1
Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.
μῆνιν ειδε θε Πηληϊάδεω Ἀχιλος
οὐλομένην, μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε,
πολλὰς δ’ἰφθίμους ψυχὰς ϊδι προΐαψεν
ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι, Διὸς δ’ἐτελείετο βουλή,
ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε
Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
τίς τ’ἄρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι;
Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός· γὰρ βασιλϊ χολωθεὶς
νοῦσον ἀν στρατὸν ὄρσε κακήν, ὀλέκοντο δὲ λαοί,
οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα
Ἀτρεΐδης· γὰρ ἦλθε θοὰς ἐπ νῆας Ἀχαιῶν
λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τ’ἀπερείσι’ ἄποινα,
στέμματ’ ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
χρυσέῳ ἀν σκήπτρῳ, καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς,
Ἀτρεΐδα δὲ μάλιστα δύω, κοσμήτορε λαῶν·
Ἀτρεΐδαι τε καὶ ἄλλοι ϋκνήμιδες Ἀχαιοί,
ὑμῖν μὲν θεοὶ δοῖεν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
ἐκπέρσαι Πριάμοιο πόλιν, εὖ δ’οἴκαδ’ ἱκέσθαι·
παῖδα δ’ἐμοὶ λύσαιτε φίλην, τὰ δ’ἄποινα δέχεσθαι,
ἁζόμενοι Διὸς υἱὸν ἑκηβόλον Ἀπόλλωνα.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶ
αἰδεῖσθαί θ’ἱερα καὶ ἀγλα δέχθαι ἄποινα·
ἀλλ’ οὐκ Ἀτρεΐδ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
ἀλλ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δ’ἐπ μῦθον ἔτελλε·
μή σε γέρον κοίλῃσιν ἐγ παρ νηυσ κιχείω
νῦν δηθύνοντ’ ὕστερον αὖτις όντα,
μή νύ τοι οὐ χραίσμ σκῆπτρον καὶ στέμμα θεοῖο·
τὴν δ’ἐγ οὐ λύσω· πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν
ἡμετέρ ἐν οἴκ ἐν Ἄργεϊ τηλόθι πάτρης
ἱστὸν ἐποιχομένην καὶ ἐμὸν λέχος ἀντιόωσαν·
ἀλλ’ ἴθι μή μ’ἐρέθιζε σαώτερος ὥς κε νέηαι.
ὣς ἔφατ’, ἔδεισεν δ’ὃ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ·
βῆ δ’ἀκέων παρ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης·
πολλ δ’ἔπειτ’ ἀπάνευθε κιὼν ἠρᾶθ’ γεραιὸς
Ἀπόλλωνι ἄνακτι, τὸν ΰκομος τέκε Λητώ·
κλῦθί μευ ἀργυρότοξ’, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
Κίλλάν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις,
Σμινθεῦ εἴ ποτέ τοι χαρίεντ’ ἐπ νηὸν ἔρεψα,
εἰ δή ποτέ τοι κατ πίονα μηρί’ ἔκηα
ταύρων ἠδ’ αἰγῶν, τὸ δέ μοι κρήηνον έλδωρ·
τίσειαν Δαναοὶ ἐμ δάκρυα σοῖσι βέλεσσιν.
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων,
βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων χωόμενος κῆρ,
τόξ’ ὤμοισιν ἔχων ἀμφηρεφέα τε φαρέτρην·
ἔκλαγξαν δ’ἄρ’ ϊστοὶ ἐπ’ ὤμων χωομένοιο,
αὐτοῦ κινηθέντος· δ’ἤϊε νυκτ οικώς.
ἕζετ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε νεῶν, μετ δ’ἰὸν ηκε·
δειν δὲ κλαγγ γένετ’ ἀργυρέοιο βιοῖο·
οὐρας μὲν πρῶτον ἐπῴχετο καὶ κύνας ἀργούς,
αὐτὰρ ἔπειτ’ αὐτοῖσι βέλος ἐχεπευκὲς ἐφιεὶς
βάλλ’· αἰεὶ δὲ πυραὶ νεκύων καίοντο θαμειαί.
ἐννῆμαρ μὲν ἀν στρατὸν ᾤχετο κῆλα θεοῖο,
τῇ δεκάτ δ’ἀγορὴν δὲ καλέσσατο λαὸν Ἀχιλλεύς·
τῷ γὰρ ἐπ φρεσ θῆκε θε λευκώλενος Ἥρη·
κήδετο γὰρ Δαναῶν, ὅτι ῥα θνήσκοντας ὁρᾶτο.
οἳ δ’ἐπεὶ οὖν ἤγερθεν ὁμηγερέες τε γένοντο,
τοῖσι δ’ἀνιστάμενος μετέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
Ἀτρεΐδη νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ΐω
ἂψ ἀπονοστήσειν, εἴ κεν θάνατόν γε φύγοιμεν,
εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμ καὶ λοιμὸς Ἀχαιούς·
ἀλλ’ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ερα
καὶ ὀνειροπόλον, καὶ γάρ τ’ὄναρ ἐκ Διός ἐστιν,
ὅς κ’εἴποι τι τόσσον ἐχώσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
εἴτ’ ἄρ’ γ’εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται ἠδ’ ἑκατόμβης,
αἴ κέν πως ἀρνῶν κνίσης αἰγῶν τε τελείων
βούλεται ἀντιάσας ἡμῖν ἀπ λοιγὸν ἀμῦναι.
ἤτοι γ’ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο· τοῖσι δ’ἀνέστη
Κάλχας Θεστορίδης οἰωνοπόλων ὄχ’ ἄριστος,
ὃς ᾔδη τά τ’ἐόντα τά τ’ἐσσόμενα πρό τ’ἐόντα,
καὶ νήεσσ’ ἡγήσατ’ Ἀχαιῶν Ἴλιον εἴσω
ἣν δι μαντοσύνην, τήν οἱ πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων·
σφιν φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
Ἀχιλεῦ κέλεαί με Δι φίλε μυθήσασθαι
μῆνιν Ἀπόλλωνος ἑκατηβελέταο ἄνακτος·
τοὶ γὰρ ἐγὼν ἐρέω· σὺ δὲ σύνθεο καί μοι ὄμοσσον
μέν μοι πρόφρων ἔπεσιν καὶ χερσὶν ἀρήξειν·
γὰρ ΐομαι ἄνδρα χολωσέμεν, ὃς μέγα πάντων
Ἀργείων κρατέει καί οἱ πείθονται Ἀχαιοί·
κρείσσων γὰρ βασιλεὺς ὅτε χώσεται ἀνδρ χέρηϊ·
εἴ περ γάρ τε χόλον γε καὶ αὐτῆμαρ καταπέψῃ,
ἀλλά τε καὶ μετόπισθεν ἔχει κότον, ὄφρα τελέσσῃ,
ἐν στήθεσσιν οῖσι· σὺ δὲ φράσαι εἴ με σαώσεις.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
’θαρσήσας μάλα εἰπ θεοπρόπιον τι οἶσθα·
οὐ μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα Δι φίλον, τε σὺ Κάλχαν
εὐχόμενος Δαναοῖσι θεοπροπίας ἀναφαίνεις,
οὔ τις ἐμεῦ ζῶντος καὶ ἐπ χθον δερκομένοιο
σοὶ κοίλῃς παρ νηυσί βαρείας χεῖρας ἐποίσει
συμπάντων Δαναῶν, οὐδ’ ἢν Ἀγαμέμνονα εἴπῃς,
ὃς νῦν πολλὸν ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι.
