αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησαν
φεύγοντες, πολλοὶ δὲ δάμεν Δαναῶν ὑπ χερσίν,
οἳ μὲν δὴ παρ’ ὄχεσφιν ἐρητύοντο μένοντες
χλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι· ἔγρετο δὲ Ζεὺς
Ἴδης ἐν κορυφῇσι παρ χρυσοθρόνου Ἥρης,
στῆ δ’ἄρ’ ἀναΐξας, ἴδε δὲ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺς
τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθεν
Ἀργείους, μετ δέ σφι Ποσειδάωνα ἄνακτα·
Ἕκτορα δ’ἐν πεδί ἴδε κείμενον, ἀμφ δ’ἑταῖροι
εἵαθ’, δ’ἀργαλέ ἔχετ’ ἄσθματι κῆρ ἀπινύσσων
αἷμ’ ἐμέων, ἐπεὶ οὔ μιν ἀφαυρότατος βάλ’ Ἀχαιῶν.
τὸν δὲ ἰδὼν ἐλέησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,
δειν δ’ὑπόδρα ἰδὼν Ἥρην πρὸς μῦθον ειπεν·
μάλα δὴ κακότεχνος ἀμήχανε σὸς δόλος Ἥρη
Ἕκτορα δῖον ἔπαυσε μάχης, ἐφόβησε δὲ λαούς.
οὐ μὰν οἶδ’ εἰ αὖτε κακορραφίης ἀλεγεινῆς
πρώτη ἐπαύρηαι καί σε πληγῇσιν ἱμάσσω.
ἦ οὐ μέμν ὅτε τ’ἐκρέμω ὑψόθεν, ἐκ δὲ ποδοῖιν
ἄκμονας ἧκα δύω, περ χερσ δὲ δεσμὸν ηλα
χρύσεον ἄρρηκτον; σὺ δ’ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσιν
ἐκρέμω· ἠλάστεον δὲ θεοὶ κατ μακρὸν Ὄλυμπον,
λῦσαι δ’οὐκ ἐδύναντο παρασταδόν· ὃν δὲ λάβοιμι
ῥίπτασκον τεταγὼν ἀπ βηλοῦ ὄφρ’ ἂν ἵκηται
γῆν ὀλιγηπελέων· ἐμ δ’οὐδ’ ὧς θυμὸν ἀνίει
ἀζηχὴς ὀδύνη Ἡρακλος θείοιο,
τὸν σὺ ξὺν Βορέ ἀνέμ πεπιθοῦσα θυέλλας
πέμψας ἐπ’ ἀτρύγετον πόντον κακ μητιόωσα,
καί μιν ἔπειτα Κόων δ’εὖ ναιομένην ἀπένεικας.
τὸν μὲν ἐγὼν ἔνθεν ῥυσάμην καὶ ἀνήγαγον αὖτις
Ἄργος ἐς ἱππόβοτον καὶ πολλά περ ἀθλήσαντα.
τῶν σ’αὖτις μνήσω ἵν’ ἀπολλήξῃς ἀπατάων,
ὄφρα ἴδ ἤν τοι χραίσμ φιλότης τε καὶ εὐνή,
ἣν ἐμίγης ἐλθοῦσα θεῶν ἄπο καί μ’ἀπάτησας.
ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,
καί μιν φωνήσασ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ἴστω νῦν τόδε Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθε
καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστος
ὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,
σή θ’ἱερ κεφαλ καὶ νωΐτερον λέχος αὐτῶν
κουρίδιον, τὸ μὲν οὐκ ἂν ἐγώ ποτε μὰψ ὀμόσαιμι·
μὴ δι’ ἐμὴν ότητα Ποσειδάων ἐνοσίχθων
πημαίνει Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα, τοῖσι δ’ἀρήγει,
ἀλλά που αὐτὸν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει,
τειρομένους δ’ἐπ νηυσὶν ἰδὼν ἐλέησεν Ἀχαιούς.
αὐτάρ τοι καὶ κείν ἐγ παραμυθησαίμην
τῇ ἴμεν κεν δὴ σὺ κελαινεφὲς ἡγεμονεύῃς.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,
καί μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
εἰ μὲν δὴ σύ γ’ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη
ἶσον ἐμοὶ φρονέουσα μετ’ ἀθανάτοισι καθίζοις,
τώ κε Ποσειδάων γε, καὶ εἰ μάλα βούλεται ἄλλῃ,
αἶψα μεταστρέψειε νόον μετ σὸν καὶ ἐμὸν κῆρ.
ἀλλ’ εἰ δή ῥ’ἐτεόν γε καὶ ἀτρεκέως ἀγορεύεις,
ἔρχεο νῦν μετ φῦλα θεῶν, καὶ δεῦρο κάλεσσον
Ἶρίν τ’ἐλθέμεναι καὶ Ἀπόλλωνα κλυτότοξον,
ὄφρ’ μὲν μετ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
ἔλθῃ, καὶ εἴπῃσι Ποσειδάωνι ἄνακτι
παυσάμενον πολέμοιο τὰ πρὸς δώμαθ’ ἱκέσθαι,
Ἕκτορα δ’ὀτρύνῃσι μάχην ἐς Φοῖβος Ἀπόλλων,
αὖτις δ’ἐμπνεύσῃσι μένος, λελάθ δ’ὀδυνάων
αἳ νῦν μιν τείρουσι κατ φρένας, αὐτὰρ Ἀχαιοὺς
αὖτις ἀποστρέψῃσιν ἀνάλκιδα φύζαν ἐνόρσας,
φεύγοντες δ’ἐν νηυσ πολυκλήϊσι πέσωσι
Πηλεΐδεω Ἀχιλος· δ’ἀνστήσει ὃν ἑταῖρον
Πάτροκλον· τὸν δὲ κτενεῖ ἔγχεϊ φαίδιμος Ἕκτωρ
Ἰλίου προπάροιθε πολέας ὀλέσαντ’ αἰζηοὺς
τοὺς ἄλλους, μετ δ’υἱὸν ἐμὸν Σαρπηδόνα δῖον.
τοῦ δὲ χολωσάμενος κτενεῖ Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεύς.
ἐκ τοῦ δ’ἄν τοι ἔπειτα παλίωξιν παρ νηῶν
αἰὲν ἐγ τεύχοιμι διαμπερὲς εἰς κ’Ἀχαιοὶ
Ἴλιον αἰπ ἕλοιεν Ἀθηναίης δι βουλάς.
τὸ πρὶν δ’οὔτ’ ἄρ’ ἐγ παύω χόλον οὔτέ τιν’ ἄλλον
ἀθανάτων Δαναοῖσιν ἀμυνέμεν ἐνθάδ’ άσω
πρίν γε τὸ Πηλεΐδαο τελευτηθῆναι έλδωρ,
ὥς οἱ ὑπέστην πρῶτον, ἐμ δ’ἐπένευσα κάρητι,
ἤματι τῷ ὅτ’ ἐμεῖο θε Θέτις ἥψατο γούνων,
λισσομένη τιμῆσαι Ἀχιλλα πτολίπορθον.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε θε λευκώλενος Ἥρη,
βῆ δ’ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ΐξ νόος ἀνέρος, ὅς τ’ἐπ πολλὴν
γαῖαν ἐληλουθὼς φρεσ πευκαλίμῃσι νοήσ
ἔνθ’ εἴην ἔνθα, μενοινήῃσί τε πολλά,
ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο πότνια Ἥρη·
ἵκετο δ’αἰπὺν Ὄλυμπον, ὁμηγερέεσσι δ’ἐπῆλθεν
ἀθανάτοισι θεοῖσι Διὸς δόμῳ· οἳ δὲ ἰδόντες
πάντες ἀνήϊξαν καὶ δεικανόωντο δέπασσιν.
δ’ἄλλους μὲν ασε, Θέμιστι δὲ καλλιπαρῄῳ
δέκτο δέπας· πρώτη γὰρ ἐναντίη ἦλθε θέουσα,
καί μιν φωνήσασ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Ἥρη τίπτε βέβηκας; ἀτυζομέν δὲ οικας·
μάλα δή σ’ἐφόβησε Κρόνου πάϊς, ὅς τοι ἀκοίτης.
τὴν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα θε λευκώλενος Ἥρη·
μή με θε Θέμι ταῦτα διείρεο· οἶσθα καὶ αὐτ
οἷος κείνου θυμὸς ὑπερφίαλος καὶ ἀπηνής.
