ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο,
Ἀντίλοχος δ’Ἀχιλϊ πόδας ταχὺς ἄγγελος ἦλθε.
τὸν δ’εὗρε προπάροιθε νεῶν ὀρθοκραιράων
τὰ φρονέοντ’ ἀν θυμὸν δὴ τετελεσμένα εν·
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγώ, τί τ’ἄρ’ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
νηυσὶν ἔπι κλονέονται ἀτυζόμενοι πεδίοιο;
μὴ δή μοι τελέσωσι θεοὶ κακ κήδεα θυμῷ,
ὥς ποτέ μοι μήτηρ διεπέφραδε καί μοι ειπε
Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον ἔτι ζώοντος ἐμεῖο
χερσὶν ὕπο Τρώων λείψειν φάος ελίοιο.
μάλα δὴ τέθνηκε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸς
σχέτλιος· τ’ἐκέλευον ἀπωσάμενον δήιον πῦρ
ἂψ ἐπ νῆας ἴμεν, μηδ’ Ἕκτορι ἶφι μάχεσθαι.
εἷος ταῦθ’ ὥρμαινε κατ φρένα καὶ κατ θυμόν,
τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθεν ἀγαυοῦ Νέστορος υἱὸς
δάκρυα θερμ χέων, φάτο δ’ἀγγελίην ἀλεγεινήν·
μοι Πηλέος υἱ δαΐφρονος μάλα λυγρῆς
πεύσεαι ἀγγελίης, μὴ ὤφελλε γενέσθαι.
κεῖται Πάτροκλος, νέκυος δὲ δὴ ἀμφιμάχονται
γυμνοῦ· ἀτὰρ τά γε τεύχε’ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.
ὣς φάτο, τὸν δ’ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα·
ἀμφοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἑλὼν κόνιν αἰθαλόεσσαν
χεύατο κὰκ κεφαλῆς, χαρίεν δ’ᾔσχυνε πρόσωπον·
νεκταρέ δὲ χιτῶνι μέλαιν’ ἀμφίζανε τέφρη.
αὐτὸς δ’ἐν κονίῃσι μέγας μεγαλωστ τανυσθεὶς
κεῖτο, φίλῃσι δὲ χερσ κόμην ᾔσχυνε δαΐζων.
δμῳαὶ δ’ἃς Ἀχιλεὺς ληΐσσατο Πάτροκλός τε
θυμὸν ἀκηχέμεναι μεγάλ’ αχον, ἐκ δὲ θύραζε
ἔδραμον ἀμφ’ Ἀχιλα δαΐφρονα, χερσ δὲ πᾶσαι
στήθεα πεπλήγοντο, λύθεν δ’ὑπ γυῖα ἑκάστης.
Ἀντίλοχος δ’ἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυα λείβων
χεῖρας ἔχων Ἀχιλος· δ’ἔστενε κυδάλιμον κῆρ·
δείδιε γὰρ μὴ λαιμὸν ἀπαμήσειε σιδήρῳ.
σμερδαλέον δ’ᾤμωξεν· ἄκουσε δὲ πότνια μήτηρ
ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρ πατρ γέροντι,
κώκυσέν τ’ἄρ’ ἔπειτα· θεαὶ δέ μιν ἀμφαγέροντο
πᾶσαι ὅσαι κατ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἦσαν.
ἔνθ’ ἄρ’ ην Γλαύκη τε Θάλειά τε Κυμοδόκη τε
Νησαίη Σπειώ τε Θόη θ’Ἁλίη τε βοῶπις
Κυμοθόη τε καὶ Ἀκταίη καὶ Λιμνώρεια
καὶ Μελίτη καὶ αιρα καὶ Ἀμφιθόη καὶ Ἀγαυ
Δωτώ τε Πρωτώ τε Φέρουσά τε Δυναμένη τε
Δεξαμένη τε καὶ Ἀμφινόμη καὶ Καλλιάνειρα
Δωρὶς καὶ Πανόπη καὶ ἀγακλειτ Γαλάτεια
Νημερτής τε καὶ Ἀψευδὴς καὶ Καλλιάνασσα·
ἔνθα δ’ἔην Κλυμένη άνειρά τε καὶ άνασσα
Μαῖρα καὶ Ὠρείθυια ϋπλόκαμός τ’Ἀμάθεια
ἄλλαι θ’αἳ κατ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἦσαν.
τῶν δὲ καὶ ἀργύφεον πλῆτο σπέος· αἳ δ’ἅμα πᾶσαι
στήθεα πεπλήγοντο, Θέτις δ’ἐξῆρχε γόοιο·
κλῦτε κασίγνηται Νηρηΐδες, ὄφρ’ πᾶσαι
εἴδετ’ ἀκούουσαι ὅσ’ ἐμ ἔνι κήδεα θυμῷ.
μοι ἐγ δειλή, μοι δυσαριστοτόκεια,
τ’ἐπεὶ ἂρ τέκον υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε
ἔξοχον ἡρώων· δ’ἀνέδραμεν ἔρνεϊ ἶσος·
τὸν μὲν ἐγ θρέψασα φυτὸν ὣς γουν ἀλωῆς
νηυσὶν ἐπιπροέηκα κορωνίσιν Ἴλιον εἴσω
Τρωσ μαχησόμενον· τὸν δ’οὐχ ὑποδέξομαι αὖτις
οἴκαδε νοστήσαντα δόμον Πηλήϊον εἴσω.
ὄφρα δέ μοι ζώει καὶ ὁρ φάος ελίοιο
ἄχνυται, οὐδέ τί οἱ δύναμαι χραισμῆσαι οῦσα.
ἀλλ’ εἶμ’, ὄφρα ἴδωμι φίλον τέκος, ἠδ’ ἐπακούσω
ὅττί μιν ἵκετο πένθος ἀπ πτολέμοιο μένοντα.
ὣς ἄρα φωνήσασα λίπε σπέος· αἳ δὲ σὺν αὐτ
δακρυόεσσαι ἴσαν, περ δέ σφισι κῦμα θαλάσσης
ῥήγνυτο· ταὶ δ’ὅτε δὴ Τροίην ἐρίβωλον ἵκοντο
ἀκτὴν εἰσανέβαινον ἐπισχερώ, ἔνθα θαμειαὶ
Μυρμιδόνων εἴρυντο νέες ταχὺν ἀμφ’ Ἀχιλα.
τῷ δὲ βαρ στενάχοντι παρίστατο πότνια μήτηρ,
ὀξ δὲ κωκύσασα κάρη λάβε παιδὸς οῖο,
καί ῥ’ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
τέκνον τί κλαίεις; τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος;
ἐξαύδα, μὴ κεῦθε· τὰ μὲν δή τοι τετέλεσται
ἐκ Διός, ὡς ἄρα δὴ πρίν γ’εὔχεο χεῖρας ἀνασχὼν
πάντας ἐπ πρύμνῃσιν ἀλήμεναι υἷας Ἀχαιῶν
σεῦ ἐπιδευομένους, παθέειν τ’ἀεκήλια ἔργα.
τὴν δὲ βαρ στενάχων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
μῆτερ ἐμή, τὰ μὲν ἄρ μοι Ὀλύμπιος ἐξετέλεσσεν·
ἀλλ τί μοι τῶν ἦδος ἐπεὶ φίλος ὤλεθ’ ἑταῖρος
Πάτροκλος, τὸν ἐγ περ πάντων τῖον ἑταίρων
ἶσον ἐμ κεφαλῇ; τὸν ἀπώλεσα, τεύχεα δ’Ἕκτωρ
δῃώσας ἀπέδυσε πελώρια θαῦμα ἰδέσθαι
καλά· τὰ μὲν Πηλϊ θεοὶ δόσαν ἀγλα δῶρα
ἤματι τῷ ὅτε σε βροτοῦ ἀνέρος ἔμβαλον εὐνῇ.
