ὣς οἳ μὲν κατ ἄστυ πεφυζότες ΰτε νεβροὶ
ἱδρ ἀπεψύχοντο πίον τ’ἀκέοντό τε δίψαν
κεκλιμένοι καλῇσιν ἐπάλξεσιν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
τείχεος ἆσσον ἴσαν σάκε’ ὤμοισι κλίναντες.
Ἕκτορα δ’αὐτοῦ μεῖναι ὀλοι μοῖρα πέδησεν
Ἰλίου προπάροιθε πυλάων τε Σκαιάων.
αὐτὰρ Πηλείωνα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·
τίπτέ με Πηλέος υἱ ποσὶν ταχέεσσι διώκεις
αὐτὸς θνητὸς ὼν θεὸν ἄμβροτον; οὐδέ νύ πώ με
ἔγνως ὡς θεός εἰμι, σὺ δ’ἀσπερχὲς μενεαίνεις.
νύ τοι οὔ τι μέλει Τρώων πόνος, οὓς ἐφόβησας,
οἳ δή τοι εἰς ἄστυ ἄλεν, σὺ δὲ δεῦρο λιάσθης.
οὐ μέν με κτενέεις, ἐπεὶ οὔ τοι μόρσιμός εἰμι.
τὸν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
ἔβλαψάς μ’ἑκάεργε θεῶν ὀλοώτατε πάντων
ἐνθάδε νῦν τρέψας ἀπ τείχεος· κ’ἔτι πολλοὶ
γαῖαν ὀδὰξ εἷλον πρὶν Ἴλιον εἰσαφικέσθαι.
νῦν δ’ἐμ μὲν μέγα κῦδος ἀφείλεο, τοὺς δὲ σάωσας
ῥηϊδίως, ἐπεὶ οὔ τι τίσιν γ’ἔδεισας ὀπίσσω.
σ’ἂν τισαίμην, εἴ μοι δύναμίς γε παρείη.
ὣς εἰπὼν προτ ἄστυ μέγα φρονέων ἐβεβήκει,
σευάμενος ὥς θ’ἵππος εθλοφόρος σὺν ὄχεσφιν,
ὅς ῥά τε ῥεῖα θέῃσι τιταινόμενος πεδίοιο·
ὣς Ἀχιλεὺς λαιψηρ πόδας καὶ γούνατ’ ἐνώμα.
τὸν δ’ὃ γέρων Πρίαμος πρῶτος ἴδεν ὀφθαλμοῖσι
παμφαίνονθ’ ὥς τ’ἀστέρ’ ἐπεσσύμενον πεδίοιο,
ὅς ῥά τ’ὀπώρης εἶσιν, ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαὶ
φαίνονται πολλοῖσι μετ’ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ,
ὅν τε κύν’ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσι.
λαμπρότατος μὲν γ’ἐστί, κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται,
καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν·
ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περ στήθεσσι θέοντος.
ᾤμωξεν δ’ὃ γέρων, κεφαλὴν δ’ὅ γε κόψατο χερσὶν
ὑψόσ’ ἀνασχόμενος, μέγα δ’οἰμώξας ἐγεγώνει
λισσόμενος φίλον υἱόν· δὲ προπάροιθε πυλάων
ἑστήκει ἄμοτον μεμαὼς Ἀχιλϊ μάχεσθαι·
τὸν δ’ὃ γέρων ἐλεειν προσηύδα χεῖρας ὀρεγνύς·
Ἕκτορ μή μοι μίμνε φίλον τέκος ἀνέρα τοῦτον
οἶος ἄνευθ’ ἄλλων, ἵνα μὴ τάχα πότμον ἐπίσπῃς
Πηλεΐωνι δαμείς, ἐπεὶ πολ φέρτερός ἐστι
σχέτλιος· αἴθε θεοῖσι φίλος τοσσόνδε γένοιτο
ὅσσον ἐμοί· τάχα κέν κύνες καὶ γῦπες ἔδοιεν
κείμενον· κέ μοι αἰνὸν ἀπ πραπίδων ἄχος ἔλθοι·
ὅς μ’υἱῶν πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν εὖνιν ἔθηκε
κτείνων καὶ περνὰς νήσων ἔπι τηλεδαπάων.
καὶ γὰρ νῦν δύο παῖδε Λυκάονα καὶ Πολύδωρον
οὐ δύναμαι ἰδέειν Τρώων εἰς ἄστυ ἀλέντων,
τούς μοι Λαοθόη τέκετο κρείουσα γυναικῶν.
ἀλλ’ εἰ μὲν ζώουσι μετ στρατῷ, τ’ἂν ἔπειτα
χαλκοῦ τε χρυσοῦ τ’ἀπολυσόμεθ’, ἔστι γὰρ ἔνδον·
πολλ γὰρ ὤπασε παιδ γέρων ὀνομάκλυτος Ἄλτης.
εἰ δ’ἤδη τεθνᾶσι καὶ εἰν ΐδαο δόμοισιν,
ἄλγος ἐμ θυμ καὶ μητέρι τοὶ τεκόμεσθα·
λαοῖσιν δ’ἄλλοισι μινυνθαδιώτερον ἄλγος
ἔσσεται, ἢν μὴ καὶ σὺ θάνῃς Ἀχιλϊ δαμασθείς.
ἀλλ’ εἰσέρχεο τεῖχος ἐμὸν τέκος, ὄφρα σαώσῃς
Τρῶας καὶ Τρῳάς, μὴ δὲ μέγα κῦδος ὀρέξῃς
Πηλεΐδῃ, αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς.
