οὐδ’ ἔλαθ’ Ἀτρέος υἱὸν ἀρηΐφιλον Μενέλαον
Πάτροκλος Τρώεσσι δαμεὶς ἐν δηϊοτῆτι.
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,
ἀμφ δ’ἄρ’ αὐτ βαῖν’ ὥς τις περ πόρτακι μήτηρ
πρωτοτόκος κινυρ οὐ πρὶν εἰδυῖα τόκοιο·
ὣς περ Πατρόκλ βαῖνε ξανθὸς Μενέλαος.
πρόσθε δέ οἱ δόρυ τ’ἔσχε καὶ ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην,
τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γ’ἀντίος ἔλθοι.
οὐδ’ ἄρα Πάνθου υἱὸς ϋμμελίης ἀμέλησε
Πατρόκλοιο πεσόντος ἀμύμονος· ἄγχι δ’ἄρ’ αὐτοῦ
ἔστη, καὶ προσέειπεν ἀρηΐφιλον Μενέλαον·
Ἀτρεΐδη Μενέλαε διοτρεφὲς ὄρχαμε λαῶν
χάζεο, λεῖπε δὲ νεκρόν, α δ’ἔναρα βροτόεντα·
οὐ γάρ τις πρότερος Τρώων κλειτῶν τ’ἐπικούρων
Πάτροκλον βάλε δουρ κατ κρατερὴν ὑσμίνην·
τώ με α κλέος ἐσθλὸν ἐν Τρώεσσιν ἀρέσθαι,
μή σε βάλω, ἀπ δὲ μελιηδέα θυμὸν ἕλωμαι.
τὸν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·
Ζεῦ πάτερ οὐ μὲν καλὸν ὑπέρβιον εὐχετάασθαι.
οὔτ’ οὖν παρδάλιος τόσσον μένος οὔτε λέοντος
οὔτε συὸς κάπρου ὀλοόφρονος, οὗ τε μέγιστος
θυμὸς ἐν στήθεσσι περ σθένεϊ βλεμεαίνει,
ὅσσον Πάνθου υἷες ϋμμελίαι φρονέουσιν.
οὐδ μὲν οὐδ βίη Ὑπερήνορος ἱπποδάμοιο
ἧς ἥβης ἀπόνηθ’, ὅτε μ’ὤνατο καί nbsp;μ’ὑπέμεινε
καί μ’ἔφατ’ ἐν Δαναοῖσιν ἐλέγχιστον πολεμιστὴν
ἔμμεναι· οὐδέ φημι πόδεσσί γε οἷσι κιόντα
εὐφρῆναι ἄλοχόν τε φίλην κεδνούς τε τοκας.
ὥς θην καὶ σὸν ἐγ λύσω μένος εἴ κέ μευ ἄντα
στήῃς· ἀλλά σ’ἔγωγ’ ἀναχωρήσαντα κελεύω
ἐς πληθὺν έναι, μηδ’ ἀντίος ἵστασ’ ἐμεῖο
πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.
ὣς φάτο, τὸν δ’οὐ πεῖθεν· ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·
νῦν μὲν δὴ Μενέλαε διοτρεφὲς μάλα τείσεις
γνωτὸν ἐμὸν τὸν ἔπεφνες, ἐπευχόμενος δ’ἀγορεύεις,
χήρωσας δὲ γυναῖκα μυχ θαλάμοιο νέοιο,
ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας.
κέ σφιν δειλοῖσι γόου κατάπαυμα γενοίμην
εἴ κεν ἐγ κεφαλήν τε τεὴν καὶ τεύχε’ ἐνείκας
Πάνθ ἐν χείρεσσι βάλω καὶ Φρόντιδι δίῃ.
ἀλλ’ οὐ μὰν ἔτι δηρὸν ἀπείρητος πόνος ἔσται
οὐδ’ ἔτ’ ἀδήριτος ἤτ’ ἀλκῆς ἤτε φόβοιο.
ὣς εἰπὼν οὔτησε κατ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην·
οὐδ’ ἔρρηξεν χαλκός, ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμ
ἀσπίδ’ ἐν κρατερῇ· δὲ δεύτερος ὄρνυτο χαλκ
Ἀτρεΐδης Μενέλαος ἐπευξάμενος Δι πατρί·
ἂψ δ’ἀναχαζομένοιο κατ στομάχοιο θέμεθλα
νύξ’, ἐπ δ’αὐτὸς ἔρεισε βαρεί χειρ πιθήσας·
ἀντικρ δ’ἁπαλοῖο δι’ αὐχένος ἤλυθ’ ἀκωκή,
δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
αἵματί οἱ δεύοντο κόμαι Χαρίτεσσιν ὁμοῖαι
πλοχμοί θ’,οἳ χρυσ τε καὶ ἀργύρ ἐσφήκωντο.
οἷον δὲ τρέφει ἔρνος ἀνὴρ ἐριθηλὲς ἐλαίης
χώρ ἐν οἰοπόλῳ, ὅθ’ ἅλις ἀναβέβροχεν ὕδωρ,
καλὸν τηλεθάον· τὸ δέ τε πνοιαὶ δονέουσι
παντοίων ἀνέμων, καί τε βρύει ἄνθεϊ λευκῷ·
ἐλθὼν δ’ἐξαπίνης ἄνεμος σὺν λαίλαπι πολλ
βόθρου τ’ἐξέστρεψε καὶ ἐξετάνυσσ’ ἐπ γαίῃ·
τοῖον Πάνθου υἱὸν ϋμμελίην Εὔφορβον
Ἀτρεΐδης Μενέλαος ἐπεὶ κτάνε τεύχε’ ἐσύλα.
ὡς δ’ὅτε τίς τε λέων ὀρεσίτροφος ἀλκ πεποιθὼς
βοσκομένης ἀγέλης βοῦν ἁρπάσ τις ἀρίστη·
τῆς δ’ἐξ αὐχέν’ αξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσι
πρῶτον, ἔπειτα δέ θ’αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσει
δῃῶν· ἀμφ δὲ τόν γε κύνες τ’ἄνδρές τε νομες
πολλ μάλ’ ύζουσιν ἀπόπροθεν οὐδ’ ἐθέλουσιν
ἀντίον ἐλθέμεναι· μάλα γὰρ χλωρὸν δέος αἱρεῖ·
ὣς τῶν οὔ τινι θυμὸς ἐν στήθεσσιν ἐτόλμα
ἀντίον ἐλθέμεναι Μενελάου κυδαλίμοιο.
ἔνθά κε ῥεῖα φέροι κλυτ τεύχεα Πανθοΐδαο
Ἀτρεΐδης, εἰ μή οἱ ἀγάσσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
ὅς ῥά οἱ Ἕκτορ’ ἐπῶρσε θο ἀτάλαντον Ἄρηϊ
ἀνέρι εἰσάμενος Κικόνων ἡγήτορι Μέντῃ·
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Ἕκτορ νῦν σὺ μὲν ὧδε θέεις ἀκίχητα διώκων
ἵππους Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δ’ἀλεγεινοὶ
ἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδ’ ὀχέεσθαι
ἄλλ γ’ἢ Ἀχιλϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.
τόφρα δέ τοι Μενέλαος ἀρήϊος Ἀτρέος υἱὸς
Πατρόκλ περιβὰς Τρώων τὸν ἄριστον ἔπεφνε
Πανθοΐδην Εὔφορβον, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς.
ὣς εἰπὼν μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν,
Ἕκτορα δ’αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἀμφ μελαίνας·
πάπτηνεν δ’ἄρ’ ἔπειτα κατ στίχας, αὐτίκα δ’ἔγνω
τὸν μὲν ἀπαινύμενον κλυτ τεύχεα, τὸν δ’ἐπ γαί
κείμενον· ἔρρει δ’αἷμα κατ’ οὐταμένην ὠτειλήν.
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκ
ὀξέα κεκλήγων φλογ εἴκελος Ἡφαίστοιο
ἀσβέστῳ· οὐδ’ υἱὸν λάθεν Ἀτρέος ὀξ βοήσας·
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγὼν εἰ μέν κε λίπω κάτα τεύχεα καλ
Πάτροκλόν θ’,ὃς κεῖται ἐμῆς ἕνεκ’ ἐνθάδε τιμῆς,
μή τίς μοι Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηται.
εἰ δέ κεν Ἕκτορι μοῦνος ὼν καὶ Τρωσ μάχωμαι
αἰδεσθείς, μή πώς με περιστήωσ’ ἕνα πολλοί·
Τρῶας δ’ἐνθάδε πάντας ἄγει κορυθαίολος Ἕκτωρ.
