ὣς οἳ μὲν παρ νηυσ κορωνίσι θωρήσσοντο
ἀμφ σὲ Πηλέος υἱ μάχης ἀκόρητον Ἀχαιοί,
Τρῶες δ’αὖθ’ ἑτέρωθεν ἐπ θρωσμ πεδίοιο·
Ζεὺς δὲ Θέμιστα κέλευσε θεοὺς ἀγορὴν δὲ καλέσσαι
κρατὸς ἀπ’ Οὐλύμποιο πολυπτύχου· δ’ἄρα πάντ
φοιτήσασα κέλευσε Διὸς πρὸς δῶμα νέεσθαι.
οὔτέ τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφ’ Ὠκεανοῖο,
οὔτ’ ἄρα νυμφάων αἵ τ’ἄλσεα καλ νέμονται
καὶ πηγὰς ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα.
ἐλθόντες δ’ἐς δῶμα Διὸς νεφεληγερέταο
ξεστῇς αἰθούσῃσιν ἐνίζανον, ἃς Δι πατρ
Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν.
ὣς οἳ μὲν Διὸς ἔνδον ἀγηγέρατ’· οὐδ’ ἐνοσίχθων
νηκούστησε θεᾶς, ἀλλ’ ἐξ ἁλὸς ἦλθε μετ’ αὐτούς,
ἷζε δ’ἄρ’ ἐν μέσσοισι, Διὸς δ’ἐξείρετο βουλήν·
τίπτ’ αὖτ’ ἀργικέραυνε θεοὺς ἀγορὴν δὲ κάλεσσας;
τι περ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν μερμηρίζεις;
τῶν γὰρ νῦν ἄγχιστα μάχη πόλεμός τε δέδηε.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
ἔγνως ἐννοσίγαιε ἐμὴν ἐν στήθεσι βουλὴν
ὧν ἕνεκα ξυνάγειρα· μέλουσί μοι ὀλλύμενοί περ.
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ἐγ μενέω πτυχ Οὐλύμποιο
ἥμενος, ἔνθ’ ὁρόων φρένα τέρψομαι· οἳ δὲ δὴ ἄλλοι
ἔρχεσθ’ ὄφρ’ ἂν ἵκησθε μετ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς,
ἀμφοτέροισι δ’ἀρήγεθ’ ὅπ νόος ἐστὶν ἑκάστου.
εἰ γὰρ Ἀχιλλεὺς οἶος ἐπ Τρώεσσι μαχεῖται
οὐδ μίνυνθ’ ἕξουσι ποδώκεα Πηλεΐωνα.
καὶ δέ τί μιν καὶ πρόσθεν ὑποτρομέεσκον ὁρῶντες·
νῦν δ’ὅτε δὴ καὶ θυμὸν ἑταίρου χώεται αἰνῶς
δείδω μὴ καὶ τεῖχος ὑπέρμορον ἐξαλαπάξῃ.
ὣς ἔφατο Κρονίδης, πόλεμον δ’ἀλίαστον ἔγειρε.
βὰν δ’ἴμεναι πόλεμον δὲ θεοὶ δίχα θυμὸν ἔχοντες·
Ἥρη μὲν μετ’ ἀγῶνα νεῶν καὶ Παλλὰς Ἀθήνη
ἠδ Ποσειδάων γαιήοχος ἠδ’ ἐριούνης
Ἑρμείας, ὃς ἐπ φρεσ πευκαλίμῃσι κέκασται·
Ἥφαιστος δ’ἅμα τοῖσι κίε σθένεϊ βλεμεαίνων
χωλεύων, ὑπ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί.
ἐς δὲ Τρῶας Ἄρης κορυθαίολος, αὐτὰρ ἅμ’ αὐτ
Φοῖβος ἀκερσεκόμης ἠδ’ Ἄρτεμις οχέαιρα
Λητώ τε Ξάνθός τε φιλομειδής τ’Ἀφροδίτη.
εἷος μέν ῥ’ἀπάνευθε θεοὶ θνητῶν ἔσαν ἀνδρῶν,
τεῖος Ἀχαιοὶ μὲν μέγα κύδανον, οὕνεκ’ Ἀχιλλεὺς
ἐξεφάνη, δηρὸν δὲ μάχης ἐπέπαυτ’ ἀλεγεινῆς·
Τρῶας δὲ τρόμος αἰνὸς ὑπήλυθε γυῖα ἕκαστον
δειδιότας, ὅθ’ ὁρῶντο ποδώκεα Πηλεΐωνα
τεύχεσι λαμπόμενον βροτολοιγ ἶσον Ἄρηϊ.
αὐτὰρ ἐπεὶ μεθ’ ὅμιλον Ὀλύμπιοι ἤλυθον ἀνδρῶν,
ὦρτο δ’Ἔρις κρατερ λαοσσόος, αὖε δ’Ἀθήνη
στᾶσ’ ὁτ μὲν παρ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός,
ἄλλοτ’ ἐπ’ ἀκτάων ἐριδούπων μακρὸν ΰτει.
αὖε δ’Ἄρης ἑτέρωθεν ἐρεμν λαίλαπι ἶσος
ὀξ κατ’ ἀκροτάτης πόλιος Τρώεσσι κελεύων,
ἄλλοτε πὰρ Σιμόεντι θέων ἐπ Καλλικολώνῃ.
ὣς τοὺς ἀμφοτέρους μάκαρες θεοὶ ὀτρύνοντες
σύμβαλον, ἐν δ’αὐτοῖς ἔριδα ῥήγνυντο βαρεῖαν·
δεινὸν δὲ βρόντησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
ὑψόθεν· αὐτὰρ νέρθε Ποσειδάων ἐτίναξε
γαῖαν ἀπειρεσίην ὀρέων τ’αἰπειν κάρηνα.
