ἀλλ’ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ϋρρεῖος ποταμοῖο
Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,
ἔνθα διατμήξας τοὺς μὲν πεδίον δὲ δίωκε
πρὸς πόλιν, περ Ἀχαιοὶ ἀτυζόμενοι φοβέοντο
ἤματι τῷ προτέρῳ, ὅτε μαίνετο φαίδιμος Ἕκτωρ·
τῇ ῥ’οἵ γε προχέοντο πεφυζότες, έρα δ’Ἥρη
πίτνα πρόσθε βαθεῖαν ἐρυκέμεν· ἡμίσεες δὲ
ἐς ποταμὸν εἰλεῦντο βαθύρροον ἀργυροδίνην,
ἐν δ’ἔπεσον μεγάλ πατάγῳ, βράχε δ’αἰπ ῥέεθρα,
ὄχθαι δ’ἀμφ περ μεγάλ’ αχον· οἳ δ’ἀλαλητ
ἔννεον ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλισσόμενοι περ δίνας.
ὡς δ’ὅθ’ ὑπ ῥιπῆς πυρὸς ἀκρίδες ερέθονται
φευγέμεναι ποταμὸν δέ· τὸ δὲ φλέγει ἀκάματον πῦρ
ὄρμενον ἐξαίφνης, ταὶ δὲ πτώσσουσι καθ’ ὕδωρ·
ὣς ὑπ’ Ἀχιλλος Ξάνθου βαθυδινήεντος
πλῆτο ῥόος κελάδων ἐπιμὶξ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν.
αὐτὰρ διογενὴς δόρυ μὲν λίπεν αὐτοῦ ἐπ’ ὄχθ
κεκλιμένον μυρίκῃσιν, δ’ἔσθορε δαίμονι ἶσος
φάσγανον οἶον ἔχων, κακ δὲ φρεσ μήδετο ἔργα,
τύπτε δ’ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὄρνυτ’ εικὴς
ορι θεινομένων, ἐρυθαίνετο δ’αἵματι ὕδωρ.
ὡς δ’ὑπ δελφῖνος μεγακήτεος ἰχθύες ἄλλοι
φεύγοντες πιμπλᾶσι μυχοὺς λιμένος εὐόρμου
δειδιότες· μάλα γάρ τε κατεσθίει ὅν κε λάβῃσιν·
ὣς Τρῶες ποταμοῖο κατ δεινοῖο ῥέεθρα
πτῶσσον ὑπ κρημνούς. δ’ἐπεὶ κάμε χεῖρας ἐναίρων,
ζωοὺς ἐκ ποταμοῖο δυώδεκα λέξατο κούρους
ποινὴν Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο θανόντος·
τοὺς ἐξῆγε θύραζε τεθηπότας ΰτε νεβρούς,
δῆσε δ’ὀπίσσω χεῖρας ϋτμήτοισιν ἱμᾶσι,
τοὺς αὐτοὶ φορέεσκον ἐπ στρεπτοῖσι χιτῶσι,
δῶκε δ’ἑταίροισιν κατάγειν κοίλας ἐπ νῆας.
αὐτὰρ ἂψ ἐπόρουσε δαϊζέμεναι μενεαίνων.
ἔνθ’ υἷι Πριάμοιο συνήντετο Δαρδανίδαο
ἐκ ποταμοῦ φεύγοντι Λυκάονι, τόν ῥά ποτ’ αὐτὸς
ἦγε λαβὼν ἐκ πατρὸς ἀλωῆς οὐκ ἐθέλοντα
ἐννύχιος προμολών· δ’ἐρινεὸν ὀξέϊ χαλκ
τάμνε νέους ὄρπηκας, ἵν’ ἅρματος ἄντυγες εἶεν·
τῷ δ’ἄρ’ ἀνώϊστον κακὸν ἤλυθε δῖος Ἀχιλλεύς.
καὶ τότε μέν μιν Λῆμνον ϋκτιμένην ἐπέρασσε
νηυσὶν ἄγων, ἀτὰρ υἱὸς ήσονος ὦνον ἔδωκε·
κεῖθεν δὲ ξεῖνός μιν ἐλύσατο πολλ δ’ἔδωκεν
Ἴμβριος ετίων, πέμψεν δ’ἐς δῖαν Ἀρίσβην·
ἔνθεν ὑπεκπροφυγὼν πατρώϊον ἵκετο δῶμα.
ἕνδεκα δ’ἤματα θυμὸν ἐτέρπετο οἷσι φίλοισιν
ἐλθὼν ἐκ Λήμνοιο· δυωδεκάτ δέ μιν αὖτις
χερσὶν Ἀχιλλος θεὸς ἔμβαλεν, ὅς μιν ἔμελλε
πέμψειν εἰς ΐδαο καὶ οὐκ ἐθέλοντα νέεσθαι.
τὸν δ’ὡς οὖν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
γυμνὸν ἄτερ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος, οὐδ’ ἔχεν ἔγχος,
ἀλλ τὰ μέν ῥ’ἀπ πάντα χαμαὶ βάλε· τεῖρε γὰρ ἱδρὼς
φεύγοντ’ ἐκ ποταμοῦ, κάματος δ’ὑπ γούνατ’ ἐδάμνα·
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
πόποι μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·
μάλα δὴ Τρῶες μεγαλήτορες οὕς περ ἔπεφνον
αὖτις ἀναστήσονται ὑπ ζόφου ερόεντος,
οἷον δὴ καὶ ὅδ’ ἦλθε φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρ
Λῆμνον ἐς ἠγαθέην πεπερημένος· οὐδέ μιν ἔσχε
πόντος ἁλὸς πολιῆς, πολέας έκοντας ἐρύκει.
ἀλλ’ ἄγε δὴ καὶ δουρὸς ἀκωκῆς ἡμετέροιο
γεύσεται, ὄφρα ἴδωμαι ἐν φρεσὶν ἠδ δαείω
ἄρ’ ὁμῶς καὶ κεῖθεν ἐλεύσεται, μιν ἐρύξει
γῆ φυσίζοος, τε κατ κρατερόν περ ἐρύκει.
ὣς ὅρμαινε μένων· δέ οἱ σχεδὸν ἦλθε τεθηπὼς
γούνων ἅψασθαι μεμαώς, περ δ’ἤθελε θυμ
ἐκφυγέειν θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα μέλαιναν.
ἤτοι μὲν δόρυ μακρὸν ἀνέσχετο nbsp;δῖος Ἀχιλλεὺς
οὐτάμεναι μεμαώς, δ’ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνων
κύψας· ἐγχείη δ’ἄρ’ ὑπὲρ νώτου ἐν γαί
ἔστη εμένη χροὸς ἄμεναι ἀνδρομέοιο.
αὐτὰρ τῇ ἑτέρ μὲν ἑλὼν ἐλλίσσετο γούνων,
τῇ δ’ἑτέρ ἔχεν ἔγχος ἀκαχμένον οὐδ μεθίει·
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
γουνοῦμαι σ’Ἀχιλεῦ· σὺ δέ μ’αἴδεο καί μ’ἐλέησον·
ἀντί τοί εἰμ’ ἱκέταο διοτρεφὲς αἰδοίοιο·
πὰρ γὰρ σοὶ πρώτ πασάμην Δημήτερος ἀκτὴν
ἤματι τῷ ὅτε μ’εἷλες ϋκτιμέν ἐν ἀλωῇ,
καί μ’ἐπέρασσας ἄνευθεν ἄγων πατρός τε φίλων τε
Λῆμνον ἐς ἠγαθέην, ἑκατόμβοιον δέ τοι ἦλφον.