καὶ τότε δὴ θάρσησε καὶ ηὔδα μάντις ἀμύμων·
οὔ τ’ἄρ γ’εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται οὐδ’ ἑκατόμβης,
ἀλλ’ ἕνεκ’ ἀρητῆρος ὃν ἠτίμησ’ Ἀγαμέμνων,
οὐδ’ ἀπέλυσε θύγατρα καὶ οὐκ ἀπεδέξατ’ ἄποινα,
τοὔνεκ’ ἄρ’ ἄλγε’ ἔδωκεν ἑκηβόλος ἠδ’ ἔτι δώσει·
οὐδ’ γε πρὶν Δαναοῖσιν εικέα λοιγὸν ἀπώσει
πρίν γ’ἀπ πατρ φίλ δόμεναι ἑλικώπιδα κούρην
ἀπριάτην ἀνάποινον, ἄγειν θ’ἱερὴν ἑκατόμβην
ἐς Χρύσην· τότε κέν μιν ἱλασσάμενοι πεπίθοιμεν.
ἤτοι γ’ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο· τοῖσι δ’ἀνέστη
ἥρως Ἀτρεΐδης εὐρ κρείων Ἀγαμέμνων
ἀχνύμενος· μένεος δὲ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι
πίμπλαντ’, ὄσσε δέ οἱ πυρ λαμπετόωντι ΐκτην·
Κάλχαντα πρώτιστα κάκ’ ὀσσόμενος προσέειπε·
μάντι κακῶν οὐ πώ ποτέ μοι τὸ κρήγυον εἶπας·
αἰεί τοι τὰ κάκ’ ἐστ φίλα φρεσ μαντεύεσθαι,
ἐσθλὸν δ’οὔτέ τί πω εἶπας ἔπος οὔτ’ ἐτέλεσσας·
καὶ νῦν ἐν Δαναοῖσι θεοπροπέων ἀγορεύεις
ὡς δὴ τοῦδ’ ἕνεκά σφιν ἑκηβόλος ἄλγεα τεύχει,
οὕνεκ’ ἐγ κούρης Χρυσηΐδος ἀγλά’ ἄποινα
οὐκ ἔθελον δέξασθαι, ἐπεὶ πολ βούλομαι αὐτὴν
οἴκοι ἔχειν· καὶ γάρ ῥα Κλυταιμνήστρης προβέβουλα
κουριδίης ἀλόχου, ἐπεὶ οὔ ἑθέν ἐστι χερείων,
οὐ δέμας οὐδ φυήν, οὔτ’ ἂρ φρένας οὔτέ τι ἔργα.
ἀλλ καὶ ὧς ἐθέλω δόμεναι πάλιν εἰ τό γ’ἄμεινον·
βούλομ’ ἐγ λαὸν σῶν ἔμμεναι ἀπολέσθαι·
αὐτὰρ ἐμοὶ γέρας αὐτίχ’ ἑτοιμάσατ’ ὄφρα μὴ οἶος
Ἀργείων ἀγέραστος ω, ἐπεὶ οὐδ οικε·
λεύσσετε γὰρ τό γε πάντες μοι γέρας ἔρχεται ἄλλῃ.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
Ἀτρεΐδη κύδιστε φιλοκτεανώτατε πάντων,
πῶς γάρ τοι δώσουσι γέρας μεγάθυμοι Ἀχαιοί;
οὐδέ τί που ἴδμεν ξυνήϊα κείμενα πολλά·
ἀλλ τὰ μὲν πολίων ἐξεπράθομεν, τὰ δέδασται,
λαοὺς δ’οὐκ ἐπέοικε παλίλλογα ταῦτ’ ἐπαγείρειν.
ἀλλ σὺ μὲν νῦν τήνδε θε πρόες· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
τριπλ τετραπλ τ’ἀποτείσομεν, αἴ κέ ποθι Ζεὺς
δῷσι πόλιν Τροίην εὐτείχεον ἐξαλαπάξαι.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·
μὴ δ’οὕτως ἀγαθός περ ὼν θεοείκελ’ Ἀχιλλεῦ
κλέπτε νόῳ, ἐπεὶ οὐ παρελεύσεαι οὐδέ με πείσεις.
ἐθέλεις ὄφρ’ αὐτὸς ἔχῃς γέρας, αὐτὰρ ἔμ’ αὔτως
ἧσθαι δευόμενον, κέλεαι δέ με τήνδ’ ἀποδοῦναι;
ἀλλ’ εἰ μὲν δώσουσι γέρας μεγάθυμοι Ἀχαιοὶ
ἄρσαντες κατ θυμὸν ὅπως ἀντάξιον ἔσται·
εἰ δέ κε μὴ δώωσιν ἐγ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι
τεὸν Αἴαντος ὼν γέρας, Ὀδυσος
ἄξω ἑλών· δέ κεν κεχολώσεται ὅν κεν ἵκωμαι.
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ταῦτα μεταφρασόμεσθα καὶ αὖτις,
νῦν δ’ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,
ἐν δ’ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν, ἐς δ’ἑκατόμβην
θείομεν, ἂν δ’αὐτὴν Χρυσηΐδα καλλιπάρον
βήσομεν· εἷς δέ τις ἀρχὸς ἀνὴρ βουληφόρος ἔστω,
Αἴας Ἰδομενεὺς δῖος Ὀδυσσεὺς
σὺ Πηλεΐδη πάντων ἐκπαγλότατ’ ἀνδρῶν,
ὄφρ’ ἥμιν ἑκάεργον ἱλάσσεαι ερ ῥέξας.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
’ὤ μοι ἀναιδείην ἐπιειμένε κερδαλεόφρον
πῶς τίς τοι πρόφρων ἔπεσιν πείθηται Ἀχαιῶν
ὁδὸν ἐλθέμεναι ἀνδράσιν ἶφι μάχεσθαι;
οὐ γὰρ ἐγ Τρώων ἕνεκ’ ἤλυθον αἰχμητάων
δεῦρο μαχησόμενος, ἐπεὶ οὔ τί μοι αἴτιοί εἰσιν·
οὐ γὰρ πώποτ’ ἐμὰς βοῦς ἤλασαν οὐδ μὲν ἵππους,
οὐδέ ποτ’ ἐν Φθί ἐριβώλακι βωτιανείρ
καρπὸν ἐδηλήσαντ’, ἐπεὶ μάλα πολλ μεταξ
οὔρεά τε σκιόεντα θάλασσά τε ἠχήεσσα·
ἀλλ σοὶ μέγ’ ἀναιδὲς ἅμ’ ἑσπόμεθ’ ὄφρα σὺ χαίρῃς,
τιμὴν ἀρνύμενοι Μενελά σοί τε κυνῶπα
πρὸς Τρώων· τῶν οὔ τι μετατρέπ οὐδ’ ἀλεγίζεις·
καὶ δή μοι γέρας αὐτὸς ἀφαιρήσεσθαι ἀπειλεῖς,
ἔπι πολλ μόγησα, δόσαν δέ μοι υἷες Ἀχαιῶν.
