίκ’ Ὀλύμπιος οὐκ ἐτέλεσσεν,
ἔκ τε καὶ ὀψ τελεῖ, σύν τε μεγάλ ἀπέτισαν
σὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν.
Εὖ γὰρ ἐγ τόδε οἶδα κατ φρένα καὶ κατ θυμόν·
ἔσσεται ἦμαρ ὅτ’ ἄν ποτ’ ὀλώλ Ἴλιος ἱρ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ϋμμελίω Πριάμοιο,
Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ὑψίζυγος αἰθέρι ναίων
αὐτὸς ἐπισσείῃσιν ἐρεμνὴν αἰγίδα πᾶσι
τῆσδ’ ἀπάτης κοτέων· τὰ μὲν ἔσσεται οὐκ ἀτέλεστα·
ἀλλά μοι αἰνὸν ἄχος σέθεν ἔσσεται Μενέλαε
αἴ κε θάνῃς καὶ πότμον ἀναπλήσῃς βιότοιο.
Καί κεν ἐλέγχιστος πολυδίψιον Ἄργος ἱκοίμην·
αὐτίκα γὰρ μνήσονται Ἀχαιοὶ πατρίδος αἴης·
κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμ καὶ Τρωσ λίποιμεν
Ἀργείην Ἑλένην· σέο δ’ὀστέα πύσει ἄρουρα
κειμένου ἐν Τροί ἀτελευτήτ ἐπ ἔργῳ.
Καί κέ τις ὧδ’ ἐρέει Τρώων ὑπερηνορεόντων
τύμβ ἐπιθρῴσκων Μενελάου κυδαλίμοιο·
αἴθ’ οὕτως ἐπ πᾶσι χόλον τελέσει’ Ἀγαμέμνων,
ὡς καὶ νῦν ἅλιον στρατὸν ἤγαγεν ἐνθάδ’ Ἀχαιῶν,
καὶ δὴ ἔβη οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
σὺν κεινῇσιν νηυσ λιπὼν ἀγαθὸν Μενέλαον.
Ὥς ποτέ τις ἐρέει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.
Τὸν δ’ἐπιθαρσύνων προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·
θάρσει, μηδέ τί πω δειδίσσεο λαὸν Ἀχαιῶν·
οὐκ ἐν καιρί ὀξ πάγη βέλος, ἀλλ πάροιθεν
εἰρύσατο ζωστήρ τε παναίολος ἠδ’ ὑπένερθε
ζῶμά τε καὶ μίτρη, τὴν χαλκες κάμον ἄνδρες.
Τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·
αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος Μενέλαε·
ἕλκος δ’ἰητὴρ ἐπιμάσσεται ἠδ’ ἐπιθήσει
φάρμαχ’ κεν παύσῃσι μελαινάων ὀδυνάων.
καὶ Ταλθύβιον θεῖον κήρυκα προσηύδα·
Ταλθύβι’ ὅττι τάχιστα Μαχάονα δεῦρο κάλεσσον
φῶτ’ Ἀσκληπιοῦ υἱὸν ἀμύμονος ητῆρος,
ὄφρα ἴδ Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν,
ὅν τις ϊστεύσας ἔβαλεν τόξων εἰδὼς
Τρώων Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.
Ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἄρα οἱ κῆρυξ ἀπίθησεν ἀκούσας,
βῆ δ’ἰέναι κατ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
παπταίνων ἥρωα Μαχάονα· τὸν δὲ νόησεν
ἑσταότ’· ἀμφ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάων
λαῶν, οἵ οἱ ἕποντο Τρίκης ἐξ ἱπποβότοιο.
Ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ὄρσ’ Ἀσκληπιάδη, καλέει κρείων Ἀγαμέμνων,
ὄφρα ἴδῃς Μενέλαον ἀρήϊον ἀρχὸν Ἀχαιῶν,
ὅν τις ϊστεύσας ἔβαλεν τόξων εἰδὼς
Τρώων Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.
Ὣς φάτο, τῷ δ’ἄρα θυμὸν ἐν στήθεσσιν ὄρινε·
βὰν δ’ἰέναι καθ’ ὅμιλον ἀν στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν.
Ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ἵκανον ὅθι ξανθὸς Μενέλαος
βλήμενος ἦν, περ δ’αὐτὸν ἀγηγέραθ’ ὅσσοι ἄριστοι
κυκλόσ’, δ’ἐν μέσσοισι παρίστατο ἰσόθεος φώς,
αὐτίκα δ’ἐκ ζωστῆρος ἀρηρότος ἕλκεν ϊστόν·
τοῦ δ’ἐξελκομένοιο πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι.