ἀλλ σύ γ’ἄρχε θεοῖσι δόμοις ἔνι δαιτὸς ΐσης·
ταῦτα δὲ καὶ μετ πᾶσιν ἀκούσεαι ἀθανάτοισιν
οἷα Ζεὺς κακ ἔργα πιφαύσκεται· οὐδέ τί φημι
πᾶσιν ὁμῶς θυμὸν κεχαρησέμεν, οὔτε βροτοῖσιν
οὔτε θεοῖς, εἴ πέρ τις ἔτι νῦν δαίνυται εὔφρων.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσα καθέζετο πότνια Ἥρη,
ὄχθησαν δ’ἀν δῶμα Διὸς θεοί· δ’ἐγέλασσε
χείλεσιν, οὐδ μέτωπον ἐπ’ ὀφρύσι κυανέῃσιν
άνθη· πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα·
νήπιοι οἳ Ζην μενεαίνομεν ἀφρονέοντες·
ἔτι μιν μέμαμεν καταπαυσέμεν ἆσσον όντες
ἔπει βίῃ· δ’ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζει
οὐδ’ ὄθεται· φησὶν γὰρ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι
κάρτεΐ τε σθένεΐ τε διακριδὸν εἶναι ἄριστος.
τὼ ἔχεθ’ ὅττί κεν ὔμμι κακὸν πέμπῃσιν ἑκάστῳ.
ἤδη γὰρ νῦν ἔλπομ’ Ἄρηΐ γε πῆμα τετύχθαι·
υἱὸς γάρ οἱ ὄλωλε μάχ ἔνι φίλτατος ἀνδρῶν
Ἀσκάλαφος, τόν φησιν ὃν ἔμμεναι ὄβριμος Ἄρης.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ Ἄρης θαλερ πεπλήγετο μηρ
χερσ καταπρηνέσσ’, ὀλοφυρόμενος δ’ἔπος ηὔδα·
μὴ νῦν μοι νεμεσήσετ’ Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
τίσασθαι φόνον υἷος όντ’ ἐπ νῆας Ἀχαιῶν,
εἴ πέρ μοι καὶ&nnbsp;μοῖρα Διὸς πληγέντι κεραυν
κεῖσθαι ὁμοῦ νεκύεσσι μεθ’ αἵματι καὶ κονίῃσιν.
ὣς φάτο, καί ῥ’ἵππους κέλετο Δεῖμόν τε Φόβον τε
ζευγνύμεν, αὐτὸς δ’ἔντε’ ἐδύσετο παμφανόωντα.
ἔνθά κ’ἔτι μείζων τε καὶ ἀργαλεώτερος ἄλλος
πὰρ Διὸς ἀθανάτοισι χόλος καὶ μῆνις ἐτύχθη,
εἰ μὴ Ἀθήνη πᾶσι περιδείσασα θεοῖσιν
ὦρτο διὲκ προθύρου, λίπε δὲ θρόνον ἔνθα θάασσε,
τοῦ δ’ἀπ μὲν κεφαλῆς κόρυθ’ εἵλετο καὶ σάκος ὤμων,
ἔγχος δ’ἔστησε στιβαρῆς ἀπ χειρὸς ἑλοῦσα
χάλκεον· δ’ἐπέεσσι καθάπτετο θοῦρον Ἄρηα·
μαινόμενε φρένας ἠλ διέφθορας· νύ τοι αὔτως
οὔατ’ ἀκουέμεν ἐστί, νόος δ’ἀπόλωλε καὶ αἰδώς.
οὐκ ΐεις τέ φησι θε λευκώλενος Ἥρη
δὴ νῦν πὰρ Ζηνὸς Ὀλυμπίου εἰλήλουθεν;
ἐθέλεις αὐτὸς μὲν ἀναπλήσας κακ πολλ
ἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ καὶ ἀχνύμενός περ ἀνάγκῃ,
αὐτὰρ τοῖς ἄλλοισι κακὸν μέγα πᾶσι φυτεῦσαι;
αὐτίκα γὰρ Τρῶας μὲν ὑπερθύμους καὶ Ἀχαιοὺς
λείψει, δ’ἡμέας εἶσι κυδοιμήσων ἐς Ὄλυμπον,
μάρψει δ’ἑξείης ὅς τ’αἴτιος ὅς τε καὶ οὐκί.
τώ σ’αὖ νῦν κέλομαι μεθέμεν χόλον υἷος ος·
ἤδη γάρ τις τοῦ γε βίην καὶ χεῖρας ἀμείνων
πέφατ’, καὶ ἔπειτα πεφήσεται· ἀργαλέον δὲ
πάντων ἀνθρώπων ῥῦσθαι γενεήν τε τόκον τε.
ὣς εἰποῦσ’ ἵδρυσε θρόν ἔνι θοῦρον Ἄρηα.
Ἥρη δ’Ἀπόλλωνα καλέσσατο δώματος ἐκτὸς
Ἶρίν θ’,ἥ τε θεοῖσι μετάγγελος ἀθανάτοισι,
καί σφεας φωνήσασ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Ζεὺς σφὼ εἰς Ἴδην κέλετ’ ἐλθέμεν ὅττι τάχιστα·
αὐτὰρ ἐπὴν ἔλθητε, Διός τ’εἰς ὦπα ἴδησθε,
ἕρδειν ὅττί κε κεῖνος ἐποτρύν καὶ ἀνώγῃ.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσα πάλιν κίε πότνια Ἥρη,
ἕζετο δ’εἰν θρόνῳ· τὼ δ’ἀΐξαντε πετέσθην.
Ἴδην δ’ἵκανον πολυπίδακα μητέρα θηρῶν,
εὗρον δ’εὐρύοπα Κρονίδην ἀν Γαργάρ ἄκρ
ἥμενον· ἀμφ δέ μιν θυόεν νέφος ἐστεφάνωτο.
τὼ δὲ πάροιθ’ ἐλθόντε Διὸς νεφεληγερέταο
στήτην· οὐδέ σφωϊν ἰδὼν ἐχολώσατο θυμῷ,
ὅττί οἱ ὦκ’ ἐπέεσσι φίλης ἀλόχοιο πιθέσθην.
Ἶριν δὲ προτέρην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
βάσκ’ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, Ποσειδάωνι ἄνακτι
πάντα τάδ’ ἀγγεῖλαι, μὴ δὲ ψευδάγγελος εἶναι.
παυσάμενόν μιν ἄνωχθι μάχης ἠδ πτολέμοιο
ἔρχεσθαι μετ φῦλα θεῶν εἰς ἅλα δῖαν.
εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσσ’ ἐπιπείσεται, ἀλλ’ ἀλογήσει,
φραζέσθω δὴ ἔπειτα κατ φρένα καὶ κατ θυμὸν
μή μ’οὐδ κρατερός περ ὼν ἐπιόντα ταλάσσ
μεῖναι, ἐπεί εὑ φημ βί πολ φέρτερος εἶναι
καὶ γενε πρότερος· τοῦ δ’οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορ
ἶσον ἐμοὶ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,
βῆ δὲ κατ’ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ἐκ νεφέων πτῆται νιφὰς χάλαζα
ψυχρ ὑπ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο,
ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο ὠκέα Ἶρις,
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη προσέφη κλυτὸν ἐννοσίγαιον·
ἀγγελίην τινά τοι γαιήοχε κυανοχαῖτα
ἦλθον δεῦρο φέρουσα παραὶ Διὸς αἰγιόχοιο.
παυσάμενόν σ’ἐκέλευσε μάχης ἠδ πτολέμοιο
ἔρχεσθαι μετ φῦλα θεῶν εἰς ἅλα δῖαν.
εἰ δέ οἱ οὐκ ἐπέεσσ’ ἐπιπείσεαι, ἀλλ’ ἀλογήσεις,
ἠπείλει καὶ κεῖνος ἐναντίβιον πολεμίξων
ἐνθάδ’ ἐλεύσεσθαι· σὲ δ’ὑπεξαλέασθαι ἄνωγε
χεῖρας, ἐπεὶ σέο φησ βί πολ φέρτερος εἶναι
καὶ γενε πρότερος· σὸν δ’οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορ
ἶσόν οἱ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.
τὴν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη κλυτὸς ἐννοσίγαιος·
πόποι ῥ’ἀγαθός περ ὼν ὑπέροπλον ειπεν
εἴ μ’ὁμότιμον όντα βί έκοντα καθέξει.
τρεῖς γάρ τ’ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοὶ οὓς τέκετο ’Ρέα
Ζεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δ’Ἀΐδης ἐνέροισιν ἀνάσσων.
τριχθ δὲ πάντα δέδασται, ἕκαστος δ’ἔμμορε τιμῆς·
ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον πολιὴν ἅλα ναιέμεν αἰεὶ
παλλομένων, ΐδης δ’ἔλαχε ζόφον ερόεντα,
Ζεὺς δ’ἔλαχ’ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσι·
γαῖα δ’ἔτι ξυν πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος.