πρὸς δ’ἐμ τὸν δύστηνον ἔτι φρονέοντ’ ἐλέησον
δύσμορον, ὅν ῥα πατὴρ Κρονίδης ἐπ γήραος οὐδ
αἴσ ἐν ἀργαλέ φθίσει κακ πόλλ’ ἐπιδόντα
υἷάς τ’ὀλλυμένους ἑλκηθείσας τε θύγατρας,
καὶ θαλάμους κεραϊζομένους, καὶ νήπια τέκνα
βαλλόμενα προτ γαί ἐν αἰν δηϊοτῆτι,
ἑλκομένας τε νυοὺς ὀλοῇς ὑπ χερσὶν Ἀχαιῶν.
αὐτὸν δ’ἂν πύματόν με κύνες πρώτῃσι θύρῃσιν
ὠμησταὶ ἐρύουσιν, ἐπεί κέ τις ὀξέϊ χαλκ
τύψας βαλὼν ῥεθέων ἐκ θυμὸν ἕληται,
οὓς τρέφον ἐν μεγάροισι τραπεζας θυραωρούς,
οἵ κ’ἐμὸν αἷμα πιόντες ἀλύσσοντες περ θυμ
κείσοντ’ ἐν προθύροισι. νέ δέ τε πάντ’ ἐπέοικεν
ἄρηϊ κταμέν δεδαϊγμέν ὀξέϊ χαλκ
κεῖσθαι· πάντα δὲ καλ θανόντι περ ὅττι φανήῃ·
ἀλλ’ ὅτε δὴ πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον
αἰδ τ’αἰσχύνωσι κύνες κταμένοιο γέροντος,
τοῦτο δὴ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν.
ῥ’ὃ γέρων, πολιὰς δ’ἄρ’ ἀν τρίχας ἕλκετο χερσ
τίλλων ἐκ κεφαλῆς· οὐδ’ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθε.
μήτηρ δ’αὖθ’ ἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυ χέουσα
κόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρηφι δὲ μαζὸν ἀνέσχε·
καί μιν δάκρυ χέουσ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Ἕκτορ τέκνον ἐμὸν τάδε τ’αἴδεο καί μ’ἐλέησον
αὐτήν, εἴ ποτέ τοι λαθικηδέα μαζὸν ἐπέσχον·
τῶν μνῆσαι φίλε τέκνον ἄμυνε δὲ δήϊον ἄνδρα
τείχεος ἐντὸς ών, μὴ δὲ πρόμος ἵστασο τούτ
σχέτλιος· εἴ περ γάρ σε κατακτάνῃ, οὔ σ’ἔτ’ ἔγωγε
κλαύσομαι ἐν λεχέεσσι φίλον θάλος, ὃν τέκον αὐτή,
οὐδ’ ἄλοχος πολύδωρος· ἄνευθε δέ σε μέγα νῶϊν
Ἀργείων παρ νηυσ κύνες ταχέες κατέδονται.
ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην φίλον υἱὸν
πολλ λισσομένω· οὐδ’ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθον,
ἀλλ’ γε μίμν’ Ἀχιλα πελώριον ἆσσον όντα.
ὡς δὲ δράκων ἐπ χει ὀρέστερος ἄνδρα μένῃσι
βεβρωκὼς κακ φάρμακ’, ἔδυ δέ τέ μιν χόλος αἰνός,
σμερδαλέον δὲ δέδορκεν ἑλισσόμενος περ χειῇ·
ὣς Ἕκτωρ ἄσβεστον ἔχων μένος οὐχ ὑπεχώρει
πύργ ἔπι προὔχοντι φαεινὴν ἀσπίδ’ ἐρείσας·
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγών, εἰ μέν κε πύλας καὶ τείχεα δύω,
Πουλυδάμας μοι πρῶτος ἐλεγχείην ἀναθήσει,
ὅς μ’ἐκέλευε Τρωσ ποτ πτόλιν ἡγήσασθαι
νύχθ’ ὕπο τήνδ’ ὀλοὴν ὅτε τ’ὤρετο δῖος Ἀχιλλεύς.
ἀλλ’ ἐγ οὐ πιθόμην· τ’ἂν πολ κέρδιον εν.
νῦν δ’ἐπεὶ ὤλεσα λαὸν ἀτασθαλίῃσιν ἐμῇσιν,
αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,
μή ποτέ τις εἴπῃσι κακώτερος ἄλλος ἐμεῖο·
Ἕκτωρ ἧφι βίηφι πιθήσας ὤλεσε λαόν.
ὣς ἐρέουσιν· ἐμοὶ δὲ τότ’ ἂν πολ κέρδιον εἴη
ἄντην Ἀχιλα κατακτείναντα νέεσθαι,
έ κεν αὐτ ὀλέσθαι ϋκλειῶς πρὸ πόληος.
εἰ δέ κεν ἀσπίδα μὲν καταθείομαι ὀμφαλόεσσαν
καὶ κόρυθα βριαρήν, δόρυ δὲ πρὸς τεῖχος ἐρείσας
αὐτὸς ὼν Ἀχιλος ἀμύμονος ἀντίος ἔλθω
καί οἱ ὑπόσχωμαι Ἑλένην καὶ κτήμαθ’ ἅμ’ αὐτῇ,
πάντα μάλ’ ὅσσά τ’Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐν νηυσὶν
ἠγάγετο Τροίηνδ’, τ’ἔπλετο νείκεος ἀρχή,
δωσέμεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν, ἅμα δ’ἀμφὶς Ἀχαιοῖς
ἄλλ’ ἀποδάσσεσθαι ὅσα τε πτόλις ἥδε κέκευθε·
Τρωσὶν δ’αὖ μετόπισθε γερούσιον ὅρκον ἕλωμαι
μή τι κατακρύψειν, ἀλλ’ ἄνδιχα πάντα δάσασθαι
κτῆσιν ὅσην πτολίεθρον ἐπήρατον ἐντὸς έργει·
ἀλλ τί μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;
μή μιν ἐγ μὲν ἵκωμαι ών, δέ μ’οὐκ ἐλεήσει
οὐδέ τί μ’αἰδέσεται, κτενέει δέ με γυμνὸν όντα
αὔτως ὥς τε γυναῖκα, ἐπεί κ’ἀπ τεύχεα δύω.