ἀλλ τί μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;
ὁππότ’ ἀνὴρ ἐθέλ πρὸς δαίμονα φωτ μάχεσθαι
ὅν κε θεὸς τιμᾷ, τάχα οἱ μέγα πῆμα κυλίσθη.
τώ μ’οὔ τις Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηται
Ἕκτορι χωρήσαντ’, ἐπεὶ ἐκ θεόφιν πολεμίζει.
εἰ δέ που Αἴαντός γε βοὴν ἀγαθοῖο πυθοίμην,
ἄμφω κ’αὖτις όντες ἐπιμνησαίμεθα χάρμης
καὶ πρὸς δαίμονά περ, εἴ πως ἐρυσαίμεθα νεκρὸν
Πηλεΐδ Ἀχιλϊ· κακῶν δέ κε φέρτατον εἴη.
εἷος ταῦθ’ ὅρμαινε κατ φρένα καὶ κατ θυμὸν
τόφρα δ’ἐπ Τρώων στίχες ἤλυθον· ἦρχε δ’ἄρ’ Ἕκτωρ.
αὐτὰρ γ’ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, λεῖπε δὲ νεκρὸν
ἐντροπαλιζόμενος ὥς τε λὶς ϋγένειος,
ὅν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπ σταθμοῖο δίωνται
ἔγχεσι καὶ φωνῇ· τοῦ δ’ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορ
παχνοῦται, έκων δέ τ’ἔβη ἀπ μεσσαύλοιο·
ὣς ἀπ Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος.
στῆ δὲ μεταστρεφθεὶς ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων
παπταίνων Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.
τὸν δὲ μάλ’ αἶψ’ ἐνόησε μάχης ἐπ’ ἀριστερ πάσης
θαρσύνονθ’ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι·
θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον ἔμβαλε Φοῖβος Ἀπόλλων·
βῆ δὲ θέειν, εἶθαρ δὲ παριστάμενος ἔπος ηὔδα.
Αἶαν δεῦρο πέπον, περ Πατρόκλοιο θανόντος
σπεύσομεν, αἴ κε νέκυν περ Ἀχιλλϊ προφέρωμεν
γυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχε’ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.
ὣς ἔφατ’, Αἴαντι δὲ δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε·
βῆ δὲ δι προμάχων, ἅμα δὲ ξανθὸς Μενέλαος.
Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον ἐπεὶ κλυτ τεύχε’ ἀπηύρα,
ἕλχ’ ἵν’ ἀπ’ ὤμοιιν κεφαλὴν τάμοι ὀξέϊ χαλκῷ,
τὸν δὲ νέκυν Τρῳῇσιν ἐρυσσάμενος κυσ δοίη.
Αἴας δ’ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ΰτε πύργον·
Ἕκτωρ δ’ἂψ ἐς ὅμιλον ὼν ἀνεχάζεθ’ ἑταίρων,
ἐς δίφρον δ’ἀνόρουσε· δίδου δ’ὅ γε τεύχεα καλ
Τρωσ φέρειν προτ ἄστυ, μέγα κλέος ἔμμεναι αὐτῷ.
Αἴας δ’ἀμφ Μενοιτιάδ σάκος εὐρ καλύψας
ἑστήκει ὥς τίς τε λέων περ οἷσι τέκεσσιν,
ῥά τε νήπι’ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλ
ἄνδρες ἐπακτῆρες· δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει,
πᾶν δέ τ’ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτων·
ὣς Αἴας περ Πατρόκλ ἥρωϊ βεβήκει.
Ἀτρεΐδης δ’ἑτέρωθεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος
ἑστήκει, μέγα πένθος ἐν στήθεσσιν έξων.
Γλαῦκος δ’Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶν
Ἕκτορ’ ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπ ἠνίπαπε μύθῳ·
Ἕκτορ εἶδος ἄριστε μάχης ἄρα πολλὸν ἐδεύεο.
σ’αὔτως κλέος ἐσθλὸν ἔχει φύξηλιν όντα.
φράζεο νῦν ὅππως κε πόλιν καὶ ἄστυ σαώσῃς
οἶος σὺν λαοῖς τοὶ Ἰλί ἐγγεγάασιν·
οὐ γάρ τις Λυκίων γε μαχησόμενος Δαναοῖσιν
εἶσι περ πτόλιος, ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις εν
μάρνασθαι δηίοισιν ἐπ’ ἀνδράσι νωλεμὲς αἰεί.
πῶς κε σὺ χείρονα φῶτα σαώσειας μεθ’ ὅμιλον
σχέτλι’, ἐπεὶ Σαρπηδόν’ ἅμα ξεῖνον καὶ ἑταῖρον
κάλλιπες Ἀργείοισιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσθαι,
ὅς τοι πόλλ’ ὄφελος γένετο πτόλεΐ τε καὶ αὐτ
ζωὸς ών· νῦν δ’οὔ οἱ ἀλαλκέμεναι κύνας ἔτλης.
τὼ νῦν εἴ τις ἐμοὶ Λυκίων ἐπιπείσεται ἀνδρῶν
οἴκαδ’ ἴμεν, Τροί δὲ πεφήσεται αἰπὺς ὄλεθρος.
εἰ γὰρ νῦν Τρώεσσι μένος πολυθαρσὲς ἐνείη
ἄτρομον, οἷόν τ’ἄνδρας ἐσέρχεται οἳ περ πάτρης
ἀνδράσι δυσμενέεσσι πόνον καὶ δῆριν ἔθεντο,
αἶψά κε Πάτροκλον ἐρυσαίμεθα Ἴλιον εἴσω.
εἰ δ’οὗτος προτ ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτος
ἔλθοι τεθνηὼς καί μιν ἐρυσαίμεθα χάρμης,
αἶψά κεν Ἀργεῖοι Σαρπηδόνος ἔντεα καλ
λύσειαν, καί κ’αὐτὸν ἀγοίμεθα Ἴλιον εἴσω·
τοίου γὰρ θεράπων πέφατ’ ἀνέρος, ὃς μέγ’ ἄριστος
Ἀργείων παρ νηυσ καὶ ἀγχέμαχοι θεράποντες.
ἀλλ σύ γ’Αἴαντος μεγαλήτορος οὐκ ἐτάλασσας
στήμεναι ἄντα κατ’ ὄσσε ἰδὼν δηίων ἐν ϋτῇ,
οὐδ’ ἰθὺς μαχέσασθαι, ἐπεὶ σέο φέρτερός ἐστι.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
Γλαῦκε τί δὲ σὺ τοῖος ὼν ὑπέροπλον ειπες;
πόποι τ’ἐφάμην σὲ περ φρένας ἔμμεναι ἄλλων
τῶν ὅσσοι Λυκίην ἐριβώλακα ναιετάουσι·
νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας οἷον ειπες,
ὅς τέ με φῂς Αἴαντα πελώριον οὐχ ὑπομεῖναι.
οὔ τοι ἐγὼν ἔρριγα μάχην οὐδ κτύπον ἵππων·
ἀλλ’ αἰεί τε Διὸς κρείσσων νόος αἰγιόχοιο,
ὅς τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ ἀφείλετο νίκην
ῥηϊδίως, ὁτ δ’αὐτὸς ἐποτρύνει μαχέσασθαι.
ἀλλ’ ἄγε δεῦρο πέπον, παρ’ ἔμ’ ἵστασο καὶ ἴδε ἔργον,
πανημέριος κακὸς ἔσσομαι, ὡς ἀγορεύεις,
τινα καὶ Δαναῶν ἀλκῆς μάλα περ μεμαῶτα
σχήσω ἀμυνέμεναι περ Πατρόκλοιο θανόντος.
ὣς εἰπὼν Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταί,
ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,
ὄφρ’ ἂν ἐγὼν Ἀχιλος ἀμύμονος ἔντεα δύω
καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξα κατακτάς.
ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ
δηΐου ἐκ πολέμοιο· θέων δ’ἐκίχανεν ἑταίρους
ὦκα μάλ’ οὔ πω τῆλε ποσ κραιπνοῖσι μετασπών,
οἳ προτ ἄστυ φέρον κλυτ τεύχεα Πηλεΐωνος.
στὰς δ’ἀπάνευθε μάχης πολυδακρύου ἔντε’ ἄμειβεν·
ἤτοι μὲν τὰ δῶκε φέρειν προτ Ἴλιον ἱρὴν
Τρωσ φιλοπτολέμοισιν, δ’ἄμβροτα τεύχεα δῦνε
Πηλεΐδεω Ἀχιλος οἱ θεοὶ Οὐρανίωνες
πατρ φίλ ἔπορον· δ’ἄρα παιδ ὄπασσε
γηράς· ἀλλ’ οὐχ υἱὸς ἐν ἔντεσι πατρὸς ἐγήρα.