τώ ῥα καὶ οὔ τι Διὸς βέομαι φρεσίν, ἀλλ ἕκηλος
καὶ κρατερός περ ὼν μενέτω τριτάτ ἐν μοίρῃ.
χερσ δὲ μή τί με πάγχυ κακὸν ὣς δειδισσέσθω·
θυγατέρεσσιν γάρ τε καὶ υἱάσι βέλτερον εἴη
ἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν οὓς τέκεν αὐτός,
οἵ ἑθεν ὀτρύνοντος ἀκούσονται καὶ ἀνάγκῃ.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·
οὕτω γὰρ δή τοι γαιήοχε κυανοχαῖτα
τόνδε φέρω Δι μῦθον ἀπηνέα τε κρατερόν τε,
τι μεταστρέψεις; στρεπταὶ μέν τε φρένες ἐσθλῶν.
οἶσθ’ ὡς πρεσβυτέροισιν Ἐρινύες αἰὲν ἕπονται.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
Ἶρι θε μάλα τοῦτο ἔπος κατ μοῖραν ειπες·
ἐσθλὸν καὶ τὸ τέτυκται ὅτ’ ἄγγελος αἴσιμα εἰδῇ.
ἀλλ τόδ’ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνει
ὁππότ’ ἂν ἰσόμορον καὶ ὁμ πεπρωμένον αἴσ
νεικείειν ἐθέλῃσι χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν.
ἀλλ’ ἤτοι νῦν μέν κε νεμεσσηθεὶς ὑποείξω·
ἄλλο δέ τοι ἐρέω, καὶ ἀπειλήσω τό γε θυμῷ·
αἴ κεν ἄνευ ἐμέθεν καὶ Ἀθηναίης ἀγελείης
Ἥρης Ἑρμείω τε καὶ Ἡφαίστοιο ἄνακτος
Ἰλίου αἰπεινῆς πεφιδήσεται, οὐδ’ ἐθελήσει
ἐκπέρσαι, δοῦναι δὲ μέγα κράτος Ἀργείοισιν,
ἴστω τοῦθ’ ὅτι νῶϊν ἀνήκεστος χόλος ἔσται.
ὣς εἰπὼν λίπε λαὸν Ἀχαιϊκὸν ἐννοσίγαιος,
δῦνε δὲ πόντον ών, πόθεσαν δ’ἥρωες Ἀχαιοί.
καὶ τότ’ Ἀπόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
ἔρχεο νῦν φίλε Φοῖβε μεθ’ Ἕκτορα χαλκοκορυστήν·
ἤδη μὲν γάρ τοι γαιήοχος ἐννοσίγαιος
οἴχεται εἰς ἅλα δῖαν ἀλευάμενος χόλον αἰπὺν
ἡμέτερον· μάλα γάρ κε μάχης ἐπύθοντο καὶ ἄλλοι,
οἵ περ ἐνέρτεροί εἰσι θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς όντες.
ἀλλ τόδ’ ἠμὲν ἐμοὶ πολ κέρδιον ἠδέ οἱ αὐτ
ἔπλετο, ὅττι πάροιθε νεμεσσηθεὶς ὑπόειξε
χεῖρας ἐμάς, ἐπεὶ οὔ κεν ἀνιδρωτί γ’ἐτελέσθη.
ἀλλ σύ γ’ἐν χείρεσσι λάβ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν,
τῇ μάλ’ ἐπισσείων φοβέειν ἥρωας Ἀχαιούς·
σοὶ δ’αὐτ μελέτω ἑκατηβόλε φαίδιμος Ἕκτωρ·
τόφρα γὰρ οὖν οἱ ἔγειρε μένος μέγα, ὄφρ’ ἂν Ἀχαιοὶ
φεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκωνται.
κεῖθεν δ’αὐτὸς ἐγ φράσομαι ἔργον τε ἔπος τε,
ὥς κε καὶ αὖτις Ἀχαιοὶ ἀναπνεύσωσι πόνοιο.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων,
βῆ δὲ κατ’ Ἰδαίων ὀρέων ἴρηκι οικὼς
ὠκέϊ φασσοφόνῳ, ὅς τ’ὤκιστος πετεηνῶν.
εὗρ’ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖον
ἥμενον, οὐδ’ ἔτι κεῖτο, νέον δ’ἐσαγείρετο θυμόν,
ἀμφ γιγνώσκων ἑτάρους· ἀτὰρ ἆσθμα καὶ ἱδρὼς
παύετ’, ἐπεί μιν ἔγειρε Διὸς νόος αἰγιόχοιο.
ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·
Ἕκτορ υἱ Πριάμοιο, τί δὲ σὺ νόσφιν ἀπ’ ἄλλων
ἧσ’ ὀλιγηπελέων; πού τί σε κῆδος ἱκάνει;
τὸν δ’ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε θεῶν ὅς μ’εἴρεαι ἄντην;
οὐκ ΐεις με νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶν
οὓς ἑτάρους ὀλέκοντα βοὴν ἀγαθὸς βάλεν Αἴας
χερμαδί πρὸς στῆθος, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς;
καὶ δὴ ἔγωγ’ ἐφάμην νέκυας καὶ δῶμ’ ΐδαο
ἤματι τῷδ’ ἵξεσθαι, ἐπεὶ φίλον ϊον ἦτορ.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων·
θάρσει νῦν· τοῖόν τοι οσσητῆρα Κρονίων
ἐξ Ἴδης προέηκε παρεστάμεναι καὶ ἀμύνειν
Φοῖβον Ἀπόλλωνα χρυσάορον, ὅς σε πάρος περ
ῥύομ’, ὁμῶς αὐτόν τε καὶ αἰπεινὸν πτολίεθρον.
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἱππεῦσιν ἐπότρυνον πολέεσσι
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν ὠκέας ἵππους·
αὐτὰρ ἐγ προπάροιθε κιὼν ἵπποισι κέλευθον
πᾶσαν λειανέω, τρέψω δ’ἥρωας Ἀχαιούς.
ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν.
ὡς δ’ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπ φάτν
δεσμὸν ἀπορρήξας θεί πεδίοιο κροαίνων
εἰωθὼς λούεσθαι ϋρρεῖος ποταμοῖο
κυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφ δὲ χαῖται
ὤμοις ΐσσονται· δ’ἀγλαΐηφι πεποιθὼς
ῥίμφά γοῦνα φέρει μετά τ’ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·
ὣς Ἕκτωρ λαιψηρ πόδας καὶ γούνατ’ ἐνώμα
ὀτρύνων ἱππας, ἐπεὶ θεοῦ ἔκλυεν αὐδήν.
οἳ δ’ὥς τ’ἢ ἔλαφον κεραὸν ἄγριον αἶγα
ἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται·
τὸν μέν τ’ἠλίβατος πέτρη καὶ δάσκιος ὕλη
εἰρύσατ’, οὐδ’ ἄρα τέ σφι κιχήμεναι αἴσιμον εν·
τῶν δέ θ’ὑπ αχῆς ἐφάνη λὶς ϋγένειος
εἰς ὁδόν, αἶψα δὲ πάντας ἀπέτραπε καὶ μεμαῶτας·
ὣς Δαναοὶ εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντο
νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·
αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδον Ἕκτορ’ ἐποιχόμενον στίχας ἀνδρῶν
τάρβησαν, πᾶσιν δὲ παραὶ ποσ κάππεσε θυμός.
τοῖσι δ’ἔπειτ’ ἀγόρευε Θόας Ἀνδραίμονος υἱός,
Αἰτωλῶν ὄχ’ ἄριστος ἐπιστάμενος μὲν ἄκοντι
ἐσθλὸς δ’ἐν σταδίῃ· ἀγορ δέ παῦροι Ἀχαιῶν
νίκων, ὁππότε κοῦροι ἐρίσσειαν περ μύθων·
σφιν ϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
πόποι μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι,
οἷον δ’αὖτ’ ἐξαῦτις ἀνέστη κῆρας ἀλύξας
Ἕκτωρ· θήν μιν μάλα ἔλπετο θυμὸς ἑκάστου
χερσὶν ὑπ’ Αἴαντος θανέειν Τελαμωνιάδαο.
ἀλλά τις αὖτε θεῶν ἐρρύσατο καὶ ἐσάωσεν
Ἕκτορ’, δὴ πολλῶν Δαναῶν ὑπ γούνατ’ ἔλυσεν,
ὡς καὶ νῦν ἔσσεσθαι ΐομαι· οὐ γὰρ ἄτερ γε
Ζηνὸς ἐριγδούπου πρόμος ἵσταται ὧδε μενοινῶν.
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.