οὐ μέν πως νῦν ἔστιν ἀπ δρυὸς οὐδ’ ἀπ πέτρης
τῷ αριζέμεναι, τε παρθένος ΐθεός τε
παρθένος ΐθεός τ’ὀαρίζετον ἀλλήλοιιν.
βέλτερον αὖτ’ ἔριδι ξυνελαυνέμεν ὅττι τάχιστα·
εἴδομεν ὁπποτέρ κεν Ὀλύμπιος εὖχος ὀρέξῃ.
ὣς ὅρμαινε μένων, δέ οἱ σχεδὸν ἦλθεν Ἀχιλλεὺς
ἶσος Ἐνυαλί κορυθάϊκι πτολεμιστ
σείων Πηλιάδα μελίην κατ δεξιὸν ὦμον
δεινήν· ἀμφ δὲ χαλκὸς ἐλάμπετο εἴκελος αὐγ
πυρὸς αἰθομένου ελίου ἀνιόντος.
Ἕκτορα δ’,ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἔτλη
αὖθι μένειν, ὀπίσω δὲ πύλας λίπε, βῆ δὲ φοβηθείς·
Πηλεΐδης δ’ἐπόρουσε ποσ κραιπνοῖσι πεποιθώς.
ΰτε κίρκος ὄρεσφιν ἐλαφρότατος πετεηνῶν
ῥηϊδίως οἴμησε μετ τρήρωνα πέλειαν,
δέ θ’ὕπαιθα φοβεῖται, δ’ἐγγύθεν ὀξ λεληκὼς
ταρφέ’ ἐπαΐσσει, ἑλέειν τέ θυμὸς ἀνώγει·
ὣς ἄρ’ γ’ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο, τρέσε δ’Ἕκτωρ
τεῖχος ὕπο Τρώων, λαιψηρ δὲ γούνατ’ ἐνώμα.
οἳ δὲ παρ σκοπιὴν καὶ ἐρινεὸν ἠνεμόεντα
τείχεος αἰὲν ὑπ’ ἐκ κατ’ ἀμαξιτὸν ἐσσεύοντο,
κρουν δ’ἵκανον καλλιρρόω· ἔνθα δὲ πηγαὶ
δοιαὶ ἀναΐσσουσι Σκαμάνδρου δινήεντος.
μὲν γάρ θ’ὕδατι λιαρ ῥέει, ἀμφ δὲ καπνὸς
γίγνεται ἐξ αὐτῆς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο·
δ’ἑτέρη θέρεϊ προρέει ϊκυῖα χαλάζῃ,
χιόνι ψυχρ ἐξ ὕδατος κρυστάλλῳ.
ἔνθα δ’ἐπ’ αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασι
καλοὶ λαΐνεοι, ὅθι εἵματα σιγαλόεντα
πλύνεσκον Τρώων ἄλοχοι καλαί τε θύγατρες
τὸ πρὶν ἐπ’ εἰρήνης πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν.
τῇ ῥα παραδραμέτην φεύγων δ’ὄπισθε διώκων·
πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μέγ’ ἀμείνων
καρπαλίμως, ἐπεὶ οὐχ ερήϊον οὐδ βοείην
ἀρνύσθην, τε ποσσὶν έθλια γίγνεται ἀνδρῶν,
ἀλλ περ ψυχῆς θέον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.
ὡς δ’ὅτ’ εθλοφόροι περ τέρματα μώνυχες ἵπποι
ῥίμφα μάλα τρωχῶσι· τὸ δὲ μέγα κεῖται εθλον
τρίπος γυν ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος·
ὣς τὼ τρὶς Πριάμοιο πόλιν πέρι δινηθήτην
καρπαλίμοισι πόδεσσι· θεοὶ δ’ἐς πάντες ὁρῶντο·
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·
πόποι φίλον ἄνδρα διωκόμενον περ τεῖχος
ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἐμὸν δ’ὀλοφύρεται ἦτορ
Ἕκτορος, ὅς μοι πολλ βοῶν ἐπ μηρί’ ἔκηεν
Ἴδης ἐν κορυφῇσι πολυπτύχου, ἄλλοτε δ’αὖτε
ἐν πόλει ἀκροτάτῃ· νῦν αὖτέ δῖος Ἀχιλλεὺς
ἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκει.
ἀλλ’ ἄγετε φράζεσθε θεοὶ καὶ μητιάασθε
έ μιν ἐκ θανάτοιο σαώσομεν, έ μιν ἤδη
Πηλεΐδ Ἀχιλϊ δαμάσσομεν ἐσθλὸν όντα.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε θε γλαυκῶπις Ἀθήνη·
πάτερ ἀργικέραυνε κελαινεφὲς οἷον ειπες·
ἄνδρα θνητὸν όντα πάλαι πεπρωμένον αἴσ
ἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;
ἔρδ’· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμ
πρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι·
ἔρξον ὅπ δή τοι νόος ἔπλετο, μὴ δ’ἔτ’ ἐρώει.
ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην·
βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων ΐξασα.