αἴθ’ ὄφελες σὺ μὲν αὖθι μετ’ ἀθανάτῃς ἁλίῃσι
ναίειν, Πηλεὺς δὲ θνητὴν ἀγαγέσθαι ἄκοιτιν.
νῦν δ’ἵνα καὶ σοὶ πένθος ἐν φρεσ μυρίον εἴη
παιδὸς ἀποφθιμένοιο, τὸν οὐχ ὑποδέξεαι αὖτις
οἴκαδε νοστήσαντ’, ἐπεὶ οὐδ’ ἐμ θυμὸς ἄνωγε
ζώειν οὐδ’ ἄνδρεσσι μετέμμεναι, αἴ κε μὴ Ἕκτωρ
πρῶτος ἐμ ὑπ δουρ τυπεὶς ἀπ θυμὸν ὀλέσσῃ,
Πατρόκλοιο δ’ἕλωρα Μενοιτιάδεω ἀποτίσῃ.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε Θέτις κατ δάκρυ χέουσα·
ὠκύμορος δή μοι τέκος ἔσσεαι, οἷ’ ἀγορεύεις·
αὐτίκα γάρ τοι ἔπειτα μεθ’ Ἕκτορα πότμος ἑτοῖμος.
τὴν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
αὐτίκα τεθναίην, ἐπεὶ οὐκ ἄρ’ ἔμελλον ἑταίρ
κτεινομέν ἐπαμῦναι· μὲν μάλα τηλόθι πάτρης
ἔφθιτ’, ἐμεῖο δὲ δῆσεν ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσθαι.
νῦν δ’ἐπεὶ οὐ νέομαί γε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,
οὐδέ τι Πατρόκλ γενόμην φάος οὐδ’ ἑτάροισι
τοῖς ἄλλοις, οἳ δὴ πολέες δάμεν Ἕκτορι δίῳ,
ἀλλ’ ἧμαι παρ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης,
τοῖος ὼν υἷος οὔ τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
ἐν πολέμῳ· ἀγορ δέ τ’ἀμείνονές εἰσι καὶ ἄλλοι.
ὡς ἔρις ἔκ τε θεῶν ἔκ τ’ἀνθρώπων ἀπόλοιτο
καὶ χόλος, ὅς τ’ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι,
ὅς τε πολ γλυκίων μέλιτος καταλειβομένοιο
ἀνδρῶν ἐν στήθεσσιν έξεται ΰτε καπνός·
ὡς ἐμ νῦν ἐχόλωσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.
ἀλλ τὰ μὲν προτετύχθαι άσομεν ἀχνύμενοί περ,
θυμὸν ἐν στήθεσσι φίλον δαμάσαντες ἀνάγκῃ·
νῦν δ’εἶμ’ ὄφρα φίλης κεφαλῆς ὀλετῆρα κιχείω
Ἕκτορα· κῆρα δ’ἐγ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴ
Ζεὺς ἐθέλ τελέσαι ἠδ’ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι.
οὐδ γὰρ οὐδ βίη Ἡρακλος φύγε κῆρα,
ὅς περ φίλτατος ἔσκε Δι Κρονίωνι ἄνακτι·
ἀλλά μοῖρα δάμασσε καὶ ἀργαλέος χόλος Ἥρης.
ὣς καὶ ἐγών, εἰ δή μοι ὁμοίη μοῖρα τέτυκται,
κείσομ’ ἐπεί κε θάνω· νῦν δὲ κλέος ἐσθλὸν ἀροίμην,
καί τινα Τρωϊάδων καὶ Δαρδανίδων βαθυκόλπων
ἀμφοτέρῃσιν χερσ παρειάων ἁπαλάων
δάκρυ’ ὀμορξαμένην ἁδινὸν στοναχῆσαι ἐφείην,
γνοῖεν δ’ὡς δὴ δηρὸν ἐγ πολέμοιο πέπαυμαι·
μὴ δέ μ’ἔρυκε μάχης φιλέουσά περ· οὐδέ με πείσεις.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα θε Θέτις ἀργυρόπεζα·
ναὶ δὴ ταῦτά γε τέκνον ἐτήτυμον οὐ κακόν ἐστι
τειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν αἰπὺν ὄλεθρον.
ἀλλά τοι ἔντεα καλ μετ Τρώεσσιν ἔχονται
χάλκεα μαρμαίροντα· τὰ μὲν κορυθαίολος Ἕκτωρ
αὐτὸς ἔχων ὤμοισιν ἀγάλλεται· οὐδέ φημι
δηρὸν ἐπαγλαϊεῖσθαι, ἐπεὶ φόνος ἐγγύθεν αὐτῷ.
ἀλλ σὺ μὲν μή πω καταδύσεο μῶλον Ἄρηος
πρίν γ’ἐμ δεῦρ’ ἐλθοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδηαι·
ἠῶθεν γὰρ νεῦμαι ἅμ’ ελί ἀνιόντι
τεύχεα καλ φέρουσα παρ’ Ἡφαίστοιο ἄνακτος.
ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τράπεθ’ υἷος οῖο,
καὶ στρεφθεῖσ’ ἁλίῃσι κασιγνήτῃσι μετηύδα·
ὑμεῖς μὲν νῦν δῦτε θαλάσσης εὐρέα κόλπον
ὀψόμεναί τε γέρονθ’ ἅλιον καὶ δώματα πατρός,
καί οἱ πάντ’ ἀγορεύσατ’· ἐγ δ’ἐς μακρὸν Ὄλυμπον
εἶμι παρ’ Ἥφαιστον κλυτοτέχνην, αἴ κ’ἐθέλῃσιν
υἱεῖ ἐμ δόμεναι κλυτ τεύχεα παμφανόωντα.
ὣς ἔφαθ’, αἳ δ’ὑπ κῦμα θαλάσσης αὐτίκ’ ἔδυσαν·
δ’αὖτ’ Οὔλυμπον δὲ θε Θέτις ἀργυρόπεζα
ϊεν ὄφρα φίλ παιδ κλυτ τεύχε’ ἐνείκαι.
τὴν μὲν ἄρ’ Οὔλυμπον δὲ πόδες φέρον· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
θεσπεσί ἀλαλητ ὑφ’ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
φεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκοντο.
οὐδέ κε Πάτροκλόν περ ϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
ἐκ βελέων ἐρύσαντο νέκυν θεράποντ’ Ἀχιλος·
αὖτις γὰρ δὴ τόν γε κίχον λαός τε καὶ ἵπποι
Ἕκτωρ τε Πριάμοιο πάϊς φλογ εἴκελος ἀλκήν.
τρὶς μέν μιν μετόπισθε ποδῶν λάβε φαίδιμος Ἕκτωρ
ἑλκέμεναι μεμαώς, μέγα δὲ Τρώεσσιν ὁμόκλα·
τρὶς δὲ δύ’ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκὴν
νεκροῦ ἀπεστυφέλιξαν· δ’ἔμπεδον ἀλκ πεποιθὼς
ἄλλοτ’ ἐπαΐξασκε κατ μόθον, ἄλλοτε δ’αὖτε
στάσκε μέγα άχων· ὀπίσω δ’οὐ χάζετο πάμπαν.