πάντες δ’ἐσσείοντο πόδες πολυπίδακος Ἴδης
καὶ κορυφαί, Τρώων τε πόλις καὶ νῆες Ἀχαιῶν.
ἔδεισεν δ’ὑπένερθεν ἄναξ ἐνέρων ϊδωνεύς,
δείσας δ’ἐκ θρόνου ἆλτο καὶ αχε, μή οἱ ὕπερθε
γαῖαν ἀναρρήξειε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
οἰκία δὲ θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισι φανείη
σμερδαλέ’ εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ·
τόσσος ἄρα κτύπος ὦρτο θεῶν ἔριδι ξυνιόντων.
ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάωνος ἄνακτος
ἵστατ’ Ἀπόλλων Φοῖβος ἔχων πτερόεντα,
ἄντα δ’Ἐνυαλίοιο θε γλαυκῶπις Ἀθήνη·
Ἥρ δ’ἀντέστη χρυσηλάκατος κελαδειν
Ἄρτεμις οχέαιρα κασιγνήτη ἑκάτοιο·
Λητοῖ δ’ἀντέστη σῶκος ἐριούνιος Ἑρμῆς,
ἄντα δ’ἄρ’ Ἡφαίστοιο μέγας ποταμὸς βαθυδίνης,
ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.
ὣς οἳ μὲν θεοὶ ἄντα θεῶν ἴσαν· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
Ἕκτορος ἄντα μάλιστα λιλαίετο δῦναι ὅμιλον
Πριαμίδεω· τοῦ γάρ ῥα μάλιστά θυμὸς ἀνώγει
αἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.
Αἰνείαν δ’ἰθὺς λαοσσόος ὦρσεν Ἀπόλλων
ἀντία Πηλεΐωνος, ἐνῆκε δέ οἱ μένος ΰ·
υἱέϊ δὲ Πριάμοιο Λυκάονι εἴσατο φωνήν·
τῷ μιν εισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·
Αἰνεία Τρώων βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶ
ἃς Τρώων βασιλεῦσιν ὑπίσχεο οἰνοποτάζων
Πηλεΐδεω Ἀχιλος ἐναντίβιον πολεμίξειν;
τὸν δ’αὖτ’ Αἰνείας ἀπαμειβόμενος προσέειπε·
Πριαμίδη τί με ταῦτα καὶ οὐκ ἐθέλοντα κελεύεις
ἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι;
οὐ μὲν γὰρ νῦν πρῶτα ποδώκεος ἄντ’ Ἀχιλος
στήσομαι, ἀλλ’ ἤδη με καὶ ἄλλοτε δουρ φόβησεν
ἐξ Ἴδης, ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσι,
πέρσε δὲ Λυρνησσὸν καὶ Πήδασον· αὐτὰρ ἐμ Ζεὺς
εἰρύσαθ’, ὅς μοι ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα.
κ’ἐδάμην ὑπ χερσὶν Ἀχιλλος καὶ Ἀθήνης,
οἱ πρόσθεν οῦσα τίθει φάος ἠδ’ ἐκέλευεν
ἔγχεϊ χαλκεί Λέλεγας καὶ Τρῶας ἐναίρειν.
τὼ οὐκ ἔστ’ Ἀχιλος ἐναντίον ἄνδρα μάχεσθαι·
αἰεὶ γὰρ πάρα εἷς γε θεῶν ὃς λοιγὸν ἀμύνει.
καὶ δ’ἄλλως τοῦ γ’ἰθ βέλος πέτετ’, οὐδ’ ἀπολήγει
πρὶν χροὸς ἀνδρομέοιο διελθέμεν. εἰ δὲ θεός περ
ἶσον τείνειεν πολέμου τέλος, οὔ κε μάλα ῥέα
νικήσει’, οὐδ’ εἰ παγχάλκεος εὔχεται εἶναι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·
ἥρως ἀλλ’ ἄγε καὶ σὺ θεοῖς αἰειγενέτῃσιν
εὔχεο· καὶ δὲ σέ φασι Διὸς κούρης Ἀφροδίτης
ἐκγεγάμεν, κεῖνος δὲ χερείονος ἐκ θεοῦ ἐστίν·
μὲν γὰρ Διός ἐσθ’, δ’ἐξ ἁλίοιο γέροντος.
ἀλλ’ ἰθὺς φέρε χαλκὸν ἀτειρέα, μηδέ σε πάμπαν
λευγαλέοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ.
ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν,
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.
οὐδ’ ἔλαθ’ Ἀγχίσαο πάϊς λευκώλενον Ἥρην
ἀντία Πηλεΐωνος ὼν ἀν οὐλαμὸν ἀνδρῶν·
δ’ἄμυδις στήσασα θεοὺς μετ μῦθον ειπε·
φράζεσθον δὴ σφῶϊ Ποσείδαον καὶ Ἀθήνη
ἐν φρεσὶν ὑμετέρῃσιν, ὅπως ἔσται τάδε ἔργα.
Αἰνείας ὅδ’ ἔβη κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκ
ἀντία Πηλεΐωνος, ἀνῆκε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων.
ἀλλ’ ἄγεθ’, ἡμεῖς πέρ μιν ἀποτρωπῶμεν ὀπίσσω
αὐτόθεν, τις ἔπειτα καὶ ἡμείων Ἀχιλϊ
παρσταίη, δοίη δὲ κράτος μέγα, μηδέ τι θυμ
δευέσθω, ἵνα εἰδ μιν φιλέουσιν ἄριστοι
ἀθανάτων, οἳ δ’αὖτ’  ἀνεμώλιοι οἳ τὸ πάρος περ
Τρωσὶν ἀμύνουσιν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα.