Ἕκτορα δ’ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπ’ ὠκὺς Ἀχιλλεύς.
ὡς δ’ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηται
ὄρσας ἐξ εὐνῆς διά τ’ἄγκεα καὶ δι βήσσας·
τὸν δ’εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπ θάμνῳ,
ἀλλά τ’ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρά κεν εὕρῃ·
ὣς Ἕκτωρ οὐ λῆθε ποδώκεα Πηλεΐωνα.
ὁσσάκι δ’ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάων
ἀντίον ΐξασθαι ϋδμήτους ὑπ πύργους,
εἴ πως οἷ καθύπερθεν ἀλάλκοιεν βελέεσσι,
τοσσάκι μιν προπάροιθεν ἀποστρέψασκε παραφθὰς
πρὸς πεδίον· αὐτὸς δὲ ποτ πτόλιος πέτετ’ αἰεί.
ὡς δ’ἐν ὀνείρ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν·
οὔτ’ ἄρ’ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθ’ διώκειν·
ὣς τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδ’ ὃς ἀλύξαι.
πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,
εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετ’ Ἀπόλλων
ἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;
λαοῖσιν δ’ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,
οὐδ’ ἔα έμεναι ἐπ Ἕκτορι πικρ βέλεμνα,
μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, δὲ δεύτερος ἔλθοι.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπ κρουνοὺς ἀφίκοντο,
καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,
ἐν δ’ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,
τὴν μὲν Ἀχιλλος, τὴν δ’Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,
ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δ’Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,
ᾤχετο δ’εἰς ΐδαο, λίπεν δέ Φοῖβος Ἀπόλλων.
Πηλεΐωνα δ’ἵκανε θε γλαυκῶπις Ἀθήνη,
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
νῦν δὴ νῶι ολπα Δι φίλε φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ
οἴσεσθαι μέγα κῦδος Ἀχαιοῖσι προτ νῆας
Ἕκτορα δῃώσαντε μάχης ατόν περ όντα.
οὔ οἱ νῦν ἔτι γ’ἔστι πεφυγμένον ἄμμε γενέσθαι,
οὐδ’ εἴ κεν μάλα πολλ πάθοι ἑκάεργος Ἀπόλλων
προπροκυλινδόμενος πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.
ἀλλ σὺ μὲν νῦν στῆθι καὶ ἄμπνυε, τόνδε δ’ἐγώ τοι
οἰχομένη πεπιθήσω ἐναντίβιον μαχέσασθαι.
ὣς φάτ’ Ἀθηναίη, δ’ἐπείθετο, χαῖρε δὲ θυμῷ,
στῆ δ’ἄρ’ ἐπ μελίης χαλκογλώχινος ἐρεισθείς.
δ’ἄρα τὸν μὲν ἔλειπε, κιχήσατο δ’Ἕκτορα δῖον
Δηϊφόβ ϊκυῖα δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ἠθεῖ’ μάλα δή σε βιάζεται ὠκὺς Ἀχιλλεὺς
ἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκων·
ἀλλ’ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·
Δηΐφοβ’ μέν μοι τὸ πάρος πολ φίλτατος ἦσθα
γνωτῶν οὓς Ἑκάβη ἠδ Πρίαμος τέκε παῖδας·
νῦν δ’ἔτι καὶ μᾶλλον νοέω φρεσ τιμήσασθαι,
ὃς ἔτλης ἐμεῦ εἵνεκ’, ἐπεὶ ἴδες ὀφθαλμοῖσι,
τείχεος ἐξελθεῖν, ἄλλοι δ’ἔντοσθε μένουσι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε θε γλαυκῶπις Ἀθήνη·
ἠθεῖ’ μὲν πολλ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
λίσσονθ’ ἑξείης γουνούμενοι, ἀμφ δ’ἑταῖροι,
αὖθι μένειν· τοῖον γὰρ ὑποτρομέουσιν ἅπαντες·
ἀλλ’ ἐμὸς ἔνδοθι θυμὸς ἐτείρετο πένθεϊ λυγρῷ.
νῦν δ’ἰθὺς μεμαῶτε μαχώμεθα, μὴ δέ τι δούρων
ἔστω φειδωλή, ἵνα εἴδομεν εἴ κεν Ἀχιλλεὺς
νῶϊ κατακτείνας ἔναρα βροτόεντα φέρηται
νῆας ἔπι γλαφυράς, κεν σῷ δουρ δαμήῃ.
ὣς φαμένη καὶ κερδοσύν ἡγήσατ’ Ἀθήνη·
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες,
τὸν πρότερος προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·
οὔ σ’ἔτι Πηλέος υἱ φοβήσομαι, ὡς τὸ πάρος περ
τρὶς περ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον, οὐδέ ποτ’ ἔτλην
μεῖναι ἐπερχόμενον· νῦν αὖτέ με θυμὸς ἀνῆκε
στήμεναι ἀντία σεῖο· ἕλοιμί κεν κεν ἁλοίην.
ἀλλ’ ἄγε δεῦρο θεοὺς ἐπιδώμεθα· τοὶ γὰρ ἄριστοι
μάρτυροι ἔσσονται καὶ ἐπίσκοποι ἁρμονιάων·
οὐ γὰρ ἐγώ σ’ἔκπαγλον εικιῶ, αἴ κεν ἐμοὶ Ζεὺς
δώ καμμονίην, σὴν δὲ ψυχὴν ἀφέλωμαι·
ἀλλ’ ἐπεὶ ἄρ κέ σε συλήσω κλυτ τεύχε’ Ἀχιλλεῦ
νεκρὸν Ἀχαιοῖσιν δώσω πάλιν· ὣς δὲ σὺ ῥέζειν.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·
ὡς οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά,
οὐδ λύκοι τε καὶ ἄρνες ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσιν,
ἀλλ κακ φρονέουσι διαμπερὲς ἀλλήλοισιν,
ὣς οὐκ ἔστ’ ἐμ καὶ σὲ φιλήμεναι, οὐδέ τι νῶϊν
ὅρκια ἔσσονται, πρίν γ’ἢ ἕτερόν γε πεσόντα
αἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.