ὡς δ’ἀπ σώματος οὔ τι λέοντ’ αἴθωνα δύνανται
ποιμένες ἄγραυλοι μέγα πεινάοντα δίεσθαι,
ὥς ῥα τὸν οὐκ ἐδύναντο δύω Αἴαντε κορυστ
Ἕκτορα Πριαμίδην ἀπ νεκροῦ δειδίξασθαι.
καί νύ κεν εἴρυσσέν τε καὶ ἄσπετον ἤρατο κῦδος,
εἰ μὴ Πηλεΐωνι ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις
ἄγγελος ἦλθε θέουσ’ ἀπ’ Ὀλύμπου θωρήσσεσθαι
κρύβδα Διὸς ἄλλων τε θεῶν· πρὸ γὰρ ἧκέ μιν Ἥρη.
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ὄρσεο Πηλεΐδη, πάντων ἐκπαγλότατ’ ἀνδρῶν·
Πατρόκλ ἐπάμυνον, οὗ εἵνεκα φύλοπις αἰν
ἕστηκε πρὸ νεῶν· οἳ δ’ἀλλήλους ὀλέκουσιν
οἳ μὲν ἀμυνόμενοι νέκυος πέρι τεθνηῶτος,
οἳ δὲ ἐρύσσασθαι ποτ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν
Τρῶες ἐπιθύουσι· μάλιστα δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ
ἑλκέμεναι μέμονεν· κεφαλὴν δέ θυμὸς ἄνωγε
πῆξαι ἀν σκολόπεσσι ταμόνθ’ ἁπαλῆς ἀπ δειρῆς.
ἀλλ’ ἄνα μηδ’ ἔτι κεῖσο· σέβας δέ σε θυμὸν ἱκέσθω
Πάτροκλον Τρῳῇσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι·
σοὶ λώβη, αἴ κέν τι νέκυς ᾐσχυμμένος ἔλθῃ.
τὴν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
Ἶρι θε τίς γάρ σε θεῶν ἐμοὶ ἄγγελον ἧκε;
τὸν δ’αὖτε προσέειπε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·
Ἥρη με προέηκε Διὸς κυδρ παράκοιτις·
οὐδ’ οἶδε Κρονίδης ὑψίζυγος οὐδέ τις ἄλλος
ἀθανάτων, οἳ Ὄλυμπον ἀγάννιφον ἀμφινέμονται.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
πῶς τὰρ ω μετ μῶλον; ἔχουσι δὲ τεύχε’ ἐκεῖνοι·
μήτηρ δ’οὔ με φίλη πρίν γ’εἴα θωρήσσεσθαι
πρίν γ’αὐτὴν ἐλθοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαι·
στεῦτο γὰρ Ἡφαίστοιο πάρ’ οἰσέμεν ἔντεα καλά.
ἄλλου δ’οὔ τευ οἶδα τεῦ ἂν κλυτ τεύχεα δύω,
εἰ μὴ Αἴαντός γε σάκος Τελαμωνιάδαο.
ἀλλ καὶ αὐτὸς γ’ἔλπομ’ ἐν πρώτοισιν ὁμιλεῖ
ἔγχεϊ δηϊόων περ Πατρόκλοιο θανόντος.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·
εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν τοι κλυτ τεύχε’ ἔχονται·
ἀλλ’ αὔτως ἐπ τάφρον ὼν Τρώεσσι φάνηθι,
αἴ κέ σ’ὑποδείσαντες ἀπόσχωνται πολέμοιο
Τρῶες, ἀναπνεύσωσι δ’ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν
τειρόμενοι· ὀλίγη δέ τ’ἀνάπνευσις πολέμοιο.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς ὦρτο Δι φίλος· ἀμφ δ’Ἀθήνη
ὤμοις ἰφθίμοισι βάλ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν,
ἀμφ δέ οἱ κεφαλ νέφος ἔστεφε δῖα θεάων
χρύσεον, ἐκ δ’αὐτοῦ δαῖε φλόγα παμφανόωσαν.
ὡς δ’ὅτε καπνὸς ὼν ἐξ ἄστεος αἰθέρ’ ἵκηται
τηλόθεν ἐκ νήσου, τὴν δήϊοι ἀμφιμάχωνται,
οἵ τε πανημέριοι στυγερ κρίνονται Ἄρηϊ
ἄστεος ἐκ σφετέρου· ἅμα δ’ἠελί καταδύντι
πυρσοί τε φλεγέθουσιν ἐπήτριμοι, ὑψόσε δ’αὐγ
γίγνεται ΐσσουσα περικτιόνεσσιν ἰδέσθαι,
αἴ κέν πως σὺν νηυσὶν ἄρεω ἀλκτῆρες ἵκωνται·
ὣς ἀπ’ Ἀχιλλος κεφαλῆς σέλας αἰθέρ’ ἵκανε·
στῆ δ’ἐπ τάφρον ὼν ἀπ τείχεος, οὐδ’ ἐς Ἀχαιοὺς
μίσγετο· μητρὸς γὰρ πυκινὴν ὠπίζετ’ ἐφετμήν.
ἔνθα στὰς ϋσ’, ἀπάτερθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
φθέγξατ’· ἀτὰρ Τρώεσσιν ἐν ἄσπετον ὦρσε κυδοιμόν.
ὡς δ’ὅτ’ ἀριζήλη φωνή, ὅτε τ’ἴαχε σάλπιγξ
ἄστυ περιπλομένων δηίων ὕπο θυμοραϊστέων,
ὣς τότ’ ἀριζήλη φων γένετ’ Αἰακίδαο.
οἳ δ’ὡς οὖν ϊον ὄπα χάλκεον Αἰακίδαο,
πᾶσιν ὀρίνθη θυμός· ἀτὰρ καλλίτριχες ἵπποι
ἂψ ὄχεα τρόπεον· ὄσσοντο γὰρ ἄλγεα θυμῷ.
ἡνίοχοι δ’ἔκπληγεν, ἐπεὶ ἴδον ἀκάματον πῦρ
δεινὸν ὑπὲρ κεφαλῆς μεγαθύμου Πηλεΐωνος
δαιόμενον· τὸ δὲ δαῖε θε γλαυκῶπις Ἀθήνη.
τρὶς μὲν ὑπὲρ τάφρου μεγάλ’ αχε δῖος Ἀχιλλεύς,
τρὶς δὲ κυκήθησαν Τρῶες κλειτοί τ’ἐπίκουροι.
ἔνθα δὲ καὶ τότ’ ὄλοντο δυώδεκα φῶτες ἄριστοι
ἀμφ σφοῖς ὀχέεσσι καὶ ἔγχεσιν. αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
ἀσπασίως Πάτροκλον ὑπ’ ἐκ βελέων ἐρύσαντες
κάτθεσαν ἐν λεχέεσσι· φίλοι δ’ἀμφέσταν ἑταῖροι
μυρόμενοι· μετ δέ σφι ποδώκης εἵπετ’ Ἀχιλλεὺς
δάκρυα θερμ χέων, ἐπεὶ εἴσιδε πιστὸν ἑταῖρον
κείμενον ἐν φέρτρ δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ,
τόν ῥ’ἤτοι μὲν ἔπεμπε σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν
ἐς πόλεμον, οὐδ’ αὖτις ἐδέξατο νοστήσαντα.