οὐ μὲν σοί ποτε ἶσον ἔχω γέρας ὁππότ’ Ἀχαιοὶ
Τρώων ἐκπέρσωσ’ εὖ ναιόμενον πτολίεθρον·
ἀλλ τὸ μὲν πλεῖον πολυάϊκος πολέμοιο
χεῖρες ἐμαὶ διέπουσ’· ἀτὰρ ἤν ποτε δασμὸς ἵκηται,
σοὶ τὸ γέρας πολ μεῖζον, ἐγ δ’ὀλίγον τε φίλον τε
ἔρχομ’ ἔχων ἐπ νῆας, ἐπεί κε κάμω πολεμίζων.
νῦν δ’εἶμι Φθίην δ’,ἐπεὶ πολ φέρτερόν ἐστιν
οἴκαδ’ ἴμεν σὺν νηυσ κορωνίσιν, οὐδέ σ’ὀΐω
ἐνθάδ’ ἄτιμος ἐὼν ἄφενος καὶ πλοῦτον ἀφύξειν.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
φεῦγε μάλ’ εἴ τοι θυμὸς ἐπέσσυται, οὐδέ σ’ἔγωγε
λίσσομαι εἵνεκ’ ἐμεῖο μένειν· πάρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι
οἵ κέ με τιμήσουσι, μάλιστα δὲ μητίετα Ζεύς.
ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι διοτρεφέων βασιλήων·
αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε·
εἰ μάλα καρτερός ἐσσι, θεός που σοὶ τό γ’ἔδωκεν·
οἴκαδ’ ὼν σὺν νηυσί τε σῇς καὶ σοῖς ἑτάροισι
Μυρμιδόνεσσιν ἄνασσε, σέθεν δ’ἐγ οὐκ ἀλεγίζω,
οὐδ’ ὄθομαι κοτέοντος· ἀπειλήσω δέ τοι ὧδε·
ὡς ἔμ’ ἀφαιρεῖται Χρυσηΐδα Φοῖβος Ἀπόλλων,
τὴν μὲν ἐγ σὺν νηΐ τ’ ἐμ καὶ ἐμοῖς ἑτάροισι
πέμψω, ἐγ δέ κ’ἄγω Βρισηΐδα καλλιπάρον
αὐτὸς ὼν κλισίην δὲ τὸ σὸν γέρας ὄφρ’ εἰδῇς
ὅσσον φέρτερός εἰμι σέθεν, στυγέ δὲ καὶ ἄλλος
ἶσον ἐμοὶ φάσθαι καὶ ὁμοιωθήμεναι ἄντην.
ὣς φάτο· Πηλεΐωνι δ’ ἄχος γένετ’, ἐν δέ οἱ ἦτορ
στήθεσσιν λασίοισι διάνδιχα μερμήριξεν,
γε φάσγανον ὀξ ἐρυσσάμενος παρ μηροῦ
τοὺς μὲν ἀναστήσειεν, δ’Ἀτρεΐδην ἐναρίζοι,
ε χόλον παύσειεν ἐρητύσειέ τε θυμόν.
ος ταῦθ’ ὥρμαινε κατ φρένα καὶ κατ θυμόν,
ἕλκετο δ’ἐκ κολεοῖο μέγα ξίφος, ἦλθε δ’Ἀθήνη
οὐρανόθεν· πρὸ γὰρ ἧκε θε λευκώλενος Ἥρη
ἄμφω ὁμῶς θυμ φιλέουσά τε κηδομένη τε·
στῆ δ’ὄπιθεν, ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλεΐωνα
οἴ φαινομένη· τῶν δ’ἄλλων οὔ τις ὁρᾶτο·
θάμβησεν δ’Ἀχιλεύς, μετ δ’ἐτράπετ’, αὐτίκα δ’ἔγνω
Παλλάδ’ Ἀθηναίην· δειν δέ οἱ ὄσσε φάανθεν·
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
τίπτ’ αὖτ’ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος εἰλήλουθας;
ἵνα ὕβριν ἴδ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο;
ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ΐω·
ᾗς ὑπεροπλίῃσι τάχ’ ἄν ποτε θυμὸν ὀλέσσῃ.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε θε γλαυκῶπις Ἀθήνη·
ἦλθον ἐγ παύσουσα τὸ σὸν μένος, αἴ κε πίθηαι,
οὐρανόθεν· πρὸ δέ μ’ἧκε θε λευκώλενος Ἥρη
ἄμφω ὁμῶς θυμ φιλέουσά τε κηδομένη τε·
ἀλλ’ ἄγε λῆγ’ ἔριδος, μηδ ξίφος ἕλκεο χειρί·
ἀλλ’ ἤτοι ἔπεσιν μὲν ὀνείδισον ὡς ἔσεταί περ·
ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·
καί ποτέ τοι τρὶς τόσσα παρέσσεται ἀγλα δῶρα
ὕβριος εἵνεκα τῆσδε· σὺ δ’ἴσχεο, πείθεο δ’ἡμῖν.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
’χρὴ μὲν σφωΐτερόν γε θε ἔπος εἰρύσσασθαι
καὶ μάλα περ θυμ κεχολωμένον· ὧς γὰρ ἄμεινον·
ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται μάλα τ’ἔκλυον αὐτοῦ.
καὶ ἐπ’ ἀργυρέ κώπ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν,
ἂψ δ’ἐς κουλεὸν ὦσε μέγα ξίφος, οὐδ’ ἀπίθησε
μύθ Ἀθηναίης· δ’Οὔλυμπον δὲ βεβήκει
δώματ’ ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετ δαίμονας ἄλλους.
Πηλεΐδης δ’ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν
Ἀτρεΐδην προσέειπε, καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο·
οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ’ ἔχων, κραδίην δ’&nbnbsp;ἐλάφοιο,
οὔτέ ποτ’ ἐς πόλεμον ἅμα λα θωρηχθῆναι
οὔτε λόχον δ’ἰέναι σὺν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν
τέτληκας θυμῷ· τὸ δέ τοι κὴρ εἴδεται εἶναι.