τὸν δ’ὡς οὖν ἀπάνευθεν ἴδεν νεφεληγερέτα Ζεὺς
τεύχεσι Πηλεΐδαο κορυσσόμενον θείοιο,
κινήσας ῥα κάρη προτ ὃν μυθήσατο θυμόν·
δείλ’ οὐδέ τί τοι θάνατος καταθύμιός ἐστιν
ὃς δή τοι σχεδὸν εἶσι· σὺ δ’ἄμβροτα τεύχεα δύνεις
ἀνδρὸς ἀριστος, τόν τε τρομέουσι καὶ ἄλλοι·
τοῦ δὴ ἑταῖρον ἔπεφνες ἐνηέα τε κρατερόν τε,
τεύχεα δ’οὐ κατ κόσμον ἀπ κρατός τε καὶ ὤμων
εἵλευ· ἀτάρ τοι νῦν γε μέγα κράτος ἐγγυαλίξω,
τῶν ποινὴν τοι οὔ τι μάχης ἐκνοστήσαντι
δέξεται Ἀνδρομάχη κλυτ τεύχεα Πηλεΐωνος.
καὶ κυανέῃσιν ἐπ’ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων.
Ἕκτορι δ’ἥρμοσε τεύχε’ ἐπ χροΐ, δῦ δέ μιν Ἄρης
δεινὸς ἐνυάλιος, πλῆσθεν δ’ἄρα οἱ μέλε’ ἐντὸς
ἀλκῆς καὶ σθένεος· μετ δὲ κλειτοὺς ἐπικούρους
βῆ ῥα μέγα άχων· ἰνδάλλετο δέ σφισι πᾶσι
τεύχεσι λαμπόμενος μεγαθύμου Πηλεΐωνος.
ὄτρυνεν δὲ ἕκαστον ἐποιχόμενος ἐπέεσσι
Μέσθλην τε Γλαῦκόν τε Μέδοντά τε Θερσίλοχόν τε
Ἀστεροπαῖόν τε Δεισήνορά θ’Ἱππόθοόν τε
Φόρκυν τε Χρομίον τε καὶ Ἔννομον οἰωνιστήν·
τοὺς γ’ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
κέκλυτε μυρία φῦλα περικτιόνων ἐπικούρων·
οὐ γὰρ ἐγ πληθὺν διζήμενος οὐδ χατίζων
ἐνθάδ’ ἀφ’ ὑμετέρων πολίων ἤγειρα ἕκαστον,
ἀλλ’ ἵνα μοι Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα
προφρονέως ῥύοισθε φιλοπτολέμων ὑπ’ Ἀχαιῶν.
τὰ φρονέων δώροισι κατατρύχω καὶ ἐδωδ
λαούς, ὑμέτερον δὲ ἑκάστου θυμὸν έξω.
τώ τις νῦν ἰθὺς τετραμμένος ἀπολέσθω
σαωθήτω· γὰρ πολέμου αριστύς.
ὃς δέ κε Πάτροκλον καὶ τεθνηῶτά περ ἔμπης
Τρῶας ἐς ἱπποδάμους ἐρύσῃ, εἴξ δέ οἱ Αἴας,
ἥμισυ τῷ ἐνάρων ἀποδάσσομαι, ἥμισυ δ’αὐτὸς
ἕξω ἐγώ· τὸ δέ οἱ κλέος ἔσσεται ὅσσον ἐμοί περ.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἰθὺς Δαναῶν βρίσαντες ἔβησαν
δούρατ’ ἀνασχόμενοι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸς
νεκρὸν ὑπ’ Αἴαντος ἐρύειν Τελαμωνιάδαο
νήπιοι· τε πολέσσιν ἐπ’ αὐτ θυμὸν ἀπηύρα.
καὶ τότ’ ἄρ’ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·
πέπον Μενέλαε διοτρεφὲς οὐκέτι νῶϊ
ἔλπομαι αὐτώ περ νοστησέμεν ἐκ πολέμοιο.
οὔ τι τόσον νέκυος περιδείδια Πατρόκλοιο,
ὅς κε τάχα Τρώων κορέει κύνας ἠδ’ οἰωνούς,
ὅσσον ἐμ κεφαλ περιδείδια μή τι πάθῃσι,
καὶ σῇ, ἐπεὶ πολέμοιο νέφος περ πάντα καλύπτει
Ἕκτωρ, ἡμῖν δ’αὖτ’  ἀναφαίνεται αἰπὺς ὄλεθρος.
ἀλλ’ ἄγ’ ἀριστας Δαναῶν κάλει, ἤν τις ἀκούσῃ.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·
φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
οἵ τε παρ’ Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελά
δήμια πίνουσιν καὶ σημαίνουσιν ἕκαστος
λαοῖς· ἐκ δὲ Διὸς τιμ καὶ κῦδος ὀπηδεῖ.
ἀργαλέον δέ μοί ἐστι διασκοπιᾶσθαι ἕκαστον
ἡγεμόνων· τόσση γὰρ ἔρις πολέμοιο δέδηεν·
ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω, νεμεσιζέσθω δ’ἐν θυμ
Πάτροκλον Τρῳῇσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι.
ὣς ἔφατ’, ὀξ δ’ἄκουσεν ϊλος ταχὺς Αἴας·
πρῶτος δ’ἀντίος ἦλθε θέων ἀν δηϊοτῆτα,
τὸν δὲ μετ’ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων Ἰδομενος
Μηριόνης ἀτάλαντος Ἐνυαλί ἀνδρειφόντῃ.
τῶν δ’ἄλλων τίς κεν ᾗσι φρεσὶν οὐνόματ’ εἴποι,
ὅσσοι δὴ μετόπισθε μάχην ἤγειραν Ἀχαιῶν;
Τρῶες δὲ προὔτυψαν ολλέες· ἦρχε δ’ἄρ’ Ἕκτωρ.
ὡς δ’ὅτ’ ἐπ προχοῇσι διιπετέος ποταμοῖο
βέβρυχεν μέγα κῦμα ποτ ῥόον, ἀμφ δέ τ’ἄκραι
ϊόνες βοόωσιν ἐρευγομένης ἁλὸς ἔξω,
τόσσ ἄρα Τρῶες αχ ἴσαν. αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
ἕστασαν ἀμφ Μενοιτιάδ ἕνα θυμὸν ἔχοντες
φραχθέντες σάκεσιν χαλκήρεσιν· ἀμφ δ’ἄρά σφι
λαμπρῇσιν κορύθεσσι Κρονίων έρα πολλὴν
χεῦ’, ἐπεὶ οὐδ Μενοιτιάδην ἔχθαιρε πάρος γε,
ὄφρα ζωὸς ὼν θεράπων ἦν Αἰακίδαο·
μίσησεν δ’ἄρα μιν δηίων κυσ κύρμα γενέσθαι
Τρῳῇσιν· τὼ καί οἱ ἀμυνέμεν ὦρσεν ἑταίρους.
ὦσαν δὲ πρότεροι Τρῶες ἑλίκωπας Ἀχαιούς·
νεκρὸν δὲ προλιπόντες ὑπέτρεσαν, οὐδέ τιν’ αὐτῶν
Τρῶες ὑπέρθυμοι ἕλον ἔγχεσιν έμενοί περ,
ἀλλ νέκυν ἐρύοντο· μίνυνθα δὲ καὶ τοῦ Ἀχαιοὶ
μέλλον ἀπέσσεσθαι· μάλα γάρ σφεας ὦκ’ ἐλέλιξεν
Αἴας, ὃς περ μὲν εἶδος, περ δ’ἔργα τέτυκτο
τῶν ἄλλων Δαναῶν μετ’ ἀμύμονα Πηλεΐωνα.
ἴθυσεν δὲ δι προμάχων συ εἴκελος ἀλκὴν
καπρίῳ, ὅς τ’ἐν ὄρεσσι κύνας θαλερούς τ’αἰζηοὺς
ῥηϊδίως ἐκέδασσεν, ἑλιξάμενος δι βήσσας·
ὣς υἱὸς Τελαμῶνος ἀγαυοῦ φαίδιμος Αἴας
ῥεῖα μετεισάμενος Τρώων ἐκέδασσε φάλαγγας
οἳ περ Πατρόκλ βέβασαν, φρόνεον δὲ μάλιστα
ἄστυ πότι σφέτερον ἐρύειν καὶ κῦδος ἀρέσθαι.
ἤτοι τὸν Λήθοιο Πελασγοῦ φαίδιμος υἱὸς
Ἱππόθοος ποδὸς ἕλκε κατ κρατερὴν ὑσμίνην
δησάμενος τελαμῶνι παρ σφυρὸν ἀμφ τένοντας
Ἕκτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος· τάχα δ’αὐτ
ἦλθε κακόν, τό οἱ οὔ τις ἐρύκακεν εμένων περ.