έλιον δ’ἀκάμαντα βοῶπις πότνια Ἥρη
πέμψεν ἐπ’ Ὠκεανοῖο ῥοὰς έκοντα νέεσθαι·
έλιος μὲν ἔδυ, παύσαντο δὲ δῖοι Ἀχαιοὶ
φυλόπιδος κρατερῆς καὶ ὁμοιΐου πολέμοιο.
Τρῶες δ’αὖθ’ ἑτέρωθεν ἀπ κρατερῆς ὑσμίνης
χωρήσαντες ἔλυσαν ὑφ’ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,
ἐς δ’ἀγορὴν ἀγέροντο πάρος δόρποιο μέδεσθαι.
ὀρθῶν δ’ἑσταότων ἀγορ γένετ’, οὐδέ τις ἔτλη
ἕζεσθαι· πάντας γὰρ ἔχε τρόμος, οὕνεκ’ Ἀχιλλεὺς
ἐξεφάνη, δηρὸν δὲ μάχης ἐπέπαυτ’ ἀλεγεινῆς.
τοῖσι δὲ Πουλυδάμας πεπνυμένος ἦρχ’ ἀγορεύειν
Πανθοΐδης· γὰρ οἶος ὅρα πρόσσω καὶ ὀπίσσω·
Ἕκτορι δ’ἦεν ἑταῖρος, δ’ἐν νυκτ γένοντο,
ἀλλ’ μὲν ἂρ μύθοισιν, δ’ἔγχεϊ πολλὸν ἐνίκα·
σφιν ϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
ἀμφ μάλα φράζεσθε φίλοι· κέλομαι γὰρ ἔγωγε
ἄστυδε νῦν έναι, μὴ μίμνειν δῖαν
ἐν πεδί παρ νηυσίν· ἑκὰς δ’ἀπ τείχεός εἰμεν.
ὄφρα μὲν οὗτος ἀνὴρ Ἀγαμέμνονι μήνιε δί
τόφρα δὲ ῥηΐτεροι πολεμίζειν ἦσαν Ἀχαιοί·
χαίρεσκον γὰρ ἔγωγε θοῇς ἐπ νηυσὶν αύων
ἐλπόμενος νῆας αἱρησέμεν ἀμφιελίσσας.
νῦν δ’αἰνῶς δείδοικα ποδώκεα Πηλεΐωνα·
οἷος κείνου θυμὸς ὑπέρβιος, οὐκ ἐθελήσει
μίμνειν ἐν πεδίῳ, ὅθι περ Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ
ἐν μέσ ἀμφότεροι μένος Ἄρηος δατέονται,
ἀλλ περ πτόλιός τε μαχήσεται ἠδ γυναικῶν.
ἀλλ’ ομεν προτ ἄστυ, πίθεσθέ μοι· ὧδε γὰρ ἔσται·
νῦν μὲν νὺξ ἀπέπαυσε ποδώκεα Πηλεΐωνα
ἀμβροσίη· εἰ δ’ἄμμε κιχήσεται ἐνθάδ’ όντας
αὔριον ὁρμηθεὶς σὺν τεύχεσιν, εὖ νύ τις αὐτὸν
γνώσεται· ἀσπασίως γὰρ ἀφίξεται Ἴλιον ἱρὴν
ὅς κε φύγῃ, πολλοὺς δὲ κύνες καὶ γῦπες ἔδονται
Τρώων· αἲ γὰρ δή μοι ἀπ’ οὔατος ὧδε γένοιτο.
εἰ δ’ἂν ἐμοῖς ἐπέεσσι πιθώμεθα κηδόμενοί περ,
νύκτα μὲν εἰν ἀγορ σθένος ἕξομεν, ἄστυ δὲ πύργοι
ὑψηλαί τε πύλαι σανίδες τ’ἐπ τῇς ἀραρυῖαι
μακραὶ ΰξεστοι ἐζευγμέναι εἰρύσσονται·
πρῶϊ δ’ὑπηοῖοι σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
στησόμεθ’ ἂμ πύργους· τῷ δ’ἄλγιον, αἴ κ’ἐθέλῃσιν
ἐλθὼν ἐκ νηῶν περ τείχεος ἄμμι μάχεσθαι.
ἂψ πάλιν εἶσ’ ἐπ νῆας, ἐπεί κ’ἐριαύχενας ἵππους
παντοίου δρόμου ἄσ ὑπ πτόλιν ἠλασκάζων·
εἴσω δ’οὔ μιν θυμὸς ἐφορμηθῆναι άσει,
οὐδέ ποτ’ ἐκπέρσει· πρίν μιν κύνες ἀργοὶ ἔδονται.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
Πουλυδάμα σὺ μὲν οὐκέτ’ ἐμοὶ φίλα ταῦτ’ ἀγορεύεις,
ὃς κέλεαι κατ ἄστυ ἀλήμεναι αὖτις όντας.
οὔ πω κεκόρησθε ελμένοι ἔνδοθι πύργων;
πρὶν μὲν γὰρ Πριάμοιο πόλιν μέροπες ἄνθρωποι
πάντες μυθέσκοντο πολύχρυσον πολύχαλκον·
νῦν δὲ δὴ ἐξαπόλωλε δόμων κειμήλια καλά,
πολλ δὲ δὴ Φρυγίην καὶ Μῃονίην ἐρατεινὴν
κτήματα περνάμεν’ ἵκει, ἐπεὶ μέγας ὠδύσατο Ζεύς.
νῦν δ’ὅτε πέρ μοι ἔδωκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω
κῦδος ἀρέσθ’ ἐπ νηυσί, θαλάσσ τ’ἔλσαι Ἀχαιούς,
νήπιε μηκέτι ταῦτα νοήματα φαῖν’ ἐν δήμῳ·
οὐ γάρ τις Τρώων ἐπιπείσεται· οὐ γὰρ άσω.
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγ εἴπω, πειθώμεθα πάντες.
νῦν μὲν δόρπον ἕλεσθε κατ στρατὸν ἐν τελέεσσι,
καὶ φυλακῆς μνήσασθε, καὶ ἐγρήγορθε ἕκαστος·
Τρώων δ’ὃς κτεάτεσσιν ὑπερφιάλως ἀνιάζει,
συλλέξας λαοῖσι δότω καταδημοβορῆσαι·
τῶν τιν βέλτερόν ἐστιν ἐπαυρέμεν περ Ἀχαιούς.
πρῶϊ δ’ὑπηοῖοι σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα.
εἰ δ’ἐτεὸν παρ ναῦφιν ἀνέστη δῖος Ἀχιλλεύς,
ἄλγιον αἴ κ’ἐθέλῃσι τῷ ἔσσεται· οὔ μιν ἔγωγε
φεύξομαι ἐκ πολέμοιο δυσηχέος, ἀλλ μάλ’ ἄντην
στήσομαι, κε φέρῃσι μέγα κράτος, κε φεροίμην.
ξυνὸς Ἐνυάλιος, καί τε κτανέοντα κατέκτα.
ὣς Ἕκτωρ ἀγόρευ’, ἐπ δὲ Τρῶες κελάδησαν
νήπιοι· ἐκ γάρ σφεων φρένας εἵλετο Παλλὰς Ἀθήνη.
Ἕκτορι μὲν γὰρ ἐπῄνησαν κακ μητιόωντι,
Πουλυδάμαντι δ’ἄρ’ οὔ τις ὃς ἐσθλὴν φράζετο βουλήν.