πληθὺν μὲν ποτ νῆας ἀνώξομεν ἀπονέεσθαι·
αὐτοὶ δ’,ὅσσοι ἄριστοι ἐν στρατ εὐχόμεθ’ εἶναι,
στήομεν, εἴ κεν πρῶτον ἐρύξομεν ἀντιάσαντες
δούρατ’ ἀνασχόμενοι· τὸν δ’οἴω καὶ μεμαῶτα
θυμ δείσεσθαι Δαναῶν καταδῦναι ὅμιλον.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ πίθοντο·
οἳ μὲν ἄρ’ ἀμφ’ Αἴαντα καὶ Ἰδομενα ἄνακτα
Τεῦκρον Μηριόνην τε Μέγην τ’ἀτάλαντον Ἄρηϊ
ὑσμίνην ἤρτυνον ἀριστας καλέσαντες
Ἕκτορι καὶ Τρώεσσιν ἐναντίον· αὐτὰρ ὀπίσσω
πληθὺς ἐπ νῆας Ἀχαιῶν ἀπονέοντο.
Τρῶες δὲ προὔτυψαν ολλέες, ἦρχε δ’ἄρ’ Ἕκτωρ
μακρ βιβάς· πρόσθεν δὲ κί’ αὐτοῦ Φοῖβος Ἀπόλλων
εἱμένος ὤμοιιν νεφέλην, ἔχε δ’αἰγίδα θοῦριν
δεινὴν ἀμφιδάσειαν ἀριπρεπέ’, ἣν ἄρα χαλκεὺς
Ἥφαιστος Δι δῶκε φορήμεναι ἐς φόβον ἀνδρῶν·
τὴν ἄρ’ γ’ἐν χείρεσσιν ἔχων ἡγήσατο λαῶν.
Ἀργεῖοι δ’ὑπέμειναν ολλέες, ὦρτο δ’ἀϋτ
ὀξεῖ’ ἀμφοτέρωθεν, ἀπ νευρῆφι δ’ὀϊστοὶ
θρῷσκον· πολλ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπ χειρῶν
ἄλλα μὲν ἐν χρο πήγνυτ’ ἀρηϊθόων αἰζηῶν,
πολλ δὲ καὶ μεσσηγ πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν
ἐν γαί ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.
ὄφρα μὲν αἰγίδα χερσὶν ἔχ’ ἀτρέμα Φοῖβος Ἀπόλλων,
τόφρα μάλ’ ἀμφοτέρων βέλε’ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός.
αὐτὰρ ἐπεὶ κατ’ ἐνῶπα ἰδὼν Δαναῶν ταχυπώλων
σεῖσ’, ἐπ δ’αὐτὸς ϋσε μάλα μέγα, τοῖσι δὲ θυμὸν
ἐν στήθεσσιν ἔθελξε, λάθοντο δὲ θούριδος ἀλκῆς.
οἳ δ’ὥς τ’ἠ βοῶν ἀγέλην πῶϋ μέγ’ οἰῶν
θῆρε δύω κλονέωσι μελαίνης νυκτὸς ἀμολγ
ἐλθόντ’ ἐξαπίνης σημάντορος οὐ παρεόντος,
ὣς ἐφόβηθεν Ἀχαιοὶ ἀνάλκιδες· ἐν γὰρ Ἀπόλλων
ἧκε φόβον, Τρωσὶν δὲ καὶ Ἕκτορι κῦδος ὄπαζεν.
ἔνθα δ’ἀνὴρ ἕλεν ἄνδρα κεδασθείσης ὑσμίνης.
Ἕκτωρ μὲν Στιχίον τε καὶ Ἀρκεσίλαον ἔπεφνε,
τὸν μὲν Βοιωτῶν ἡγήτορα χαλκοχιτώνων,
τὸν δὲ Μενεσθος μεγαθύμου πιστὸν ἑταῖρον·
Αἰνείας δὲ Μέδοντα καὶ ασον ἐξενάριξεν.
ἤτοι μὲν νόθος υἱὸς ϊλος θείοιο
ἔσκε Μέδων Αἴαντος ἀδελφεός· αὐτὰρ ἔναιεν
ἐν Φυλάκ γαίης ἄπο πατρίδος ἄνδρα κατακτὰς
γνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος, ἣν ἔχ’ ϊλεύς·
ασος αὖτ’ ἀρχὸς μὲν Ἀθηναίων ἐτέτυκτο,
υἱὸς δὲ Σφήλοιο καλέσκετο Βουκολίδαο.
Μηκιστ δ’ἕλε Πουλυδάμας, Ἐχίον δὲ Πολίτης
πρώτ ἐν ὑσμίνῃ, Κλονίον δ’ἕλε δῖος Ἀγήνωρ.
Δηΐοχον δὲ Πάρις βάλε νείατον ὦμον ὄπισθε
φεύγοντ’ ἐν προμάχοισι, δι πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν.
ὄφρ’ οἳ τοὺς ἐνάριζον ἀπ’ ἔντεα, τόφρα δ’Ἀχαιοὶ
τάφρ καὶ σκολόπεσσιν ἐνιπλήξαντες ὀρυκτ
ἔνθα καὶ ἔνθα φέβοντο, δύοντο δὲ τεῖχος ἀνάγκῃ.
Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ΰσας
νηυσὶν ἐπισσεύεσθαι, ᾶν δ’ἔναρα βροτόεντα·
ὃν δ’ἂν ἐγὼν ἀπάνευθε νεῶν ἑτέρωθι νοήσω,
αὐτοῦ οἱ θάνατον μητίσομαι, οὐδέ νυ τόν γε
γνωτοί τε γνωταί τε πυρὸς λελάχωσι θανόντα,
ἀλλ κύνες ἐρύουσι πρὸ ἄστεος ἡμετέροιο.
ὣς εἰπὼν μάστιγι κατωμαδὸν ἤλασεν ἵππους
κεκλόμενος Τρώεσσι κατ στίχας· οἳ δὲ σὺν αὐτ
πάντες ὁμοκλήσαντες ἔχον ἐρυσάρματας ἵππους
ἠχ θεσπεσίῃ· προπάροιθε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων
ῥεῖ’ ὄχθας καπέτοιο βαθείης ποσσὶν ἐρείπων
ἐς μέσσον κατέβαλλε, γεφύρωσεν δὲ κέλευθον
μακρὴν ἠδ’ εὐρεῖαν, ὅσον τ’ἐπ δουρὸς ἐρω
γίγνεται, ὁππότ’ ἀνὴρ σθένεος πειρώμενος ᾗσι.
τῇ ῥ’οἵ γε προχέοντο φαλαγγηδόν, πρὸ δ’Ἀπόλλων
αἰγίδ’ ἔχων ἐρίτιμον· ἔρειπε δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν
ῥεῖα μάλ’, ὡς ὅτε τις ψάμαθον πάϊς ἄγχι θαλάσσης,
ὅς τ’ἐπεὶ οὖν ποιήσ ἀθύρματα νηπιέῃσιν
ἂψ αὖτις συνέχευε ποσὶν καὶ χερσὶν ἀθύρων.
ὥς ῥα σὺ ϊε Φοῖβε πολὺν κάματον καὶ ϊζὺν
σύγχεας Ἀργείων, αὐτοῖσι δὲ φύζαν ἐνῶρσας.
ὣς οἳ μὲν παρ νηυσὶν ἐρητύοντο μένοντες,
ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσι
χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλ’ εὐχετόωντο ἕκαστος·
Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶν
εὔχετο χεῖρ’ ὀρέγων εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα·
Ζεῦ πάτερ εἴ ποτέ τίς τοι ἐν Ἄργεΐ περ πολυπύρ
βοὸς οἰὸς κατ πίονα μηρία καίων
εὔχετο νοστῆσαι, σὺ δ’ὑπέσχεο καὶ κατένευσας,
τῶν μνῆσαι καὶ ἄμυνον Ὀλύμπιε νηλεὲς ἦμαρ,
μηδ’ οὕτω Τρώεσσιν α δάμνασθαι Ἀχαιούς.
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος, μέγα δ’ἔκτυπε μητίετα Ζεύς,
ἀράων ΐων Νηληϊάδαο γέροντος.
Τρῶες δ’ὡς ἐπύθοντο Διὸς κτύπον αἰγιόχοιο,
μᾶλλον ἐπ’ Ἀργείοισι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.