πάντες δ’Οὐλύμποιο κατήλθομεν ἀντιόωντες
τῆσδε μάχης, ἵνα μή τι μετ Τρώεσσι πάθῃσι
σήμερον· ὕστερον αὖτε τὰ πείσεται ἅσσά οἱ αἶσα
γιγνομέν ἐπένησε λίν ὅτε μιν τέκε μήτηρ.
εἰ δ’Ἀχιλεὺς οὐ ταῦτα θεῶν ἐκ πεύσεται ὀμφῆς
δείσετ’ ἔπειθ’, ὅτε κέν τις ἐναντίβιον θεὸς ἔλθ
ἐν πολέμῳ· χαλεποὶ δὲ θεοὶ φαίνεσθαι ἐναργεῖς.
τὴν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
Ἥρη μὴ χαλέπαινε παρ’ ἐκ νόον· οὐδέ τί σε χρή.
οὐκ ἂν ἔγωγ’ ἐθέλοιμι θεοὺς ἔριδι ξυνελάσσαι
ἡμέας τοὺς ἄλλους, ἐπεὶ πολ φέρτεροί εἰμεν·
ἀλλ’ ἡμεῖς μὲν ἔπειτα καθεζώμεσθα κιόντες
ἐκ πάτου ἐς σκοπιήν, πόλεμος δ’ἄνδρεσσι μελήσει.
εἰ δέ κ’Ἄρης ἄρχωσι μάχης Φοῖβος Ἀπόλλων,
Ἀχιλῆ’ ἴσχωσι καὶ οὐκ εἰῶσι μάχεσθαι,
αὐτίκ’ ἔπειτα καὶ ἄμμι παρ’ αὐτόθι νεῖκος ὀρεῖται
φυλόπιδος· μάλα δ’ὦκα διακρινθέντας ΐω
ἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ θεῶν μεθ’ ὁμήγυριν ἄλλων
ἡμετέρῃς ὑπ χερσὶν ἀναγκαίηφι δαμέντας.
ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο κυανοχαίτης
τεῖχος ἐς ἀμφίχυτον Ἡρακλος θείοιο
ὑψηλόν, τό ῥά οἱ Τρῶες καὶ Παλλὰς Ἀθήνη
ποίεον, ὄφρα τὸ κῆτος ὑπεκπροφυγὼν ἀλέαιτο,
ὁππότε μιν σεύαιτο ἀπ’ ϊόνος πεδίον δέ.
ἔνθα Ποσειδάων κατ’ ἄρ’ ἕζετο καὶ θεοὶ ἄλλοι,
ἀμφ δ’ἄρ’ ἄρρηκτον νεφέλην ὤμοισιν ἕσαντο·
οἳ δ’ἑτέρωσε καθῖζον ἐπ’ ὀφρύσι Καλλικολώνης
ἀμφ σὲ ϊε Φοῖβε καὶ Ἄρηα πτολίπορθον.
ὣς οἳ μέν ῥ’ἑκάτερθε καθήατο μητιόωντες
βουλάς· ἀρχέμεναι δὲ δυσηλεγέος πολέμοιο
ὄκνεον ἀμφότεροι, Ζεὺς δ’ἥμενος ὕψι κέλευε.
τῶν δ’ἅπαν ἐπλήσθη πεδίον καὶ λάμπετο χαλκ
ἀνδρῶν ἠδ’ ἵππων· κάρκαιρε δὲ γαῖα πόδεσσιν
ὀρνυμένων ἄμυδις. δύο δ’ἀνέρες ἔξοχ’ ἄριστοι
ἐς μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαι
Αἰνείας τ’Ἀγχισιάδης καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀπειλήσας ἐβεβήκει
νευστάζων κόρυθι βριαρῇ· ἀτὰρ ἀσπίδα θοῦριν
πρόσθεν ἔχε στέρνοιο, τίνασσε δὲ χάλκεον ἔγχος.
Πηλεΐδης δ’ἑτέρωθεν ἐναντίον ὦρτο λέων ὣς
σίντης, ὅν τε καὶ ἄνδρες ἀποκτάμεναι μεμάασιν
ἀγρόμενοι πᾶς δῆμος· δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζων
ἔρχεται, ἀλλ’ ὅτε κέν τις ἀρηϊθόων αἰζηῶν
δουρ βάλ άλη τε χανών, περί τ’ἀφρὸς ὀδόντας
γίγνεται, ἐν δέ τέ οἱ κραδί στένει ἄλκιμον ἦτορ,
οὐρ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν
μαστίεται, δ’αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι,
γλαυκιόων δ’ἰθὺς φέρεται μένει, ἤν τινα πέφν
ἀνδρῶν, αὐτὸς φθίεται πρώτ ἐν ὁμίλῳ·
ὣς Ἀχιλῆ’ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸς ἀγήνωρ
ἀντίον ἐλθέμεναι μεγαλήτορος Αἰνείαο.
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες,
τὸν πρότερος προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
Αἰνεία τί σὺ τόσσον ὁμίλου πολλὸν ἐπελθὼν
ἔστης; σέ γε θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγει
ἐλπόμενον Τρώεσσιν ἀνάξειν ἱπποδάμοισι
τιμῆς τῆς Πριάμου; ἀτὰρ εἴ κεν ἔμ’ ἐξεναρίξῃς,
οὔ τοι τοὔνεκά γε Πρίαμος γέρας ἐν χερ θήσει·
εἰσὶν γάρ οἱ παῖδες, δ’ἔμπεδος οὐδ’ εσίφρων.
νύ τί τοι Τρῶες τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλων
καλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμηαι
αἴ κεν ἐμ κτείνῃς; χαλεπῶς δέ σ’ἔολπα τὸ ῥέξειν.