νῦν δὲ λύμην τρὶς τόσσα πορών· ὼς δέ μοί ἐστιν
ἥδε δυωδεκάτη, ὅτ’ ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα
πολλ παθών· νῦν αὖ με τεῇς ἐν χερσὶν ἔθηκε
μοῖρ’ ὀλοή· μέλλω που ἀπεχθέσθαι Δι πατρί,
ὅς με σοὶ αὖτις δῶκε· μινυνθάδιον δέ με μήτηρ
γείνατο Λαοθόη θυγάτηρ Ἄλταο γέροντος
Ἄλτεω, ὃς Λελέγεσσι φιλοπτολέμοισιν ἀνάσσει
Πήδασον αἰπήεσσαν ἔχων ἐπ Σατνιόεντι.
τοῦ δ’ἔχε θυγατέρα Πρίαμος, πολλὰς δὲ καὶ ἄλλας·
τῆς δὲ δύω γενόμεσθα, σὺ δ’ἄμφω δειροτομήσεις,
ἤτοι τὸν πρώτοισι μετ πρυλέεσσι δάμασσας
ἀντίθεον Πολύδωρον, ἐπεὶ βάλες ὀξέϊ δουρί·
νῦν δὲ δὴ ἐνθάδ’ ἐμοὶ κακὸν ἔσσεται· οὐ γὰρ ΐω
σὰς χεῖρας φεύξεσθαι, ἐπεί ῥ’ἐπέλασσέ γε δαίμων.
ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ’ἐν φρεσ βάλλεο σῇσι·
μή με κτεῖν’, ἐπεὶ οὐχ ὁμογάστριος Ἕκτορός εἰμι,
ὅς τοι ἑταῖρον ἔπεφνεν ἐνηέα τε κρατερόν τε.
ὣς ἄρα μιν Πριάμοιο προσηύδα φαίδιμος υἱὸς
λισσόμενος ἐπέεσσιν, ἀμείλικτον δ’ὄπ’ ἄκουσε·
νήπιε μή μοι ἄποινα πιφαύσκεο μηδ’ ἀγόρευε·
πρὶν μὲν γὰρ Πάτροκλον ἐπισπεῖν αἴσιμον ἦμαρ
τόφρά τί μοι πεφιδέσθαι ἐν φρεσ φίλτερον εν
Τρώων, καὶ πολλοὺς ζωοὺς ἕλον ἠδ’ ἐπέρασσα·
νῦν δ’οὐκ ἔσθ’ ὅς τις θάνατον φύγ ὅν κε θεός γε
Ἰλίου προπάροιθεν ἐμῇς ἐν χερσ βάλῃσι
καὶ πάντων Τρώων, περ δ’αὖ Πριάμοιό γε παίδων.
ἀλλ φίλος θάνε καὶ σύ· τί ὀλοφύρεαι οὕτως;
κάτθανε καὶ Πάτροκλος, περ σέο πολλὸν ἀμείνων.
οὐχ ὁράᾳς οἷος καὶ ἐγ καλός τε μέγας τε;
πατρὸς δ’εἴμ’ ἀγαθοῖο, θε δέ με γείνατο μήτηρ·
ἀλλ’ ἔπι τοι καὶ ἐμοὶ θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή·
ἔσσεται ὼς δείλη μέσον ἦμαρ
ὁππότε τις καὶ ἐμεῖο Ἄρ ἐκ θυμὸν ἕληται
γε δουρ βαλὼν ἢ ἀ πὸ νευρῆφιν ϊστῷ.
ὣς φάτο, τοῦ δ’αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ·
ἔγχος μέν ῥ’ἀφέηκεν, δ’ἕζετο χεῖρε πετάσσας
ἀμφοτέρας· Ἀχιλεὺς δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξ
τύψε κατ κληῖδα παρ’ αὐχένα, πᾶν δέ οἱ εἴσω
δῦ ξίφος ἄμφηκες· δ’ἄρα πρηνὴς ἐπ γαί
κεῖτο ταθείς, ἐκ δ’αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.
τὸν δ’Ἀχιλεὺς ποταμὸν δὲ λαβὼν ποδὸς ἧκε φέρεσθαι,
καί οἱ ἐπευχόμενος ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευεν·
ἐνταυθοῖ νῦν κεῖσο μετ’ ἰχθύσιν, οἵ σ’ὠτειλὴν
αἷμ’ ἀπολιχμήσονται ἀκηδέες· οὐδέ σε μήτηρ
ἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται, ἀλλ Σκάμανδρος
οἴσει δινήεις εἴσω ἁλὸς εὐρέα κόλπον·
θρῴσκων τις κατ κῦμα μέλαιναν φρῖχ’ ὑπαΐξει
ἰχθύς, ὅς κε φάγῃσι Λυκάονος ἀργέτα δημόν.
φθείρεσθ’ εἰς κεν ἄστυ κιχείομεν Ἰλίου ἱρῆς
ὑμεῖς μὲν φεύγοντες, ἐγ δ’ὄπιθεν κεραΐζων.
οὐδ’ ὑμῖν ποταμός περ ΰρροος ἀργυροδίνης
ἀρκέσει, δὴ δηθ πολέας ερεύετε ταύρους,
ζωοὺς δ’ἐν δίνῃσι καθίετε μώνυχας ἵππους.
ἀλλ καὶ ὧς ὀλέεσθε κακὸν μόρον, εἰς κε πάντες
τίσετε Πατρόκλοιο φόνον καὶ λοιγὸν Ἀχαιῶν,
οὓς ἐπ νηυσ θοῇσιν ἐπέφνετε νόσφιν ἐμεῖο.
ὣς ἄρ’ ἔφη, ποταμὸς δὲ χολώσατο κηρόθι μᾶλλον,
ὅρμηνεν δ’ἀν θυμὸν ὅπως παύσειε πόνοιο
δῖον Ἀχιλλα, Τρώεσσι δὲ λοιγὸν ἀλάλκοι.
τόφρα δὲ Πηλέος υἱὸς ἔχων δολιχόσκιον ἔγχος
Ἀστεροπαί ἐπᾶλτο κατακτάμεναι μενεαίνων
υἱέϊ Πηλεγόνος· τὸν δ’Ἀξιὸς εὐρυρέεθρος
γείνατο καὶ Περίβοια Ἀκεσσαμενοῖο θυγατρῶν
πρεσβυτάτη· τῇ γάρ ῥα μίγη ποταμὸς βαθυδίνης.
τῷ ῥ’Ἀχιλεὺς ἐπόρουσεν, δ’ἀντίος ἐκ ποταμοῖο
ἔστη ἔχων δύο δοῦρε· μένος δέ οἱ ἐν φρεσ θῆκε
Ξάνθος, ἐπεὶ κεχόλωτο δαϊκταμένων αἰζηῶν,
τοὺς Ἀχιλεὺς ἐδάϊζε κατ ῥόον οὐδ’ ἐλέαιρεν.
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες,
τὸν πρότερος προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν μευ ἔτλης ἀντίος ἐλθεῖν;
δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμ μένει ἀντιόωσι.
τὸν δ’αὖ Πηλεγόνος προσεφώνεε φαίδιμος υἱός·
Πηλεΐδη μεγάθυμε τί γενεὴν ἐρεείνεις;
εἴμ’ ἐκ Παιονίης ἐριβώλου τηλόθ’ ούσης
Παίονας ἄνδρας ἄγων δολιχεγχέας· ἥδε δέ μοι νῦν
ὼς ἑνδεκάτη ὅτε Ἴλιον εἰλήλουθα.