τὸν δ’υἱὸς Τελαμῶνος ἐπαΐξας δι’ ὁμίλου
πλῆξ’ αὐτοσχεδίην κυνέης δι χαλκοπαρου·
ἤρικε δ’ἱπποδάσεια κόρυς περ δουρὸς ἀκωκ
πληγεῖσ’ ἔγχεΐ τε μεγάλ καὶ χειρ παχείῃ,
ἐγκέφαλος δὲ παρ’ αὐλὸν ἀνέδραμεν ἐξ ὠτειλῆς
αἱματόεις· τοῦ δ’αὖθι λύθη μένος, ἐκ δ’ἄρα χειρῶν
Πατρόκλοιο πόδα μεγαλήτορος ἧκε χαμᾶζε
κεῖσθαι· δ’ἄγχ’ αὐτοῖο πέσε πρηνὴς ἐπ νεκρ
τῆλ’ ἀπ Λαρίσης ἐριβώλακος, οὐδ τοκεῦσι
θρέπτρα φίλοις ἀπέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼν
ἔπλεθ’ ὑπ’ Αἴαντος μεγαθύμου δουρ δαμέντι.
Ἕκτωρ δ’αὖτ’ Αἴαντος ἀκόντισε δουρ φαεινῷ·
ἀλλ’ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος
τυτθόν· δὲ Σχεδίον μεγαθύμου Ἰφίτου υἱὸν
Φωκήων ὄχ’ ἄριστον, ὃς ἐν κλειτ Πανοπϊ
οἰκία ναιετάασκε πολέσσ’ ἄνδρεσσιν ἀνάσσων,
τὸν βάλ’ ὑπ κληῖδα μέσην· δι δ’ἀμπερὲς ἄκρη
αἰχμ χαλκείη παρ νείατον ὦμον ἀνέσχε·
δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
Αἴας δ’αὖ Φόρκυνα δαΐφρονα Φαίνοπος υἱὸν
Ἱπποθό περιβάντα μέσην κατ γαστέρα τύψε·
ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, δι δ’ἔντερα χαλκὸς
ἤφυσ’· δ’ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
χώρησαν δ’ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ·
Ἀργεῖοι δὲ μέγα αχον, ἐρύσαντο δὲ νεκροὺς
Φόρκυν θ’Ἱππόθοόν τε, λύοντο δὲ τεύχε’ ἀπ’ ὤμων.
ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπ’ Ἀχαιῶν
Ἴλιον εἰσανέβησαν ἀναλκείῃσι δαμέντες,
Ἀργεῖοι δέ κε κῦδος ἕλον καὶ ὑπὲρ Διὸς αἶσαν
κάρτεϊ καὶ σθένεϊ σφετέρῳ· ἀλλ’ αὐτὸς Ἀπόλλων
Αἰνείαν ὄτρυνε δέμας Περίφαντι οικὼς
κήρυκι Ἠπυτίδῃ, ὅς οἱ παρ πατρ γέροντι
κηρύσσων γήρασκε φίλα φρεσ μήδεα εἰδώς·
τῷ μιν εισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·
Αἰνεία πῶς ἂν καὶ ὑπὲρ θεὸν εἰρύσσαισθε
Ἴλιον αἰπεινήν; ὡς δὴ ἴδον ἀνέρας ἄλλους
κάρτεΐ τε σθένεΐ τε πεποιθότας ἠνορέ τε
πλήθεΐ τε σφετέρ καὶ ὑπερδέα δῆμον ἔχοντας·
ἡμῖν δὲ Ζεὺς μὲν πολ βούλεται Δαναοῖσι
νίκην· ἀλλ’ αὐτοὶ τρεῖτ’ ἄσπετον οὐδ μάχεσθε.
ὣς ἔφατ’, Αἰνείας δ’ἑκατηβόλον Ἀπόλλωνα
ἔγνω ἐς ἄντα ἰδών, μέγα δ’Ἕκτορα εἶπε βοήσας·
Ἕκτόρ τ’ἠδ’ ἄλλοι Τρώων ἀγοὶ ἠδ’ ἐπικούρων
αἰδὼς μὲν νῦν ἥδε γ’ ἀρηϊφίλων ὑπ’ Ἀχαιῶν
Ἴλιον εἰσαναβῆναι ἀναλκείῃσι δαμέντας.
ἀλλ’ ἔτι γάρ τίς φησι θεῶν ἐμοὶ ἄγχι παραστὰς
Ζῆν’ ὕπατον μήστωρα μάχης ἐπιτάρροθον εἶναι·
τώ ῥ’ἰθὺς Δαναῶν ομεν, μηδ’ οἵ γε ἕκηλοι
Πάτροκλον νηυσὶν πελασαίατο τεθνηῶτα.
ὣς φάτο, καί ῥα πολ προμάχων ἐξάλμενος ἔστη·
οἳ δ’ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν.
ἔνθ’ αὖτ’ Αἰνείας Λειώκριτον οὔτασε δουρ
υἱὸν Ἀρίσβαντος Λυκομήδεος ἐσθλὸν ἑταῖρον.
τὸν δὲ πεσόντ’ ἐλέησεν ἀρηΐφιλος Λυκομήδης,
στῆ δὲ μάλ’ ἐγγὺς ών, καὶ ἀκόντισε δουρ φαεινῷ,
καὶ βάλεν Ἱππασίδην Ἀπισάονα ποιμένα λαῶν
ἧπαρ ὑπ πραπίδων, εἶθαρ δ’ὑπ γούνατ’ ἔλυσεν,
ὅς ῥ’ἐκ Παιονίης ἐριβώλακος εἰληλούθει,
καὶ δὲ μετ’ Ἀστεροπαῖον ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.
τὸν δὲ πεσόντ’ ἐλέησεν ἀρήϊος Ἀστεροπαῖος,
ἴθυσεν δὲ καὶ πρόφρων Δαναοῖσι μάχεσθαι·
ἀλλ’ οὔ πως ἔτι εἶχε· σάκεσσι γὰρ ἔρχατο πάντ
ἑσταότες περ Πατρόκλῳ, πρὸ δὲ δούρατ’ ἔχοντο.
Αἴας γὰρ μάλα πάντας ἐπῴχετο πολλ κελεύων·
οὔτέ τιν’ ἐξοπίσω νεκροῦ χάζεσθαι ἀνώγει
οὔτέ τινα προμάχεσθαι Ἀχαιῶν ἔξοχον ἄλλων,
ἀλλ μάλ’ ἀμφ’ αὐτ βεβάμεν, σχεδόθεν δὲ μάχεσθαι.
ὣς Αἴας ἐπέτελλε πελώριος, αἵματι δὲ χθὼν
δεύετο πορφυρέῳ, τοὶ δ’ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον
νεκροὶ ὁμοῦ Τρώων καὶ ὑπερμενέων ἐπικούρων
καὶ Δαναῶν· οὐδ’ οἳ γὰρ ἀναιμωτί γε μάχοντο,
παυρότεροι δὲ πολ φθίνυθον· μέμνηντο γὰρ αἰεὶ
ἀλλήλοις ἀν’ ὅμιλον ἀλεξέμεναι φόνον αἰπύν.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρός, οὐδέ κε φαίης
οὔτέ ποτ’ έλιον σῶν ἔμμεναι οὔτε σελήνην·
έρι γὰρ κατέχοντο μάχης ἐπί θ’ὅσσον ἄριστοι
ἕστασαν ἀμφ Μενοιτιάδ κατατεθνηῶτι.
οἳ δ’ἄλλοι Τρῶες καὶ ϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
εὔκηλοι πολέμιζον ὑπ’ αἰθέρι, πέπτατο δ’αὐγ
ελίου ὀξεῖα, νέφος δ’οὐ φαίνετο πάσης
γαίης οὐδ’ ὀρέων· μεταπαυόμενοι δὲ μάχοντο
ἀλλήλων ἀλεείνοντες βέλεα στονόεντα
πολλὸν ἀφεσταότες. τοὶ δ’ἐν μέσ ἄλγε’ ἔπασχον
έρι καὶ πολέμῳ, τείροντο δὲ νηλέϊ χαλκ
ὅσσοι ἄριστοι ἔσαν· δύο δ’οὔ πω φῶτε πεπύσθην
ἀνέρε κυδαλίμω Θρασυμήδης Ἀντίλοχός τε
Πατρόκλοιο θανόντος ἀμύμονος, ἀλλ’ ἔτ’ ἔφαντο
ζωὸν ἐν πρώτ ὁμάδ Τρώεσσι μάχεσθαι.
τὼ δ’ἐπιοσσομένω θάνατον καὶ φύζαν ἑταίρων
νόσφιν ἐμαρνάσθην, ἐπεὶ ὣς ἐπετέλλετο Νέστωρ
ὀτρύνων πόλεμον δὲ μελαινάων ἀπ νηῶν.