ἤδη μὲν σέ γέ φημι καὶ ἄλλοτε δουρ φοβῆσαι.
ἦ οὐ μέμν ὅτε πέρ σε βοῶν ἄπο μοῦνον όντα
σεῦα κατ’ Ἰδαίων ὀρέων ταχέεσσι πόδεσσι
καρπαλίμως; τότε δ’οὔ τι μετατροπαλίζεο φεύγων.
ἔνθεν δ’ἐς Λυρνησσὸν ὑπέκφυγες· αὐτὰρ ἐγ τὴν
πέρσα μεθορμηθεὶς σὺν Ἀθήν καὶ Δι πατρί,
ληϊάδας δὲ γυναῖκας ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας
ἦγον· ἀτὰρ σὲ Ζεὺς ἐρρύσατο καὶ θεοὶ ἄλλοι.
ἀλλ’ οὐ νῦν ἐρύεσθαι ΐομαι, ὡς ἐν θυμ
βάλλεαι· ἀλλά σ’ἔγωγ’ ἀναχωρήσαντα κελεύω
ἐς πληθὺν έναι, μηδ’ ἀντίος ἵστασ’ ἐμεῖο,
πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.
τὸν δ’αὖτ’ Αἰνείας ἀπαμείβετο φώνησέν τε·
Πηλεΐδη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣς
ἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸς
ἠμὲν κερτομίας ἠδ’ αἴσυλα μυθήσασθαι.
ἴδμεν δ’ἀλλήλων γενεήν, ἴδμεν δὲ τοκας
πρόκλυτ’ ἀκούοντες ἔπεα θνητῶν ἀνθρώπων·
ὄψει δ’οὔτ’ ἄρ πω σὺ ἐμοὺς ἴδες οὔτ’ ἄρ’ ἐγ σούς.
φασ σὲ μὲν Πηλος ἀμύμονος ἔκγονον εἶναι,
μητρὸς δ’ἐκ Θέτιδος καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνης·
αὐτὰρ ἐγὼν υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαο
εὔχομαι ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ μοί ἐστ’ Ἀφροδίτη·
τῶν δὴ νῦν ἕτεροί γε φίλον παῖδα κλαύσονται
σήμερον· οὐ γάρ φημ’ ἐπέεσσί γε νηπυτίοισιν
ὧδε διακρινθέντε μάχης ἐξαπονέεσθαι.
εἰ δ’ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι, ὄφρ’ εἰδῇς
ἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρες ἴσασι·
Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς,
κτίσσε δὲ Δαρδανίην, ἐπεὶ οὔ πω Ἴλιος ἱρ
ἐν πεδί πεπόλιστο πόλις μερόπων ἀνθρώπων,
ἀλλ’ ἔθ’ ὑπωρείας ᾤκεον πολυπίδακος Ἴδης.
Δάρδανος αὖ τέκεθ’ υἱὸν Ἐριχθόνιον βασιλα,
ὃς δὴ ἀφνειότατος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων·
τοῦ τρισχίλιαι ἵπποι ἕλος κάτα βουκολέοντο
θήλειαι, πώλοισιν ἀγαλλόμεναι ἀταλῇσι.
τάων καὶ Βορέης ἠράσσατο βοσκομενάων,
ἵππ δ’εἰσάμενος παρελέξατο κυανοχαίτῃ·
αἳ δ’ὑποκυσάμεναι ἔτεκον δυοκαίδεκα πώλους.
αἳ δ’ὅτε μὲν σκιρτεν ἐπ ζείδωρον ἄρουραν,
ἄκρον ἐπ’ ἀνθερίκων καρπὸν θέον οὐδ κατέκλων·
ἀλλ’ ὅτε δὴ σκιρτεν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης,
ἄκρον ἐπ ῥηγμῖνος ἁλὸς πολιοῖο θέεσκον.
Τρῶα δ’Ἐριχθόνιος τέκετο nbsp;Τρώεσσιν ἄνακτα·
Τρωὸς δ’αὖ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο
Ἶλός τ’Ἀσσάρακός τε καὶ ἀντίθεος Γανυμήδης,
ὃς δὴ κάλλιστος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων·
τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Δι οἰνοχοεύειν
κάλλεος εἵνεκα οἷο ἵν’ ἀθανάτοισι μετείη.
Ἶλος δ’αὖ τέκεθ’ υἱὸν ἀμύμονα Λαομέδοντα·
Λαομέδων δ’ἄρα Τιθωνὸν τέκετο Πρίαμόν τε
Λάμπόν τε Κλυτίον θ’Ἱκετάονά τ’ὄζον Ἄρηος·
Ἀσσάρακος δὲ Κάπυν, δ’ἄρ’ Ἀγχίσην τέκε παῖδα·
αὐτὰρ ἔμ’ Ἀγχίσης, Πρίαμος δ’ἔτεχ’ Ἕκτορα δῖον.
ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι.
Ζεὺς δ’ἀρετὴν ἄνδρεσσιν ὀφέλλει τε μινύθει τε
ὅππως κεν ἐθέλῃσιν· γὰρ κάρτιστος ἁπάντων.
ἀλλ’ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣς
ἑσταότ’ ἐν μέσσ ὑσμίν δηϊοτῆτος.
ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαι
πολλ μάλ’, οὐδ’ ἂν νηῦς ἑκατόζυγος ἄχθος ἄροιτο.
στρεπτ δὲ γλῶσσ’ ἐστ βροτῶν, πολέες δ’ἔνι μῦθοι
παντοῖοι, ἐπέων δὲ πολὺς νομὸς ἔνθα καὶ ἔνθα.
ὁπποῖόν κ’εἴπῃσθα ἔπος, τοῖόν κ’ἐπακούσαις.