αὐτὰρ ἐμοὶ γενε ἐξ Ἀξιοῦ εὐρ ῥέοντος
Ἀξιοῦ, ὃς κάλλιστον ὕδωρ ἐπ γαῖαν ησιν,
ὃς τέκε Πηλεγόνα κλυτὸν ἔγχεϊ· τὸν δ’ἐμέ φασι
γείνασθαι· νῦν αὖτε μαχώμεθα φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ.
ὣς φάτ’ ἀπειλήσας, δ’ἀνέσχετο δῖος Ἀχιλλεὺς
Πηλιάδα μελίην· δ’ἁμαρτ δούρασιν ἀμφὶς
ἥρως Ἀστεροπαῖος, ἐπεὶ περιδέξιος εν.
καί ῥ’ἑτέρ μὲν δουρ σάκος βάλεν, οὐδ δι πρὸ
ῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε δῶρα θεοῖο·
τῷ δ’ἑτέρ μιν πῆχυν ἐπιγράβδην βάλε χειρὸς
δεξιτερῆς, σύτο δ’αἷμα κελαινεφές· δ’ὑπὲρ αὐτοῦ
γαί ἐνεστήρικτο λιλαιομένη χροὸς ἆσαι.
δεύτερος αὖτ’ Ἀχιλεὺς μελίην ἰθυπτίωνα
Ἀστεροπαί ἐφῆκε κατακτάμεναι μενεαίνων.
καὶ τοῦ μέν ῥ’ἀφάμαρτεν, δ’ὑψηλὴν βάλεν ὄχθην,
μεσσοπαγὲς δ’ἄρ’ ἔθηκε κατ’ ὄχθης μείλινον ἔγχος.
Πηλεΐδης δ’ἄορ ὀξ ἐρυσσάμενος παρ μηροῦ
ἆλτ’ ἐπί οἱ μεμαώς· δ’ἄρα μελίην Ἀχιλος
οὐ δύνατ’ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσαι χειρ παχείῃ.
τρὶς μέν μιν πελέμιξεν ἐρύσσασθαι μενεαίνων,
τρὶς δὲ μεθῆκε βίης· τὸ δὲ τέτρατον ἤθελε θυμ
ἆξαι ἐπιγνάμψας δόρυ μείλινον Αἰακίδαο,
ἀλλ πρὶν Ἀχιλεὺς σχεδὸν ορι θυμὸν ἀπηύρα.
γαστέρα γάρ μιν τύψε παρ’ ὀμφαλόν, ἐκ δ’ἄρα πᾶσαι
χύντο χαμαὶ χολάδες· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν
ἀσθμαίνοντ’· Ἀχιλεὺς δ’ἄρ’ ἐν στήθεσσιν ὀρούσας
τεύχεά τ’ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
κεῖσ’ οὕτως· χαλεπόν τοι ἐρισθενέος Κρονίωνος
παισὶν ἐριζέμεναι ποταμοῖό περ ἐκγεγαῶτι.
φῆσθα σὺ μὲν ποταμοῦ γένος ἔμμεναι εὐρ ῥέοντος,
αὐτὰρ ἐγ γενεὴν μεγάλου Διὸς εὔχομαι εἶναι.
τίκτέ μ’ἀνὴρ πολλοῖσιν ἀνάσσων Μυρμιδόνεσσι
Πηλεὺς Αἰακίδης· δ’ἄρ’ Αἰακὸς ἐκ Διὸς εν.
τὼ κρείσσων μὲν Ζεὺς ποταμῶν ἁλιμυρηέντων,
κρείσσων αὖτε Διὸς γενε ποταμοῖο τέτυκται.
καὶ γὰρ σοὶ ποταμός γε πάρα μέγας, εἰ δύναταί τι
χραισμεῖν· ἀλλ’ οὐκ ἔστι Δι Κρονίωνι μάχεσθαι,
τῷ οὐδ κρείων Ἀχελώϊος ἰσοφαρίζει,
οὐδ βαθυρρείταο μέγα σθένος Ὠκεανοῖο,
ἐξ οὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ πᾶσα θάλασσα
καὶ πᾶσαι κρῆναι καὶ φρείατα μακρ νάουσιν·
ἀλλ καὶ ὃς δείδοικε Διὸς μεγάλοιο κεραυνὸν
δεινήν τε βροντήν, ὅτ’ ἀπ’ οὐρανόθεν σμαραγήσῃ.
ῥα, καὶ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,
τὸν δὲ κατ’ αὐτόθι λεῖπεν, ἐπεὶ φίλον ἦτορ ἀπηύρα,
κείμενον ἐν ψαμάθοισι, δίαινε δέ μιν μέλαν ὕδωρ.
τὸν μὲν ἄρ’ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες ἀμφεπένοντο
δημὸν ἐρεπτόμενοι ἐπινεφρίδιον κείροντες·
αὐτὰρ βῆ ῥ’ἰέναι μετ Παίονας ἱπποκορυστάς,
οἵ ῥ’ἔτι πὰρ ποταμὸν πεφοβήατο δινήεντα,
ὡς εἶδον τὸν ἄριστον ἐν κρατερ ὑσμίν
χέρσ’ ὕπο Πηλεΐδαο καὶ ορι ἶφι δαμέντα.
ἔνθ’ ἕλε Θερσίλοχόν τε Μύδωνά τε Ἀστύπυλόν τε
Μνῆσόν τε Θρασίον τε καὶ Αἴνιον ἠδ’ Ὀφελέστην·
καί νύ κ’ἔτι πλέονας κτάνε Παίονας ὠκὺς Ἀχιλλεύς,
εἰ μὴ χωσάμενος προσέφη ποταμὸς βαθυδίνης
ἀνέρι εἰσάμενος, βαθέης δ’ἐκ φθέγξατο δίνης·
Ἀχιλεῦ, περ μὲν κρατέεις, περ δ’αἴσυλα ῥέζεις
ἀνδρῶν· αἰεὶ γάρ τοι ἀμύνουσιν θεοὶ αὐτοί.
εἴ τοι Τρῶας ἔδωκε Κρόνου παῖς πάντας ὀλέσσαι,
ἐξ ἐμέθεν γ’ἐλάσας πεδίον κάτα μέρμερα ῥέζε·
πλήθει γὰρ δή μοι νεκύων ἐρατειν ῥέεθρα,
οὐδέ τί πῃ δύναμαι προχέειν ῥόον εἰς ἅλα δῖαν
στεινόμενος νεκύεσσι, σὺ δὲ κτείνεις ϊδήλως.
ἀλλ’ ἄγε δὴ καὶ ἔασον· ἄγη μ’ἔχει ὄρχαμε λαῶν.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
ἔσται ταῦτα Σκάμανδρε διοτρεφές, ὡς σὺ κελεύεις.
Τρῶας δ’οὐ πρὶν λήξω ὑπερφιάλους ἐναρίζων,
πρὶν ἔλσαι κατ ἄστυ καὶ Ἕκτορι πειρηθῆναι
ἀντιβίην, κέν με δαμάσσεται, κεν ἐγ τόν.
ὣς εἰπὼν Τρώεσσιν ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος·
καὶ τότ’ Ἀπόλλωνα προσέφη ποταμὸς βαθυδίνης·
πόποι ἀργυρότοξε Διὸς τέκος οὐ σύ γε βουλὰς
εἰρύσαο Κρονίωνος, τοι μάλα πόλλ’ ἐπέτελλε
Τρωσ παρεστάμεναι καὶ ἀμύνειν, εἰς κεν ἔλθ
δείελος ὀψ δύων, σκιάσ δ’ἐρίβωλον ἄρουραν.