δόρπον ἔπειθ’ εἵλοντο κατ στρατόν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
παννύχιοι Πάτροκλον ἀνεστενάχοντο γοῶντες.
τοῖσι δὲ Πηλεΐδης ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο
χεῖρας ἐπ’ ἀνδροφόνους θέμενος στήθεσσιν ἑταίρου
πυκν μάλα στενάχων ὥς τε λὶς ϋγένειος,
ῥά θ’ὑπ σκύμνους ἐλαφηβόλος ἁρπάσ ἀνὴρ
ὕλης ἐκ πυκινῆς· δέ τ’ἄχνυται ὕστερος ἐλθών,
πολλ δέ τ’ἄγκε’ ἐπῆλθε μετ’ ἀνέρος ἴχνι’ ἐρευνῶν
εἴ ποθεν ἐξεύροι· μάλα γὰρ δριμὺς χόλος αἱρεῖ·
ὣς βαρ στενάχων μετεφώνεε Μυρμιδόνεσσιν·
πόποι ῥ’ἅλιον ἔπος ἔκβαλον ἤματι κείν
θαρσύνων ἥρωα Μενοίτιον ἐν μεγάροισι·
φῆν δέ οἱ εἰς Ὀπόεντα περικλυτὸν υἱὸν ἀπάξειν
Ἴλιον ἐκπέρσαντα, λαχόντα τε ληΐδος αἶσαν.
ἀλλ’ οὐ Ζεὺς ἄνδρεσσι νοήματα πάντα τελευτᾷ·
ἄμφω γὰρ πέπρωται ὁμοίην γαῖαν ἐρεῦσαι
αὐτοῦ ἐν Τροίῃ, ἐπεὶ οὐδ’ ἐμ νοστήσαντα
δέξεται ἐν μεγάροισι γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺς
οὐδ Θέτις μήτηρ, ἀλλ’ αὐτοῦ γαῖα καθέξει.
νῦν δ’ἐπεὶ οὖν Πάτροκλε σεῦ ὕστερος εἶμ’ ὑπ γαῖαν,
οὔ σε πρὶν κτερι πρίν γ’Ἕκτορος ἐνθάδ’ ἐνεῖκαι
τεύχεα καὶ κεφαλὴν μεγαθύμου σοῖο φονος·
δώδεκα δὲ προπάροιθε πυρῆς ἀποδειροτομήσω
Τρώων ἀγλα τέκνα σέθεν κταμένοιο χολωθείς.
τόφρα δέ μοι παρ νηυσ κορωνίσι κείσεαι αὔτως,
ἀμφ δὲ σὲ Τρῳαὶ καὶ Δαρδανίδες βαθύκολποι
κλαύσονται νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσαι,
τὰς αὐτοὶ καμόμεσθα βίηφί τε δουρί τε μακρ
πιείρας πέρθοντε πόλεις μερόπων ἀνθρώπων.
ὣς εἰπὼν ἑτάροισιν ἐκέκλετο δῖος Ἀχιλλεὺς
ἀμφ πυρ στῆσαι τρίποδα μέγαν, ὄφρα τάχιστα
Πάτροκλον λούσειαν ἄπο βρότον αἱματόεντα.
οἳ δὲ λοετροχόον τρίποδ’ ἵστασαν ἐν πυρ κηλέῳ,
ἐν δ’ἄρ’ ὕδωρ ἔχεαν, ὑπ δὲ ξύλα δαῖον ἑλόντες.
γάστρην μὲν τρίποδος πῦρ ἄμφεπε, θέρμετο δ’ὕδωρ·
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ ζέσσεν ὕδωρ ἐν ἤνοπι χαλκῷ,
καὶ τότε δὴ λοῦσάν τε καὶ ἤλειψαν λίπ’ ἐλαίῳ,
ἐν δ’ὠτειλὰς πλῆσαν ἀλείφατος ἐννεώροιο·
ἐν λεχέεσσι δὲ θέντες αν λιτ κάλυψαν
ἐς πόδας ἐκ κεφαλῆς, καθύπερθε δὲ φάρεϊ λευκῷ.
παννύχιοι μὲν ἔπειτα πόδας ταχὺν ἀμφ’ Ἀχιλα
Μυρμιδόνες Πάτροκλον ἀνεστενάχοντο γοῶντες·
Ζεὺς δ’Ἥρην προσέειπε κασιγνήτην ἄλοχόν τε·
ἔπρηξας καὶ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη
ἀνστήσασ’ Ἀχιλα πόδας ταχύν· ῥά νυ σεῖο
ἐξ αὐτῆς ἐγένοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοί.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ειπες.
καὶ μὲν δή πού τις μέλλει βροτὸς ἀνδρ τελέσσαι,
ὅς περ θνητός τ’ἐστ καὶ οὐ τόσα μήδεα οἶδε·
πῶς&nnbsp;δ ἔγωγ’, φημι θεάων ἔμμεν ἀρίστη,
ἀμφότερον γενε τε καὶ οὕνεκα σὴ παράκοιτις
κέκλημαι, σὺ δὲ πᾶσι μετ’ ἀθανάτοισιν ἀνάσσεις,
οὐκ ὄφελον Τρώεσσι κοτεσσαμένη κακ ῥάψαι;
ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·
Ἡφαίστου δ’ἵκανε δόμον Θέτις ἀργυρόπεζα
ἄφθιτον ἀστερόεντα μεταπρεπέ’ ἀθανάτοισι
χάλκεον, ὅν ῥ’αὐτὸς ποιήσατο κυλλοποδίων.
τὸν δ’εὗρ’ ἱδρώοντα ἑλισσόμενον περ φύσας
σπεύδοντα· τρίποδας γὰρ είκοσι πάντας ἔτευχεν
ἑστάμεναι περ τοῖχον ϋσταθέος μεγάροιο,
χρύσεα δέ σφ’ὑπ κύκλα ἑκάστ πυθμένι θῆκεν,
ὄφρά οἱ αὐτόματοι θεῖον δυσαίατ’ ἀγῶνα
ἠδ’ αὖτις πρὸς δῶμα νεοίατο θαῦμα ἰδέσθαι.
οἳ δ’ἤτοι τόσσον μὲν ἔχον τέλος, οὔατα δ’οὔ πω
δαιδάλεα προσέκειτο· τά ῥ’ἤρτυε, κόπτε δὲ δεσμούς.
ὄφρ’ γε ταῦτ’ ἐπονεῖτο ἰδυίῃσι πραπίδεσσι,
τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθε θε Θέτις ἀργυρόπεζα.
τὴν δὲ ἴδε προμολοῦσα Χάρις λιπαροκρήδεμνος
καλή, τὴν ὤπυιε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις·
ἔν τ’ἄρα οἱ φῦ χειρ ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
τίπτε Θέτι τανύπεπλε ἱκάνεις ἡμέτερον δῶ
αἰδοίη τε φίλη τε; πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις.
ἀλλ’ ἕπεο προτέρω, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω.
ὣς ἄρα φωνήσασα πρόσω ἄγε δῖα θεάων.
τὴν μὲν ἔπειτα καθεῖσεν ἐπ θρόνου ἀργυροήλου
καλοῦ δαιδαλέου· ὑπ δὲ θρῆνυς ποσὶν εν·
κέκλετο δ’Ἥφαιστον κλυτοτέχνην εἶπέ τε μῦθον·
Ἥφαιστε πρόμολ’ ὧδε· Θέτις νύ τι σεῖο χατίζει.