ἀλλ τί ἔριδας καὶ νείκεα νῶϊν ἀνάγκη
νεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον ὥς τε γυναῖκας,
αἵ τε χολωσάμεναι ἔριδος πέρι θυμοβόροιο
νεικεῦσ’ ἀλλήλῃσι μέσην ἐς ἄγυιαν οῦσαι
πόλλ’ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει.
ἀλκῆς δ’οὔ μ’ἐπέεσσιν ἀποτρέψεις μεμαῶτα
πρὶν χαλκ μαχέσασθαι ἐναντίον· ἀλλ’ ἄγε θᾶσσον
γευσόμεθ’ ἀλλήλων χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν.
ῥα καὶ ἐν δειν σάκει ἤλασεν ὄβριμον ἔγχος
σμερδαλέῳ· μέγα δ’ἀμφ σάκος μύκε δουρὸς ἀκωκῇ.
Πηλεΐδης δὲ σάκος μὲν ἀπ ο χειρ παχεί
ἔσχετο ταρβήσας· φάτο γὰρ δολιχόσκιον ἔγχος
ῥέα διελεύσεσθαι μεγαλήτορος Αἰνείαο
νήπιος, οὐδ’ ἐνόησε κατ φρένα καὶ κατ θυμὸν
ὡς οὐ ῥηΐδι’ ἐστ θεῶν ἐρικυδέα δῶρα
ἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι οὐδ’ ὑποείκειν.
οὐδ τότ’ Αἰνείαο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχος
ῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε, δῶρα θεοῖο·
ἀλλ δύω μὲν ἔλασσε δι πτύχας, αἳ δ’ἄρ’ ἔτι τρεῖς
ἦσαν, ἐπεὶ πέντε πτύχας ἤλασε κυλλοποδίων,
τὰς δύο χαλκείας, δύο δ’ἔνδοθι κασσιτέροιο,
τὴν δὲ μίαν χρυσῆν, τῇ ῥ’ἔσχετο μείλινον ἔγχος.
δεύτερος αὖτ’ Ἀχιλεὺς προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,
καὶ βάλεν Αἰνείαο κατ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην
ἄντυγ’ ὕπο πρώτην, λεπτότατος θέε χαλκός,
λεπτοτάτη δ’ἐπέην ῥινὸς βοός· δὲ δι πρὸ
Πηλιὰς ϊξεν μελίη, λάκε δ’ἀσπὶς ὑπ’ αὐτῆς.
Αἰνείας δ’ἐάλη καὶ ἀπ ἕθεν ἀσπίδ’ ἀνέσχε
δείσας· ἐγχείη δ’ἄρ’ ὑπὲρ νώτου ἐν γαί
ἔστη εμένη, δι δ’ἀμφοτέρους ἕλε κύκλους
ἀσπίδος ἀμφιβρότης· δ’ἀλευάμενος δόρυ μακρὸν
ἔστη, κὰδ δ’ἄχος οἱ χύτο μυρίον ὀφθαλμοῖσι,
ταρβήσας οἱ ἄγχι πάγη βέλος. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
ἐμμεμαὼς ἐπόρουσεν ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξ
σμερδαλέα άχων· δὲ χερμάδιον λάβε χειρ
Αἰνείας, μέγα ἔργον, οὐ δύο γ’ἄνδρε φέροιεν,
οἷοι νῦν βροτοί εἰσ’· δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.
ἔνθά κεν Αἰνείας μὲν ἐπεσσύμενον βάλε πέτρ
κόρυθ’ σάκος, τό οἱ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον,
τὸν δέ κε Πηλεΐδης σχεδὸν ορι θυμὸν ἀπηύρα,
εἰ μὴ ἄρ’ ὀξ νόησε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
αὐτίκα δ’ἀθανάτοισι θεοῖς μετ μῦθον ειπεν·
πόποι μοι ἄχος μεγαλήτορος Αἰνείαο,
ὃς τάχα Πηλεΐωνι δαμεὶς ϊδος δὲ κάτεισι
πειθόμενος μύθοισιν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο
νήπιος, οὐδέ τί οἱ χραισμήσει λυγρὸν ὄλεθρον.
ἀλλ τί νῦν οὗτος ἀναίτιος ἄλγεα πάσχει
μὰψ ἕνεκ’ ἀλλοτρίων ἀχέων, κεχαρισμένα δ’αἰεὶ
δῶρα θεοῖσι δίδωσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν;
ἀλλ’ ἄγεθ’ ἡμεῖς πέρ μιν ὑπὲκ θανάτου ἀγάγωμεν,
μή πως καὶ Κρονίδης κεχολώσεται, αἴ κεν Ἀχιλλεὺς
τόνδε κατακτείνῃ· μόριμον δέ οἵ ἐστ’ ἀλέασθαι,
ὄφρα μὴ ἄσπερμος γενε καὶ ἄφαντος ὄληται
Δαρδάνου, ὃν Κρονίδης περ πάντων φίλατο παίδων
οἳ ἕθεν ἐξεγένοντο γυναικῶν τε θνητάων.
ἤδη γὰρ Πριάμου γενεὴν ἔχθηρε Κρονίων·
νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξει
καὶ παίδων παῖδες, τοί κεν μετόπισθε γένωνται.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·
ἐννοσίγαι’, αὐτὸς σὺ μετ φρεσ σῇσι νόησον
Αἰνείαν κέν μιν ἐρύσσεαι κεν άσῃς
Πηλεΐδ Ἀχιλϊ δαμήμεναι, ἐσθλὸν όντα.