πολ λώϊόν ἐστι κατ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν
δῶρ’ ἀποαιρεῖσθαι ὅς τις σέθεν ἀντίον εἴπῃ·
δημοβόρος βασιλεὺς ἐπεὶ οὐτιδανοῖσιν ἀνάσσεις·
γὰρ ἂν Ἀτρεΐδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο.
ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω καὶ ἐπ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι·
ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον, τὸ μὲν οὔ ποτε φύλλα καὶ ὄζους
φύσει, ἐπεὶ δὴ πρῶτα τομὴν ἐν ὄρεσσι λέλοιπεν,
οὐδ’ ἀναθηλήσει· περ γάρ ῥά χαλκὸς ἔλεψε
φύλλά τε καὶ φλοιόν· νῦν αὖτέ μιν υἷες Ἀχαιῶν
ἐν παλάμῃς φορέουσι δικασπόλοι, οἵ τε θέμιστας
πρὸς Διὸς εἰρύαται· δέ τοι μέγας ἔσσεται ὅρκος·
ποτ’ Ἀχιλλος ποθ ἵξεται υἷας Ἀχαιῶν
σύμπαντας· τότε δ’οὔ τι δυνήσεαι ἀχνύμενός περ
χραισμεῖν, εὖτ’ ἂν πολλοὶ ὑφ’ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
θνήσκοντες πίπτωσι· σὺ δ’ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξεις
χωόμενος τ’ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισας.
ὣς φάτο Πηλεΐδης, ποτ δὲ σκῆπτρον βάλε γαί
χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἕζετο δ’αὐτός·
Ἀτρεΐδης δ’ἑτέρωθεν ἐμήνιε· τοῖσι δὲ Νέστωρ
ἡδυεπὴς ἀνόρουσε λιγὺς Πυλίων ἀγορητής,
τοῦ καὶ ἀπ γλώσσης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή·
τῷ δ’ἤδη δύο μὲν γενεαὶ μερόπων ἀνθρώπων
ἐφθίαθ’, οἵ οἱ πρόσθεν ἅμα τράφεν ἠδ’ ἐγένοντο
ἐν Πύλ ἠγαθέῃ, μετ δὲ τριτάτοισιν ἄνασσεν·
σφιν φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
πόποι μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει·
κεν γηθήσαι Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες
ἄλλοι τε Τρῶες μέγα κεν κεχαροίατο θυμ
εἰ σφῶϊν τάδε πάντα πυθοίατο μαρναμένοιϊν,
οἳ περ μὲν βουλὴν Δαναῶν, περ δ’ἐστ μάχεσθαι.
ἀλλ πίθεσθ’· ἄμφω δὲ νεωτέρω ἐστὸν ἐμεῖο·
ἤδη γάρ ποτ’ ἐγ καὶ ἀρείοσιν έ περ ὑμῖν
ἀνδράσιν ὡμίλησα, καὶ οὔ ποτέ μ’οἵ γ’ἀθέριζον.
οὐ γάρ πω τοίους ἴδον ἀνέρας οὐδ ἴδωμαι,
οἷον Πειρίθοόν τε Δρύαντά τε ποιμένα λαῶν
Καινέα τ’Ἐξάδιόν τε καὶ ἀντίθεον Πολύφημον
Θησέα τ’Αἰγεΐδην, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν·
κάρτιστοι δὴ κεῖνοι ἐπιχθονίων τράφεν ἀνδρῶν·
κάρτιστοι μὲν ἔσαν καὶ καρτίστοις ἐμάχοντο
φηρσὶν ὀρεσκοισι καὶ ἐκπάγλως ἀπόλεσσαν.
καὶ μὲν τοῖσιν ἐγ μεθομίλεον ἐκ Πύλου ἐλθὼν
τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης· καλέσαντο γὰρ αὐτοί·
καὶ μαχόμην κατ’ ἔμ’ αὐτὸν ἐγώ· κείνοισι δ’ἂν οὔ τις
τῶν οἳ νῦν βροτοί εἰσιν ἐπιχθόνιοι μαχέοιτο·
καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν πείθοντό τε μύθῳ·
ἀλλ πίθεσθε καὶ ὔμμες, ἐπεὶ πείθεσθαι ἄμεινον·
μήτε σὺ τόνδ’ ἀγαθός περ ὼν ἀποαίρεο κούρην,
ἀλλ’ ἔα ὥς οἱ πρῶτα δόσαν γέρας υἷες Ἀχαιῶν·
μήτε σὺ Πηλείδη θελ’ ἐριζέμεναι βασιλϊ
ἀντιβίην, ἐπεὶ οὔ ποθ’ ὁμοίης ἔμμορε τιμῆς
σκηπτοῦχος βασιλεύς, τε Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν.
εἰ δὲ σὺ καρτερός ἐσσι θε δέ σε γείνατο μήτηρ,
ἀλλ’ γε φέρτερός ἐστιν ἐπεὶ πλεόνεσσιν ἀνάσσει.
Ἀτρεΐδη σὺ δὲ παῦε τεὸν μένος· αὐτὰρ ἔγωγε
λίσσομ’ Ἀχιλλϊ μεθέμεν χόλον, ὃς μέγα πᾶσιν
ἕρκος Ἀχαιοῖσιν πέλεται πολέμοιο κακοῖο.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·
ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα γέρον κατ μοῖραν ειπες·
ἀλλ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐθέλει περ πάντων ἔμμεναι ἄλλων,
πάντων μὲν κρατέειν ἐθέλει, πάντεσσι δ’ἀνάσσειν,
πᾶσι δὲ σημαίνειν, τιν’ οὐ πείσεσθαι ΐω·
εἰ δέ μιν αἰχμητὴν ἔθεσαν θεοὶ αἰὲν όντες
τοὔνεκά οἱ προθέουσιν ὀνείδεα μυθήσασθαι;
τὸν δ’ἄρ’ ὑποβλήδην ἠμείβετο δῖος Ἀχιλλεύς·
γάρ κεν δειλός τε καὶ οὐτιδανὸς καλεοίμην
εἰ δὴ σοὶ πᾶν ἔργον ὑπείξομαι ὅττί κεν εἴπῃς·
ἄλλοισιν δὴ ταῦτ’ ἐπιτέλλεο, μὴ γὰρ ἔμοιγε
σήμαιν’· οὐ γὰρ ἔγωγ’ ἔτι σοὶ πείσεσθαι ΐω.
ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ’ἐν φρεσ βάλλεο σῇσι·
χερσ μὲν οὔ τοι ἔγωγε μαχήσομαι εἵνεκα κούρης
οὔτε σοὶ οὔτέ τῳ ἄλλῳ, ἐπεί μ’ἀφέλεσθέ γε δόντες·
τῶν δ’ἄλλων μοί ἐστι θο παρ νη μελαίν
τῶν οὐκ ἄν τι φέροις ἀνελὼν έκοντος ἐμεῖο·
εἰ δ’ἄγε μὴν πείρησαι ἵνα γνώωσι καὶ οἵδε·
αἶψά τοι αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περ δουρί.
ὣς τώ γ’ἀντιβίοισι μαχεσσαμένω ἐπέεσσιν
ἀνστήτην, λῦσαν δ’ἀγορὴν παρ νηυσὶν Ἀχαιῶν·
Πηλεΐδης μὲν ἐπ κλισίας καὶ νῆας ΐσας
ϊε σύν τε Μενοιτιάδ καὶ οἷς ἑτάροισιν·
Ἀτρεΐδης δ’ἄρα νῆα θοὴν ἅλα δὲ προέρυσσεν,
ἐν δ’ἐρέτας ἔκρινεν είκοσιν, ἐς δ’ἑκατόμβην
βῆσ
εἷσεν ἄγων· ἐν δ’ἀρχὸς ἔβη πολύμητις Ὀδυσσεύς.
οἳ μὲν ἔπειτ’ ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρ κέλευθα,
λαοὺς δ’Ἀτρεΐδης ἀπολυμαίνεσθαι ἄνωγεν·
οἳ δ’ἀπελυμαίνοντο καὶ εἰς ἅλα λύματα βάλλον,
ἕρδον δ’Ἀπόλλωνι τεληέσσας nbsp;ἑκατόμβας
ταύρων ἠδ’ αἰγῶν παρ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο·
κνίση δ’οὐρανὸν ἷκεν ἑλισσομένη περ καπνῷ.
ὣς οἳ μὲν τὰ πένοντο κατ στρατόν· οὐδ’ Ἀγαμέμνων
λῆγ’ ἔριδος τὴν πρῶτον ἐπηπείλησ’ Ἀχιλϊ,
ἀλλ’ γε Ταλθύβιόν τε καὶ Εὐρυβάτην προσέειπε,
τώ οἱ ἔσαν κήρυκε καὶ ὀτρηρ θεράποντε·
ἔρχεσθον κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλος·
χειρὸς ἑλόντ’ ἀγέμεν Βρισηΐδα καλλιπάρον·
εἰ δέ κε μὴ δώῃσιν ἐγ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι
ἐλθὼν σὺν πλεόνεσσι· τό οἱ καὶ ῥίγιον ἔσται.
ὣς εἰπὼν προΐει, κρατερὸν δ’ἐπ μῦθον ἔτελλε·
τὼ δ’ἀέκοντε βάτην παρ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο,
Μυρμιδόνων δ’ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην,
τὸν δ’εὗρον παρά τε κλισί καὶ νη μελαίν
ἥμενον· οὐδ’ ἄρα τώ γε ἰδὼν γήθησεν Ἀχιλλεύς.
τὼ μὲν ταρβήσαντε καὶ αἰδομένω βασιλα
στήτην, οὐδέ τί μιν προσεφώνεον οὐδ’ ἐρέοντο·
αὐτὰρ ἔγνω ᾗσιν ἐν φρεσ φώνησέν τε·
χαίρετε κήρυκες Διὸς ἄγγελοι ἠδ καὶ ἀνδρῶν,
ἆσσον ἴτ’· οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι ἀλλ’ Ἀγαμέμνων,
σφῶϊ προΐει Βρισηΐδος εἵνεκα κούρης.
ἀλλ’ ἄγε διογενὲς Πατρόκλεες ἔξαγε κούρην
καί σφωϊν δὸς ἄγειν· τὼ δ’αὐτ μάρτυροι ἔστων
πρός τε θεῶν μακάρων πρός τε θνητῶν ἀνθρώπων
καὶ πρὸς τοῦ βασιλος ἀπηνέος εἴ ποτε δ’αὖτε
χρει ἐμεῖο γένηται εικέα λοιγὸν ἀμῦναι
τοῖς ἄλλοις· γὰρ γ’ὀλοιῇσι φρεσ θύει,
οὐδέ τι οἶδε νοῆσαι ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω,
ὅππως οἱ παρ νηυσ σόοι μαχέοιντο Ἀχαιοί.
ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλ ἐπεπείθεθ’ ἑταίρῳ,
ἐκ δ’ἄγαγε κλισίης Βρισηΐδα καλλιπάρον,
δῶκε δ’ἄγειν· τὼ δ’αὖτις ἴτην παρ νῆας Ἀχαιῶν·
δ’ἀέκουσ’ ἅμα τοῖσι γυν κίεν· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
δακρύσας ἑτάρων ἄφαρ ἕζετο νόσφι λιασθείς,
θῖν’ ἔφ’ ἁλὸς πολιῆς, ὁρόων ἐπ’ ἀπείρονα πόντον·
πολλ δὲ μητρ φίλ ἠρήσατο χεῖρας ὀρεγνύς·
μῆτερ ἐπεί μ’ἔτεκές γε μινυνθάδιόν περ όντα,
τιμήν πέρ μοι ὄφελλεν Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξαι
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης· νῦν δ’οὐδέ με τυτθὸν ἔτισεν·
γάρ μ’Ἀτρεΐδης εὐρ κρείων Ἀγαμέμνων
ἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.
ὣς φάτο δάκρυ χέων, τοῦ δ’ἔκλυε πότνια μήτηρ
ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρ πατρ γέροντι·
καρπαλίμως δ’ἀνέδυ πολιῆς ἁλὸς ΰτ’ ὀμίχλη,
καί ῥα πάροιθ’ αὐτοῖο καθέζετο δάκρυ χέοντος,
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
τέκνον τί κλαίεις; τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος;
ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω.
τὴν δὲ βαρ στενάχων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
οἶσθα· τί τοι ταῦτα ἰδυί πάντ’ ἀγορεύω;
ᾠχόμεθ’ ἐς Θήβην ερὴν πόλιν ετίωνος,
τὴν δὲ διεπράθομέν τε καὶ ἤγομεν ἐνθάδε πάντα·
καὶ τὰ μὲν εὖ δάσσαντο μετ σφίσιν υἷες Ἀχαιῶν,
ἐκ δ’ἕλον Ἀτρεΐδ Χρυσηΐδα καλλιπάρον.