Λῦσε δέ οἱ ζωστῆρα παναίολον ἠδ’ ὑπένερθε
ζῶμά τε καὶ μίτρην, τὴν χαλκες κάμον ἄνδρες.
Αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδεν ἕλκος ὅθ’ ἔμπεσε πικρὸς ϊστός,
αἷμ’ ἐκμυζήσας ἐπ’ ἄρ’ ἤπια φάρμακα εἰδὼς
πάσσε, τά οἵ ποτε πατρ φίλα φρονέων πόρε Χείρων.
Ὄφρα τοὶ ἀμφεπένοντο βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον,
τόφρα δ’ἐπ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων·
οἳ δ’αὖτις κατ τεύχε’ ἔδυν, μνήσαντο δὲ χάρμης.
Ἔνθ’ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα δῖον
οὐδ καταπτώσσοντ’ οὐδ’ οὐκ ἐθέλοντα μάχεσθαι,
ἀλλ μάλα σπεύδοντα μάχην ἐς κυδιάνειραν.
Ἵππους μὲν γὰρ ἔασε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ·
καὶ τοὺς μὲν θεράπων ἀπάνευθ’ ἔχε φυσιόωντας
Εὐρυμέδων υἱὸς Πτολεμαίου Πειραΐδαο·
τῷ μάλα πόλλ’ ἐπέτελλε παρισχέμεν ὁππότε κέν μιν
γυῖα λάβ κάματος πολέας δι κοιρανέοντα·
αὐτὰρ πεζὸς ὼν ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν·
καί ῥ’οὓς μὲν σπεύδοντας ἴδοι Δαναῶν ταχυπώλων,
τοὺς μάλα θαρσύνεσκε παριστάμενος ἐπέεσσιν·
Ἀργεῖοι μή πώ τι μεθίετε θούριδος ἀλκῆς·
οὐ γὰρ ἐπ ψευδέσσι πατὴρ Ζεὺς ἔσσετ’ ἀρωγός,
ἀλλ’ οἵ περ πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσαντο
τῶν ἤτοι αὐτῶν τέρενα χρόα γῦπες ἔδονται,
ἡμεῖς αὖτ’ ἀλόχους τε φίλας καὶ νήπια τέκνα
ἄξομεν ἐν νήεσσιν, ἐπὴν πτολίεθρον ἕλωμεν.
Οὕς τινας αὖ μεθιέντας ἴδοι στυγεροῦ πολέμοιο,
τοὺς μάλα νεικείεσκε χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν·
Ἀργεῖοι όμωροι ἐλεγχέες οὔ νυ σέβεσθε;
τίφθ’ οὕτως ἔστητε τεθηπότες ΰτε νεβροί,
αἵ τ’ἐπεὶ οὖν ἔκαμον πολέος πεδίοιο θέουσαι
ἑστᾶσ’, οὐδ’ ἄρα τίς σφι μετ φρεσ γίγνεται ἀλκή·
ὣς ὑμεῖς ἔστητε τεθηπότες οὐδ μάχεσθε.
μένετε Τρῶας σχεδὸν ἐλθέμεν ἔνθά τε νῆες
εἰρύατ’ εὔπρυμνοι πολιῆς ἐπ θιν θαλάσσης,
ὄφρα ἴδητ’ αἴ κ’ὔμμιν ὑπέρσχ χεῖρα Κρονίων;
ὣς γε κοιρανέων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν·
ἦλθε δ’ἐπ Κρήτεσσι κιὼν ἀν οὐλαμὸν ἀνδρῶν.
Οἳ δ’ἀμφ’ Ἰδομενα δαΐφρονα θωρήσσοντο·
Ἰδομενεὺς μὲν ἐν προμάχοις συ εἴκελος ἀλκήν,
Μηριόνης δ’ἄρα οἱ πυμάτας ὄτρυνε φάλαγγας.
Τοὺς δὲ ἰδὼν γήθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,
αὐτίκα δ’Ἰδομενα προσηύδα μειλιχίοισιν·
Ἰδομενεῦ περ μέν σε τίω Δαναῶν ταχυπώλων
ἠμὲν ἐν πτολέμ ἠδ’ ἀλλοί ἐπ ἔργ
ἠδ’ ἐν δαίθ’, ὅτε πέρ τε γερούσιον αἴθοπα οἶνον
Ἀργείων οἳ ἄριστοι ἐν κρητῆρι κέρωνται.