οἳ δ’ὥς τε μέγα κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο
νηὸς ὑπὲρ τοίχων καταβήσεται, ὁππότ’ ἐπείγ
ἲς ἀνέμου· γάρ τε μάλιστά γε κύματ’ ὀφέλλει·
ὣς Τρῶες μεγάλ αχ κατ τεῖχος ἔβαινον,
ἵππους δ’εἰσελάσαντες ἐπ πρύμνῃσι μάχοντο
ἔγχεσιν ἀμφιγύοις αὐτοσχεδόν, οἳ μὲν ἀφ’ ἵππων,
οἳ δ’ἀπ νηῶν ὕψι μελαινάων ἐπιβάντες
μακροῖσι ξυστοῖσι, τά ῥά σφ’ἐπ νηυσὶν ἔκειτο
ναύμαχα κολλήεντα, κατ στόμα εἱμένα χαλκῷ.
Πάτροκλος δ’εἷος μὲν Ἀχαιοί τε Τρῶές τε
τείχεος ἀμφεμάχοντο θοάων ἔκτοθι νηῶν,
τόφρ’ γ’ἐν κλισί ἀγαπήνορος Εὐρυπύλοιο
ἧστό τε καὶ τὸν ἔτερπε λόγοις, ἐπ δ’ἕλκεϊ λυγρ
φάρμακ’ ἀκέσματ’ ἔπασσε μελαινάων ὀδυνάων.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῖχος ἐπεσσυμένους ἐνόησε
Τρῶας, ἀτὰρ Δαναῶν γένετο αχή τε φόβος τε,
ᾤμωξέν τ’ἄρ’ ἔπειτα καὶ πεπλήγετο μηρ
χερσ καταπρηνέσσ’, ὀλοφυρόμενος δ’ἔπος ηὔδα·
Εὐρύπυλ’ οὐκ ἔτι τοι δύναμαι χατέοντί περ’ ἔμπης
ἐνθάδε παρμενέμεν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν·
ἀλλ σὲ μὲν θεράπων ποτιτερπέτω, αὐτὰρ ἔγωγε
σπεύσομαι εἰς Ἀχιλα, ἵν’ ὀτρύνω πολεμίζειν.
τίς δ’οἶδ’ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ὀρίνω
παρειπών; ἀγαθ δὲ παραίφασίς ἐστιν ἑταίρου.
τὸν μὲν ἄρ’ ὣς εἰπόντα πόδες φέρον· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
Τρῶας ἐπερχομένους μένον ἔμπεδον, οὐδ’ ἐδύναντο
παυροτέρους περ όντας ἀπώσασθαι παρ νηῶν·
οὐδέ ποτε Τρῶες Δαναῶν ἐδύναντο φάλαγγας
ῥηξάμενοι κλισίῃσι μιγήμεναι ἠδ νέεσσιν.
ἀλλ’ ὥς τε στάθμη δόρυ νήϊον ἐξιθύνει
τέκτονος ἐν παλάμῃσι δαήμονος, ὅς ῥά τε πάσης
εὖ εἰδ σοφίης ὑποθημοσύνῃσιν Ἀθήνης,
ὣς μὲν τῶν ἐπ ἶσα μάχη τέτατο πτόλεμός τε·
ἄλλοι δ’ἀμφ’ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο νέεσσιν,
Ἕκτωρ δ’ἄντ’ Αἴαντος είσατο κυδαλίμοιο.
τὼ δὲ μιῆς περ νηὸς ἔχον πόνον, οὐδ δύναντο
οὔθ’ τὸν ἐξελάσαι καὶ ἐνιπρῆσαι πυρ νῆα
οὔθ’ τὸν ἂψ ὤσασθαι, ἐπεί ῥ’ἐπέλασσέ γε δαίμων.
ἔνθ’ υἷα Κλυτίοιο Καλήτορα φαίδιμος Αἴας
πῦρ ἐς νῆα φέροντα κατ στῆθος βάλε δουρί.
δούπησεν δὲ πεσών, δαλὸς δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.
Ἕκτωρ δ’ὡς ἐνόησεν ἀνεψιὸν ὀφθαλμοῖσιν
ἐν κονίῃσι πεσόντα νεὸς προπάροιθε μελαίνης,
Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶ
μὴ δή πω χάζεσθε μάχης ἐν στείνεϊ τῷδε,
ἀλλ’ υἷα Κλυτίοιο σαώσατε, μή μιν Ἀχαιοὶ
τεύχεα συλήσωσι νεῶν ἐν ἀγῶνι πεσόντα.
ὣς εἰπὼν Αἴαντος ἀκόντισε δουρ φαεινῷ.
τοῦ μὲν ἅμαρθ’, δ’ἔπειτα Λυκόφρονα Μάστορος υἱὸν
Αἴαντος θεράποντα Κυθήριον, ὅς ῥα παρ’ αὐτ
ναῖ’, ἐπεὶ ἄνδρα κατέκτα Κυθήροισι ζαθέοισι,
τόν ῥ’ἔβαλεν κεφαλὴν ὑπὲρ οὔατος ὀξέϊ χαλκ
ἑσταότ’ ἄγχ’ Αἴαντος· δ’ὕπτιος ἐν κονίῃσι
νηὸς ἄπο πρυμνῆς χαμάδις πέσε, λύντο δὲ γυῖα.
Αἴας δ’ἐρρίγησε, κασίγνητον δὲ προσηύδα·
Τεῦκρε πέπον δὴ νῶϊν ἀπέκτατο πιστὸς ἑταῖρος
Μαστορίδης, ὃν νῶϊ Κυθηρόθεν ἔνδον όντα
ἶσα φίλοισι τοκεῦσιν ἐτίομεν ἐν μεγάροισι·
τὸν δ’Ἕκτωρ μεγάθυμος ἀπέκτανε. ποῦ νύ τοι οὶ
ὠκύμοροι καὶ τόξον τοι πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων;
ὣς φάθ’, δὲ ξυνέηκε, θέων δέ οἱ ἄγχι παρέστη,
τόξον ἔχων ἐν χειρ παλίντονον ἠδ φαρέτρην
οδόκον· μάλα δ’ὦκα βέλεα Τρώεσσιν ἐφίει.
καί ῥ’ἔβαλε Κλεῖτον Πεισήνορος ἀγλαὸν υἱὸν
Πουλυδάμαντος ἑταῖρον ἀγαυοῦ Πανθοΐδαο
ἡνία χερσὶν ἔχοντα· μὲν πεπόνητο καθ’ ἵππους·
τῇ γὰρ ἔχ’ ῥα πολ πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες
Ἕκτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος· τάχα δ’αὐτ
ἦλθε κακόν, τό οἱ οὔ τις ἐρύκακεν εμένων περ.
αὐχένι γάρ οἱ ὄπισθε πολύστονος ἔμπεσεν ός·
ἤριπε δ’ἐξ ὀχέων, ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποι
κείν’ ὄχεα κροτέοντες. ἄναξ δ’ἐνόησε τάχιστα
Πουλυδάμας, καὶ πρῶτος ἐναντίος ἤλυθεν ἵππων.
τοὺς μὲν γ’Ἀστυνό Προτιάονος υἱέϊ δῶκε,
πολλ δ’ἐπότρυνε σχεδὸν ἴσχειν εἰσορόωντα
ἵππους· αὐτὸς δ’αὖτις ὼν προμάχοισιν ἐμίχθη.
Τεῦκρος δ’ἄλλον ϊστὸν ἐφ’ Ἕκτορι χαλκοκορυστ
αἴνυτο, καί κεν ἔπαυσε μάχης ἐπ νηυσὶν Ἀχαιῶν,
εἴ μιν ἀριστεύοντα βαλὼν ἐξείλετο θυμόν.
ἀλλ’ οὐ λῆθε Διὸς πυκινὸν νόον, ὅς ῥ’ἐφύλασσεν
Ἕκτορ’, ἀτὰρ Τεῦκρον Τελαμώνιον εὖχος ἀπηύρα,
ὅς οἱ ϋστρεφέα νευρὴν ἐν ἀμύμονι τόξ
ῥῆξ’ ἐπ τῷ ἐρύοντι· παρεπλάγχθη δέ οἱ ἄλλ
ὸς χαλκοβαρής, τόξον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.
Τεῦκρος δ’ἐρρίγησε, κασίγνητον δὲ προσηύδα·
πόποι δὴ πάγχυ μάχης ἐπ μήδεα κείρει
δαίμων ἡμετέρης, τέ μοι βιὸν ἔκβαλε χειρός,
νευρὴν δ’ἐξέρρηξε νεόστροφον, ἣν ἐνέδησα
πρώϊον, ὄφρ’ ἀνέχοιτο θαμ θρῴσκοντας ϊστούς.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
πέπον ἀλλ βιὸν μὲν α καὶ ταρφέας οὺς
κεῖσθαι, ἐπεὶ συνέχευε θεὸς Δαναοῖσι μεγήρας·
αὐτὰρ χερσὶν ἑλὼν δολιχὸν δόρυ καὶ σάκος ὤμ
μάρναό τε Τρώεσσι καὶ ἄλλους ὄρνυθι λαούς.