Χρύσης δ’αὖθ’ ερεὺς ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος
ἦλθε θοὰς ἐπ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τ’ἀπερείσι’ ἄποινα,
στέμματ’ ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
χρυσέῳ ἀν σκήπτρῳ, καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς,
Ἀτρεΐδα δὲ μάλιστα δύω κοσμήτορε λαῶν.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶ
αἰδεῖσθαί θ’ἱερα καὶ ἀγλα δέχθαι ἄποινα·
ἀλλ’ οὐκ Ἀτρεΐδ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
ἀλλ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δ’ἐπ μῦθον ἔτελλε·
χωόμενος δ’ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο· τοῖο δ’Ἀπόλλων
εὐξαμένου ἤκουσεν, ἐπεὶ μάλα οἱ φίλος εν,
ἧκε δ’ἐπ’ Ἀργείοισι κακὸν βέλος· οἳ δέ νυ λαοὶ
θνῇσκον ἐπασσύτεροι, τὰ δ’ἐπῴχετο κῆλα θεοῖο
πάντ ἀν στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν· ἄμμι δὲ μάντις
εὖ εἰδὼς ἀγόρευε θεοπροπίας ἑκάτοιο.
αὐτίκ’ ἐγ πρῶτος κελόμην θεὸν ἱλάσκεσθαι·
Ἀτρεΐωνα δ’ἔπειτα χόλος λάβεν, αἶψα δ’ἀναστὰς
ἠπείλησεν μῦθον δὴ τετελεσμένος ἐστί·
τὴν μὲν γὰρ σὺν νη θο ἑλίκωπες Ἀχαιοὶ
ἐς Χρύσην πέμπουσιν, ἄγουσι δὲ δῶρα ἄνακτι·
τὴν δὲ νέον κλισίηθεν ἔβαν κήρυκες ἄγοντες
κούρην Βρισος τήν μοι δόσαν υἷες Ἀχαιῶν.
ἀλλ σὺ εἰ δύνασαί γε περίσχεο παιδὸς ος·
ἐλθοῦσ’ Οὔλυμπον δὲ Δία λίσαι, εἴ ποτε δή τι
ἔπει ὤνησας κραδίην Διὸς καὶ ἔργῳ.
πολλάκι γάρ σεο πατρὸς ἐν μεγάροισιν ἄκουσα
εὐχομένης ὅτ’ ἔφησθα κελαινεφέϊ Κρονίωνι
οἴη ἐν ἀθανάτοισιν εικέα λοιγὸν ἀμῦναι,
ὁππότε μιν ξυνδῆσαι Ὀλύμπιοι ἤθελον ἄλλοι
Ἥρη τ’ἠδ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη·
ἀλλ σὺ τόν γ’ἐλθοῦσα θε ὑπελύσαο δεσμῶν,
ὦχ’ ἑκατόγχειρον καλέσασ’ ἐς μακρὸν Ὄλυμπον,
ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες
Αἰγαίων’, γὰρ αὖτε βίην οὗ πατρὸς ἀμείνων·
ὅς ῥα παρ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων·
τὸν καὶ ὑπέδεισαν μάκαρες θεοὶ οὐδ’ ἔτ’ ἔδησαν.
τῶν νῦν μιν μνήσασα παρέζεο καὶ λαβ γούνων
αἴ κέν πως ἐθέλῃσιν ἐπ Τρώεσσιν ἀρῆξαι,
τοὺς δὲ κατ πρύμνας τε καὶ ἀμφ’ ἅλα ἔλσαι Ἀχαιοὺς
κτεινομένους, ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλος,
γνῷ δὲ καὶ Ἀτρεΐδης εὐρ κρείων Ἀγαμέμνων
ἣν ἄτην τ’ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Θέτις κατ δάκρυ χέουσα·
μοι τέκνον ἐμόν, τί νύ σ’ἔτρεφον αἰν τεκοῦσα;
αἴθ’ ὄφελες παρ νηυσὶν ἀδάκρυτος καὶ ἀπήμων
ἧσθαι, ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνθά περ οὔ τι μάλα δήν·
νῦν δ’ἅμα τ’ὠκύμορος καὶ ϊζυρὸς περ πάντων
ἔπλεο· τώ σε κακ αἴσ τέκον ἐν μεγάροισι.
τοῦτο δέ τοι ἐρέουσα ἔπος Δι τερπικεραύν
εἶμ’ αὐτ πρὸς Ὄλυμπον ἀγάννιφον αἴ κε πίθηται.
ἀλλ σὺ μὲν νῦν νηυσ παρήμενος ὠκυπόροισι
μήνι’ Ἀχαιοῖσιν, πολέμου δ’ἀποπαύεο πάμπαν·
Ζεὺς γὰρ ἐς Ὠκεανὸν μετ’ ἀμύμονας Αἰθιοπας
χθιζὸς ἔβη κατ δαῖτα, θεοὶ δ’ἅμα πάντες ἕποντο·
δωδεκάτ δέ τοι αὖτις ἐλεύσεται Οὔλυμπον δέ,
καὶ τότ’ ἔπειτά τοι εἶμι Διὸς ποτ χαλκοβατὲς δῶ,
καί μιν γουνάσομαι καί μιν πείσεσθαι ΐω.
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἀπεβήσετο, τὸν δὲ λίπ’ αὐτοῦ
χωόμενον κατ θυμὸν ϋζώνοιο γυναικὸς
τήν ῥα βί έκοντος ἀπηύρων· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ἐς Χρύσην ἵκανεν ἄγων ερὴν ἑκατόμβην.
οἳ δ’ὅτε δὴ λιμένος πολυβενθέος ἐντὸς ἵκοντο
ἱστία μὲν στείλαντο, θέσαν δ’ἐν νη μελαίνῃ,
ἱστὸν δ’ἱστοδόκ πέλασαν προτόνοισιν ὑφέντες
καρπαλίμως, τὴν δ’εἰς  ὅρμον προέρεσσαν ἐρετμοῖς.
ἐκ δ’εὐνὰς ἔβαλον, κατ δὲ πρυμνήσι’ ἔδησαν·
ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ἐπ ῥηγμῖνι θαλάσσης,
ἐκ δ’ἑκατόμβην βῆσαν ἑκηβόλ Ἀπόλλωνι·
ἐκ δὲ Χρυσηῒς νηὸς βῆ ποντοπόροιο.
τὴν μὲν ἔπειτ’ ἐπ βωμὸν ἄγων πολύμητις Ὀδυσσεὺς
πατρ φίλ ἐν χερσ τίθει καί μιν προσέειπεν·
Χρύση, πρό μ’ἔπεμψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
παῖδά τε σοὶ ἀγέμεν, Φοίβ θ’ἱερὴν ἑκατόμβην
ῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν ὄφρ’ ἱλασόμεσθα ἄνακτα,
ὃς νῦν Ἀργείοισι πολύστονα κήδε’ ἐφῆκεν.
ὣς εἰπὼν ἐν χερσ τίθει, δὲ δέξατο χαίρων
παῖδα φίλην· τοὶ δ’ὦκα θε ερὴν ἑκατόμβην
ἑξείης ἔστησαν ΰδμητον περ βωμόν,
χερνίψαντο δ’ἔπειτα καὶ οὐλοχύτας ἀνέλοντο.