Εἴ περ γάρ τ’ἄλλοι γε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
δαιτρὸν πίνωσιν, σὸν δὲ πλεῖον δέπας αἰεὶ
ἕστηχ’, ὥς περ ἐμοί, πιέειν ὅτε θυμὸς ἀνώγοι.
Ἀλλ’ ὄρσευ πόλεμον δ’οἷος πάρος εὔχεαι εἶναι.
Τὸν δ’αὖτ’ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
Ἀτρεΐδη μάλα μέν τοι ἐγὼν ἐρίηρος ἑταῖρος
ἔσσομαι, ὡς τὸ πρῶτον ὑπέστην καὶ κατένευσα·
ἀλλ’ ἄλλους ὄτρυνε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺς
ὄφρα τάχιστα μαχώμεθ’, ἐπεὶ σύν γ’ὅρκι’ ἔχευαν
Τρῶες· τοῖσιν δ’αὖ  θάνατος καὶ κήδε’ ὀπίσσω
ἔσσετ’ ἐπεὶ πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσαντο.
Ὣς ἔφατ’, Ἀτρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ·
ἦλθε δ’ἐπ’ Αἰάντεσσι κιὼν ἀν οὐλαμὸν ἀνδρῶν·
τὼ δὲ κορυσσέσθην, ἅμα δὲ νέφος εἵπετο πεζῶν.
Ὡς δ’ὅτ’ ἀπ σκοπιῆς εἶδεν νέφος αἰπόλος ἀνὴρ
ἐρχόμενον κατ πόντον ὑπ Ζεφύροιο ωῆς·
τῷ δέ τ’ἄνευθεν όντι μελάντερον ΰτε πίσσα
φαίνετ’ ὸν κατ πόντον, ἄγει δέ τε λαίλαπα πολλήν,
ῥίγησέν τε ἰδών, ὑπό τε σπέος ἤλασε μῆλα·
τοῖαι ἅμ’ Αἰάντεσσι διοτρεφέων αἰζηῶν
δήϊον ἐς πόλεμον πυκιναὶ κίνυντο φάλαγγες
κυάνεαι, σάκεσίν τε καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι.
Καὶ τοὺς μὲν γήθησεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,
καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Αἴαντ’ Ἀργείων ἡγήτορε χαλκοχιτώνων,
σφῶϊ μέν· οὐ γὰρ ἔοικ’ ὀτρυνέμεν· οὔ τι κελεύω·
αὐτ γὰρ μάλα λαὸν ἀνώγετον ἶφι μάχεσθαι.
Αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον
τοῖος πᾶσιν θυμὸς ἐν στήθεσσι γένοιτο·
τώ κε τάχ’ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτος
χερσὶν ὑφ’ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.
Ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετ’ ἄλλους·
ἔνθ’ γε Νέστορ’ ἔτετμε λιγὺν Πυλίων ἀγορητὴν
οὓς ἑτάρους στέλλοντα καὶ ὀτρύνοντα μάχεσθαι
ἀμφ μέγαν Πελάγοντα Ἀλάστορά τε Χρομίον τε
Αἵμονά τε κρείοντα Βίαντά τε ποιμένα λαῶν·
ἱππας μὲν πρῶτα σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφι,
πεζοὺς δ’ἐξόπιθε στῆσεν πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς
ἕρκος ἔμεν πολέμοιο· κακοὺς δ’ἐς μέσσον ἔλασσεν,
ὄφρα καὶ οὐκ ἐθέλων τις ἀναγκαί πολεμίζοι.
Ἱππεῦσιν μὲν πρῶτ’ ἐπετέλλετο· τοὺς γὰρ ἀνώγει
σφοὺς ἵππους ἐχέμεν μηδ κλονέεσθαι ὁμίλῳ·
μηδέ τις ἱπποσύν τε καὶ ἠνορέηφι πεποιθὼς
οἶος πρόσθ’ ἄλλων μεμάτω Τρώεσσι μάχεσθαι,
μηδ’ ἀναχωρείτω· ἀλαπαδνότεροι γὰρ ἔσεσθε.
Ὃς δέ κ’ἀνὴρ ἀπ ὧν ὀχέων ἕτερ’ ἅρμαθ’ ἵκηται
ἔγχει ὀρεξάσθω, ἐπεὶ πολ φέρτερον οὕτω.
Ὧδε καὶ οἱ πρότεροι πόλεας καὶ τείχε’ ἐπόρθεον
τόνδε νόον καὶ θυμὸν ἐν στήθεσσιν ἔχοντες.