μὴ μὰν ἀσπουδί γε δαμασσάμενοί περ ἕλοιεν
νῆας ϋσσέλμους, ἀλλ μνησώμεθα χάρμης.
ὣς φάθ’, δὲ τόξον μὲν ἐν κλισίῃσιν ἔθηκεν,
αὐτὰρ γ’ἀμφ’ ὤμοισι σάκος θέτο τετραθέλυμνον,
κρατ δ’ἐπ’ ἰφθίμ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκεν
ἵππουριν, δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν·
εἵλετο δ’ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,
βῆ δ’ἰέναι, μάλα δ’ὦκα θέων Αἴαντι παρέστη.
Ἕκτωρ δ’ὡς εἶδεν Τεύκρου βλαφθέντα βέλεμνα,
Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶ
ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς
νῆας ἀν γλαφυράς· δὴ γὰρ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
ἀνδρὸς ἀριστος Διόθεν βλαφθέντα βέλεμνα.
ῥεῖα δ’ἀρίγνωτος Διὸς ἀνδράσι γίγνεται ἀλκή,
ἠμὲν ὁτέοισιν κῦδος ὑπέρτερον ἐγγυαλίξῃ,
ἠδ’ ὅτινας μινύθ τε καὶ οὐκ ἐθέλῃσιν ἀμύνειν,
ὡς νῦν Ἀργείων μινύθει μένος, ἄμμι δ’ἀρήγει.
ἀλλ μάχεσθ’ ἐπ νηυσὶν ολλέες· ὃς δέ κεν ὑμέων
βλήμενος τυπεὶς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπ
τεθνάτω· οὔ οἱ εικὲς ἀμυνομέν περ πάτρης
τεθνάμεν· ἀλλ’ ἄλοχός τε σόη καὶ παῖδες ὀπίσσω,
καὶ οἶκος καὶ κλῆρος ἀκήρατος, εἴ κεν Ἀχαιοὶ
οἴχωνται σὺν νηυσ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.
ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
Αἴας δ’αὖθ’ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιν·
αἰδὼς Ἀργεῖοι· νῦν ἄρκιον ἀπολέσθαι
σαωθῆναι καὶ ἀπώσασθαι κακ νηῶν.
ἔλπεσθ’ ἢν νῆας ἕλ κορυθαίολος Ἕκτωρ
ἐμβαδὸν ἵξεσθαι ἣν πατρίδα γαῖαν ἕκαστος;
οὐκ ὀτρύνοντος ἀκούετε λαὸν ἅπαντα
Ἕκτορος, ὃς δὴ νῆας ἐνιπρῆσαι μενεαίνει;
οὐ μὰν ἔς γε χορὸν κέλετ’ ἐλθέμεν, ἀλλ μάχεσθαι.
ἡμῖν δ’οὔ τις τοῦδε νόος καὶ μῆτις ἀμείνων
αὐτοσχεδί μῖξαι χεῖράς τε μένος τε.
βέλτερον ἀπολέσθαι ἕνα χρόνον βιῶναι
δηθ στρεύγεσθαι ἐν αἰν δηϊοτῆτι
ὧδ’ αὔτως παρ νηυσὶν ὑπ’ ἀνδράσι χειροτέροισιν.
ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
ἔνθ’ Ἕκτωρ μὲν ἕλε Σχεδίον Περιμήδεος υἱὸν
ἀρχὸν Φωκήων, Αἴας δ’ἕλε Λαοδάμαντα
ἡγεμόνα πρυλέων Ἀντήνορος ἀγλαὸν υἱόν·
Πουλυδάμας δ’Ὦτον Κυλλήνιον ἐξενάριξε
Φυλεΐδεω ἕταρον, μεγαθύμων ἀρχὸν Ἐπειῶν.
τῷ δὲ Μέγης ἐπόρουσεν ἰδών· δ’ὕπαιθα λιάσθη
Πουλυδάμας· καὶ τοῦ μὲν ἀπήμβροτεν· οὐ γὰρ Ἀπόλλων
εἴα Πάνθου υἱὸν ἐν προμάχοισι δαμῆναι·
αὐτὰρ γε Κροίσμου στῆθος μέσον οὔτασε δουρί.
δούπησεν δὲ πεσών· δ’ἀπ’ ὤμων τεύχε’ ἐσύλα.
τόφρα δὲ τῷ ἐπόρουσε Δόλοψ αἰχμῆς εἰδὼς
Λαμπετίδης, ὃν Λάμπος ἐγείνατο φέρτατον υἱὸν
Λαομεδοντιάδης εὖ εἰδότα θούριδος ἀλκῆς,
ὃς τότε Φυλεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρ
ἐγγύθεν ὁρμηθείς· πυκινὸς δέ οἱ ἤρκεσε θώρηξ,
τόν ῥ’ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα· τόν ποτε Φυλεὺς
ἤγαγεν ἐξ Ἐφύρης, ποταμοῦ ἄπο Σελλήεντος.
ξεῖνος γάρ οἱ ἔδωκεν ἄναξ ἀνδρῶν Εὐφήτης
ἐς πόλεμον φορέειν δηίων ἀνδρῶν ἀλεωρήν·
ὅς οἱ καὶ τότε παιδὸς ἀπ χροὸς ἤρκεσ’ ὄλεθρον.
τοῦ δὲ Μέγης κόρυθος χαλκήρεος ἱπποδασείης
κύμβαχον ἀκρότατον νύξ’ ἔγχεϊ ὀξυόεντι,
ῥῆξε δ’ἀφ’ ἵππειον λόφον αὐτοῦ· πᾶς δὲ χαμᾶζε
κάππεσεν ἐν κονίῃσι νέον φοίνικι φαεινός.
εἷος τῷ πολέμιζε μένων, ἔτι δ’ἔλπετο νίκην,
τόφρα δέ οἱ Μενέλαος ἀρήϊος ἦλθεν ἀμύντωρ,
στῆ δ’εὐρὰξ σὺν δουρ λαθών, βάλε δ’ὦμον ὄπισθεν·
αἰχμ δὲ στέρνοιο διέσσυτο μαιμώωσα
πρόσσω εμένη· δ’ἄρα πρηνὴς ἐλιάσθη.
τὼ μὲν εισάσθην χαλκήρεα τεύχε’ ἀπ’ ὤμων
συλήσειν· Ἕκτωρ δὲ κασιγνήτοισι κέλευσε
πᾶσι μάλα, πρῶτον δ’Ἱκεταονίδην ἐνένιπεν
ἴφθιμον Μελάνιππον. δ’ὄφρα μὲν εἰλίποδας βοῦς
βόσκ’ ἐν Περκώτ δηίων ἀπ νόσφιν όντων·
αὐτὰρ ἐπεὶ Δαναῶν νέες ἤλυθον ἀμφιέλισσαι,
ἂψ εἰς Ἴλιον ἦλθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,
ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ, δέ μιν τίεν ἶσα τέκεσσι·
τόν ῥ’Ἕκτωρ ἐνένιπεν ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
οὕτω δὴ Μελάνιππε μεθήσομεν; οὐδέ νυ σοί περ
ἐντρέπεται φίλον ἦτορ ἀνεψιοῦ κταμένοιο;
οὐχ ὁράᾳς οἷον Δόλοπος περ τεύχε’ ἕπουσιν;
ἀλλ’ ἕπευ· οὐ γὰρ ἔτ’ ἔστιν ἀποσταδὸν Ἀργείοισι
μάρνασθαι, πρίν γ’ἠ κατακτάμεν κατ’ ἄκρης
Ἴλιον αἰπεινὴν ἑλέειν κτάσθαι τε πολίτας.
ὣς εἰπὼν μὲν ἦρχ’, δ’ἅμ’ ἕσπετο ἰσόθεος φώς·
Ἀργείους δ’ὄτρυνε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
φίλοι ἀνέρες ἔστε, καὶ αἰδ θέσθ’ ἐν θυμῷ,
ἀλλήλους τ’αἰδεῖσθε κατ κρατερὰς ὑσμίνας.
αἰδομένων δ’ἀνδρῶν πλέονες σόοι πέφανται·
φευγόντων δ’οὔτ’ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτέ τις ἀλκή.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ ἀλέξασθαι μενέαινον,
ἐν θυμ δ’ἐβάλοντο ἔπος, φράξαντο δὲ νῆας
ἕρκεϊ χαλκείῳ· ἐπ δὲ Ζεὺς Τρῶας ἔγειρεν.
Ἀντίλοχον δ’ὄτρυνε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·
Ἀντίλοχ’ οὔ τις σεῖο νεώτερος ἄλλος Ἀχαιῶν,
οὔτε ποσὶν θάσσων οὔτ’ ἄλκιμος ὡς σὺ μάχεσθαι·
εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος ἄνδρα βάλοισθα.