τοῖσιν δὲ Χρύσης μεγάλ’ εὔχετο χεῖρας ἀνασχών·
κλῦθί μευ ἀργυρότοξ’, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
Κίλλαν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις·
μὲν δή ποτ’ ἐμεῦ πάρος ἔκλυες εὐξαμένοιο,
τίμησας μὲν ἐμέ, μέγα δ’ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν·
ἠδ’ ἔτι καὶ νῦν μοι τόδ’ ἐπικρήηνον έλδωρ·
ἤδη νῦν Δαναοῖσιν εικέα λοιγὸν ἄμυνον.
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,
αὐέρυσαν μὲν πρῶτα καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν,
μηρούς τ’ἐξέταμον κατά τε κνίσ ἐκάλυψαν
δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ’ αὐτῶν δ’ὠμοθέτησαν·
καῖε δ’ἐπ σχίζῃς γέρων, ἐπ δ’αἴθοπα οἶνον
λεῖβε· νέοι δὲ παρ’ αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν.
αὐτὰρ ἐπεὶ κατ μῆρε κάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,
μίστυλλόν τ’ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφ’ ὀβελοῖσιν ἔπειραν,
ὤπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.
αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα
δαίνυντ’, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ΐσης.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
κοῦροι μὲν κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,
νώμησαν δ’ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν·
οἳ δὲ πανημέριοι μολπ θεὸν ἱλάσκοντο
καλὸν είδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν
μέλποντες ἑκάεργον· δὲ φρένα τέρπετ’ ἀκούων.
ἦμος δ’ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπ κνέφας ἦλθε,
δὴ τότε κοιμήσαντο παρ πρυμνήσια νηός·
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἀνάγοντο μετ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν·
τοῖσιν δ’ἴκμενον οὖρον ει ἑκάεργος Ἀπόλλων·
οἳ δ’ἱστὸν στήσαντ’ ἀνά θ’ἱστία λευκ πέτασσαν,
ἐν δ’ἄνεμος πρῆσεν μέσον ἱστίον, ἀμφ δὲ κῦμα
στείρ πορφύρεον μεγάλ’ αχε νηὸς ούσης·
δ’ἔθεεν κατ κῦμα διαπρήσσουσα κέλευθον.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ἵκοντο κατ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν,
νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἐπ’ ἠπείροιο ἔρυσσαν
ὑψοῦ ἐπ ψαμάθοις, ὑπ δ’ἕρματα μακρ τάνυσσαν·
αὐτοὶ δ’ἐσκίδναντο κατ κλισίας τε νέας τε.
αὐτὰρ μήνιε νηυσ παρήμενος ὠκυπόροισι
διογενὴς Πηλῆος υἱὸς πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
οὔτέ ποτ’ εἰς ἀγορὴν πωλέσκετο κυδιάνειραν
οὔτέ ποτ’ ἐς πόλεμον, ἀλλ φθινύθεσκε φίλον κῆρ
αὖθι μένων, ποθέεσκε δ’ ἀϋτήν τε πτόλεμόν τε.
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετ’ ώς,
καὶ τότε δὴ πρὸς Ὄλυμπον ἴσαν θεοὶ αἰὲν όντες
πάντες ἅμα, Ζεὺς δ’ἦρχε· Θέτις δ’οὐ λήθετ’ ἐφετμέων
παιδὸς οῦ, ἀλλ’ γ’ἀνεδύσετο κῦμα θαλάσσης.
ερίη δ’ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν Οὔλυμπόν τε.
εὗρεν δ’εὐρύοπα Κρονίδην ἄτερ ἥμενον ἄλλων
ἀκροτάτ κορυφ πολυδειράδος Οὐλύμποιο·
καί ῥα πάροιθ’ αὐτοῖο καθέζετο, καὶ λάβε γούνων
σκαιῇ, δεξιτερ δ’ἄρ’ ὑπ’ ἀνθερεῶνος ἑλοῦσα
λισσομένη προσέειπε Δία Κρονίωνα ἄνακτα·
Ζεῦ πάτερ εἴ ποτε δή σε μετ’ ἀθανάτοισιν ὄνησα
ἔπει ἔργῳ, τόδε μοι κρήηνον έλδωρ·
τίμησόν μοι υἱὸν ὃς ὠκυμορώτατος ἄλλων
ἔπλετ’· ἀτάρ μιν νῦν γε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
ἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.
ἀλλ σύ πέρ μιν τῖσον Ὀλύμπιε μητίετα Ζεῦ·
τόφρα δ’ἐπ Τρώεσσι τίθει κράτος ὄφρ’ ἂν Ἀχαιοὶ
υἱὸν ἐμὸν τίσωσιν ὀφέλλωσίν τέ τιμῇ.
ὣς φάτο· τὴν δ’οὔ τι προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς,
ἀλλ’ ἀκέων δὴν ἧστο· Θέτις δ’ὡς ἥψατο γούνων
ὣς ἔχετ’ ἐμπεφυυῖα, καὶ εἴρετο δεύτερον αὖτις·
νημερτὲς μὲν δή μοι ὑπόσχεο καὶ κατάνευσον
ἀπόειπ’, ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος, ὄφρ’ εἰδέω
ὅσσον ἐγ μετ πᾶσιν ἀτιμοτάτη θεός εἰμι.
τὴν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
’ἦ δὴ λοίγια ἔργ’ τέ μ’ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσεις
Ἥρ ὅτ’ ἄν μ’ἐρέθῃσιν ὀνειδείοις ἐπέεσσιν·
δὲ καὶ αὔτως μ’αἰεὶ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι
νεικεῖ, καί τέ μέ φησι μάχ Τρώεσσιν ἀρήγειν.
ἀλλ σὺ μὲν νῦν αὖτις ἀπόστιχε μή τι νοήσ
Ἥρη· ἐμοὶ δέ κε ταῦτα μελήσεται ὄφρα τελέσσω·
εἰ δ’ἄγε τοι κεφαλ κατανεύσομαι ὄφρα πεποίθῃς·
τοῦτο γὰρ ἐξ ἐμέθεν γε μετ’ ἀθανάτοισι μέγιστον
τέκμωρ· οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον οὐδ’ ἀπατηλὸν
οὐδ’ ἀτελεύτητον τί κεν κεφαλ κατανεύσω.
καὶ κυανέῃσιν ἐπ’ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων·
ἀμβρόσιαι δ’ἄρα χαῖται ἐπερρώσαντο ἄνακτος
κρατὸς ἀπ’ ἀθανάτοιο· μέγαν δ’ἐλέλιξεν Ὄλυμπον.