τοῖς δὲ πανημερίοις ἔριδος μέγα νεῖκος ὀρώρει
ἀργαλέης· καμάτ δὲ καὶ ἱδρ νωλεμὲς αἰεὶ
γούνατά τε κνῆμαί τε πόδες θ’ὑπένερθεν ἑκάστου
χεῖρές τ’ὀφθαλμοί τε παλάσσετο μαρναμένοιιν
ἀμφ’ ἀγαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο.
ὡς δ’ὅτ’ ἀνὴρ ταύροιο βοὸς μεγάλοιο βοείην
λαοῖσιν δώ τανύειν μεθύουσαν ἀλοιφῇ·
δεξάμενοι δ’ἄρα τοί γε διαστάντες τανύουσι
κυκλόσ’, ἄφαρ δέ τε ἰκμὰς ἔβη, δύνει δέ τ’ἀλοιφ
πολλῶν ἑλκόντων, τάνυται δέ τε πᾶσα δι πρό·
ὣς οἵ γ’ἔνθα καὶ ἔνθα νέκυν ὀλίγ ἐν χώρ
εἵλκεον ἀμφότεροι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸς
Τρωσὶν μὲν ἐρύειν προτ Ἴλιον, αὐτὰρ Ἀχαιοῖς
νῆας ἔπι γλαφυράς· περ δ’αὐτοῦ μῶλος ὀρώρει
ἄγριος· οὐδέ κ’Ἄρης λαοσσόος οὐδέ κ’Ἀθήνη
τόν γε ἰδοῦσ’ ὀνόσαιτ’, οὐδ’ εἰ μάλα μιν χόλος ἵκοι·
τοῖον Ζεὺς ἐπ Πατρόκλ ἀνδρῶν τε καὶ ἵππων
ἤματι τῷ ἐτάνυσσε κακὸν πόνον· οὐδ’ ἄρα πώ τι
ᾔδεε Πάτροκλον τεθνηότα δῖος Ἀχιλλεύς·
πολλὸν γὰρ ῥ’ἀπάνευθε νεῶν μάρναντο θοάων
τείχει ὕπο Τρώων· τό μιν οὔ ποτε ἔλπετο θυμ
τεθνάμεν, ἀλλ ζωὸν ἐνιχριμφθέντα πύλῃσιν
ἂψ ἀπονοστήσειν, ἐπεὶ οὐδ τὸ ἔλπετο πάμπαν
ἐκπέρσειν πτολίεθρον ἄνευ ἕθεν, οὐδ σὺν αὐτῷ·
πολλάκι γὰρ τό γε μητρὸς ἐπεύθετο νόσφιν ἀκούων,
οἱ ἀπαγγέλλεσκε Διὸς μεγάλοιο νόημα.
δὴ τότε γ’οὔ οἱ ειπε κακὸν τόσον ὅσσον ἐτύχθη
μήτηρ, ὅττί ῥά οἱ πολ φίλτατος ὤλεθ’ ἑταῖρος.
οἳ δ’αἰεὶ περ νεκρὸν ἀκαχμένα δούρατ’ ἔχοντες
νωλεμὲς ἐγχρίμπτοντο καὶ ἀλλήλους ἐνάριζον·
ὧδε δέ τις εἴπεσκεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων·
φίλοι οὐ μὰν ἧμιν ϋκλεὲς ἀπονέεσθαι
νῆας ἔπι γλαφυράς, ἀλλ’ αὐτοῦ γαῖα μέλαινα
πᾶσι χάνοι· τό κεν ἧμιν ἄφαρ πολ κέρδιον εἴη
εἰ τοῦτον Τρώεσσι μεθήσομεν ἱπποδάμοισιν
ἄστυ πότι σφέτερον ἐρύσαι καὶ κῦδος ἀρέσθαι.
ὣς δέ τις αὖ Τρώων μεγαθύμων αὐδήσασκεν·
φίλοι, εἰ καὶ μοῖρα παρ’ ἀνέρι τῷδε δαμῆναι
πάντας ὁμῶς, μή πώ τις ἐρωείτω πολέμοιο.
ὣς ἄρα τις εἴπεσκε, μένος δ’ὄρσασκεν ἑκάστου.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο, σιδήρειος δ’ὀρυμαγδὸς
χάλκεον οὐρανὸν ἷκε δι’ αἰθέρος ἀτρυγέτοιο·
ἵπποι δ’Αἰακίδαο μάχης ἀπάνευθεν όντες
κλαῖον, ἐπεὶ δὴ πρῶτα πυθέσθην ἡνιόχοιο
ἐν κονίῃσι πεσόντος ὑφ’ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο.
μὰν Αὐτομέδων Διώρεος ἄλκιμος υἱὸς
πολλ μὲν ἂρ μάστιγι θο ἐπεμαίετο θείνων,
πολλ δὲ μειλιχίοισι προσηύδα, πολλ δ’ἀρειῇ·
τὼ δ’οὔτ’ ἂψ ἐπ νῆας ἐπ πλατὺν Ἑλλήσποντον
ἠθελέτην έναι οὔτ’ ἐς πόλεμον μετ’ Ἀχαιούς,
ἀλλ’ ὥς τε στήλη μένει ἔμπεδον, τ’ἐπ τύμβ
ἀνέρος ἑστήκ τεθνηότος γυναικός,
ὣς μένον ἀσφαλέως περικαλλέα δίφρον ἔχοντες
οὔδει ἐνισκίμψαντε καρήατα· δάκρυα δέ σφι
θερμ κατ βλεφάρων χαμάδις ῥέε μυρομένοισιν
ἡνιόχοιο πόθῳ· θαλερ δ’ἐμιαίνετο χαίτη
ζεύγλης ἐξεριποῦσα παρ ζυγὸν ἀμφοτέρωθεν.
μυρομένω δ’ἄρα τώ γε ἰδὼν ἐλέησε Κρονίων,
κινήσας δὲ κάρη προτ ὃν μυθήσατο θυμόν·
δειλώ, τί σφῶϊ δόμεν Πηλϊ ἄνακτι
θνητῷ, ὑμεῖς δ’ἐστὸν ἀγήρω τ’ἀθανάτω τε;
ἵνα δυστήνοισι μετ’ ἀνδράσιν ἄλγε’ ἔχητον;
οὐ μὲν γάρ τί πού ἐστιν ϊζυρώτερον ἀνδρὸς
πάντων, ὅσσά τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει.
ἀλλ’ οὐ μὰν ὑμῖν γε καὶ ἅρμασι δαιδαλέοισιν
Ἕκτωρ Πριαμίδης ἐποχήσεται· οὐ γὰρ άσω.
ἦ οὐχ ἅλις ὡς καὶ τεύχε’ ἔχει καὶ ἐπεύχεται αὔτως;
σφῶϊν δ’ἐν γούνεσσι βαλ μένος ἠδ’ ἐν θυμῷ,
ὄφρα καὶ Αὐτομέδοντα σαώσετον ἐκ πολέμοιο
νῆας ἔπι γλαφυράς· ἔτι γάρ σφισι κῦδος ὀρέξω
κτείνειν, εἰς κε νῆας ϋσσέλμους ἀφίκωνται
δύ τ’ἠέλιος καὶ ἐπ κνέφας ερὸν ἔλθῃ·
ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐνέπνευσεν μένος ΰ.
τὼ δ’ἀπ χαιτάων κονίην οὖδας δὲ βαλόντε
ῥίμφα φέρον θοὸν ἅρμα μετ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς.
τοῖσι δ’ἐπ’ Αὐτομέδων μάχετ’ ἀχνύμενός περ ἑταίρου
ἵπποις ΐσσων ὥς τ’αἰγυπιὸς μετ χῆνας·
ῥέα μὲν γὰρ φεύγεσκεν ὑπ’ ἐκ Τρώων ὀρυμαγδοῦ,
ῥεῖα δ’ἐπαΐξασκε πολὺν καθ’ ὅμιλον ὀπάζων.
ἀλλ’ οὐχ ᾕρει φῶτας ὅτε σεύαιτο διώκειν·
οὐ γάρ πως ἦν οἶον όνθ’ ερ ἐν δίφρ
ἔγχει ἐφορμᾶσθαι καὶ ἐπίσχειν ὠκέας ἵππους.
ὀψ δὲ δή μιν ἑταῖρος ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσιν
Ἀλκιμέδων υἱὸς Λαέρκεος Αἱμονίδαο·
στῆ δ’ὄπιθεν δίφροιο καὶ Αὐτομέδοντα προσηύδα·
Αὐτόμεδον, τίς τοί νυ θεῶν νηκερδέα βουλὴν
ἐν στήθεσσιν ἔθηκε, καὶ ἐξέλετο φρένας ἐσθλάς;
οἷον πρὸς Τρῶας μάχεαι πρώτ ἐν ὁμίλ
μοῦνος· ἀτάρ τοι ἑταῖρος ἀπέκτατο, τεύχεα δ’Ἕκτωρ
αὐτὸς ἔχων ὤμοισιν ἀγάλλεται Αἰακίδαο.