ὣς εἰπὼν μὲν αὖτις ἀπέσσυτο, τὸν δ’ὀρόθυνεν·
ἐκ δ’ἔθορε προμάχων, καὶ ἀκόντισε δουρ φαειν
ἀμφ παπτήνας· ὑπ δὲ Τρῶες κεκάδοντο
ἀνδρὸς ἀκοντίσσαντος· δ’οὐχ ἅλιον βέλος ἧκεν,
ἀλλ’ Ἱκετάονος υἱὸν ὑπέρθυμον Μελάνιππον
νισόμενον πόλεμον δὲ βάλε στῆθος παρ μαζόν.
δούπησεν δὲ πεσών, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.
Ἀντίλοχος δ’ἐπόρουσε κύων ὥς, ὅς τ’ἐπ νεβρ
βλημέν ΐξῃ, τόν τ’ἐξ εὐνῆφι θορόντα
θηρητὴρ ἐτύχησε βαλών, ὑπέλυσε δὲ γυῖα·
ὣς ἐπ σοὶ Μελάνιππε θόρ’ Ἀντίλοχος μενεχάρμης
τεύχεα συλήσων· ἀλλ’ οὐ λάθεν Ἕκτορα δῖον,
ὅς ῥά οἱ ἀντίος ἦλθε θέων ἀν δηϊοτῆτα.
Ἀντίλοχος δ’οὐ μεῖνε θοός περ ὼν πολεμιστής,
ἀλλ’ γ’ἄρ’ ἔτρεσε θηρ κακὸν ῥέξαντι οικώς,
ὅς τε κύνα κτείνας βουκόλον ἀμφ βόεσσι
φεύγει πρίν περ ὅμιλον ολλισθήμεναι ἀνδρῶν·
ὣς τρέσε Νεστορίδης, ἐπ δὲ Τρῶές τε καὶ Ἕκτωρ
ἠχ θεσπεσί βέλεα στονόεντα χέοντο·
στῆ δὲ μεταστρεφθείς, ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων.
Τρῶες δὲ λείουσιν οικότες ὠμοφάγοισι
νηυσὶν ἐπεσσεύοντο, Διὸς δ’ἐτέλειον ἐφετμάς,
σφισιν αἰὲν ἔγειρε μένος μέγα, θέλγε δὲ θυμὸν
Ἀργείων καὶ κῦδος ἀπαίνυτο, τοὺς δ’ὀρόθυνεν.
Ἕκτορι γάρ οἱ θυμὸς ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι
Πριαμίδῃ, ἵνα νηυσ κορωνίσι θεσπιδαὲς πῦρ
ἐμβάλοι ἀκάματον, Θέτιδος δ’ἐξαίσιον ἀρὴν
πᾶσαν ἐπικρήνειε· τὸ γὰρ μένε μητίετα Ζεὺς
νηὸς καιομένης σέλας ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι.
ἐκ γὰρ δὴ τοῦ μέλλε παλίωξιν παρ νηῶν
θησέμεναι Τρώων, Δαναοῖσι δὲ κῦδος ὀρέξειν.
τὰ φρονέων νήεσσιν ἔπι γλαφυρῇσιν ἔγειρεν
Ἕκτορα Πριαμίδην μάλα περ μεμαῶτα καὶ αὐτόν.
μαίνετο δ’ὡς ὅτ’ Ἄρης ἐγχέσπαλος ὀλοὸν πῦρ
οὔρεσι μαίνηται βαθέης ἐν τάρφεσιν ὕλης·
ἀφλοισμὸς δὲ περ στόμα γίγνετο, τὼ δέ οἱ ὄσσε
λαμπέσθην βλοσυρῇσιν ὑπ’ ὀφρύσιν, ἀμφ δὲ πήληξ
σμερδαλέον κροτάφοισι τινάσσετο μαρναμένοιο
Ἕκτορος· αὐτὸς γάρ οἱ ἀπ’ αἰθέρος εν ἀμύντωρ
Ζεύς, ὅς μιν πλεόνεσσι μετ’ ἀνδράσι μοῦνον όντα
τίμα καὶ κύδαινε. μινυνθάδιος γὰρ ἔμελλεν
ἔσσεσθ’· ἤδη γάρ οἱ ἐπόρνυε μόρσιμον ἦμαρ
Παλλὰς Ἀθηναίη ὑπ Πηλεΐδαο βίηφιν.
καί ῥ’ἔθελεν ῥῆξαι στίχας ἀνδρῶν πειρητίζων,
δὴ πλεῖστον ὅμιλον ὅρα καὶ τεύχε’ ἄριστα·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς δύνατο ῥῆξαι μάλα περ μενεαίνων·
ἴσχον γὰρ πυργηδὸν ἀρηρότες, ΰτε πέτρη
ἠλίβατος μεγάλη πολιῆς ἁλὸς ἐγγὺς οῦσα,
τε μένει λιγέων ἀνέμων λαιψηρ κέλευθα
κύματά τε τροφόεντα, τά τε προσερεύγεται αὐτήν·
ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδ φέβοντο.
αὐτὰρ λαμπόμενος πυρ πάντοθεν ἔνθορ’ ὁμίλῳ,
ἐν δ’ἔπεσ’ ὡς ὅτε κῦμα θο ἐν νη πέσῃσι
λάβρον ὑπαὶ νεφέων ἀνεμοτρεφές· δέ τε πᾶσα
ἄχν ὑπεκρύφθη, ἀνέμοιο δὲ δεινὸς ήτη
ἱστί ἐμβρέμεται, τρομέουσι δέ τε φρένα ναῦται
δειδιότες· τυτθὸν γὰρ ὑπ’ ἐκ θανάτοιο φέρονται·
ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐν στήθεσσιν Ἀχαιῶν.
αὐτὰρ γ’ὥς τε λέων ὀλοόφρων βουσὶν ἐπελθών,
αἵ ῥά τ’ἐν εἱαμεν ἕλεος μεγάλοιο νέμονται
μυρίαι, ἐν δέ τε τῇσι νομεὺς οὔ πω σάφα εἰδὼς
θηρ μαχέσσασθαι ἕλικος βοὸς ἀμφ φονῇσιν·
ἤτοι μὲν πρώτῃσι καὶ ὑστατίῃσι βόεσσιν
αἰὲν ὁμοστιχάει, δέ τ’ἐν μέσσῃσιν ὀρούσας
βοῦν ἔδει, αἳ δέ τε πᾶσαι ὑπέτρεσαν· ὣς τότ’ Ἀχαιοὶ
θεσπεσίως ἐφόβηθεν ὑφ’ Ἕκτορι καὶ Δι πατρ
πάντες, δ’οἶον ἔπεφνε Μυκηναῖον Περιφήτην,
Κοπρος φίλον υἱόν, ὃς Εὐρυσθος ἄνακτος
ἀγγελίης οἴχνεσκε βί Ἡρακληείῃ.
τοῦ γένετ’ ἐκ πατρὸς πολ χείρονος υἱὸς ἀμείνων
παντοίας ἀρετάς, ἠμὲν πόδας ἠδ μάχεσθαι,
καὶ νόον ἐν πρώτοισι Μυκηναίων ἐτέτυκτο·
ὅς ῥα τόθ’ Ἕκτορι κῦδος ὑπέρτερον ἐγγυάλιξε.
στρεφθεὶς γὰρ μετόπισθεν ἐν ἀσπίδος ἄντυγι πάλτο,
τὴν αὐτὸς φορέεσκε ποδηνεκέ’ ἕρκος ἀκόντων·
τῇ γ’ἐν βλαφθεὶς πέσεν ὕπτιος, ἀμφ δὲ πήληξ
σμερδαλέον κονάβησε περ κροτάφοισι πεσόντος.
Ἕκτωρ δ’ὀξ νόησε, θέων δέ οἱ ἄγχι παρέστη,
στήθεϊ δ’ἐν δόρυ πῆξε, φίλων δέ μιν ἐγγὺς ἑταίρων
κτεῖν’· οἳ δ’οὐκ ἐδύναντο καὶ ἀχνύμενοί περ ἑταίρου
χραισμεῖν· αὐτοὶ γὰρ μάλα δείδισαν Ἕκτορα δῖον.
εἰσωποὶ δ’ἐγένοντο νεῶν, περ δ’ἔσχεθον ἄκραι
νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύατο· τοὶ δ’ἐπέχυντο.