τὴν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις·
ῥά νύ μοι δεινή τε καὶ αἰδοίη θεὸς ἔνδον,
μ’ἐσάωσ’ ὅτε μ’ἄλγος ἀφίκετο τῆλε πεσόντα
μητρὸς ἐμῆς ότητι κυνώπιδος, μ’ἐθέλησε
κρύψαι χωλὸν όντα· τότ’ ἂν πάθον ἄλγεα θυμῷ,
εἰ μή μ’Εὐρυνόμη τε Θέτις θ’ὑπεδέξατο κόλπ
Εὐρυνόμη θυγάτηρ ἀψορρόου Ὠκεανοῖο.
τῇσι παρ’ εἰνάετες χάλκευον δαίδαλα πολλά,
πόρπας τε γναμπτάς θ’ἕλικας κάλυκάς τε καὶ ὅρμους
ἐν σπῆϊ γλαφυρῷ· περ δὲ ῥόος Ὠκεανοῖο
ἀφρ μορμύρων ῥέεν ἄσπετος· οὐδέ τις ἄλλος
ᾔδεεν οὔτε θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων,
ἀλλ Θέτις τε καὶ Εὐρυνόμη ἴσαν, αἵ μ’ἐσάωσαν.
νῦν ἡμέτερον δόμον ἵκει· τώ με μάλα χρεὼ
πάντα Θέτι καλλιπλοκάμ ζῳάγρια τίνειν.
ἀλλ σὺ μὲν νῦν οἱ παράθες ξεινήϊα καλά,
ὄφρ’ ἂν ἐγ φύσας ἀποθείομαι ὅπλά τε πάντα.
ἦ, καὶ ἀπ’ ἀκμοθέτοιο πέλωρ αἴητον ἀνέστη
χωλεύων· ὑπ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί.
φύσας μέν ῥ’ἀπάνευθε τίθει πυρός, ὅπλά τε πάντα
λάρνακ’ ἐς ἀργυρέην συλλέξατο, τοῖς ἐπονεῖτο·
σπόγγ δ’ἀμφ πρόσωπα καὶ ἄμφω χεῖρ’ ἀπομόργνυ
αὐχένα τε στιβαρὸν καὶ στήθεα λαχνήεντα,
δῦ δὲ χιτῶν’, ἕλε δὲ σκῆπτρον παχύ, βῆ δὲ θύραζε
χωλεύων· ὑπ δ’ἀμφίπολοι ῥώοντο ἄνακτι
χρύσειαι ζωῇσι νεήνισιν εἰοικυῖαι.
τῇς ἐν μὲν νόος ἐστ μετ φρεσίν, ἐν δὲ καὶ αὐδ
καὶ σθένος, ἀθανάτων δὲ θεῶν ἄπο ἔργα ἴσασιν.
αἳ μὲν ὕπαιθα ἄνακτος ἐποίπνυον· αὐτὰρ ἔρρων
πλησίον, ἔνθα Θέτις περ, ἐπ θρόνου ἷζε φαεινοῦ,
ἔν τ’ἄρα οἱ φῦ χειρ ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
τίπτε Θέτι τανύπεπλε ἱκάνεις ἡμέτερον δῶ
αἰδοίη τε φίλη τε; πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις.
αὔδα τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,
εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Θέτις κατ δάκρυ χέουσα·
Ἥφαιστ’, ἄρα δή τις, ὅσαι θεαί εἰσ’ ἐν Ὀλύμπῳ,
τοσσάδ’ ἐν φρεσὶν ᾗσιν ἀνέσχετο κήδεα λυγρ
ὅσσ’ ἐμοὶ ἐκ πασέων Κρονίδης Ζεὺς ἄλγε’ ἔδωκεν;
ἐκ μέν μ’ἀλλάων ἁλιάων ἀνδρ δάμασσεν
Αἰακίδ Πηλϊ, καὶ ἔτλην ἀνέρος εὐνὴν
πολλ μάλ’ οὐκ ἐθέλουσα. μὲν δὴ γήραϊ λυγρ
κεῖται ἐν μεγάροις ἀρημένος, ἄλλα δέ μοι νῦν,
υἱὸν ἐπεί μοι δῶκε γενέσθαί τε τραφέμεν τε
ἔξοχον ἡρώων· δ’ἀνέδραμεν ἔρνεϊ ἶσος·
τὸν μὲν ἐγ θρέψασα φυτὸν ὣς γουν ἀλωῆς
νηυσὶν ἐπιπροέηκα κορωνίσιν Ἴλιον εἴσω
Τρωσ μαχησόμενον· τὸν δ’οὐχ ὑποδέξομαι αὖτις
οἴκαδε νοστήσαντα δόμον Πηλήϊον εἴσω.
ὄφρα δέ μοι ζώει καὶ ὁρ φάος ελίοιο
ἄχνυται, οὐδέ τί οἱ δύναμαι χραισμῆσαι οῦσα.
κούρην ἣν ἄρα οἱ γέρας ἔξελον υἷες Ἀχαιῶν,
τὴν ἂψ ἐκ χειρῶν ἕλετο κρείων Ἀγαμέμνων.
ἤτοι τῆς ἀχέων φρένας ἔφθιεν· αὐτὰρ Ἀχαιοὺς
Τρῶες ἐπ πρύμνῃσιν είλεον, οὐδ θύραζε
εἴων ἐξιέναι· τὸν δὲ λίσσοντο γέροντες
Ἀργείων, καὶ πολλ περικλυτ δῶρ’ ὀνόμαζον.
ἔνθ’ αὐτὸς μὲν ἔπειτ’ ἠναίνετο λοιγὸν ἀμῦναι,
αὐτὰρ Πάτροκλον περ μὲν τὰ τεύχεα ἕσσε,
πέμπε δέ μιν πόλεμον δέ, πολὺν δ’ἅμα λαὸν ὄπασσε.
πᾶν δ’ἦμαρ μάρναντο περ Σκαιῇσι πύλῃσι·
καί νύ κεν αὐτῆμαρ πόλιν ἔπραθον, εἰ μὴ Ἀπόλλων
πολλ κακ ῥέξαντα Μενοιτίου ἄλκιμον υἱὸν
ἔκταν’ ἐν προμάχοισι καὶ Ἕκτορι κῦδος ἔδωκε.
τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνομαι, αἴ κ’ἐθέλῃσθα
υἱεῖ ἐμ ὠκυμόρ δόμεν ἀσπίδα καὶ τρυφάλειαν
καὶ καλὰς κνημῖδας ἐπισφυρίοις ἀραρυίας
καὶ θώρηχ’· γὰρ ἦν οἱ ἀπώλεσε πιστὸς ἑταῖρος
Τρωσ δαμείς· δὲ κεῖται ἐπ χθον θυμὸν ἀχεύων.
τὴν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις·
θάρσει· μή τοι ταῦτα μετ φρεσ σῇσι μελόντων.
αἲ γάρ μιν θανάτοιο δυσηχέος ὧδε δυναίμην
νόσφιν ἀποκρύψαι, ὅτε μιν μόρος αἰνὸς ἱκάνοι,
ὥς οἱ τεύχεα καλ παρέσσεται, οἷά τις αὖτε
ἀνθρώπων πολέων θαυμάσσεται, ὅς κεν ἴδηται.
ὣς εἰπὼν τὴν μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δ’ἐπ φύσας·
τὰς δ’ἐς πῦρ ἔτρεψε κέλευσέ τε ἐργάζεσθαι.