τὸν δ’αὖτ’ Αὐτομέδων προσέφη Διώρεος υἱός·
Ἀλκίμεδον τίς γάρ τοι Ἀχαιῶν ἄλλος ὁμοῖος
ἵππων ἀθανάτων ἐχέμεν δμῆσίν τε μένος τε,
εἰ μὴ Πάτροκλος θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος
ζωὸς ών; νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.
ἀλλ σὺ μὲν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα
δέξαι, ἐγ nbsp;δ’ἵππων ἀποβήσομαι, ὄφρα μάχωμαι.
ὣς ἔφατ’, Ἀλκιμέδων δὲ βοηθόον ἅρμ’ ἐπορούσας
καρπαλίμως μάστιγα καὶ ἡνία λάζετο χερσίν,
Αὐτομέδων δ’ἀπόρουσε· νόησε δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ,
αὐτίκα δ’Αἰνείαν προσεφώνεεν ἐγγὺς όντα·
Αἰνεία Τρώων βουληφόρε χαλκοχιτώνων
ἵππω τώδ’ ἐνόησα ποδώκεος Αἰακίδαο
ἐς πόλεμον προφανέντε σὺν ἡνιόχοισι κακοῖσι·
τώ κεν ελποίμην αἱρησέμεν, εἰ σύ γε θυμ
σῷ ἐθέλεις, ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐφορμηθέντε γε νῶϊ
τλαῖεν ἐναντίβιον στάντες μαχέσασθαι Ἄρηϊ.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησεν ῢς πάϊς Ἀγχίσαο.
τὼ δ’ἰθὺς βήτην βοέῃς εἰλυμένω ὤμους
αὔῃσι στερεῇσι· πολὺς δ’ἐπελήλατο χαλκός.
τοῖσι δ’ἅμα Χρομίος τε καὶ Ἄρητος θεοειδὴς
ϊσαν ἀμφότεροι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸς
αὐτώ τε κτενέειν ἐλάαν τ’ἐριαύχενας ἵππους
νήπιοι, οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλον ἀναιμωτί γε νέεσθαι
αὖτις ἀπ’ Αὐτομέδοντος. δ’εὐξάμενος Δι πατρ
ἀλκῆς καὶ σθένεος πλῆτο φρένας ἀμφ μελαίνας·
αὐτίκα δ’Ἀλκιμέδοντα προσηύδα πιστὸν ἑταῖρον·
Ἀλκίμεδον μὴ δή μοι ἀπόπροθεν ἰσχέμεν ἵππους,
ἀλλ μάλ’ ἐμπνείοντε μεταφρένῳ· οὐ γὰρ ἔγωγε
Ἕκτορα Πριαμίδην μένεος σχήσεσθαι ΐω,
πρίν γ’ἐπ’ Ἀχιλλος καλλίτριχε βήμεναι ἵππω
νῶϊ κατακτείναντα, φοβῆσαί τε στίχας ἀνδρῶν
Ἀργείων, κ’αὐτὸς ἐν πρώτοισιν ἁλοίη.
ὣς εἰπὼν Αἴαντε καλέσσατο καὶ Μενέλαον·
Αἴαντ’ Ἀργείων ἡγήτορε καὶ Μενέλαε
ἤτοι μὲν τὸν νεκρὸν ἐπιτράπεθ’ οἵ περ ἄριστοι
ἀμφ’ αὐτ βεβάμεν καὶ ἀμύνεσθαι στίχας ἀνδρῶν,
νῶϊν δὲ ζωοῖσιν ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρ·
τῇδε γὰρ ἔβρισαν πόλεμον κάτα δακρυόεντα
Ἕκτωρ Αἰνείας θ’,οἳ Τρώων εἰσὶν ἄριστοι.
ἀλλ’ ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται·
ἥσω γὰρ καὶ ἐγώ, τὰ δέ κεν Δι πάντα μελήσει.
ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,
καὶ βάλεν Ἀρήτοιο κατ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην·
δ’οὐκ ἔγχος ἔρυτο, δι πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,
νειαίρ δ’ἐν γαστρ δι ζωστῆρος ἔλασσεν.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ὀξὺν ἔχων πέλεκυν αἰζήϊος ἀνὴρ
κόψας ἐξόπιθεν κεράων βοὸς ἀγραύλοιο
ἶνα τάμ δι πᾶσαν, δὲ προθορὼν ἐρίπῃσιν,
ὣς ἄρ’ γε προθορὼν πέσεν ὕπτιος· ἐν δέ οἱ ἔγχος
νηδυίοισι μάλ’ ὀξ κραδαινόμενον λύε γυῖα.
Ἕκτωρ δ’Αὐτομέδοντος ἀκόντισε δουρ φαεινῷ·
ἀλλ’ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος·
πρόσσω γὰρ κατέκυψε, τὸ δ’ἐξόπιθεν δόρυ μακρὸν
οὔδει ἐνισκίμφθη, ἐπ δ’οὐρίαχος πελεμίχθη
ἔγχεος· ἔνθα δ’ἔπειτ’ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης.
καί νύ κε δὴ ξιφέεσσ’ αὐτοσχεδὸν ὁρμηθήτην
εἰ μή σφω’ Αἴαντε διέκριναν μεμαῶτε,
οἵ ῥ’ἦλθον καθ’ ὅμιλον ἑταίρου κικλήσκοντος·
τοὺς ὑποταρβήσαντες ἐχώρησαν πάλιν αὖτις
Ἕκτωρ Αἰνείας τ’ἠδ Χρομίος θεοειδής,
Ἄρητον δὲ κατ’ αὖθι λίπον δεδαϊγμένον ἦτορ
κείμενον· Αὐτομέδων δὲ θο ἀτάλαντος Ἄρηϊ
τεύχεά τ’ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
δὴ μὰν ὀλίγον γε Μενοιτιάδαο θανόντος
κῆρ ἄχεος μεθέηκα χερείονά περ καταπέφνων.
ὣς εἰπὼν ἐς δίφρον ἑλὼν ἔναρα βροτόεντα
θῆκ’, ἂν δ’αὐτὸς ἔβαινε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν
αἱματόεις ὥς τίς τε λέων κατ ταῦρον ἐδηδώς.
ἂψ δ’ἐπ Πατρόκλ τέτατο κρατερ ὑσμίνη
ἀργαλέη πολύδακρυς, ἔγειρε δὲ νεῖκος Ἀθήνη
οὐρανόθεν καταβᾶσα· προῆκε γὰρ εὐρύοπα Ζεὺς
ὀρνύμεναι Δαναούς· δὴ γὰρ νόος ἐτράπετ’ αὐτοῦ.
ΰτε πορφυρέην ἶριν θνητοῖσι τανύσσ
Ζεὺς ἐξ οὐρανόθεν τέρας ἔμμεναι πολέμοιο
καὶ χειμῶνος δυσθαλπέος, ὅς ῥά τε ἔργων
ἀνθρώπους ἀνέπαυσεν ἐπ χθονί, μῆλα δὲ κήδει,
ὣς πορφυρέ νεφέλ πυκάσασα αὐτὴν
δύσετ’ Ἀχαιῶν ἔθνος, ἔγειρε δὲ φῶτα ἕκαστον.
πρῶτον δ’Ἀτρέος υἱὸν ἐποτρύνουσα προσηύδα
ἴφθιμον Μενέλαον· γάρ ῥά οἱ ἐγγύθεν εν·
εἰσαμένη Φοίνικι δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·
σοὶ μὲν δὴ Μενέλαε κατηφείη καὶ ὄνειδος
ἔσσεται εἴ κ’Ἀχιλος ἀγαυοῦ πιστὸν ἑταῖρον
τείχει ὕπο Τρώων ταχέες κύνες ἑλκήσουσιν.
ἀλλ’ ἔχεο κρατερῶς, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅπαντα.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·
Φοῖνιξ ἄττα γεραι παλαιγενές, εἰ γὰρ Ἀθήνη
δοίη κάρτος ἐμοί, βελέων δ’ἀπερύκοι ἐρωήν·
τώ κεν ἔγωγ’ ἐθέλοιμι παρεστάμεναι καὶ ἀμύνειν
Πατρόκλῳ· μάλα γάρ με θανὼν ἐσεμάσσατο θυμόν.