Ὣς γέρων ὄτρυνε πάλαι πολέμων εἰδώς·
καὶ τὸν μὲν γήθησεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
γέρον εἴθ’ ὡς θυμὸς ἐν στήθεσσι φίλοισιν
ὥς τοι γούναθ’ ἕποιτο, βίη δέ τοι ἔμπεδος εἴη·
ἀλλά σε γῆρας τείρει ὁμοίϊον· ὡς ὄφελέν τις
ἀνδρῶν ἄλλος ἔχειν, σὺ δὲ κουροτέροισι μετεῖναι.
Τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
Ἀτρεΐδη μάλα μέν τοι ἐγὼν ἐθέλοιμι καὶ αὐτὸς
ὣς ἔμεν ὡς ὅτε δῖον Ἐρευθαλίωνα κατέκταν.
Ἀλλ’ οὔ πως ἅμα πάντα θεοὶ δόσαν ἀνθρώποισιν·
εἰ τότε κοῦρος α νῦν αὖτέ με γῆρας ὀπάζει.
Ἀλλ καὶ ὧς ἱππεῦσι μετέσσομαι ἠδ κελεύσω
βουλ καὶ μύθοισι· τὸ γὰρ γέρας ἐστ γερόντων.
Αἰχμὰς δ’αἰχμάσσουσι νεώτεροι, οἵ περ ἐμεῖο
ὁπλότεροι γεγάασι πεποίθασίν τε βίηφιν.
Ὣς ἔφατ’, Ἀτρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ.
Εὗρ’ υἱὸν Πετεο Μενεσθα πλήξιππον
ἑσταότ’· ἀμφ δ’Ἀθηναῖοι μήστωρες ϋτῆς·
αὐτὰρ πλησίον ἑστήκει πολύμητις Ὀδυσσεύς,
πὰρ δὲ Κεφαλλήνων ἀμφ στίχες οὐκ ἀλαπαδναὶ
ἕστασαν· οὐ γάρ πώ σφιν ἀκούετο λαὸς ϋτῆς,
ἀλλ νέον συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγες
Τρώων ἱπποδάμων καὶ Ἀχαιῶν· οἳ δὲ μένοντες
ἕστασαν ὁππότε πύργος Ἀχαιῶν ἄλλος ἐπελθὼν
Τρώων ὁρμήσειε καὶ ἄρξειαν πολέμοιο.
Τοὺς δὲ ἰδὼν νείκεσσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,
καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
υἱ Πετεο διοτρεφέος βασιλος,
καὶ σὺ κακοῖσι δόλοισι κεκασμένε κερδαλεόφρον
τίπτε καταπτώσσοντες ἀφέστατε, μίμνετε δ’ἄλλους;
σφῶϊν μέν τ’ἐπέοικε μετ πρώτοισιν όντας
ἑστάμεν ἠδ μάχης καυστείρης ἀντιβολῆσαι·
πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸς ἀκουάζεσθον ἐμεῖο,
ὁππότε δαῖτα γέρουσιν ἐφοπλίζωμεν Ἀχαιοί.
Ἔνθα φίλ’ ὀπταλέα κρέα ἔδμεναι ἠδ κύπελλα
οἴνου πινέμεναι μελιηδέος ὄφρ’ ἐθέλητον·
νῦν δὲ φίλως χ’ὁρόῳτε καὶ εἰ δέκα πύργοι Ἀχαιῶν
ὑμείων προπάροιθε μαχοίατο νηλέϊ χαλκῷ.
Τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων;
πῶς δὴ φῂς πολέμοιο μεθιέμεν ὁππότ’ Ἀχαιοὶ
Τρωσὶν ἐφ’ ἱπποδάμοισιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα;
ὄψεαι αἴ κ’ἐθέλῃσθα καὶ αἴ κέν τοι τὰ μεμήλ
Τηλεμάχοιο φίλον πατέρα προμάχοισι μιγέντα
Τρώων ἱπποδάμων· σὺ δὲ ταῦτ’ ἀνεμώλια βάζεις.
Τὸν δ’ἐπιμειδήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων
ὡς γνῶ χωομένοιο· πάλιν δ’ὅ γε λάζετο μῦθον·
διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ
οὔτέ σε νεικείω περιώσιον οὔτε κελεύω·
οἶδα γὰρ ὥς τοι θυμὸς ἐν στήθεσσι φίλοισιν
ἤπια δήνεα οἶδε· τὰ γὰρ φρονέεις τ’ἐγώ περ.