τώ γ’ὣς βουλεύσαντε διέτμαγεν· μὲν ἔπειτα
εἰς ἅλα ἆλτο βαθεῖαν ἀπ’ αἰγλήεντος Ὀλύμπου,
Ζεὺς δὲ ὸν πρὸς δῶμα· θεοὶ δ’ἅμα πάντες ἀνέσταν
ἐξ ἑδέων σφοῦ πατρὸς ἐναντίον· οὐδέ τις ἔτλη
μεῖναι ἐπερχόμενον, ἀλλ’ ἀντίοι ἔσταν ἅπαντες.
ὣς μὲν ἔνθα καθέζετ’ ἐπ θρόνου· οὐδέ μιν Ἥρη
ἠγνοίησεν ἰδοῦσ’ ὅτι οἱ συμφράσσατο βουλὰς
ἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος.
αὐτίκα κερτομίοισι Δία Κρονίωνα προσηύδα·
τίς δ’αὖ τοι δολομῆτα θεῶν συμφράσσατο βουλάς;
αἰεί τοι φίλον ἐστὶν ἐμεῦ ἀπ νόσφιν όντα
κρυπτάδια φρονέοντα δικαζέμεν· οὐδέ τί πώ μοι
πρόφρων τέτληκας εἰπεῖν ἔπος ὅττι νοήσῃς.
τὴν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·
Ἥρη μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθους
εἰδήσειν· χαλεποί τοι ἔσοντ’ ἀλόχ περ ούσῃ·
ἀλλ’ ὃν μέν κ’ἐπιεικὲς ἀκουέμεν οὔ τις ἔπειτα
οὔτε θεῶν πρότερος τὸν εἴσεται οὔτ’ ἀνθρώπων·
ὃν δέ κ’ἐγὼν ἀπάνευθε θεῶν ἐθέλωμι νοῆσαι
μή τι σὺ ταῦτα ἕκαστα διείρεο μηδ μετάλλα.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ειπες;
καὶ λίην σε πάρος γ’οὔτ’ εἴρομαι οὔτε μεταλλῶ,
ἀλλ μάλ’ εὔκηλος τὰ φράζεαι ἅσσ’ ἐθέλῃσθα.
νῦν δ’αἰνῶς δείδοικα κατ φρένα μή σε παρείπ
ἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος·
ερίη γὰρ σοί γε παρέζετο καὶ λάβε γούνων·
τῇ σ’ὀΐω κατανεῦσαι ἐτήτυμον ὡς Ἀχιλα
τιμήσῃς, ὀλέσῃς δὲ πολέας ἐπ νηυσὶν Ἀχαιῶν.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
δαιμονίη αἰεὶ μὲν ΐεαι οὐδέ σε λήθω·
πρῆξαι δ’ἔμπης οὔ τι δυνήσεαι, ἀλλ’ ἀπ θυμοῦ
μᾶλλον ἐμοὶ ἔσεαι· τὸ δέ τοι καὶ ῥίγιον ἔσται.
εἰ δ’οὕτω τοῦτ’ ἐστὶν ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι·
ἀλλ’ ἀκέουσα κάθησο, ἐμ δ’ἐπιπείθεο μύθῳ,
μή νύ τοι οὐ χραίσμωσιν ὅσοι θεοί εἰσ’ ἐν Ὀλύμπ
ἆσσον όνθ’, ὅτε κέν τοι άπτους χεῖρας ἐφείω.
ὣς ἔφατ’ ἔδεισεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,
καί ῥ’ἀκέουσα καθῆστο ἐπιγνάμψασα φίλον κῆρ·
ὄχθησαν δ’ἀν δῶμα Διὸς θεοὶ Οὐρανίωνες·
τοῖσιν δ’Ἥφαιστος κλυτοτέχνης ἦρχ’ ἀγορεύειν
μητρ φίλ ἐπίηρα φέρων λευκωλέν Ἥρῃ·
δὴ λοίγια ἔργα τάδ’ ἔσσεται οὐδ’ ἔτ’ ἀνεκτά,
εἰ δὴ σφὼ ἕνεκα θνητῶν ἐριδαίνετον ὧδε,
ἐν δὲ θεοῖσι κολὸν ἐλαύνετον· οὐδέ τι δαιτὸς
ἐσθλῆς ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ τὰ χερείονα νικᾷ.
μητρ δ’ἐγ παράφημι καὶ αὐτ περ νοεούσ
πατρ φίλ ἐπίηρα φέρειν Διί, ὄφρα μὴ αὖτε
νεικείῃσι πατήρ, σὺν δ’ἡμῖν δαῖτα ταράξῃ.
εἴ περ γάρ κ’ἐθέλῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴς
ἐξ ἑδέων στυφελίξαι· γὰρ πολ φέρτατός ἐστιν.
ἀλλ σὺ τὸν ἐπέεσσι καθάπτεσθαι μαλακοῖσιν·
αὐτίκ’ ἔπειθ’ ἵλαος Ὀλύμπιος ἔσσεται ἡμῖν.
ὣς ἄρ’ ἔφη καὶ ἀναΐξας δέπας ἀμφικύπελλον
μητρ φίλ ἐν χειρ τίθει καί μιν προσέειπε·
’τέτλαθι μῆτερ ἐμή, καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ,
μή σε φίλην περ οῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαι
θεινομένην, τότε δ’οὔ τι δυνήσομαι ἀχνύμενός περ
χραισμεῖν· ἀργαλέος γὰρ Ὀλύμπιος ἀντιφέρεσθαι·
ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτ’ ἀλεξέμεναι μεμαῶτα
ῥῖψε ποδὸς τεταγὼν ἀπ βηλοῦ θεσπεσίοιο,
πᾶν δ’ἦμαρ φερόμην, ἅμα δ’ἠελί καταδύντι
κάππεσον ἐν Λήμνῳ, ὀλίγος δ’ἔτι θυμὸς ἐνεν·
ἔνθά με Σίντιες ἄνδρες ἄφαρ κομίσαντο πεσόντα.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θε λευκώλενος Ἥρη,
μειδήσασα δὲ παιδὸς ἐδέξατο χειρ κύπελλον·
αὐτὰρ τοῖς ἄλλοισι θεοῖς ἐνδέξια πᾶσιν
οἰνοχόει γλυκ νέκταρ ἀπ κρητῆρος ἀφύσσων·
ἄσβεστος δ’ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν
ὡς ἴδον Ἥφαιστον δι δώματα ποιπνύοντα.
ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς έλιον καταδύντα
δαίνυντ’, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ΐσης,
οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος ἣν ἔχ’ Ἀπόλλων,
Μουσάων θ’αἳ ειδον ἀμειβόμεναι ὀπ καλῇ.
αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ λαμπρὸν φάος ελίοιο,
οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,
ἧχι ἑκάστ δῶμα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσι·
Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ϊ’ Ὀλύμπιος ἀστεροπητής,
ἔνθα πάρος κοιμᾶθ’ ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι·
ἔνθα καθεῦδ’ ἀναβάς, παρ δὲ χρυσόθρονος Ἥρη.