ἦ, καὶ Ἀχιλλεὺς μὲν δουρικλυτὸς ἔνθορε μέσσ
κρημνοῦ ἀπαΐξας· δ’ἐπέσσυτο οἴδματι θύων,
πάντα δ’ὄρινε ῥέεθρα κυκώμενος, ὦσε δὲ νεκροὺς
πολλούς, οἵ ῥα κατ’ αὐτὸν ἅλις ἔσαν, οὓς κτάν’ Ἀχιλλεύς
τοὺς ἔκβαλλε θύραζε μεμυκὼς ΰτε ταῦρος
χέρσον δέ· ζωοὺς δὲ σάω κατ καλ ῥέεθρα,
κρύπτων ἐν δίνῃσι βαθείῃσιν nbsp;μεγάλῃσι.
δεινὸν δ’ἀμφ’ Ἀχιλα κυκώμενον ἵστατο κῦμα,
ὤθει δ’ἐν σάκεϊ πίπτων ῥόος· οὐδ πόδεσσιν
εἶχε στηρίξασθαι· δὲ πτελέην ἕλε χερσὶν
εὐφυέα μεγάλην· δ’ἐκ ῥιζῶν ἐριποῦσα
κρημνὸν ἅπαντα διῶσεν, ἐπέσχε δὲ καλ ῥέεθρα
ὄζοισιν πυκινοῖσι, γεφύρωσεν δέ μιν αὐτὸν
εἴσω πᾶσ’ ἐριποῦσ’· δ’ἄρ’ ἐκ δίνης ἀνορούσας
ϊξεν πεδίοιο ποσ κραιπνοῖσι πέτεσθαι
δείσας· οὐδέ τ’ἔληγε θεὸς μέγας, ὦρτο δ’ἐπ’ αὐτ
ἀκροκελαινιόων, ἵνα μιν παύσειε πόνοιο
δῖον Ἀχιλλα, Τρώεσσι δὲ λοιγὸν ἀλάλκοι.
Πηλεΐδης δ’ἀπόρουσεν ὅσον τ’ἐπ δουρὸς ἐρωή,
αἰετοῦ οἴματ’ ἔχων μέλανος τοῦ θηρητῆρος,
ὅς θ’ἅμα κάρτιστός τε καὶ ὤκιστος πετεηνῶν·
τῷ ϊκὼς ϊξεν, ἐπ στήθεσσι δὲ χαλκὸς
σμερδαλέον κονάβιζεν· ὕπαιθα δὲ τοῖο λιασθεὶς
φεῦγ’, δ’ὄπισθε ῥέων ἕπετο μεγάλ ὀρυμαγδῷ.
ὡς δ’ὅτ’ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπ κρήνης μελανύδρου
ἂμ φυτ καὶ κήπους ὕδατι ῥόον ἡγεμονεύ
χερσ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων·
τοῦ μέν τε προρέοντος ὑπ ψηφῖδες ἅπασαι
ὀχλεῦνται· τὸ δέ τ’ὦκα κατειβόμενον κελαρύζει
χώρ ἔνι προαλεῖ, φθάνει δέ τε καὶ τὸν ἄγοντα·
ὣς αἰεὶ Ἀχιλα κιχήσατο κῦμα ῥόοιο
καὶ λαιψηρὸν όντα· θεοὶ δέ τε φέρτεροι ἀνδρῶν.
ὁσσάκι δ’ὁρμήσειε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
στῆναι ἐναντίβιον καὶ γνώμεναι εἴ μιν ἅπαντες
ἀθάνατοι φοβέουσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,
τοσσάκι μιν μέγα κῦμα διιπετέος ποταμοῖο
πλάζ’ ὤμους καθύπερθεν· δ’ὑψόσε ποσσὶν ἐπήδα
θυμ ἀνιάζων· ποταμὸς δ’ὑπ γούνατ’ ἐδάμνα
λάβρος ὕπαιθα ῥέων, κονίην δ’ὑπέρεπτε ποδοῖιν.
Πηλεΐδης δ’ᾤμωξεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·
Ζεῦ πάτερ ὡς οὔ τίς με θεῶν ἐλεεινὸν ὑπέστη
ἐκ ποταμοῖο σαῶσαι· ἔπειτα δὲ καί τι πάθοιμι.
ἄλλος δ’οὔ τις μοι τόσον αἴτιος Οὐρανιώνων,
ἀλλ φίλη μήτηρ, με ψεύδεσσιν ἔθελγεν·
μ’ἔφατο Τρώων ὑπ τείχεϊ θωρηκτάων
λαιψηροῖς ὀλέεσθαι Ἀπόλλωνος βελέεσσιν.
ὥς μ’ὄφελ’ Ἕκτωρ κτεῖναι ὃς ἐνθάδε γ’ἔτραφ’ ἄριστος·
τώ κ’ἀγαθὸς μὲν ἔπεφν’, ἀγαθὸν δέ κεν ἐξενάριξε·
νῦν δέ με λευγαλέ θανάτ εἵμαρτο ἁλῶναι
ἐρχθέντ’ ἐν μεγάλ ποταμ ὡς παῖδα συφορβόν,
ὅν ῥά τ’ἔναυλος ἀποέρσ χειμῶνι περῶντα.
ὣς φάτο, τῷ δὲ μάλ’ ὦκα Ποσειδάων καὶ Ἀθήνη
στήτην ἐγγὺς όντε, δέμας δ’ἄνδρεσσιν ΐκτην,
χειρ δὲ χεῖρα λαβόντες ἐπιστώσαντ’ ἐπέεσσι.
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
Πηλεΐδη μήτ’ ἄρ τι λίην τρέε μήτέ τι τάρβει·
τοίω γάρ τοι νῶϊ θεῶν ἐπιταρρόθω εἰμὲν
Ζηνὸς ἐπαινήσαντος ἐγ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη·
ὡς οὔ τοι ποταμ γε δαμήμεναι αἴσιμόν ἐστιν,
ἀλλ’ ὅδε μὲν τάχα λωφήσει, σὺ δὲ εἴσεαι αὐτός·
αὐτάρ τοι πυκινῶς ὑποθησόμεθ’ αἴ κε πίθηαι·
μὴ πρὶν παύειν χεῖρας ὁμοιΐου πολέμοιο
πρὶν κατ Ἰλιόφι κλυτ τείχεα λαὸν έλσαι
Τρωϊκόν, ὅς κε φύγῃσι· σὺ δ’Ἕκτορι θυμὸν ἀπούρας
ἂψ ἐπ νῆας ἴμεν· δίδομεν δέ τοι εὖχος ἀρέσθαι.
τὼ μὲν ἄρ’ ὣς εἰπόντε μετ’ ἀθανάτους ἀπεβήτην·
αὐτὰρ βῆ, μέγα γάρ ῥα θεῶν ὄτρυνεν ἐφετμή,
ἐς πεδίον· τὸ δὲ πᾶν πλῆθ’ ὕδατος ἐκχυμένοιο,
πολλ δὲ τεύχεα καλ δαὶ κταμένων αἰζηῶν
πλῶον καὶ νέκυες· τοῦ δ’ὑψόσε γούνατ’ ἐπήδα
πρὸς ῥόον ΐσσοντος ἀν’ ἰθύν, οὐδέ μιν ἴσχεν
εὐρ ῥέων ποταμός· μέγα γὰρ σθένος ἔμβαλ’ Ἀθήνη.