παντοίης ἀρετῆς μιμνήσκεο· νῦν σε μάλα χρὴ
αἰχμητήν τ’ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν.
οὔ τοι ἔτ’ ἔσθ’ ὑπάλυξις, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνη
ἔγχει ἐμ δαμάᾳ· νῦν δ’ἀθρόα πάντ’ ἀποτίσεις
κήδε’ ἐμῶν ἑτάρων οὓς ἔκτανες ἔγχεϊ θύων.
ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·
καὶ τὸ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο φαίδιμος Ἕκτωρ·
ἕζετο γὰρ προϊδών, τὸ δ’ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,
ἐν γαί δ’ἐπάγη· ἀν δ’ἥρπασε Παλλὰς Ἀθήνη,
ἂψ δ’Ἀχιλϊ δίδου, λάθε δ’Ἕκτορα ποιμένα λαῶν.
Ἕκτωρ δὲ προσέειπεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα·
ἤμβροτες, οὐδ’ ἄρα πώ τι θεοῖς ἐπιείκελ’ Ἀχιλλεῦ
ἐκ Διὸς είδης τὸν ἐμὸν μόρον, τοι ἔφης γε·
ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων,
ὄφρά σ’ὑποδείσας μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι.
οὐ μέν μοι φεύγοντι μεταφρέν ἐν δόρυ πήξεις,
ἀλλ’ ἰθὺς μεμαῶτι δι στήθεσφιν ἔλασσον
εἴ τοι ἔδωκε θεός· νῦν αὖτ’ ἐμὸν ἔγχος ἄλευαι
χάλκεον· ὡς δή μιν σῷ ἐν χρο πᾶν κομίσαιο.
καί κεν ἐλαφρότερος πόλεμος Τρώεσσι γένοιτο
σεῖο καταφθιμένοιο· σὺ γάρ σφισι πῆμα μέγιστον.
ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,
καὶ βάλε Πηλεΐδαο μέσον σάκος οὐδ’ ἀφάμαρτε·
τῆλε δ’ἀπεπλάγχθη σάκεος δόρυ· χώσατο δ’Ἕκτωρ
ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,
στῆ δὲ κατηφήσας, οὐδ’ ἄλλ’ ἔχε μείλινον ἔγχος.
Δηΐφοβον δ’ἐκάλει λευκάσπιδα μακρὸν ΰσας·
ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν· δ’οὔ τί οἱ ἐγγύθεν εν.
Ἕκτωρ δ’ἔγνω ᾗσιν ἐν φρεσ φώνησέν τε·
πόποι μάλα δή με θεοὶ θάνατον δὲ κάλεσσαν·
Δηΐφοβον γὰρ ἔγωγ’ ἐφάμην ἥρωα παρεῖναι·
ἀλλ’ μὲν ἐν τείχει, ἐμ δ’ἐξαπάτησεν Ἀθήνη.
νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδ’ ἔτ’ ἄνευθεν,
οὐδ’ ἀλέη· γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον εν
Ζηνί τε καὶ Διὸς υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γε
πρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.
μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην,
ἀλλ μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.
ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ,
τό οἱ ὑπ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε,
οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τ’αἰετὸς ὑψιπετήεις,
ὅς τ’εἶσιν πεδίον δὲ δι νεφέων ἐρεβεννῶν
ἁρπάξων ἄρν’ ἀμαλὴν πτῶκα λαγωόν·
ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ.
ὁρμήθη δ’Ἀχιλεύς, μένεος δ’ἐμπλήσατο θυμὸν
ἀγρίου, πρόσθεν δὲ σάκος στέρνοιο κάλυψε
καλὸν δαιδάλεον, κόρυθι δ’ἐπένευε φαειν
τετραφάλῳ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι
χρύσεαι, ἃς Ἥφαιστος ει λόφον ἀμφ θαμειάς.
οἷος δ’ἀστὴρ εἶσι μετ’ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγ
ἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐραν ἵσταται ἀστήρ,
ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπ’ εὐήκεος, ἣν ἄρ’ Ἀχιλλεὺς
πάλλεν δεξιτερ φρονέων κακὸν Ἕκτορι δί
εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπ εἴξειε μάλιστα.
τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα
καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξε κατακτάς·
φαίνετο δ’ᾗ κληῖδες ἀπ’ ὤμων αὐχέν’ ἔχουσι
λαυκανίην, ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος·
τῇ ῥ’ἐπ οἷ μεμαῶτ’ ἔλασ’ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς,
ἀντικρ δ’ἁπαλοῖο δι’ αὐχένος ἤλυθ’ ἀκωκή·
οὐδ’ ἄρ’ ἀπ’ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια,
ὄφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν.
ἤριπε δ’ἐν κονίῃς· δ’ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·
Ἕκτορ ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆ’ ἐξεναρίζων
σῶς ἔσσεσθ’, ἐμ δ’οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν όντα
νήπιε· τοῖο δ’ἄνευθεν οσσητὴρ μέγ’ ἀμείνων
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγ μετόπισθε λελείμμην,
ὅς τοι γούνατ’ ἔλυσα· σὲ μὲν κύνες ἠδ’ οἰωνοὶ
ἑλκήσουσ’ ϊκῶς, τὸν δὲ κτεριοῦσιν Ἀχαιοί.