ἤτοι μὲν γὰρ νῶϊ πολέας ὠμόσσαμεν ὅρκους
πᾶσι μετ’ ἀθανάτοισιν ἐγ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη
μή ποτ’ ἐπ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ,
μηδ’ ὁπότ’ ἂν Τροίη μαλερ πυρ πᾶσα δάηται
καιομένη, καίωσι δ’ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
βῆ ῥ’ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀν κλόνον ἐγχειάων,
ἷξε δ’ὅθ’ Αἰνείας ἠδ’ κλυτὸς εν Ἀχιλλεύς.
αὐτίκα τῷ μὲν ἔπειτα κατ’ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλὺν
Πηλεΐδ Ἀχιλϊ· δὲ μελίην εὔχαλκον
ἀσπίδος ἐξέρυσεν μεγαλήτορος Αἰνείαο·
καὶ τὴν μὲν προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλος ἔθηκεν,
Αἰνείαν δ’ἔσσευεν ἀπ χθονὸς ὑψόσ’ είρας.
πολλὰς δὲ στίχας ἡρώων, πολλὰς δὲ καὶ ἵππων
Αἰνείας ὑπερᾶλτο θεοῦ ἀπ χειρὸς ὀρούσας,
ἷξε δ’ἐπ’ ἐσχατιὴν πολυάϊκος πολέμοιο,
ἔνθά τε Καύκωνες πόλεμον μέτα θωρήσσοντο.
τῷ δὲ μάλ’ ἐγγύθεν ἦλθε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Αἰνεία, τίς σ’ὧδε θεῶν ἀτέοντα κελεύει
ἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι,
ὃς σεῦ ἅμα κρείσσων καὶ φίλτερος ἀθανάτοισιν;
ἀλλ’ ἀναχωρῆσαι ὅτε κεν συμβλήσεαι αὐτῷ,
μὴ καὶ ὑπὲρ μοῖραν δόμον ϊδος εἰσαφίκηαι.
αὐτὰρ ἐπεί κ’Ἀχιλεὺς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ,
θαρσήσας δὴ ἔπειτα μετ πρώτοισι μάχεσθαι·
οὐ μὲν γάρ τίς σ’ἄλλος Ἀχαιῶν ἐξεναρίξει.
ὣς εἰπὼν λίπεν αὐτόθ’, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.
αἶψα δ’ἔπειτ’ Ἀχιλος ἀπ’ ὀφθαλμῶν σκέδασ’ ἀχλὺν
θεσπεσίην· δ’ἔπειτα μέγ’ ἔξιδεν ὀφθαλμοῖσιν,
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
πόποι μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·
ἔγχος μὲν τόδε κεῖται ἐπ χθονός, οὐδέ τι φῶτα
λεύσσω, τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων.
ῥα καὶ Αἰνείας φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσιν
εν· ἀτάρ μιν ἔφην μὰψ αὔτως εὐχετάασθαι.
ἐρρέτω· οὔ οἱ θυμὸς ἐμεῦ ἔτι πειρηθῆναι
ἔσσεται, ὃς καὶ νῦν φύγεν ἄσμενος ἐκ θανάτοιο.
ἀλλ’ ἄγε δὴ Δαναοῖσι φιλοπτολέμοισι κελεύσας
τῶν ἄλλων Τρώων πειρήσομαι ἀντίος ἐλθών.
ἦ, καὶ ἐπ στίχας ἆλτο, κέλευε δὲ φωτ ἑκάστῳ·
μηκέτι νῦν Τρώων ἑκὰς ἕστατε δῖοι Ἀχαιοί,
ἀλλ’ ἄγ’ ἀνὴρ ἄντ’ ἀνδρὸς ἴτω, μεμάτω δὲ μάχεσθαι.
ἀργαλέον δέ μοί ἐστι καὶ ἰφθίμ περ όντι
τοσσούσδ’ ἀνθρώπους ἐφέπειν καὶ πᾶσι μάχεσθαι·
οὐδέ κ’Ἄρης, ὅς περ θεὸς ἄμβροτος, οὐδέ κ’Ἀθήνη
τοσσῆσδ’ ὑσμίνης ἐφέποι στόμα καὶ πονέοιτο·
ἀλλ’ ὅσσον μὲν ἐγ δύναμαι χερσίν τε ποσίν τε
καὶ σθένει, οὔ μ’ἔτι φημ μεθησέμεν οὐδ’ ἠβαιόν,
ἀλλ μάλα στιχὸς εἶμι διαμπερές, οὐδέ τιν’ οἴω
Τρώων χαιρήσειν, ὅς τις σχεδὸν ἔγχεος ἔλθῃ.
ὣς φάτ’ ἐποτρύνων· Τρώεσσι δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ
κέκλεθ’ ὁμοκλήσας, φάτο δ’ἴμεναι ἄντ’ Ἀχιλος·
Τρῶες ὑπέρθυμοι μὴ δείδιτε Πηλεΐωνα.
καί κεν ἐγ ἐπέεσσι καὶ ἀθανάτοισι μαχοίμην,
ἔγχεϊ δ’ἀργαλέον, ἐπεὶ πολ φέρτεροί εἰσιν.
οὐδ’ Ἀχιλεὺς πάντεσσι τέλος μύθοις ἐπιθήσει,
ἀλλ τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ καὶ μεσσηγ κολούει.
τοῦ δ’ἐγ ἀντίος εἶμι καὶ εἰ πυρ χεῖρας οικεν,
εἰ πυρ χεῖρας οικε, μένος δ’αἴθωνι σιδήρῳ.
ὣς φάτ’ ἐποτρύνων, οἳ δ’ἀντίοι ἔγχε’ ειραν
Τρῶες· τῶν δ’ἄμυδις μίχθη μένος, ὦρτο δ’ἀϋτή.