οὐδ Σκάμανδρος ἔληγε τὸ ὃν μένος, ἀλλ’ ἔτι μᾶλλον
χώετο Πηλεΐωνι, κόρυσσε δὲ κῦμα ῥόοιο
ὑψόσ’ ειρόμενος, Σιμόεντι δὲ κέκλετ’ ΰσας·
φίλε κασίγνητε σθένος ἀνέρος ἀμφότεροί περ
σχῶμεν, ἐπεὶ τάχα ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτος
ἐκπέρσει, Τρῶες δὲ κατ μόθον οὐ μενέουσιν.
ἀλλ’ ἐπάμυνε τάχιστα, καὶ ἐμπίπληθι ῥέεθρα
ὕδατος ἐκ πηγέων, πάντας δ’ὀρόθυνον ἐναύλους,
ἵστη δὲ μέγα κῦμα, πολὺν δ’ὀρυμαγδὸν ὄρινε
φιτρῶν καὶ λάων, ἵνα παύσομεν ἄγριον ἄνδρα
ὃς δὴ νῦν κρατέει, μέμονεν δ’ὅ γε ἶσα θεοῖσι.
φημ γὰρ οὔτε βίην χραισμησέμεν οὔτέ τι εἶδος
οὔτε τὰ τεύχεα καλά, τά που μάλα νειόθι λίμνης
κείσεθ’ ὑπ’ ἰλύος κεκαλυμμένα· κὰδ δέ μιν αὐτὸν
εἰλύσω ψαμάθοισιν ἅλις χέραδος περιχεύας
μυρίον, οὐδέ οἱ ὀστέ’ ἐπιστήσονται Ἀχαιοὶ
ἀλλέξαι· τόσσην οἱ ἄσιν καθύπερθε καλύψω.
αὐτοῦ οἱ καὶ σῆμα τετεύξεται, οὐδέ τί μιν χρεὼ
ἔσται τυμβοχόης, ὅτε μιν θάπτωσιν Ἀχαιοί.
ἦ, καὶ ἐπῶρτ’ Ἀχιλϊ κυκώμενος ὑψόσε θύων
μορμύρων ἀφρ τε καὶ αἵματι καὶ νεκύεσσι.
πορφύρεον δ’ἄρα κῦμα διιπετέος ποταμοῖο
ἵστατ’ ειρόμενον, κατ δ’ᾕρεε Πηλεΐωνα·
Ἥρη δὲ μέγ’ ϋσε περιδείσασ’ Ἀχιλϊ
μή μιν ἀποέρσειε μέγας ποταμὸς βαθυδίνης,
αὐτίκα δ’Ἥφαιστον προσεφώνεεν ὃν φίλον υἱόν·
ὄρσεο κυλλοπόδιον ἐμὸν τέκος· ἄντα σέθεν γὰρ
Ξάνθον δινήεντα μάχ ΐσκομεν εἶναι·
ἀλλ’ ἐπάμυνε τάχιστα, πιφαύσκεο δὲ φλόγα πολλήν.
αὐτὰρ ἐγ Ζεφύροιο καὶ ἀργεστο Νότοιο
εἴσομαι ἐξ ἁλόθεν χαλεπὴν ὄρσουσα θύελλαν,
κεν ἀπ Τρώων κεφαλὰς καὶ τεύχεα κήαι
φλέγμα κακὸν φορέουσα· σὺ δὲ Ξάνθοιο παρ’ ὄχθας
δένδρεα καῖ’, ἐν δ’αὐτὸν ει πυρί· μὴ δέ σε πάμπαν
μειλιχίοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ·
μὴ δὲ πρὶν ἀπόπαυε τεὸν μένος, ἀλλ’ ὁπότ’ ἂν δὴ
φθέγξομ’ ἐγὼν άχουσα, τότε σχεῖν ἀκάματον πῦρ.
ὣς ἔφαθ’, Ἥφαιστος δὲ τιτύσκετο θεσπιδαὲς πῦρ.
πρῶτα μὲν ἐν πεδί πῦρ δαίετο, καῖε δὲ νεκροὺς
πολλούς, οἵ ῥα κατ’ αὐτὸν ἅλις ἔσαν, οὓς κτάν’ Ἀχιλλεύς·
πᾶν δ’ἐξηράνθη πεδίον, σχέτο δ’ἀγλαὸν ὕδωρ.
ὡς δ’ὅτ’ ὀπωρινὸς Βορέης νεοαρδέ’ ἀλωὴν
αἶψ’ ἀγξηράνῃ· χαίρει δέ μιν ὅς τις ἐθείρῃ·
ὣς ἐξηράνθη πεδίον πᾶν, κὰδ δ’ἄρα νεκροὺς
κῆεν· δ’ἐς ποταμὸν τρέψε φλόγα παμφανόωσαν.
καίοντο πτελέαι τε καὶ ἰτέαι ἠδ μυρῖκαι,
καίετο δὲ λωτός τε ἰδ θρύον ἠδ κύπειρον,
τὰ περ καλ ῥέεθρα ἅλις ποταμοῖο πεφύκει·
τείροντ’ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες οἳ κατ δίνας,
οἳ κατ καλ ῥέεθρα κυβίστων ἔνθα καὶ ἔνθα
πνοι τειρόμενοι πολυμήτιος Ἡφαίστοιο.
καίετο δ’ἲς ποταμοῖο ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
Ἥφαιστ’, οὔ τις σοί γε θεῶν δύνατ’ ἀντιφερίζειν,
οὐδ’ ἂν ἐγ σοί γ’ὧδε πυρ φλεγέθοντι μαχοίμην.
λῆγ’ ἔριδος, Τρῶας δὲ καὶ αὐτίκα δῖος Ἀχιλλεὺς
ἄστεος ἐξελάσειε· τί μοι ἔριδος καὶ ἀρωγῆς;
φῆ πυρ καιόμενος, ἀν δ’ἔφλυε καλ ῥέεθρα.
ὡς δὲ λέβης ζεῖ ἔνδον ἐπειγόμενος πυρ πολλ
κνίσην μελδόμενος ἁπαλοτρεφέος σιάλοιο
πάντοθεν ἀμβολάδην, ὑπ δὲ ξύλα κάγκανα κεῖται,
ὣς τοῦ καλ ῥέεθρα πυρ φλέγετο, ζέε δ’ὕδωρ·
οὐδ’ ἔθελε προρέειν, ἀλλ’ ἴσχετο· τεῖρε δ’ἀϋτμ
Ἡφαίστοιο βίηφι πολύφρονος. αὐτὰρ γ’Ἥρην
πολλ λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Ἥρη τίπτε σὸς υἱὸς ἐμὸν ῥόον ἔχραε κήδειν
ἐξ ἄλλων; οὐ μέν τοι ἐγ τόσον αἴτιός εἰμι
ὅσσον οἱ ἄλλοι πάντες, ὅσοι Τρώεσσιν ἀρωγοί.
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ἐγὼν ἀποπαύσομαι εἰ σὺ κελεύεις,
παυέσθω δὲ καὶ οὗτος· ἐγ δ’ἐπ καὶ τόδ’ ὀμοῦμαι,
μή ποτ’ ἐπ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ,
μὴ δ’ὁπότ’ ἂν Τροίη μαλερ πυρ πᾶσα δάηται
καιομένη, καίωσι δ’ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ἄκουσε θε λευκώλενος Ἥρη,
αὐτίκ’ ἄρ’ Ἥφαιστον προσεφώνεεν ὃν φίλον υἱόν·
Ἥφαιστε σχέο τέκνον ἀγακλεές· οὐ γὰρ ἔοικεν
ἀθάνατον θεὸν ὧδε βροτῶν ἕνεκα στυφελίζειν.