τὸν δ’ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
λίσσομ’ ὑπὲρ ψυχῆς καὶ γούνων σῶν τε τοκήων
μή με α παρ νηυσ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν,
ἀλλ σὺ μὲν χαλκόν τε ἅλις χρυσόν τε δέδεξο
δῶρα τά τοι δώσουσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,
σῶμα δὲ οἴκαδ’ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός με
Τρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς·
μή με κύον γούνων γουνάζεο μὴ δὲ τοκήων·
αἲ γάρ πως αὐτόν με μένος καὶ θυμὸς ἀνήη
ὤμ’ ἀποταμνόμενον κρέα ἔδμεναι, οἷα οργας,
ὡς οὐκ ἔσθ’ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι,
οὐδ’ εἴ κεν δεκάκις τε καὶ εἰκοσινήριτ’ ἄποινα
στήσωσ’ ἐνθάδ’ ἄγοντες, ὑπόσχωνται δὲ καὶ ἄλλα,
οὐδ’ εἴ κέν σ’αὐτὸν χρυσ ἐρύσασθαι ἀνώγοι
Δαρδανίδης Πρίαμος· οὐδ’ ὧς σέ γε πότνια μήτηρ
ἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται ὃν τέκεν αὐτή,
ἀλλ κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατ πάντα δάσονται.
τὸν δὲ καταθνῄσκων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
σ’εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι, οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλον
πείσειν· γὰρ σοί γε σιδήρεος ἐν φρεσ θυμός.
φράζεο νῦν, μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαι
ἤματι τῷ ὅτε κέν σε Πάρις καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων
ἐσθλὸν όντ’ ὀλέσωσιν ἐν Σκαιῇσι πύλῃσιν.
ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε,
ψυχ δ’ἐκ ῥεθέων πταμένη ϊδος δὲ βεβήκει
ὃν πότμον γοόωσα λιποῦσ’ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.
τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα δῖος Ἀχιλλεύς·
τέθναθι· κῆρα δ’ἐγ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴ
Ζεὺς ἐθέλ τελέσαι ἠδ’ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι.
ῥα, καὶ ἐκ νεκροῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,
καὶ τό γ’ἄνευθεν ἔθηχ’, δ’ἀπ’ ὤμων τεύχε’ ἐσύλα
αἱματόεντ’· ἄλλοι δὲ περίδραμον υἷες Ἀχαιῶν,
οἳ καὶ θηήσαντο φυὴν καὶ εἶδος ἀγητὸν
Ἕκτορος· οὐδ’ ἄρα οἵ τις ἀνουτητί γε παρέστη.
ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·
πόποι, μάλα δὴ μαλακώτερος ἀμφαφάασθαι
Ἕκτωρ ὅτε νῆας ἐνέπρησεν πυρ κηλέῳ.
ὣς ἄρα τις εἴπεσκε καὶ οὐτήσασκε παραστάς.
τὸν δ’ἐπεὶ ἐξενάριξε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,
στὰς ἐν Ἀχαιοῖσιν ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευεν·
φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
πεὶ δὴ τόνδ’ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν,
ὃς κακ πόλλ’ ἔρρεξεν ὅσ’ οὐ σύμπαντες οἱ ἄλλοι,
εἰ δ’ἄγετ’ ἀμφ πόλιν σὺν τεύχεσι πειρηθῶμεν,
ὄφρά κ’ἔτι γνῶμεν Τρώων νόον ὅν τιν’ ἔχουσιν,
καταλείψουσιν πόλιν ἄκρην τοῦδε πεσόντος,
ε μένειν μεμάασι καὶ Ἕκτορος οὐκέτ’ όντος.
ἀλλ τί μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;
κεῖται πὰρ νήεσσι νέκυς ἄκλαυτος ἄθαπτος
Πάτροκλος· τοῦ δ’οὐκ  ἐπιλήσομαι, ὄφρ’ ἂν ἔγωγε
ζωοῖσιν μετέω καί μοι φίλα γούνατ’ ὀρώρῃ·
εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντ’ εἰν ΐδαο
αὐτὰρ ἐγ καὶ κεῖθι φίλου μεμνήσομ’ ἑταίρου.
νῦν δ’ἄγ’ είδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι νεώμεθα, τόνδε δ’ἄγωμεν.
ἠράμεθα μέγα κῦδος· ἐπέφνομεν Ἕκτορα δῖον,
Τρῶες κατ ἄστυ θε ὣς εὐχετόωντο.
ῥα, καὶ Ἕκτορα δῖον εικέα μήδετο ἔργα.
ἀμφοτέρων μετόπισθε ποδῶν τέτρηνε τένοντε
ἐς σφυρὸν ἐκ πτέρνης, βοέους δ’ἐξῆπτεν ἱμάντας,
ἐκ δίφροιο δ’ἔδησε, κάρη δ’ἕλκεσθαι ἔασεν·
ἐς δίφρον δ’ἀναβὰς ἀνά τε κλυτ τεύχε’ είρας
μάστιξέν ῥ’ἐλάαν, τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην.
τοῦ δ’ἦν ἑλκομένοιο κονίσαλος, ἀμφ δὲ χαῖται
κυάνεαι πίτναντο, κάρη δ’ἅπαν ἐν κονίῃσι
κεῖτο πάρος χαρίεν· τότε δὲ Ζεὺς δυσμενέεσσι
δῶκεν εικίσσασθαι ἐν πατρίδι γαίῃ.