Ἀργεῖοι δὲ νεῶν μὲν ἐχώρησαν καὶ ἀνάγκ
τῶν πρωτέων, αὐτοῦ δὲ παρ κλισίῃσιν ἔμειναν
ἁθρόοι, οὐδ κέδασθεν ἀν στρατόν· ἴσχε γὰρ αἰδὼς
καὶ δέος· ἀζηχὲς γὰρ ὁμόκλεον ἀλλήλοισι.
Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶν
λίσσεθ’ ὑπὲρ τοκέων γουνούμενος ἄνδρα ἕκαστον·
φίλοι ἀνέρες ἔστε καὶ αἰδ θέσθ’ ἐν θυμ
ἄλλων ἀνθρώπων, ἐπ δὲ μνήσασθε ἕκαστος
παίδων ἠδ’ ἀλόχων καὶ κτήσιος ἠδ τοκήων,
ἠμὲν ὅτεῳ ζώουσι καὶ κατατεθνήκασι·
τῶν ὕπερ ἐνθάδ’ ἐγ γουνάζομαι οὐ παρεόντων
ἑστάμεναι κρατερῶς, μὴ δὲ τρωπᾶσθε φόβον δέ.
ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
τοῖσι δ’ἀπ’ ὀφθαλμῶν νέφος ἀχλύος ὦσεν Ἀθήνη
θεσπέσιον· μάλα δέ σφι φόως γένετ’ ἀμφοτέρωθεν
ἠμὲν πρὸς νηῶν καὶ ὁμοιΐου πολέμοιο.
Ἕκτορα δὲ φράσσαντο βοὴν ἀγαθὸν καὶ ἑταίρους,
ἠμὲν ὅσοι μετόπισθεν ἀφέστασαν οὐδ μάχοντο,
ἠδ’ ὅσσοι παρ νηυσ μάχην ἐμάχοντο θοῇσιν.
οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ Αἴαντι μεγαλήτορι ἥνδανε θυμ
ἑστάμεν ἔνθά περ ἄλλοι ἀφέστασαν υἷες Ἀχαιῶν·
ἀλλ’ γε νηῶν ἴκρι’ ἐπῴχετο μακρ βιβάσθων,
νώμα δὲ ξυστὸν μέγα ναύμαχον ἐν παλάμῃσι
κολλητὸν βλήτροισι δυωκαιεικοσίπηχυ.
ὡς δ’ὅτ’ ἀνὴρ ἵπποισι κελητίζειν εἰδώς,
ὅς τ’ἐπεὶ ἐκ πολέων πίσυρας συναείρεται ἵππους,
σεύας ἐκ πεδίοιο μέγα προτ ἄστυ δίηται
λαοφόρον καθ’ ὁδόν· πολέες τέ θηήσαντο
ἀνέρες ἠδ γυναῖκες· δ’ἔμπεδον ἀσφαλὲς αἰεὶ
θρῴσκων ἄλλοτ’ ἐπ’ ἄλλον ἀμείβεται, οἳ δὲ πέτονται·
ὣς Αἴας ἐπ πολλ θοάων ἴκρια νηῶν
φοίτα μακρ βιβάς, φων δέ οἱ αἰθέρ’ ἵκανεν,
αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε
νηυσί τε καὶ κλισίῃσιν ἀμυνέμεν. οὐδ μὲν Ἕκτωρ
μίμνεν ἐν Τρώων ὁμάδ πύκα θωρηκτάων·
ἀλλ’ ὥς τ’ὀρνίθων πετεηνῶν αἰετὸς αἴθων
ἔθνος ἐφορμᾶται ποταμὸν πάρα βοσκομενάων
χηνῶν γεράνων κύκνων δουλιχοδείρων,
ὣς Ἕκτωρ ἴθυσε νεὸς κυανοπρῴροιο
ἀντίος ΐξας· τὸν δὲ Ζεὺς ὦσεν ὄπισθε
χειρ μάλα μεγάλῃ, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅμ’ αὐτῷ.
αὖτις δὲ δριμεῖα μάχη παρ νηυσὶν ἐτύχθη·
φαίης κ’ἀκμῆτας καὶ ἀτειρέας ἀλλήλοισιν
ἄντεσθ’ ἐν πολέμῳ, ὡς ἐσσυμένως ἐμάχοντο.
τοῖσι δὲ μαρναμένοισιν ὅδ’ ἦν νόος· ἤτοι Ἀχαιοὶ
οὐκ ἔφασαν φεύξεσθαι ὑπ’ ἐκ κακοῦ, ἀλλ’ ὀλέεσθαι,
Τρωσὶν δ’ἔλπετο θυμὸς ἐν στήθεσσιν ἑκάστου
νῆας ἐνιπρήσειν κτενέειν θ’ἥρωας Ἀχαιούς.
οἳ μὲν τὰ φρονέοντες ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν·
Ἕκτωρ δὲ πρυμνῆς νεὸς ἥψατο ποντοπόροιο
καλῆς ὠκυάλου, Πρωτεσίλαον ἔνεικεν
ἐς Τροίην, οὐδ’ αὖτις ἀπήγαγε πατρίδα γαῖαν.
τοῦ περ δὴ περ νηὸς Ἀχαιοί τε Τρῶές τε
δῄουν ἀλλήλους αὐτοσχεδόν· οὐδ’ ἄρα τοί γε
τόξων ϊκὰς ἀμφὶς μένον οὐδ’ ἔτ’ ἀκόντων,
ἀλλ’ οἵ γ’ἐγγύθεν ἱστάμενοι ἕνα θυμὸν ἔχοντες
ὀξέσι δὴ πελέκεσσι καὶ ἀξίνῃσι μάχοντο
καὶ ξίφεσιν μεγάλοισι καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.
πολλ δὲ φάσγανα καλ μελάνδετα κωπήεντα
ἄλλα μὲν ἐκ χειρῶν χαμάδις πέσον, ἄλλα δ’ἀπ’ ὤμων
ἀνδρῶν μαρναμένων· ῥέε δ’αἵματι γαῖα μέλαινα.
Ἕκτωρ δὲ πρύμνηθεν ἐπεὶ λάβεν οὐχ μεθίει
ἄφλαστον μετ χερσὶν ἔχων, Τρωσὶν δὲ κέλευεν·
οἴσετε πῦρ, ἅμα δ’αὐτοὶ ολλέες ὄρνυτ’ ϋτήν·
νῦν ἡμῖν πάντων Ζεὺς ἄξιον ἦμαρ ἔδωκε
νῆας ἑλεῖν, αἳ δεῦρο θεῶν έκητι μολοῦσαι
ἡμῖν πήματα πολλ θέσαν, κακότητι γερόντων,
οἵ μ’ἐθέλοντα μάχεσθαι ἐπ πρυμνῇσι νέεσσιν
αὐτόν τ’ἰσχανάασκον ἐρητύοντό τε λαόν·
ἀλλ’ εἰ δή ῥα τότε βλάπτε φρένας εὐρύοπα Ζεὺς
ἡμετέρας, νῦν αὐτὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα μᾶλλον ἐπ’ Ἀργείοισιν ὄρουσαν.
Αἴας δ’οὐκέτ’ ἔμιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσιν·
ἀλλ’ ἀνεχάζετο τυτθόν, ϊόμενος θανέεσθαι
θρῆνυν ἐφ’ ἑπταπόδην, λίπε δ’ἴκρια νηὸς ΐσης.
ἔνθ’ ἄρ’ γ’ἑστήκει δεδοκημένος, ἔγχεϊ δ’αἰεὶ
Τρῶας ἄμυνε νεῶν, ὅς τις φέροι ἀκάματον πῦρ·
αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε·
φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος
ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.
έ τινάς φαμεν εἶναι οσσητῆρας ὀπίσσω,
έ τι τεῖχος ἄρειον, κ’ἀνδράσι λοιγὸν ἀμύναι;
οὐ μέν τι σχεδόν ἐστι πόλις πύργοις ἀραρυῖα,
κ’ἀπαμυναίμεσθ’ ἑτεραλκέα δῆμον ἔχοντες·
ἀλλ’ ἐν γὰρ Τρώων πεδί πύκα θωρηκτάων
πόντ κεκλιμένοι ἑκὰς ἥμεθα πατρίδος αἴης·
τὼ ἐν χερσ φόως, οὐ μειλιχί πολέμοιο.
ἦ, καὶ μαιμώων ἔφεπ’ ἔγχεϊ ὀξυόεντι.
ὅς τις δὲ Τρώων κοίλῃς ἐπ νηυσ φέροιτο
σὺν πυρ κηλείῳ, χάριν Ἕκτορος ὀτρύναντος,
τὸν δ’Αἴας οὔτασκε δεδεγμένος ἔγχεϊ μακρῷ·
δώδεκα δὲ προπάροιθε νεῶν αὐτοσχεδὸν οὖτα.