ὣς ἔφαθ’, Ἥφαιστος δὲ κατέσβεσε θεσπιδαὲς πῦρ,
ἄψορρον δ’ἄρα κῦμα κατέσσυτο καλ ῥέεθρα.
αὐτὰρ ἐπεὶ Ξάνθοιο δάμη μένος, οἳ μὲν ἔπειτα
παυσάσθην, Ἥρη γὰρ ἐρύκακε χωομένη περ·
ἐν δ’ἄλλοισι θεοῖσιν ἔρις πέσε βεβριθυῖα
ἀργαλέη, δίχα δέ σφιν ἐν φρεσ θυμὸς ητο·
σὺν δ’ἔπεσον μεγάλ πατάγῳ, βράχε δ’εὐρεῖα χθών,
ἀμφ δὲ σάλπιγξεν μέγας οὐρανός. ϊε δὲ Ζεὺς
ἥμενος Οὐλύμπῳ· ἐγέλασσε δέ οἱ φίλον ἦτορ
γηθοσύνῃ, ὅθ’ ὁρᾶτο θεοὺς ἔριδι ξυνιόντας.
ἔνθ’ οἵ γ’οὐκέτι δηρὸν ἀφέστασαν· ἦρχε γὰρ Ἄρης
ῥινοτόρος, καὶ πρῶτος Ἀθηναί ἐπόρουσε
χάλκεον ἔγχος ἔχων, καὶ ὀνείδειον φάτο μῦθον·
τίπτ’ αὖτ’ κυνάμυια θεοὺς ἔριδι ξυνελαύνεις
θάρσος ητον ἔχουσα, μέγας δέ σε θυμὸς ἀνῆκεν;
ἦ οὐ μέμν ὅτε Τυδεΐδην Διομήδε’ ἀνῆκας
οὐτάμεναι, αὐτ δὲ πανόψιον ἔγχος ἑλοῦσα
ἰθὺς ἐμεῦ ὦσας, δι δὲ χρόα καλὸν ἔδαψας;
τώ σ’αὖ νῦν ΐω ἀποτισέμεν ὅσσα ἔοργας.
ὣς εἰπὼν οὔτησε κατ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
σμερδαλέην, ἣν οὐδ Διὸς δάμνησι κεραυνός·
τῇ μιν Ἄρης οὔτησε μιαιφόνος ἔγχεϊ μακρῷ.
δ’ἀναχασσαμένη λίθον εἵλετο χειρ παχεί
κείμενον ἐν πεδί μέλανα τρηχύν τε μέγαν τε,
τόν ῥ’ἄνδρες πρότεροι θέσαν ἔμμεναι οὖρον ἀρούρης·
τῷ βάλε θοῦρον Ἄρηα κατ’ αὐχένα, λῦσε δὲ γυῖα.
ἑπτ δ’ἐπέσχε πέλεθρα πεσών, ἐκόνισε δὲ χαίτας,
τεύχεά τ’ἀμφαράβησε· γέλασσε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη,
καί οἱ ἐπευχομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
νηπύτι’ οὐδέ νύ πώ περ ἐπεφράσω ὅσσον ἀρείων
εὔχομ’ ἐγὼν ἔμεναι, ὅτι μοι μένος ἰσοφαρίζεις.
οὕτω κεν τῆς μητρὸς ἐρινύας ἐξαποτίνοις,
τοι χωομένη κακ μήδεται οὕνεκ’ Ἀχαιοὺς
κάλλιπες, αὐτὰρ Τρωσὶν ὑπερφιάλοισιν ἀμύνεις.
ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τρέπεν ὄσσε φαεινώ·
τὸν δ’ἄγε χειρὸς ἑλοῦσα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
πυκν μάλα στενάχοντα· μόγις δ’ἐσαγείρετο θυμόν.
τὴν δ’ὡς οὖν ἐνόησε θε λευκώλενος Ἥρη,
αὐτίκ’ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη
καὶ δ’αὖθ’ κυνάμυια ἄγει βροτολοιγὸν Ἄρηα
δηΐου ἐκ πολέμοιο κατ κλόνον· ἀλλ μέτελθε.
ὣς φάτ’, Ἀθηναίη δὲ μετέσσυτο, χαῖρε δὲ θυμῷ,
καί ῥ’ἐπιεισαμένη πρὸς στήθεα χειρ παχεί
ἤλασε· τῆς δ’αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ.
τὼ μὲν ἄρ’ ἄμφω κεῖντο ἐπ χθον πουλυβοτείρῃ,
δ’ἄρ’ ἐπευχομένη ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευε·
τοιοῦτοι νῦν πάντες ὅσοι Τρώεσσιν ἀρωγοὶ
εἶεν, ὅτ’ Ἀργείοισι μαχοίατο θωρηκτῇσιν,
ὧδέ τε θαρσαλέοι καὶ τλήμονες, ὡς Ἀφροδίτη
ἦλθεν Ἄρ ἐπίκουρος ἐμ μένει ἀντιόωσα·
τώ κεν δὴ πάλαι ἄμμες ἐπαυσάμεθα πτολέμοιο
Ἰλίου ἐκπέρσαντες ϋκτίμενον πτολίεθρον.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θε λευκώλενος Ἥρη.
αὐτὰρ Ἀπόλλωνα προσέφη κρείων ἐνοσίχθων·
Φοῖβε τί δὴ νῶϊ διέσταμεν; οὐδ οικεν
ἀρξάντων ἑτέρων· τὸ μὲν αἴσχιον αἴ κ’ἀμαχητ
ομεν Οὔλυμπον δὲ Διὸς ποτ χαλκοβατὲς δῶ.
ἄρχε· σὺ γὰρ γενεῆφι νεώτερος· οὐ γὰρ ἔμοιγε
καλόν, ἐπεὶ πρότερος γενόμην καὶ πλείονα οἶδα.
νηπύτι’ ὡς ἄνοον κραδίην ἔχες· οὐδέ νυ τῶν περ
μέμνηαι ὅσα δὴ πάθομεν κακ Ἴλιον ἀμφ
μοῦνοι νῶϊ θεῶν, ὅτ’ ἀγήνορι Λαομέδοντι
πὰρ Διὸς ἐλθόντες θητεύσαμεν εἰς ἐνιαυτὸν
μισθ ἔπι ῥητῷ· δὲ σημαίνων ἐπέτελλεν.
ἤτοι ἐγ Τρώεσσι πόλιν πέρι τεῖχος ἔδειμα
εὐρύ τε καὶ μάλα καλόν, ἵν’ ἄρρηκτος πόλις εἴη·
Φοῖβε σὺ δ’εἰλίποδας ἕλικας βοῦς βουκολέεσκες
Ἴδης ἐν κνημοῖσι πολυπτύχου ὑληέσσης.
ἀλλ’ ὅτε δὴ μισθοῖο τέλος πολυγηθέες ὧραι
ἐξέφερον, τότε νῶϊ βιήσατο μισθὸν ἅπαντα
Λαομέδων ἔκπαγλος, ἀπειλήσας δ’ἀπέπεμπε.
σὺν μὲν γ’ἠπείλησε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθε
δήσειν, καὶ περάαν νήσων ἔπι τηλεδαπάων·
στεῦτο δ’ὅ γ’ἀμφοτέρων ἀπολεψέμεν οὔατα χαλκῷ.
νῶϊ δὲ ἄψορροι κίομεν κεκοτηότι θυμ
μισθοῦ χωόμενοι, τὸν ὑποστὰς οὐκ ἐτέλεσσε.