ὣς τοῦ μὲν κεκόνιτο κάρη ἅπαν· δέ νυ μήτηρ
τίλλε κόμην, ἀπ δὲ λιπαρὴν ἔρριψε καλύπτρην
τηλόσε, κώκυσεν δὲ μάλα μέγα παῖδ’ ἐσιδοῦσα·
ᾤμωξεν δ’ἐλεειν πατὴρ φίλος, ἀμφ δὲ λαοὶ
κωκυτ τ’εἴχοντο καὶ οἰμωγ κατ ἄστυ.
τῷ δὲ μάλιστ’ ἄρ’ ην ἐναλίγκιον ὡς εἰ ἅπασα
Ἴλιος ὀφρυόεσσα πυρ σμύχοιτο κατ’ ἄκρης.
λαοὶ μέν ῥα γέροντα μόγις ἔχον ἀσχαλόωντα
ἐξελθεῖν μεμαῶτα πυλάων Δαρδανιάων.
πάντας δ’ἐλλιτάνευε κυλινδόμενος κατ κόπρον,
ἐξονομακλήδην ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαστον·
σχέσθε φίλοι, καί μ’οἶον άσατε κηδόμενοί περ
ἐξελθόντα πόληος ἱκέσθ’ ἐπ νῆας Ἀχαιῶν.
λίσσωμ’ ἀνέρα τοῦτον ἀτάσθαλον ὀβριμοεργόν,
ἤν πως ἡλικίην αἰδέσσεται ἠδ’ ἐλεήσ
γῆρας· καὶ δέ νυ τῷ γε πατὴρ τοιόσδε τέτυκται
Πηλεύς, ὅς μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεφε πῆμα γενέσθαι
Τρωσί· μάλιστα δ’ἐμοὶ περ πάντων ἄλγε’ ἔθηκε.
τόσσους γάρ μοι παῖδας ἀπέκτανε τηλεθάοντας·
τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι ἀχνύμενός περ
ὡς ἑνός, οὗ μ’ἄχος ὀξ κατοίσεται ϊδος εἴσω,
Ἕκτορος· ὡς ὄφελεν θανέειν ἐν χερσὶν ἐμῇσι·
τώ κε κορεσσάμεθα κλαίοντέ τε μυρομένω τε
μήτηρ θ’,ἥ μιν ἔτικτε δυσάμμορος, ἠδ’ ἐγὼ nbsp;αὐτός.
ὣς ἔφατο κλαίων, ἐπ δὲ στενάχοντο πολῖται·
Τρῳῇσιν δ’Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο·
τέκνον ἐγ δειλή· τί νυ βείομαι αἰν παθοῦσα
σεῦ ἀποτεθνηῶτος; μοι νύκτάς τε καὶ ἦμαρ
εὐχωλ κατ ἄστυ πελέσκεο, πᾶσί τ’ὄνειαρ
Τρωσί τε καὶ Τρῳῇσι κατ πτόλιν, οἵ σε θεὸν ὣς
δειδέχατ’· γὰρ καί σφι μάλα μέγα κῦδος ησθα
ζωὸς ών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.
ὣς ἔφατο κλαίουσ’, ἄλοχος δ’οὔ πώ τι πέπυστο
Ἕκτορος· οὐ γάρ οἵ τις ἐτήτυμος ἄγγελος ἐλθὼν
ἤγγειλ’ ὅττί ῥά οἱ πόσις ἔκτοθι μίμνε πυλάων,
ἀλλ’ γ’ἱστὸν ὕφαινε μυχ δόμου ὑψηλοῖο
δίπλακα πορφυρέην, ἐν δὲ θρόνα ποικίλ’ ἔπασσε.
κέκλετο δ’ἀμφιπόλοισιν ϋπλοκάμοις κατ δῶμα
ἀμφ πυρ στῆσαι τρίποδα μέγαν, ὄφρα πέλοιτο
Ἕκτορι θερμ λοετρ μάχης ἐκ νοστήσαντι
νηπίη, οὐδ’ ἐνόησεν μιν μάλα τῆλε λοετρῶν
χερσὶν Ἀχιλλος δάμασε γλαυκῶπις Ἀθήνη.
κωκυτοῦ δ’ἤκουσε καὶ οἰμωγῆς ἀπ πύργου·
τῆς δ’ἐλελίχθη γυῖα, χαμαὶ δέ οἱ ἔκπεσε κερκίς·
δ’αὖτις δμῳῇσιν ϋπλοκάμοισι μετηύδα·
δεῦτε δύω μοι ἕπεσθον, ἴδωμ’ ὅτιν’ ἔργα τέτυκται.
αἰδοίης ἑκυρῆς ὀπὸς ἔκλυον, ἐν δ’ἐμοὶ αὐτ
στήθεσι πάλλεται ἦτορ ἀν στόμα, νέρθε δὲ γοῦνα
πήγνυται· ἐγγὺς δή τι κακὸν Πριάμοιο τέκεσσιν.
αἲ γὰρ ἀπ’ οὔατος εἴη ἐμεῦ ἔπος· ἀλλ μάλ’ αἰνῶς
δείδω μὴ δή μοι θρασὺν Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεὺς
μοῦνον ἀποτμήξας πόλιος πεδίον δὲ δίηται,
καὶ δή μιν καταπαύσ ἀγηνορίης ἀλεγεινῆς
μιν ἔχεσκ’, ἐπεὶ οὔ ποτ’ ἐν πληθυῖ μένεν ἀνδρῶν,
ἀλλ πολ προθέεσκε, τὸ ὃν μένος οὐδεν εἴκων.