ἀλλ’ Ἕκτωρ πυρὸς αἰνὸν ἔχει μένος, οὐδ’ ἀπολήγει
χαλκ δηϊόων· τῷ γὰρ Ζεὺς κῦδος ὀπάζει.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ θε γλαυκῶπις Ἀθήνη,
ὅττί ῥά οἱ πάμπρωτα θεῶν ἠρήσατο πάντων.
ἐν δὲ βίην ὤμοισι καὶ ἐν γούνεσσιν ἔθηκε,
καί οἱ μυίης θάρσος ἐν στήθεσσιν ἐνῆκεν,
τε καὶ ἐργομένη μάλα περ χροὸς ἀνδρομέοιο
ἰσχανά δακέειν, λαρόν τέ οἱ αἷμ’ ἀνθρώπου·
τοίου μιν θάρσευς πλῆσε φρένας ἀμφ μελαίνας,
βῆ δ’ἐπ Πατρόκλῳ, καὶ ἀκόντισε δουρ φαεινῷ.
ἔσκε δ’ἐν Τρώεσσι Ποδῆς υἱὸς ετίωνος
ἀφνειός τ’ἀγαθός τε· μάλιστα δέ μιν τίεν Ἕκτωρ
δήμου, ἐπεί οἱ ἑταῖρος ην φίλος εἰλαπιναστής·
τόν ῥα κατ ζωστῆρα βάλε ξανθὸς Μενέλαος
ΐξαντα φόβον δέ, δι πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·
δούπησεν δὲ πεσών· ἀτὰρ Ἀτρεΐδης Μενέλαος
νεκρὸν ὑπ’ ἐκ Τρώων ἔρυσεν μετ ἔθνος ἑταίρων.
Ἕκτορα δ’ἐγγύθεν ἱστάμενος ὄτρυνεν Ἀπόλλων
Φαίνοπι Ἀσιάδ ἐναλίγκιος, ὅς οἱ ἁπάντων
ξείνων φίλτατος ἔσκεν Ἀβυδόθι οἰκία ναίων·
τῷ μιν εισάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·
Ἕκτορ τίς κέ σ’ἔτ’ ἄλλος Ἀχαιῶν ταρβήσειεν;
οἷον δὴ Μενέλαον ὑπέτρεσας, ὃς τὸ πάρος γε
μαλθακὸς αἰχμητής· νῦν δ’οἴχεται οἶος είρας
νεκρὸν ὑπ’ ἐκ Τρώων, σὸν δ’ἔκτανε πιστὸν ἑταῖρον
ἐσθλὸν ἐν προμάχοισι Ποδῆν υἱὸν ετίωνος.
ὣς φάτο, τὸν δ’ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα,
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.
καὶ τότ’ ἄρα Κρονίδης ἕλετ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
μαρμαρέην, Ἴδην δὲ κατ νεφέεσσι κάλυψεν,
ἀστράψας δὲ μάλα μεγάλ’ ἔκτυπε, τὴν δὲ τίναξε,
νίκην δὲ Τρώεσσι δίδου, ἐφόβησε δ’Ἀχαιούς.
πρῶτος Πηνέλεως Βοιώτιος ἦρχε φόβοιο.
βλῆτο γὰρ ὦμον δουρ πρόσω τετραμμένος αἰεὶ
ἄκρον ἐπιλίγδην· γράψεν δέ οἱ ὀστέον ἄχρις
αἰχμ Πουλυδάμαντος· γάρ ῥ’ἔβαλε σχεδὸν ἐλθών.
Λήϊτον αὖθ’ Ἕκτωρ σχεδὸν οὔτασε χεῖρ’ ἐπ καρπ
υἱὸν Ἀλεκτρυόνος μεγαθύμου, παῦσε δὲ χάρμης·
τρέσσε δὲ παπτήνας, ἐπεὶ οὐκέτι ἔλπετο θυμ
ἔγχος ἔχων ἐν χειρ μαχήσεσθαι Τρώεσσιν.
Ἕκτορα δ’Ἰδομενεὺς μετ Λήϊτον ὁρμηθέντα
βεβλήκει θώρηκα κατ στῆθος παρ μαζόν·
ἐν καυλ δ’ἐάγη δολιχὸν δόρυ, τοὶ δὲ βόησαν
Τρῶες· δ’Ἰδομενος ἀκόντισε Δευκαλίδαο
δίφρ ἐφεσταότος· τοῦ μέν ῥ’ἀπ τυτθὸν ἅμαρτεν·
αὐτὰρ Μηριόναο ὀπάονά θ’ἡνίοχόν τε
Κοίρανον, ὅς ῥ’ἐκ Λύκτου ϋκτιμένης ἕπετ’ αὐτῷ·
πεζὸς γὰρ τὰ πρῶτα λιπὼν νέας ἀμφιελίσσας
ἤλυθε, καί κε Τρωσ μέγα κράτος ἐγγυάλιξεν,
εἰ μὴ Κοίρανος ὦκα ποδώκεας ἤλασεν ἵππους·
καὶ τῷ μὲν φάος ἦλθεν, ἄμυνε δὲ νηλεὲς ἦμαρ,
αὐτὸς δ’ὤλεσε θυμὸν ὑφ’ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο·
τὸν βάλ’ ὑπ γναθμοῖο καὶ οὔατος, ἐκ δ’ἄρ’ ὀδόντας
ὦσε δόρυ πρυμνόν, δι δὲ γλῶσσαν τάμε μέσσην.
ἤριπε δ’ἐξ ὀχέων, κατ δ’ἡνία χεῦεν ἔραζε.
καὶ τά γε Μηριόνης ἔλαβεν χείρεσσι φίλῃσι
κύψας ἐκ πεδίοιο, καὶ Ἰδομενα προσηύδα·
μάστιε νῦν εἷός κε θοὰς ἐπ νῆας ἵκηαι·
γιγνώσκεις δὲ καὶ αὐτὸς τ’οὐκέτι κάρτος Ἀχαιῶν.
ὣς ἔφατ’, Ἰδομενεὺς δ’ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους
νῆας ἔπι γλαφυράς· δὴ γὰρ δέος ἔμπεσε θυμῷ.
οὐδ’ ἔλαθ’ Αἴαντα μεγαλήτορα καὶ Μενέλαον
Ζεύς, ὅτε δὴ Τρώεσσι δίδου ἑτεραλκέα νίκην.
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
πόποι ἤδη μέν κε καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστι
γνοίη ὅτι Τρώεσσι πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ἀρήγει.
τῶν μὲν γὰρ πάντων βέλε’ ἅπτεται ὅς τις ἀφή
κακὸς ἀγαθός· Ζεὺς δ’ἔμπης πάντ’ ἰθύνει·
ἡμῖν δ’αὔτως πᾶσιν ἐτώσια πίπτει ἔραζε.
ἀλλ’ ἄγετ’ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,
ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδ καὶ αὐτοὶ
χάρμα φίλοις ἑτάροισι γενώμεθα νοστήσαντες,
οἵ που δεῦρ’ ὁρόωντες ἀκηχέδατ’, οὐδ’ ἔτι φασὶν
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο μένος καὶ χεῖρας άπτους
σχήσεσθ’, ἀλλ’ ἐν νηυσ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.
εἴη δ’ὅς τις ἑταῖρος ἀπαγγείλειε τάχιστα
Πηλεΐδῃ, ἐπεὶ οὔ μιν ΐομαι οὐδ πεπύσθαι
λυγρῆς ἀγγελίης, ὅτι οἱ φίλος ὤλεθ’ ἑταῖρος.
ἀλλ’ οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν τοιοῦτον Ἀχαιῶν·
έρι γὰρ κατέχονται ὁμῶς αὐτοί τε καὶ ἵπποι.
Ζεῦ πάτερ ἀλλ σὺ ῥῦσαι ὑπ’ έρος υἷας Ἀχαιῶν,
ποίησον δ’αἴθρην, δὸς δ’ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι·
ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν οὕτως.
ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα·
αὐτίκα δ’ἠέρα μὲν σκέδασεν καὶ ἀπῶσεν ὀμίχλην,
έλιος δ’ἐπέλαμψε, μάχη δ’ἐπ πᾶσα φαάνθη·
καὶ τότ’ ἄρ’ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·
σκέπτεο νῦν Μενέλαε διοτρεφὲς αἴ κεν ἴδηαι
ζωὸν ἔτ’ Ἀντίλοχον μεγαθύμου Νέστορος υἱόν,
ὄτρυνον δ’Ἀχιλϊ δαΐφρονι θᾶσσον όντα
εἰπεῖν ὅττι ῥά οἱ πολ φίλτατος ὤλεθ’ ἑταῖρος.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,
βῆ δ’ἰέναι ὥς τίς τε λέων ἀπ μεσσαύλοιο,
ὅς τ’ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τ’ἄνδρας τ’ἐρεθίζων,
οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαι
πάννυχοι ἐγρήσσοντες· δὲ κρειῶν ἐρατίζων
ἰθύει, ἀλλ’ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντες
ἀντίον ΐσσουσι θρασειάων ἀπ χειρῶν,
καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·
ῶθεν δ’ἀπονόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·
ὣς ἀπ Πατρόκλοιο βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
ϊε πόλλ’ έκων· περ γὰρ δίε μή μιν Ἀχαιοὶ
ἀργαλέου πρὸ φόβοιο ἕλωρ δηίοισι λίποιεν.