τοῦ δὴ νῦν λαοῖσι φέρεις χάριν, οὐδ μεθ’ ἡμέων
πειρ ὥς κε Τρῶες ὑπερφίαλοι ἀπόλωνται
πρόχνυ κακῶς σὺν παισ καὶ αἰδοίῃς ἀλόχοισι
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων·
ἐννοσίγαι’ οὐκ ἄν με σαόφρονα μυθήσαιο
ἔμμεναι, εἰ δὴ σοί γε βροτῶν ἕνεκα πτολεμίξω
δειλῶν, οἳ φύλλοισιν οικότες ἄλλοτε μέν τε
ζαφλεγέες τελέθουσιν ἀρούρης καρπὸν ἔδοντες,
ἄλλοτε δὲ φθινύθουσιν ἀκήριοι. ἀλλ τάχιστα
παυώμεσθα μάχης· οἳ δ’αὐτοὶ δηριαάσθων.
ὣς ἄρα φωνήσας πάλιν ἐτράπετ’· αἴδετο γάρ ῥα
πατροκασιγνήτοιο μιγήμεναι ἐν παλάμῃσι.
τὸν δὲ κασιγνήτη μάλα νείκεσε πότνια θηρῶν
Ἄρτεμις ἀγροτέρη, καὶ ὀνείδειον φάτο μῦθον·
φεύγεις δὴ ἑκάεργε, Ποσειδάωνι δὲ νίκην
πᾶσαν ἐπέτρεψας, μέλεον δέ οἱ εὖχος ἔδωκας·
νηπύτιε τί νυ τόξον ἔχεις ἀνεμώλιον αὔτως;
μή σευ νῦν ἔτι πατρὸς ἐν μεγάροισιν ἀκούσω
εὐχομένου, ὡς τὸ πρὶν ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν,
ἄντα Ποσειδάωνος ἐναντίβιον πολεμίζειν.
ὣς φάτο, τὴν δ’οὔ τι προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων,
ἀλλ χολωσαμένη Διὸς αἰδοίη παράκοιτις
νείκεσεν οχέαιραν ὀνειδείοις ἐπέεσσι·
πῶς δὲ σὺ νῦν μέμονας κύον ἀδεὲς ἀντί’ ἐμεῖο
στήσεσθαι; χαλεπή τοι ἐγ μένος ἀντιφέρεσθαι
τοξοφόρ περ ούσῃ, ἐπεὶ σὲ λέοντα γυναιξ
Ζεὺς θῆκεν, καὶ ἔδωκε κατακτάμεν ἥν κ’ἐθέλῃσθα.
ἤτοι βέλτερόν ἐστι κατ’ οὔρεα θῆρας ἐναίρειν
ἀγροτέρας τ’ἐλάφους κρείσσοσιν ἶφι μάχεσθαι.
εἰ δ’ἐθέλεις πολέμοιο δαήμεναι, ὄφρ’ εἰδῇς
ὅσσον φερτέρη εἴμ’, ὅτι μοι μένος ἀντιφερίζεις.
ῥα, καὶ ἀμφοτέρας ἐπ καρπ χεῖρας ἔμαρπτε
σκαιῇ, δεξιτερ δ’ἄρ’ ἀπ’ ὤμων αἴνυτο τόξα,
αὐτοῖσιν δ’ἄρ’ ἔθεινε παρ’ οὔατα μειδιόωσα
ἐντροπαλιζομένην· ταχέες δ’ἔκπιπτον ϊστοί.
δακρυόεσσα δ’ὕπαιθα θε φύγεν ὥς τε πέλεια,
ῥά θ’ὑπ’ ἴρηκος κοίλην εἰσέπτατο πέτρην
χηραμόν· οὐδ’ ἄρα τῇ γε ἁλώμεναι αἴσιμον εν·
ὣς δακρυόεσσα φύγεν, λίπε δ’αὐτόθι τόξα.
Λητ δὲ προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·
Λητοῖ ἐγ δέ τοι οὔ τι μαχήσομαι· ἀργαλέον δὲ
πληκτίζεσθ’ ἀλόχοισι Διὸς νεφεληγερέταο·
ἀλλ μάλα πρόφρασσα μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
εὔχεσθαι ἐμ νικῆσαι κρατερῆφι βίηφιν.
ὣς ἄρ’ ἔφη, Λητ δὲ συναίνυτο καμπύλα τόξα
πεπτεῶτ’ ἄλλυδις ἄλλα μετ στροφάλιγγι κονίης.
μὲν τόξα λαβοῦσα πάλιν κίε θυγατέρος ἧς·
δ’ἄρ’ Ὄλυμπον ἵκανε Διὸς ποτ χαλκοβατὲς δῶ,
δακρυόεσσα δὲ πατρὸς ἐφέζετο γούνασι κούρη,
ἀμφ δ’ἄρ’ ἀμβρόσιος ἑανὸς τρέμε· τὴν δὲ προτ οἷ
εἷλε πατὴρ Κρονίδης, καὶ ἀνείρετο ἡδ γελάσσας·
τίς νύ σε τοιάδ’ ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνων
μαψιδίως, ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ;
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ϋστέφανος κελαδεινή·
σή μ’ἄλοχος στυφέλιξε πάτερ λευκώλενος Ἥρη,
ἐξ ἧς ἀθανάτοισιν ἔρις καὶ νεῖκος ἐφῆπται.
ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·
αὐτὰρ Ἀπόλλων Φοῖβος ἐδύσετο Ἴλιον ἱρήν·
μέμβλετο γάρ οἱ τεῖχος ϋδμήτοιο πόληος
μὴ Δαναοὶ πέρσειαν ὑπὲρ μόρον ἤματι κείνῳ.
οἳ δ’ἄλλοι πρὸς Ὄλυμπον ἴσαν θεοὶ αἰὲν όντες,
οἳ μὲν χωόμενοι, οἳ δὲ μέγα κυδιόωντες·
κὰδ δ’ἷζον παρ πατρ κελαινεφεῖ· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
Τρῶας ὁμῶς αὐτούς τ’ὄλεκεν καὶ μώνυχας ἵππους.
ὡς δ’ὅτε καπνὸς ὼν εἰς οὐρανὸν εὐρὺν ἵκηται
ἄστεος αἰθομένοιο, θεῶν δέ μῆνις ἀνῆκε,
πᾶσι δ’ἔθηκε πόνον, πολλοῖσι δὲ κήδε’ ἐφῆκεν,
ὣς Ἀχιλεὺς Τρώεσσι πόνον καὶ κήδε’ ἔθηκεν.
ἑστήκει δ’ὃ γέρων Πρίαμος θείου ἐπ πύργου,
ἐς δ’ἐνόησ’ Ἀχιλα πελώριον· αὐτὰρ ὑπ’ αὐτοῦ
Τρῶες ἄφαρ κλονέοντο πεφυζότες, οὐδέ τις ἀλκ
γίγνεθ’· δ’οἰμώξας ἀπ πύργου βαῖνε χαμᾶζε
ὀτρύνων παρ τεῖχος ἀγακλειτοὺς πυλαωρούς·
πεπταμένας ἐν χερσ πύλας ἔχετ’ εἰς κε λαοὶ
ἔλθωσι προτ ἄστυ πεφυζότες· γὰρ Ἀχιλλεὺς
ἐγγὺς ὅδε κλονέων· νῦν οἴω λοίγι’ ἔσεσθαι.