ὣς φαμένη μεγάροιο διέσσυτο μαινάδι ἴση
παλλομένη κραδίην· ἅμα δ’ἀμφίπολοι κίον αὐτ
αὐτὰρ ἐπεὶ πύργόν τε καὶ ἀνδρῶν ἷξεν ὅμιλον
ἔστη παπτήνασ’ ἐπ τείχεϊ, τὸν δὲ νόησεν
ἑλκόμενον πρόσθεν πόλιος· ταχέες δέ μιν ἵπποι
ἕλκον ἀκηδέστως κοίλας ἐπ νῆας Ἀχαιῶν.
τὴν δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν ἐρεβενν νὺξ ἐκάλυψεν,
ἤριπε δ’ἐξοπίσω, ἀπ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε.
τῆλε δ’ἀπ κρατὸς βάλε δέσματα σιγαλόεντα,
ἄμπυκα κεκρύφαλόν τε ἰδ πλεκτὴν ἀναδέσμην
κρήδεμνόν θ’,ὅ ῥά οἱ δῶκε χρυσ Ἀφροδίτη
ἤματι τῷ ὅτε μιν κορυθαίολος ἠγάγεθ’ Ἕκτωρ
ἐκ δόμου ετίωνος, ἐπεὶ πόρε μυρία ἕδνα.
ἀμφ δέ μιν γαλό τε καὶ εἰνατέρες ἅλις ἔσταν,
αἵ μετ σφίσιν εἶχον ἀτυζομένην ἀπολέσθαι.
δ’ἐπεὶ οὖν ἔμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη
ἀμβλήδην γοόωσα μετ Τρῳῇσιν ειπεν·
Ἕκτορ ἐγ δύστηνος· ἄρα γεινόμεθ’ αἴσ
ἀμφότεροι, σὺ μὲν ἐν Τροί Πριάμου κατ δῶμα,
αὐτὰρ ἐγ Θήβῃσιν ὑπ Πλάκ ὑληέσσ
ἐν δόμ ετίωνος, μ’ἔτρεφε τυτθὸν οῦσαν
δύσμορος αἰνόμορον· ὡς μὴ ὤφελλε τεκέσθαι.
νῦν δὲ σὺ μὲν ΐδαο δόμους ὑπ κεύθεσι γαίης
ἔρχεαι, αὐτὰρ ἐμ στυγερ ἐν πένθεϊ λείπεις
χήρην ἐν μεγάροισι· πάϊς δ’ἔτι νήπιος αὔτως,
ὃν τέκομεν σύ τ’ἐγώ τε δυσάμμοροι· οὔτε σὺ τούτ
ἔσσεαι Ἕκτορ ὄνειαρ ἐπεὶ θάνες, οὔτε σοὶ οὗτος.
ἤν περ γὰρ πόλεμόν γε φύγ πολύδακρυν Ἀχαιῶν,
αἰεί τοι τούτ γε πόνος καὶ κήδε’ ὀπίσσω
ἔσσοντ’· ἄλλοι γάρ οἱ ἀπουρίσσουσιν ἀρούρας.
ἦμαρ δ’ὀρφανικὸν παναφήλικα παῖδα τίθησι·
πάντα δ’ὑπεμνήμυκε, δεδάκρυνται δὲ παρειαί,
δευόμενος δέ τ’ἄνεισι πάϊς ἐς πατρὸς ἑταίρους,
ἄλλον μὲν χλαίνης ἐρύων, ἄλλον δὲ χιτῶνος·
τῶν δ’ἐλεησάντων κοτύλην τις τυτθὸν ἐπέσχε·
χείλεα μέν τ’ἐδίην’, ὑπερην δ’οὐκ ἐδίηνε.
τὸν δὲ καὶ ἀμφιθαλὴς ἐκ δαιτύος ἐστυφέλιξε
χερσὶν πεπλήγων καὶ ὀνειδείοισιν ἐνίσσων·
ἔρρ’ οὕτως· οὐ σός γε πατὴρ μεταδαίνυται ἡμῖν.
δακρυόεις δέ τ’ἄνεισι πάϊς ἐς μητέρα χήρην
Ἀστυάναξ, ὃς πρὶν μὲν οῦ ἐπ γούνασι πατρὸς
μυελὸν οἶον ἔδεσκε καὶ οἰῶν πίονα δημόν·
αὐτὰρ ὅθ’ ὕπνος ἕλοι, παύσαιτό τε νηπιαχεύων,
εὕδεσκ’ ἐν λέκτροισιν ἐν ἀγκαλίδεσσι τιθήνης
εὐν ἔνι μαλακ θαλέων ἐμπλησάμενος κῆρ·
νῦν δ’ἂν πολλ πάθῃσι φίλου ἀπ πατρὸς ἁμαρτὼν
Ἀστυάναξ, ὃν Τρῶες ἐπίκλησιν καλέουσιν·
οἶος γάρ σφιν ἔρυσο πύλας καὶ τείχεα μακρά.
νῦν δὲ σὲ μὲν παρ νηυσ κορωνίσι νόσφι τοκήων
αἰόλαι εὐλαὶ ἔδονται, ἐπεί κε κύνες κορέσωνται
γυμνόν· ἀτάρ τοι εἵματ’ ἐν μεγάροισι κέονται
λεπτά τε καὶ χαρίεντα τετυγμένα χερσ γυναικῶν.
ἀλλ’ ἤτοι τάδε πάντα καταφλέξω πυρ κηλέῳ
οὐδὲν σοί γ’ὄφελος, ἐπεὶ οὐκ ἐγκείσεαι αὐτοῖς,
ἀλλ πρὸς Τρώων καὶ Τρωϊάδων κλέος εἶναι.
ὣς ἔφατο κλαίουσ’, ἐπ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.