πολλ δὲ Μηριόν τε καὶ Αἰάντεσσ’ ἐπέτελλεν·
Αἴαντ’ Ἀργείων ἡγήτορε Μηριόνη τε
νῦν τις ἐνηείης Πατροκλος δειλοῖο
μνησάσθω· πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μείλιχος εἶναι
ζωὸς ών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.
ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη ξανθὸς Μενέλαος,
πάντοσε παπταίνων ὥς τ’αἰετός, ὅν ῥά τέ φασιν
ὀξύτατον δέρκεσθαι ὑπουρανίων πετεηνῶν,
ὅν τε καὶ ὑψόθ’ όντα πόδας ταχὺς οὐκ ἔλαθε πτὼξ
θάμν ὑπ’ ἀμφικόμ κατακείμενος, ἀλλά τ’ἐπ’ αὐτ
ἔσσυτο, καί τέ μιν ὦκα λαβὼν ἐξείλετο θυμόν.
ὣς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ὄσσε φαειν
πάντοσε δινείσθην πολέων κατ ἔθνος ἑταίρων,
εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴδοιτο.
τὸν δὲ μάλ’ αἶψ’ ἐνόησε μάχης ἐπ’ ἀριστερ πάσης
θαρσύνονθ’ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,
ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·
Ἀντίλοχ’ εἰ δ’ἄγε δεῦρο διοτρεφὲς ὄφρα πύθηαι
λυγρῆς ἀγγελίης, μὴ ὤφελλε γενέσθαι.
ἤδη μὲν σὲ καὶ αὐτὸν ΐομαι εἰσορόωντα
γιγνώσκειν ὅτι πῆμα θεὸς Δαναοῖσι κυλίνδει,
νίκη δὲ Τρώων· πέφαται δ’ὤριστος Ἀχαιῶν
Πάτροκλος, μεγάλη δὲ ποθ Δαναοῖσι τέτυκται.
ἀλλ σύ γ’αἶψ’ Ἀχιλϊ θέων ἐπ νῆας Ἀχαιῶν
εἰπεῖν, αἴ κε τάχιστα νέκυν ἐπ νῆα σαώσ
γυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχε’ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.
ὣς ἔφατ’, Ἀντίλοχος δὲ κατέστυγε μῦθον ἀκούσας·
δὴν δέ μιν ἀμφασίη ἐπέων λάβε, τὼ δέ οἱ ὄσσε
δακρυόφι πλῆσθεν, θαλερ δέ οἱ ἔσχετο φωνή.
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς Μενελάου ἐφημοσύνης ἀμέλησε,
βῆ δὲ θέειν, τὰ δὲ τεύχε’ ἀμύμονι δῶκεν ἑταίρ
Λαοδόκῳ, ὅς οἱ σχεδὸν ἔστρεφε μώνυχας ἵππους.
τὸν μὲν δάκρυ χέοντα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο
Πηλεΐδ Ἀχιλϊ κακὸν ἔπος ἀγγελέοντα.
οὐδ’ ἄρα σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ἤθελε θυμὸς
τειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν, ἔνθεν ἀπῆλθεν
Ἀντίλοχος, μεγάλη δὲ ποθ Πυλίοισιν ἐτύχθη·
ἀλλ’ γε τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν,
αὐτὸς δ’αὖτ’ ἐπ Πατρόκλ ἥρωϊ βεβήκει,
στῆ δὲ παρ’ Αἰάντεσσι θέων, εἶθαρ δὲ προσηύδα·
κεῖνον μὲν δὴ νηυσὶν ἐπιπροέηκα θοῇσιν
ἐλθεῖν εἰς Ἀχιλα πόδας ταχύν· οὐδέ μιν οἴω
νῦν έναι μάλα περ κεχολωμένον Ἕκτορι δίῳ·
οὐ γάρ πως ἂν γυμνὸς ὼν Τρώεσσι μάχοιτο.
ἡμεῖς δ’αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,
ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδ καὶ αὐτοὶ
Τρώων ἐξ ἐνοπῆς θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
πάντα κατ’ αἶσαν ειπες ἀγακλεὲς Μενέλαε·
ἀλλ σὺ μὲν καὶ Μηριόνης ὑποδύντε μάλ’ ὦκα
νεκρὸν είραντες φέρετ’ ἐκ πόνου· αὐτὰρ ὄπισθε
νῶϊ μαχησόμεθα Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι δί
ἶσον θυμὸν ἔχοντες ὁμώνυμοι, οἳ τὸ πάρος περ
μίμνομεν ὀξὺν Ἄρηα παρ’ ἀλλήλοισι μένοντες.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα νεκρὸν ἀπ χθονὸς ἀγκάζοντο
ὕψι μάλα μεγάλως· ἐπ δ’ἴαχε λαὸς ὄπισθε
Τρωϊκός, ὡς εἴδοντο νέκυν αἴροντας Ἀχαιούς.
ἴθυσαν δὲ κύνεσσιν οικότες, οἵ τ’ἐπ κάπρ
βλημέν ΐξωσι πρὸ κούρων θηρητήρων·
ἕως μὲν γάρ τε θέουσι διαρραῖσαι μεμαῶτες,
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ἐν τοῖσιν ἑλίξεται ἀλκ πεποιθώς,
ἄψ τ’ἀνεχώρησαν διά τ’ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.
ὣς Τρῶες εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντο
νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’Αἴαντε μεταστρεφθέντε κατ’ αὐτοὺς
σταίησαν, τῶν δὲ τράπετο χρώς, οὐδέ τις ἔτλη
πρόσσω ΐξας περ νεκροῦ δηριάασθαι.
ὣς οἵ γ’ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον ἐκ πολέμοιο
νῆας ἔπι γλαφυράς· ἐπ δὲ πτόλεμος τέτατό σφιν
ἄγριος ΰτε πῦρ, τό τ’ἐπεσσύμενον πόλιν ἀνδρῶν
ὄρμενον ἐξαίφνης φλεγέθει, μινύθουσι δὲ οἶκοι
ἐν σέλαϊ μεγάλῳ· τὸ δ’ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο.
ὣς μὲν τοῖς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν αἰχμητάων
ἀζηχὴς ὀρυμαγδὸς ἐπήϊεν ἐρχομένοισιν·
οἳ δ’ὥς θ’ἡμίονοι κρατερὸν μένος ἀμφιβαλόντες
ἕλκωσ’ ἐξ ὄρεος κατ παιπαλόεσσαν ἀταρπὸν
δοκὸν δόρυ μέγα νήϊον· ἐν δέ τε θυμὸς
τείρεθ’ ὁμοῦ καμάτ τε καὶ ἱδρ σπευδόντεσσιν·
ὣς οἵ γ’ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον. αὐτὰρ ὄπισθεν
Αἴαντ’ ἰσχανέτην, ὥς τε πρὼν ἰσχάνει ὕδωρ
ὑλήεις πεδίοιο διαπρύσιον τετυχηκώς,
ὅς τε καὶ ἰφθίμων ποταμῶν ἀλεγειν ῥέεθρα
ἴσχει, ἄφαρ δέ τε πᾶσι ῥόον πεδίον δὲ τίθησι
πλάζων· οὐδέ τί μιν σθένεϊ ῥηγνῦσι ῥέοντες·
ὣς αἰεὶ Αἴαντε μάχην ἀνέεργον ὀπίσσω
Τρώων· οἳ δ’ἅμ’ ἕποντο, δύω δ’ἐν τοῖσι μάλιστα
Αἰνείας τ’Ἀγχισιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ.
τῶν δ’ὥς τε ψαρῶν νέφος ἔρχεται κολοιῶν
οὖλον κεκλήγοντες, ὅτε προΐδωσιν όντα
κίρκον, τε σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσιν,
ὣς ἄρ’ ὑπ’ Αἰνεί τε καὶ Ἕκτορι κοῦροι Ἀχαιῶν
οὖλον κεκλήγοντες ἴσαν, λήθοντο δὲ χάρμης.
πολλ δὲ τεύχεα καλ πέσον περί τ’ἀμφί τε τάφρον
φευγόντων Δαναῶν· πολέμου δ’οὐ γίγνετ’ ἐρωή.