φῦσαι δ’ἐν χοάνοισιν είκοσι πᾶσαι ἐφύσων
παντοίην εὔπρηστον ϋτμὴν ἐξανιεῖσαι,
ἄλλοτε μὲν σπεύδοντι παρέμμεναι, ἄλλοτε δ’αὖτε,
ὅππως Ἥφαιστός τ’ἐθέλοι καὶ ἔργον ἄνοιτο.
χαλκὸν δ’ἐν πυρ βάλλεν ἀτειρέα κασσίτερόν τε
καὶ χρυσὸν τιμῆντα καὶ ἄργυρον· αὐτὰρ ἔπειτα
θῆκεν ἐν ἀκμοθέτ μέγαν ἄκμονα, γέντο δὲ χειρ
ῥαιστῆρα κρατερήν, ἑτέρηφι δὲ γέντο πυράγρην.
ποίει δὲ πρώτιστα σάκος μέγα τε στιβαρόν τε
πάντοσε δαιδάλλων, περ δ’ἄντυγα βάλλε φαεινὴν
τρίπλακα μαρμαρέην, ἐκ δ’ἀργύρεον τελαμῶνα.
πέντε δ’ἄρ’ αὐτοῦ ἔσαν σάκεος πτύχες· αὐτὰρ ἐν αὐτ
ποίει δαίδαλα πολλ ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν.
ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξ’, ἐν δ’οὐρανόν, ἐν δὲ θάλασσαν,
έλιόν τ’ἀκάμαντα σελήνην τε πλήθουσαν,
ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα, τά τ’οὐρανὸς ἐστεφάνωται,
Πληϊάδας θ’Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος
Ἄρκτόν θ’,ἣν καὶ Ἄμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν,
τ’αὐτοῦ στρέφεται καί τ’Ὠρίωνα δοκεύει,
οἴη δ’ἄμμορός ἐστι λοετρῶν Ὠκεανοῖο.
ἐν δὲ δύω ποίησε πόλεις μερόπων ἀνθρώπων
καλάς. ἐν τῇ μέν ῥα γάμοι τ’ἔσαν εἰλαπίναι τε,
νύμφας δ’ἐκ θαλάμων δαΐδων ὕπο λαμπομενάων
ἠγίνεον ἀν ἄστυ, πολὺς δ’ὑμέναιος ὀρώρει·
κοῦροι δ’ὀρχηστῆρες ἐδίνεον, ἐν δ’ἄρα τοῖσιν
αὐλοὶ φόρμιγγές τε βοὴν ἔχον· αἳ δὲ γυναῖκες
ἱστάμεναι θαύμαζον ἐπ προθύροισιν ἑκάστη.
λαοὶ δ’εἰν ἀγορ ἔσαν ἀθρόοι· ἔνθα δὲ νεῖκος
ὠρώρει, δύο δ’ἄνδρες ἐνείκεον εἵνεκα ποινῆς
ἀνδρὸς ἀποφθιμένου· μὲν εὔχετο πάντ’ ἀποδοῦναι
δήμ πιφαύσκων, δ’ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι·
ἄμφω δ’ἱέσθην ἐπ ἴστορι πεῖραρ ἑλέσθαι.
λαοὶ δ’ἀμφοτέροισιν ἐπήπυον ἀμφὶς ἀρωγοί·
κήρυκες δ’ἄρα λαὸν ἐρήτυον· οἳ δὲ γέροντες
εἵατ’ ἐπ ξεστοῖσι λίθοις ερ ἐν κύκλῳ,
σκῆπτρα δὲ κηρύκων ἐν χέρσ’ ἔχον εροφώνων·
τοῖσιν ἔπειτ’ ϊσσον, ἀμοιβηδὶς δὲ δίκαζον.
κεῖτο δ’ἄρ’ ἐν μέσσοισι δύω χρυσοῖο τάλαντα,
τῷ δόμεν ὃς μετ τοῖσι δίκην ἰθύντατα εἴποι.
τὴν δ’ἑτέρην πόλιν ἀμφ δύω στρατοὶ ατο λαῶν
τεύχεσι λαμπόμενοι· δίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή,
διαπραθέειν ἄνδιχα πάντα δάσασθαι
κτῆσιν ὅσην πτολίεθρον ἐπήρατον ἐντὸς εργεν·
οἳ δ’οὔ πω πείθοντο, λόχ δ’ὑπεθωρήσσοντο.
τεῖχος μέν ῥ’ἄλοχοί τε φίλαι καὶ νήπια τέκνα
ῥύατ’ ἐφεσταότες, μετ δ’ἀνέρες οὓς ἔχε γῆρας·
οἳ δ’ἴσαν· ἦρχε δ’ἄρά σφιν Ἄρης καὶ Παλλὰς Ἀθήνη
ἄμφω χρυσείω, χρύσεια δὲ εἵματα ἕσθην,
καλ καὶ μεγάλω σὺν τεύχεσιν, ὥς τε θεώ περ
ἀμφὶς ἀριζήλω· λαοὶ δ’ὑπολίζονες ἦσαν.
οἳ δ’ὅτε δή ῥ’ἵκανον ὅθι σφίσιν εἶκε λοχῆσαι
ἐν ποταμῷ, ὅθι τ’ἀρδμὸς ην πάντεσσι βοτοῖσιν,
ἔνθ’ ἄρα τοί γ’ἵζοντ’ εἰλυμένοι αἴθοπι χαλκῷ.
τοῖσι δ’ἔπειτ’ ἀπάνευθε δύω σκοποὶ εἵατο λαῶν
δέγμενοι ὁππότε μῆλα ἰδοίατο καὶ ἕλικας βοῦς.
οἳ δὲ τάχα προγένοντο, δύω δ’ἅμ’ ἕποντο νομες
τερπόμενοι σύριγξι· δόλον δ’οὔ τι προνόησαν.
οἳ μὲν τὰ προϊδόντες ἐπέδραμον, ὦκα δ’ἔπειτα
τάμνοντ’ ἀμφ βοῶν ἀγέλας καὶ πώεα καλ
ἀργεννέων οἰῶν, κτεῖνον δ’ἐπ μηλοβοτῆρας.
οἳ δ’ὡς οὖν ἐπύθοντο πολὺν κέλαδον παρ βουσὶν
εἰράων προπάροιθε καθήμενοι, αὐτίκ’ ἐφ’ ἵππων
βάντες ερσιπόδων μετεκίαθον, αἶψα δ’ἵκοντο.
στησάμενοι δ’ἐμάχοντο μάχην ποταμοῖο παρ’ ὄχθας,
βάλλον δ’ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν.
ἐν δ’Ἔρις ἐν δὲ Κυδοιμὸς ὁμίλεον, ἐν δ’ὀλο Κήρ,
ἄλλον ζωὸν ἔχουσα νεούτατον, ἄλλον ουτον,
ἄλλον τεθνηῶτα κατ μόθον ἕλκε ποδοῖιν·
εἷμα δ’ἔχ’ ἀμφ’ ὤμοισι δαφοινεὸν αἵματι φωτῶν.
ὡμίλευν δ’ὥς τε ζωοὶ βροτοὶ ἠδ’ ἐμάχοντο,
νεκρούς τ’ἀλλήλων ἔρυον κατατεθνηῶτας.
ἐν δ’ἐτίθει νειὸν μαλακὴν πίειραν ἄρουραν
εὐρεῖαν τρίπολον· πολλοὶ δ’ἀροτῆρες ἐν αὐτ
ζεύγεα δινεύοντες ἐλάστρεον ἔνθα καὶ ἔνθα.