Ἀλλ’ ἴθι ταῦτα δ’ὄπισθεν ἀρεσσόμεθ’ εἴ τι κακὸν νῦν
εἴρηται, τὰ δὲ πάντα θεοὶ μεταμώνια θεῖεν.
Ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετ’ ἄλλους.
Εὗρε δὲ Τυδέος υἱὸν ὑπέρθυμον Διομήδεα
ἑσταότ’ ἔν θ’ἵπποισι καὶ ἅρμασι κολλητοῖσι·
πὰρ δέ οἱ ἑστήκει Σθένελος Καπανήϊος υἱός.
Καὶ τὸν μὲν νείκεσσεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
μοι Τυδέος υἱ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο
τί πτώσσεις, τί δ’ὀπιπεύεις πολέμοιο γεφύρας;
οὐ μὲν Τυδέϊ γ’ὧδε φίλον πτωσκαζέμεν εν,
ἀλλ πολ πρὸ φίλων ἑτάρων δηίοισι μάχεσθαι,
ὡς φάσαν οἵ μιν ἴδοντο πονεύμενον· οὐ γὰρ ἔγωγε
ἤντησ’ οὐδ ἴδον· περ δ’ἄλλων φασ γενέσθαι.
Ἤτοι μὲν γὰρ ἄτερ πολέμου εἰσῆλθε Μυκήνας
ξεῖνος ἅμ’ ἀντιθέ Πολυνείκεϊ λαὸν ἀγείρων·
οἳ δὲ τότ’ ἐστρατόωνθ’ ερ πρὸς τείχεα Θήβης,
καί ῥα μάλα λίσσοντο δόμεν κλειτοὺς ἐπικούρους·
οἳ δ’ἔθελον δόμεναι καὶ ἐπῄνεον ὡς ἐκέλευον·
ἀλλ Ζεὺς ἔτρεψε παραίσια σήματα φαίνων.
Οἳ δ’ἐπεὶ οὖν ᾤχοντο ἰδ πρὸ ὁδοῦ ἐγένοντο,
Ἀσωπὸν δ’ἵκοντο βαθύσχοινον λεχεποίην,
ἔνθ’ αὖτ’ ἀγγελίην ἐπ Τυδ στεῖλαν Ἀχαιοί.
Αὐτὰρ βῆ, πολέας δὲ κιχήσατο Καδμεΐωνας
δαινυμένους κατ δῶμα βίης Ἐτεοκληείης.
Ἔνθ’ οὐδ ξεῖνός περ ἐὼν ἱππηλάτα Τυδεὺς
τάρβει, μοῦνος ὼν πολέσιν μετ Καδμείοισιν,
ἀλλ’ γ’ἀεθλεύειν προκαλίζετο, πάντα δ’ἐνίκα
ῥηϊδίως· τοίη οἱ ἐπίρροθος εν Ἀθήνη.
Οἳ δὲ χολωσάμενοι Καδμεῖοι κέντορες ἵππων
ἂψ ἄρ’ ἀνερχομέν πυκινὸν λόχον εἷσαν ἄγοντες
κούρους πεντήκοντα· δύω δ’ἡγήτορες ἦσαν,
Μαίων Αἱμονίδης ἐπιείκελος ἀθανάτοισιν,
υἱός τ’Αὐτοφόνοιο μενεπτόλεμος Πολυφόντης.
Τυδεὺς μὲν καὶ τοῖσιν εικέα πότμον ἐφῆκε·
πάντας ἔπεφν’, ἕνα δ’οἶον ει οἶκον δὲ νέεσθαι·
Μαίον’ ἄρα προέηκε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.
Τοῖος ην Τυδεὺς Αἰτώλιος· ἀλλ τὸν υἱὸν
γείνατο εἷο χέρεια μάχῃ, ἀγορ δέ τ’ἀμείνω.
Ὣς φάτο, τὸν δ’οὔ τι προσέφη κρατερὸς Διομήδης
αἰδεσθεὶς βασιλος ἐνιπὴν αἰδοίοιο·
τὸν δ’υἱὸς Καπανος ἀμείψατο κυδαλίμοιο·
Ἀτρεΐδη μὴ ψεύδε’ ἐπιστάμενος σάφα εἰπεῖν·
ἡμεῖς τοι πατέρων μέγ’ ἀμείνονες εὐχόμεθ’ εἶναι·
ἡμεῖς καὶ Θήβης ἕδος εἵλομεν ἑπταπύλοιο
παυρότερον λαὸν ἀγαγόνθ’ ὑπ τεῖχος ἄρειον,
πειθόμενοι τεράεσσι θεῶν καὶ Ζηνὸς ἀρωγῇ·
κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο·
τὼ μή μοι πατέρας ποθ’ ὁμοί ἔνθεο τιμῇ.
Τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
τέττα, σιωπ ἧσο, ἐμ δ’ἐπιπείθεο μύθῳ·
οὐ γὰρ ἐγ νεμεσ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν
ὀτρύνοντι μάχεσθαι ϋκνήμιδας Ἀχαιούς·
τούτ μὲν γὰρ κῦδος ἅμ’ ἕψεται εἴ κεν Ἀχαιοὶ
Τρῶας δῃώσωσιν ἕλωσί τε Ἴλιον ἱρήν,
τούτ δ’αὖ μέγα πένθος Ἀχαιῶν δῃωθέντων.
Ἀλλ’ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα θούριδος ἀλκῆς.
ῥα καὶ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε·
δεινὸν δ’ἔβραχε χαλκὸς ἐπ στήθεσσιν ἄνακτος
ὀρνυμένου· ὑπό κεν ταλασίφρονά περ δέος εἷλεν.
Ὡς δ’ὅτ’ ἐν αἰγιαλ πολυηχέϊ κῦμα θαλάσσης
ὄρνυτ’ ἐπασσύτερον Ζεφύρου ὕπο κινήσαντος·
πόντ μέν τε πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειτα
χέρσ ῥηγνύμενον μεγάλα βρέμει, ἀμφ δέ τ’ἄκρας
κυρτὸν ὸν κορυφοῦται, ἀποπτύει δ’ἁλὸς ἄχνην·
ὣς τότ’ ἐπασσύτεραι Δαναῶν κίνυντο φάλαγγες
νωλεμέως πόλεμον δέ· κέλευε δὲ οἷσιν ἕκαστος
ἡγεμόνων· οἳ δ’ἄλλοι ἀκὴν ἴσαν, οὐδέ κε φαίης
τόσσον λαὸν ἕπεσθαι ἔχοντ’ ἐν στήθεσιν αὐδήν,
σιγ δειδιότες σημάντορας· ἀμφ δὲ πᾶσι
τεύχεα ποικίλ’ ἔλαμπε, τὰ εἱμένοι ἐστιχόωντο.
Τρῶες δ’,ὥς τ’ὄϊες πολυπάμονος ἀνδρὸς ἐν αὐλ
μυρίαι ἑστήκασιν ἀμελγόμεναι γάλα λευκὸν
ἀζηχὲς μεμακυῖαι ἀκούουσαι ὄπα ἀρνῶν,
ὣς Τρώων ἀλαλητὸς ἀν στρατὸν εὐρὺν ὀρώρει·
οὐ γὰρ πάντων εν ὁμὸς θρόος οὐδ’ α γῆρυς,
ἀλλ γλῶσσα μέμικτο, πολύκλητοι δ’ἔσαν ἄνδρες.
Ὄρσε δὲ τοὺς μὲν Ἄρης, τοὺς δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη
Δεῖμός τ’ἠδ Φόβος καὶ Ἔρις ἄμοτον μεμαυῖα,
Ἄρεος ἀνδροφόνοιο κασιγνήτη ἑτάρη τε,
τ’ὀλίγη μὲν πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειτα
οὐραν ἐστήριξε κάρη καὶ ἐπ χθον βαίνει·
σφιν καὶ τότε νεῖκος ὁμοίϊον ἔμβαλε μέσσ
ἐρχομένη καθ’ ὅμιλον ὀφέλλουσα στόνον ἀνδρῶν.
Οἳ δ’ὅτε δή ῥ’ἐς χῶρον ἕνα ξυνιόντες ἵκοντο,
σύν ῥ’ἔβαλον ῥινούς, σὺν δ’ἔγχεα καὶ μένε’ ἀνδρῶν
χαλκεοθωρήκων· ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι
ἔπληντ’ ἀλλήλῃσι, πολὺς δ’ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.
Ἔνθα δ’ἅμ’ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλ πέλεν ἀνδρῶν
ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων, ῥέε δ’αἵματι γαῖα.