καὶ τότ’ ἄρ’ Ἕκτορα εἶπε παραστὰς Φοῖβος Ἀπόλλων·
Ἕκτορ μηκέτι πάμπαν Ἀχιλλϊ προμάχιζε,
ἀλλ κατ πληθύν τε καὶ ἐκ φλοίσβοιο δέδεξο,
μή πώς σ’ἠ βάλ σχεδὸν ορι τύψῃ.
ὣς ἔφαθ’, Ἕκτωρ δ’αὖτις ἐδύσετο οὐλαμὸν ἀνδρῶν
ταρβήσας, ὅτ’ ἄκουσε θεοῦ ὄπα φωνήσαντος.
ἐν δ’Ἀχιλεὺς Τρώεσσι θόρε φρεσὶν εἱμένος ἀλκὴν
σμερδαλέα άχων, πρῶτον δ’ἕλεν Ἰφιτίωνα
ἐσθλὸν Ὀτρυντεΐδην πολέων ἡγήτορα λαῶν,
ὃν νύμφη τέκε νηῒς Ὀτρυντϊ πτολιπόρθ
Τμώλ ὕπο νιφόεντι Ὕδης ἐν πίονι δήμῳ·
τὸν δ’ἰθὺς μεμαῶτα βάλ’ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεὺς
μέσσην κὰκ κεφαλήν· δ’ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη,
δούπησεν δὲ πεσών, δ’ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·
κεῖσαι Ὀτρυντεΐδη πάντων ἐκπαγλότατ’ ἀνδρῶν·
ἐνθάδε τοι θάνατος, γενε δέ τοί ἐστ’ ἐπ λίμν
Γυγαίῃ, ὅθι τοι τέμενος πατρώϊόν ἐστιν
Ὕλλ ἐπ’ ἰχθυόεντι καὶ Ἕρμ δινήεντι.
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
τὸν μὲν Ἀχαιῶν ἵπποι ἐπισσώτροις δατέοντο
πρώτ ἐν ὑσμίνῃ· δ’ἐπ’ αὐτ Δημολέοντα
ἐσθλὸν ἀλεξητῆρα μάχης Ἀντήνορος υἱὸν
νύξε κατ κρόταφον, κυνέης δι χαλκοπαρου.
οὐδ’ ἄρα χαλκείη κόρυς ἔσχεθεν, ἀλλ δι’ αὐτῆς
αἰχμ εμένη ῥῆξ’ ὀστέον, ἐγκέφαλος δὲ
ἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.
Ἱπποδάμαντα δ’ἔπειτα καθ’ ἵππων ΐξαντα
πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρί.
αὐτὰρ θυμὸν ϊσθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦρος
ἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφ ἄνακτα
κούρων ἑλκόντων· γάνυται δέ τε τοῖς ἐνοσίχθων·
ὣς ἄρα τόν γ’ἐρυγόντα λίπ’ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ·
αὐτὰρ βῆ σὺν δουρ μετ’ ἀντίθεον Πολύδωρον
Πριαμίδην. τὸν δ’οὔ τι πατὴρ εἴασκε μάχεσθαι,
οὕνεκά οἱ μετ παισ νεώτατος ἔσκε γόνοιο,
καί οἱ φίλτατος ἔσκε, πόδεσσι δὲ πάντας ἐνίκα
δὴ τότε νηπιέῃσι ποδῶν ἀρετὴν ἀναφαίνων
θῦνε δι προμάχων, εἷος φίλον ὤλεσε θυμόν.
τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
νῶτα παραΐσσοντος, ὅθι ζωστῆρος ὀχες
χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ·
ἀντικρ δὲ διέσχε παρ’ ὀμφαλὸν ἔγχεος αἰχμή,
γνὺξ δ’ἔριπ’ οἰμώξας, νεφέλη δέ μιν ἀμφεκάλυψε
κυανέη, προτ οἷ δ’ἔλαβ’ ἔντερα χερσ λιασθείς.
Ἕκτωρ δ’ὡς ἐνόησε κασίγνητον Πολύδωρον
ἔντερα χερσὶν ἔχοντα λιαζόμενον ποτ γαίη
κάρ ῥά οἱ ὀφθαλμῶν κέχυτ’ ἀχλύς· οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἔτλη
δηρὸν ἑκὰς στρωφᾶσθ’, ἀλλ’ ἀντίος ἦλθ’ Ἀχιλϊ
ὀξ δόρυ κραδάων φλογ εἴκελος· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
ὡς εἶδ’, ὣς ἀνεπᾶλτο, καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
ἐγγὺς ἀνὴρ ὃς ἐμόν γε μάλιστ’ ἐσεμάσσατο θυμόν,
ὅς μοι ἑταῖρον ἔπεφνε τετιμένον· οὐδ’ ἂν ἔτι δὴν
ἀλλήλους πτώσσοιμεν ἀν πτολέμοιο γεφύρας.
ἦ, καὶ ὑπόδρα ἰδὼν προσεφώνεεν Ἕκτορα δῖον·
ἆσσον ἴθ’ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθ’ ἵκηαι.
τὸν δ’οὐ ταρβήσας προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
Πηλεΐδη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣς
ἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸς
ἠμὲν κερτομίας ἠδ’ αἴσυλα μυθήσασθαι.
οἶδα δ’ὅτι σὺ μὲν ἐσθλός, ἐγ δὲ σέθεν πολ χείρων.
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται,
αἴ κέ σε χειρότερός περ ὼν ἀπ θυμὸν ἕλωμαι
δουρ βαλών, ἐπεὶ καὶ ἐμὸν βέλος ὀξ πάροιθεν.
ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δόρυ, καὶ τό γ’Ἀθήνη
πνοι Ἀχιλλος πάλιν ἔτραπε κυδαλίμοιο
ἦκα μάλα ψύξασα· τὸ δ’ἂψ ἵκεθ’ Ἕκτορα δῖον,
αὐτοῦ δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
ἐμμεμαὼς ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων,
σμερδαλέα άχων· τὸν δ’ἐξήρπαξεν Ἀπόλλων
ῥεῖα μάλ’ ὥς τε θεός, ἐκάλυψε δ’ἄρ’ έρι πολλῇ.
τρὶς μὲν ἔπειτ’ ἐπόρουσε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
ἔγχεϊ χαλκείῳ, τρὶς δ’ἠέρα τύψε βαθεῖαν.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,
δειν δ’ὁμοκλήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον κύον· τέ τοι ἄγχι
ἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σ’ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
μέλλεις εὔχεσθαι ὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων.
θήν σ’ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσας,
εἴ πού τις καὶ ἔμοιγε θεῶν ἐπιτάρροθός ἐστι.
νῦν αὖ τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω.
ὣς εἰπὼν Δρύοπ’ οὖτα κατ’ αὐχένα μέσσον ἄκοντι·
ἤριπε δὲ προπάροιθε ποδῶν· δὲ τὸν μὲν ασε,
Δημοῦχον δὲ Φιλητορίδην ΰν τε μέγαν τε
κὰγ γόνυ δουρ βαλὼν ἠρύκακε. τὸν μὲν ἔπειτα
οὐτάζων ξίφεϊ μεγάλ ἐξαίνυτο θυμόν·
αὐτὰρ Λαόγονον καὶ Δάρδανον υἷε Βίαντος
ἄμφω ἐφορμηθεὶς ἐξ ἵππων ὦσε χαμᾶζε,
τὸν μὲν δουρ βαλών, τὸν δὲ σχεδὸν ορι τύψας.
Τρῶα δ’Ἀλαστορίδην, μὲν ἀντίος ἤλυθε γούνων,
εἴ πώς εὑ πεφίδοιτο λαβὼν καὶ ζωὸν ἀφείη
μηδ κατακτείνειεν ὁμηλικίην ἐλεήσας,
νήπιος, οὐδ τὸ ᾔδη οὐ πείσεσθαι ἔμελλεν·
οὐ γάρ τι γλυκύθυμος ἀνὴρ ἦν οὐδ’ ἀγανόφρων,
ἀλλ μάλ’ ἐμμεμαώς· μὲν ἥπτετο χείρεσι γούνων
έμενος λίσσεσθ’, δὲ φασγάν οὖτα καθ’ ἧπαρ·
ἐκ δέ οἱ ἧπαρ ὄλισθεν, ἀτὰρ μέλαν αἷμα κατ’ αὐτοῦ
κόλπον ἐνέπλησεν· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε
θυμοῦ δευόμενον· δὲ Μούλιον οὖτα παραστὰς
δουρ κατ’ οὖς· εἶθαρ δὲ δι’ οὔατος ἦλθ’ ἑτέροιο
αἰχμ χαλκείη· δ’Ἀγήνορος υἱὸν Ἔχεκλον
μέσσην κὰκ κεφαλὴν ξίφει ἤλασε κωπήεντι,
πᾶν δ’ὑπεθερμάνθη ξίφος αἵματι· τὸν δὲ κατ’ ὄσσε
ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.
Δευκαλίωνα δ’ἔπειθ’, ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντες
ἀγκῶνος, τῇ τόν γε φίλης δι χειρὸς ἔπειρεν
αἰχμ χαλκείῃ· δέ μιν μένε χεῖρα βαρυνθεὶς
πρόσθ’ ὁρόων θάνατον· δὲ φασγάν αὐχένα θείνας
τῆλ’ αὐτ πήληκι κάρη βάλε· μυελὸς αὖτε
σφονδυλίων ἔκπαλθ’, δ’ἐπ χθον κεῖτο τανυσθείς.
αὐτὰρ βῆ ῥ’ἰέναι μετ’ ἀμύμονα Πείρεω υἱὸν
’Ρίγμον, ὃς ἐκ Θρῄκης ἐριβώλακος εἰληλούθει·
τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι, πάγη δ’ἐν νηδύϊ χαλκός,
ἤριπε δ’ἐξ ὀχέων· δ’Ἀρηΐθοον θεράποντα
ἂψ ἵππους στρέψαντα μετάφρενον ὀξέϊ δουρ
νύξ’, ἀπ δ’ἅρματος ὦσε· κυκήθησαν δέ οἱ ἵπποι.
ὡς δ’ἀναμαιμάει βαθέ’ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ
οὔρεος ἀζαλέοιο, βαθεῖα δὲ καίεται ὕλη,
πάντ τε κλονέων ἄνεμος φλόγα εἰλυφάζει,
ὣς γε πάντ θῦνε σὺν ἔγχεϊ δαίμονι ἶσος
κτεινομένους ἐφέπων· ῥέε δ’αἵματι γαῖα μέλαινα.
ὡς δ’ὅτε τις ζεύξ βόας ἄρσενας εὐρυμετώπους
τριβέμεναι κρῖ λευκὸν ϋκτιμέν ἐν ἀλωῇ,
ῥίμφά τε λέπτ’ ἐγένοντο βοῶν ὑπ πόσσ’ ἐριμύκων,
ὣς ὑπ’ Ἀχιλλος μεγαθύμου μώνυχες ἵπποι
στεῖβον ὁμοῦ νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δ’ἄξων
νέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περ δίφρον,
ἃς ἄρ’ ἀφ’ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλον
αἵ τ’ἀπ’ ἐπισσώτρων· δὲ ετο κῦδος ἀρέσθαι
Πηλεΐδης, λύθρ δὲ παλάσσετο χεῖρας άπτους.