οἳ δ’ὁπότε στρέψαντες ἱκοίατο τέλσον ἀρούρης,
τοῖσι δ’ἔπειτ’ ἐν χερσ δέπας μελιηδέος οἴνου
δόσκεν ἀνὴρ ἐπιών· τοὶ δὲ στρέψασκον ἀν’ ὄγμους,
έμενοι νειοῖο βαθείης τέλσον ἱκέσθαι.
δὲ μελαίνετ’ ὄπισθεν, ἀρηρομέν δὲ ῴκει,
χρυσείη περ οῦσα· τὸ δὴ περ θαῦμα τέτυκτο.
ἐν δ’ἐτίθει τέμενος βασιλήϊον· ἔνθα δ’ἔριθοι
ἤμων ὀξείας δρεπάνας ἐν χερσὶν ἔχοντες.
δράγματα δ’ἄλλα μετ’ ὄγμον ἐπήτριμα πῖπτον ἔραζε,
ἄλλα δ’ἀμαλλοδετῆρες ἐν ἐλλεδανοῖσι δέοντο.
τρεῖς δ’ἄρ’ ἀμαλλοδετῆρες ἐφέστασαν· αὐτὰρ ὄπισθε
παῖδες δραγμεύοντες ἐν ἀγκαλίδεσσι φέροντες
ἀσπερχὲς πάρεχον· βασιλεὺς δ’ἐν τοῖσι σιωπ
σκῆπτρον ἔχων ἑστήκει ἐπ’ ὄγμου γηθόσυνος κῆρ.
κήρυκες δ’ἀπάνευθεν ὑπ δρυ δαῖτα πένοντο,
βοῦν δ’ἱερεύσαντες μέγαν ἄμφεπον· αἳ δὲ γυναῖκες
δεῖπνον ἐρίθοισιν λεύκ’ ἄλφιτα πολλ πάλυνον.
ἐν δ’ἐτίθει σταφυλῇσι μέγα βρίθουσαν ἀλωὴν
καλὴν χρυσείην· μέλανες δ’ἀν βότρυες ἦσαν,
ἑστήκει δὲ κάμαξι διαμπερὲς ἀργυρέῃσιν.
ἀμφ δὲ κυανέην κάπετον, περ δ’ἕρκος ἔλασσε
κασσιτέρου· μία δ’οἴη ἀταρπιτὸς εν ἐπ’ αὐτήν,
τῇ νίσοντο φορες ὅτε τρυγόεν ἀλωήν.
παρθενικαὶ δὲ καὶ ΐθεοι ἀταλ φρονέοντες
πλεκτοῖς ἐν ταλάροισι φέρον μελιηδέα καρπόν.
τοῖσιν δ’ἐν μέσσοισι πάϊς φόρμιγγι λιγεί
ἱμερόεν κιθάριζε, λίνον δ’ὑπ καλὸν ειδε
λεπταλέ φωνῇ· τοὶ δὲ ῥήσσοντες ἁμαρτ
μολπ τ’ἰυγμ τε ποσ σκαίροντες ἕποντο.
ἐν δ’ἀγέλην ποίησε βοῶν ὀρθοκραιράων·
αἳ δὲ βόες χρυσοῖο τετεύχατο κασσιτέρου τε,
μυκηθμ δ’ἀπ κόπρου ἐπεσσεύοντο νομὸν δὲ
πὰρ ποταμὸν κελάδοντα, παρ ῥοδανὸν δονακα.
χρύσειοι δὲ νομες ἅμ’ ἐστιχόωντο βόεσσι
τέσσαρες, ἐννέα δέ σφι κύνες πόδας ἀργοὶ ἕποντο.
σμερδαλέω δὲ λέοντε δύ’ ἐν πρώτῃσι βόεσσι
ταῦρον ἐρύγμηλον ἐχέτην· δὲ μακρ μεμυκὼς
ἕλκετο· τὸν δὲ κύνες μετεκίαθον ἠδ’ αἰζηοί.
τὼ μὲν ἀναρρήξαντε βοὸς μεγάλοιο βοείην
ἔγκατα καὶ μέλαν αἷμα λαφύσσετον· οἳ δὲ νομες
αὔτως ἐνδίεσαν ταχέας κύνας ὀτρύνοντες.
οἳ δ’ἤτοι δακέειν μὲν ἀπετρωπῶντο λεόντων,
ἱστάμενοι δὲ μάλ’ ἐγγὺς ὑλάκτεον ἔκ τ’ἀλέοντο.
ἐν δὲ νομὸν ποίησε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
ἐν καλ βήσσ μέγαν οἰῶν ἀργεννάων,
σταθμούς τε κλισίας τε κατηρεφέας ἰδ σηκούς.
ἐν δὲ χορὸν ποίκιλλε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις,
τῷ ἴκελον οἷόν ποτ’ ἐν Κνωσ εὐρεί
Δαίδαλος ἤσκησεν καλλιπλοκάμ Ἀριάδνῃ.
ἔνθα μὲν ΐθεοι καὶ παρθένοι ἀλφεσίβοιαι
ὀρχεῦντ’ ἀλλήλων ἐπ καρπ χεῖρας ἔχοντες.
τῶν δ’αἳ μὲν λεπτὰς ὀθόνας ἔχον, οἳ δὲ χιτῶνας
εἵατ’ ϋννήτους, ἦκα στίλβοντας ἐλαίῳ·
καί ῥ’αἳ μὲν καλὰς στεφάνας ἔχον, οἳ δὲ μαχαίρας
εἶχον χρυσείας ἐξ ἀργυρέων τελαμώνων.
οἳ δ’ὁτ μὲν θρέξασκον ἐπισταμένοισι πόδεσσι
ῥεῖα μάλ’, ὡς ὅτε τις τροχὸν ἄρμενον ἐν παλάμῃσιν
ἑζόμενος κεραμεὺς πειρήσεται, αἴ κε θέῃσιν·
ἄλλοτε δ’αὖ θρέξασκον ἐπ στίχας ἀλλήλοισι.
πολλὸς δ’ἱμερόεντα χορὸν περιίσταθ’ ὅμιλος
τερπόμενοι· δοι δὲ κυβιστητῆρε κατ’ αὐτοὺς
μολπῆς ἐξάρχοντες ἐδίνευον κατ μέσσους.
ἐν δ’ἐτίθει ποταμοῖο μέγα σθένος Ὠκεανοῖο
ἄντυγα πὰρ πυμάτην σάκεος πύκα ποιητοῖο.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε σάκος μέγα τε στιβαρόν τε,
τεῦξ’ ἄρα οἱ θώρηκα φαεινότερον πυρὸς αὐγῆς,
τεῦξε δέ οἱ κόρυθα βριαρὴν κροτάφοις ἀραρυῖαν
καλὴν δαιδαλέην, ἐπ δὲ χρύσεον λόφον ἧκε,
τεῦξε δέ οἱ κνημῖδας ανοῦ κασσιτέροιο.
αὐτὰρ ἐπεὶ πάνθ’ ὅπλα κάμε κλυτὸς ἀμφιγυήεις,
μητρὸς Ἀχιλλος θῆκε προπάροιθεν είρας.
δ’ἴρηξ ὣς ἆλτο κατ’ Οὐλύμπου νιφόεντος
τεύχεα μαρμαίροντα παρ’ Ἡφαίστοιο φέρουσα.