Ὡς δ’ὅτε χείμαρροι ποταμοὶ κατ’ ὄρεσφι ῥέοντες
ἐς μισγάγκειαν συμβάλλετον ὄβριμον ὕδωρ
κρουνῶν ἐκ μεγάλων κοίλης ἔντοσθε χαράδρης,
τῶν δέ τε τηλόσε δοῦπον ἐν οὔρεσιν ἔκλυε ποιμήν·
ὣς τῶν μισγομένων γένετο αχή τε πόνος τε.
Πρῶτος δ’Ἀντίλοχος Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυστὴν
ἐσθλὸν ἐν προμάχοισι Θαλυσιάδην Ἐχέπωλον·
τόν ῥ’ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον ἱπποδασείης,
ἐν δὲ μετώπ πῆξε, πέρησε δ’ἄρ’ ὀστέον εἴσω
αἰχμ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν,
ἤριπε δ’ὡς ὅτε πύργος ἐν κρατερ ὑσμίνῃ.
Τὸν δὲ πεσόντα ποδῶν ἔλαβε κρείων Ἐλεφήνωρ
Χαλκωδοντιάδης μεγαθύμων ἀρχὸς Ἀβάντων,
ἕλκε δ’ὑπ’ ἐκ βελέων, λελιημένος ὄφρα τάχιστα
τεύχεα συλήσειε· μίνυνθα δέ οἱ γένεθ’ ὁρμή.
Νεκρὸν γὰρ ἐρύοντα ἰδὼν μεγάθυμος Ἀγήνωρ
πλευρά, τά οἱ κύψαντι παρ’ ἀσπίδος ἐξεφαάνθη,
οὔτησε ξυστ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα.
Ὣς τὸν μὲν λίπε θυμός, ἐπ’ αὐτ δ’ἔργον ἐτύχθη
ἀργαλέον Τρώων καὶ Ἀχαιῶν· οἳ δὲ λύκοι ὣς
ἀλλήλοις ἐπόρουσαν, ἀνὴρ δ’ἄνδρ’ ἐδνοπάλιζεν.
Ἔνθ’ ἔβαλ’ Ἀνθεμίωνος υἱὸν Τελαμώνιος Αἴας
ΐθεον θαλερὸν Σιμοείσιον, ὅν ποτε μήτηρ
Ἴδηθεν κατιοῦσα παρ’ ὄχθῃσιν Σιμόεντος
γείνατ’, ἐπεί ῥα τοκεῦσιν ἅμ’ ἕσπετο μῆλα ἰδέσθαι·
τοὔνεκά μιν κάλεον Σιμοείσιον· οὐδ τοκεῦσι
θρέπτρα φίλοις ἀπέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼν
ἔπλεθ’ ὑπ’ Αἴαντος μεγαθύμου δουρ δαμέντι.
Πρῶτον γάρ μιν όντα βάλε στῆθος παρ μαζὸν
δεξιόν· ἀντικρ δὲ δι’ ὤμου χάλκεον ἔγχος
ἦλθεν· δ’ἐν κονίῃσι χαμαὶ πέσεν αἴγειρος ὣς
ῥά τ’ἐν εἱαμεν ἕλεος μεγάλοιο πεφύκει
λείη, ἀτάρ τέ οἱ ὄζοι ἐπ’ ἀκροτάτ πεφύασι·
τὴν μέν θ’ἁρματοπηγὸς ἀνὴρ αἴθωνι σιδήρ
ἐξέταμ’, ὄφρα ἴτυν κάμψ περικαλλέϊ δίφρῳ·
μέν τ’ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρ’ ὄχθας.
Τοῖον ἄρ’ Ἀνθεμίδην Σιμοείσιον ἐξενάριξεν
Αἴας διογενής· τοῦ δ’Ἄντιφος αἰολοθώρηξ
Πριαμίδης καθ’ ὅμιλον ἀκόντισεν ὀξέϊ δουρί.
Τοῦ μὲν ἅμαρθ’, δὲ Λεῦκον Ὀδυσσέος ἐσθλὸν ἑταῖρον
βεβλήκει βουβῶνα, νέκυν ἑτέρωσ’ ἐρύοντα·
ἤριπε δ’ἀμφ’ αὐτῷ, νεκρὸς δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.
Τοῦ δ’Ὀδυσεὺς μάλα θυμὸν ἀποκταμένοιο χολώθη,
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,
στῆ δὲ μάλ’ ἐγγὺς ὼν καὶ ἀκόντισε δουρ φαειν
ἀμφ παπτήνας· ὑπ δὲ Τρῶες κεκάδοντο
ἀνδρὸς ἀκοντίσσαντος· δ’οὐχ ἅλιον βέλος ἧκεν,
ἀλλ’ υἱὸν Πριάμοιο νόθον βάλε Δημοκόωντα
ὅς οἱ Ἀβυδόθεν ἦλθε παρ’ ἵππων ὠκειάων.