αὐτὰρ ἐπεί κ’ἐς τεῖχος ἀναπνεύσωσιν ἀλέντες,
αὖτις ἐπανθέμεναι σανίδας πυκινῶς ἀραρυίας·
δείδια γὰρ μὴ οὖλος ἀνὴρ ἐς τεῖχος ἅληται.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄνεσάν τε πύλας καὶ ἀπῶσαν ὀχας·
αἳ δὲ πετασθεῖσαι τεῦξαν φάος· αὐτὰρ Ἀπόλλων
ἀντίος ἐξέθορε Τρώων ἵνα λοιγὸν ἀλάλκοι.
οἳ δ’ἰθὺς πόλιος καὶ τείχεος ὑψηλοῖο
δίψ καρχαλέοι κεκονιμένοι ἐκ πεδίοιο
φεῦγον· δὲ σφεδανὸν ἔφεπ’ ἔγχεϊ, λύσσα δέ οἱ κῆρ
αἰὲν ἔχε κρατερή, μενέαινε δὲ κῦδος ἀρέσθαι.
ἔνθά κεν ὑψίπυλον Τροίην ἕλον υἷες Ἀχαιῶν,
εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος Ἀγήνορα δῖον ἀνῆκε
φῶτ’ Ἀντήνορος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε.
ἐν μέν οἱ κραδί θάρσος βάλε, πὰρ δέ οἱ αὐτὸς
ἔστη, ὅπως θανάτοιο βαρείας χεῖρας ἀλάλκοι
φηγ κεκλιμένος· κεκάλυπτο δ’ἄρ’ έρι πολλῇ.
αὐτὰρ γ’ὡς ἐνόησεν Ἀχιλλα πτολίπορθον
ἔστη, πολλ δέ οἱ κραδίη πόρφυρε μένοντι·
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγών· εἰ μέν κεν ὑπ κρατεροῦ Ἀχιλος
φεύγω, τῇ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι κλονέονται,
αἱρήσει με καὶ ὧς, καὶ ἀνάλκιδα δειροτομήσει.
εἰ δ’ἂν ἐγ τούτους μὲν ὑποκλονέεσθαι άσω
Πηλεΐδ Ἀχιλϊ, ποσὶν δ’ἀπ τείχεος ἄλλ
φεύγω πρὸς πεδίον Ἰλήϊον, ὄφρ’ ἂν ἵκωμαι
Ἴδης τε κνημοὺς κατά τε ῥωπήϊα δύω·
ἑσπέριος δ’ἂν ἔπειτα λοεσσάμενος ποταμοῖο
ἱδρ ἀποψυχθεὶς προτ Ἴλιον ἀπονεοίμην·
ἀλλ τί μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;
μή μ’ἀπαειρόμενον πόλιος πεδίον δὲ νοήσ
καί με μεταΐξας μάρψ ταχέεσσι πόδεσσιν.
οὐκέτ’ ἔπειτ’ ἔσται θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξαι·
λίην γὰρ κρατερὸς περ πάντων ἔστ’ ἀνθρώπων.
εἰ δέ κέ οἱ προπάροιθε πόλεος κατεναντίον ἔλθω·
καὶ γάρ θην τούτ τρωτὸς χρὼς ὀξέϊ χαλκῷ,
ἐν δὲ α ψυχή, θνητὸν δέ φασ’ ἄνθρωποι
ἔμμεναι· αὐτάρ οἱ Κρονίδης Ζεὺς κῦδος ὀπάζει.
ὣς εἰπὼν Ἀχιλα ἀλεὶς μένεν, ἐν δέ οἱ ἦτορ
ἄλκιμον ὁρμᾶτο πτολεμίζειν ἠδ μάχεσθαι.
ΰτε πάρδαλις εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιο
ἀνδρὸς θηρητῆρος ἐναντίον, οὐδέ τι θυμ
ταρβεῖ οὐδ φοβεῖται, ἐπεί κεν ὑλαγμὸν ἀκούσῃ·
εἴ περ γὰρ φθάμενός μιν οὐτάσ βάλῃσιν,
ἀλλά τε καὶ περ δουρ πεπαρμένη οὐκ ἀπολήγει
ἀλκῆς, πρίν γ’ἠ ξυμβλήμεναι δαμῆναι·
ὣς Ἀντήνορος υἱὸς ἀγαυοῦ δῖος Ἀγήνωρ
οὐκ ἔθελεν φεύγειν, πρὶν πειρήσαιτ’ Ἀχιλος.
ἀλλ’ γ’ἄρ’ ἀσπίδα μὲν πρόσθ’ ἔσχετο πάντοσ’ ΐσην,
ἐγχεί δ’αὐτοῖο τιτύσκετο, καὶ μέγ’ ΰτει·
δή που μάλ’ ἔολπας ἐν φρεσ φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ
ἤματι τῷδε πόλιν πέρσειν Τρώων ἀγερώχων
νηπύτι’· τ’ἔτι πολλ τετεύξεται ἄλγε’ ἐπ’ αὐτῇ.
ἐν γάρ οἱ πολέες τε καὶ ἄλκιμοι ἀνέρες εἰμέν,
οἳ καὶ πρόσθε φίλων τοκέων ἀλόχων τε καὶ υἱῶν
Ἴλιον εἰρυόμεσθα· σὺ δ’ἐνθάδε πότμον ἐφέψεις
ὧδ’ ἔκπαγλος ὼν καὶ θαρσαλέος πολεμιστής.
ῥα, καὶ ὀξὺν ἄκοντα βαρείης χειρὸς ἀφῆκε,
καί ῥ’ἔβαλε κνήμην ὑπ γούνατος οὐδ’ ἀφάμαρτεν.
ἀμφ δέ οἱ κνημὶς νεοτεύκτου κασσιτέροιο
σμερδαλέον κονάβησε· πάλιν δ’ἀπ χαλκὸς ὄρουσε
βλημένου, οὐδ’ ἐπέρησε, θεοῦ δ’ἠρύκακε δῶρα.
Πηλεΐδης δ’ὁρμήσατ’ Ἀγήνορος ἀντιθέοιο
δεύτερος· οὐδ’ ἔτ’ ασεν Ἀπόλλων κῦδος ἀρέσθαι,
ἀλλά μιν ἐξήρπαξε, κάλυψε δ’ἄρ’ έρι πολλῇ,
ἡσύχιον δ’ἄρα μιν πολέμου ἔκπεμπε νέεσθαι.
αὐτὰρ Πηλεΐωνα δόλ ἀποέργαθε λαοῦ·
αὐτ γὰρ ἑκάεργος Ἀγήνορι πάντα οικὼς
ἔστη πρόσθε ποδῶν, δ’ἐπέσσυτο ποσσ διώκειν·
εἷος τὸν πεδίοιο διώκετο πυροφόροιο
τρέψας πὰρ ποταμὸν βαθυδινήεντα Σκάμανδρον
τυτθὸν ὑπεκπροθέοντα· δόλ δ’ἄρ’ ἔθελγεν Ἀπόλλων
ὡς αἰεὶ ἔλποιτο κιχήσεσθαι ποσὶν οἷσι·
τόφρ’ ἄλλοι Τρῶες πεφοβημένοι ἦλθον ὁμίλ
ἀσπάσιοι προτ ἄστυ, πόλις δ’ἔμπλητο ἀλέντων.
οὐδ’ ἄρα τοί γ’ἔτλαν πόλιος καὶ τείχεος ἐκτὸς
μεῖναι ἔτ’ ἀλλήλους, καὶ γνώμεναι ὅς τε πεφεύγοι
ὅς τ’ἔθαν’ ἐν πολέμῳ· ἀλλ’ ἐσσυμένως ἐσέχυντο
ἐς πόλιν, ὅν τινα τῶν γε πόδες καὶ γοῦνα σαώσαι.