Τόν ῥ’Ὀδυσεὺς ἑτάροιο χολωσάμενος βάλε δουρ
κόρσην· δ’ἑτέροιο δι κροτάφοιο πέρησεν
αἰχμ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε,
δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
Χώρησαν δ’ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ·
Ἀργεῖοι δὲ μέγα αχον, ἐρύσαντο δὲ νεκρούς,
ἴθυσαν δὲ πολ προτέρω· νεμέσησε δ’Ἀπόλλων
Περγάμου ἐκκατιδών, Τρώεσσι δὲ κέκλετ’ ΰσας·
ὄρνυσθ’ ἱππόδαμοι Τρῶες μηδ’ εἴκετε χάρμης
Ἀργείοις, ἐπεὶ οὔ σφι λίθος χρὼς οὐδ σίδηρος
χαλκὸν ἀνασχέσθαι ταμεσίχροα βαλλομένοισιν·
οὐ μὰν οὐδ’ Ἀχιλεὺς Θέτιδος πάϊς ϋκόμοιο
μάρναται, ἀλλ’ ἐπ νηυσ χόλον θυμαλγέα πέσσει.
Ὣς φάτ’ ἀπ πτόλιος δεινὸς θεός· αὐτὰρ Ἀχαιοὺς
ὦρσε Διὸς θυγάτηρ κυδίστη Τριτογένεια
ἐρχομένη καθ’ ὅμιλον, ὅθι μεθιέντας ἴδοιτο.
Ἔνθ’ Ἀμαρυγκείδην Διώρεα μοῖρα πέδησε·
χερμαδί γὰρ βλῆτο παρ σφυρὸν ὀκριόεντι
κνήμην δεξιτερήν· βάλε δὲ Θρῃκῶν ἀγὸς ἀνδρῶν
Πείρως Ἰμβρασίδης ὃς ἄρ’ Αἰνόθεν εἰληλούθει.
Ἀμφοτέρω δὲ τένοντε καὶ ὀστέα λᾶας ἀναιδὴς
ἄχρις ἀπηλοίησεν· δ’ὕπτιος ἐν κονίῃσι
κάππεσεν ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσας
θυμὸν ἀποπνείων· δ’ἐπέδραμεν ὅς ῥ’ἔβαλέν περ
Πείροος, οὖτα δὲ δουρ παρ’ ὀμφαλόν· ἐκ δ’ἄρα πᾶσαι
χύντο χαμαὶ χολάδες, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
Τὸν δὲ Θόας Αἰτωλὸς ἀπεσσύμενον βάλε δουρ
στέρνον ὑπὲρ μαζοῖο, πάγη δ’ἐν πνεύμονι χαλκός·
ἀγχίμολον δέ οἱ ἦλθε Θόας, ἐκ δ’ὄβριμον ἔγχος
ἐσπάσατο στέρνοιο, ἐρύσσατο δὲ ξίφος ὀξύ,
τῷ γε γαστέρα τύψε μέσην, ἐκ δ’αἴνυτο θυμόν.
Τεύχεα δ’οὐκ ἀπέδυσε· περίστησαν γὰρ ἑταῖροι
Θρήϊκες ἀκρόκομοι δολίχ’ ἔγχεα χερσὶν ἔχοντες,
οἵ μέγαν περ όντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυὸν
ὦσαν ἀπ σφείων· δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.
Ὣς τώ γ’ἐν κονίῃσι παρ’ ἀλλήλοισι τετάσθην,
ἤτοι μὲν Θρῃκῶν, δ’Ἐπειῶν χαλκοχιτώνων
ἡγεμόνες· πολλοὶ δὲ περ κτείνοντο καὶ ἄλλοι.
Ἔνθά κεν οὐκέτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο μετελθών,
ὅς τις ἔτ’ ἄβλητος καὶ ἀνούτατος ὀξέϊ χαλκ
δινεύοι κατ μέσσον, ἄγοι δέ Παλλὰς Ἀθήνη
χειρὸς ἑλοῦσ’, αὐτὰρ βελέων ἀπερύκοι ἐρωήν·
πολλοὶ γὰρ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἤματι κείν
πρηνέες ἐν κονίῃσι παρ’ ἀλλήλοισι τέταντο.