Νέστορα δ’οὐκ ἔλαθεν αχ πίνοντά περ ἔμπης,
ἀλλ’ Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
φράζεο δῖε Μαχον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα·
μείζων δὴ παρ νηυσ βο θαλερῶν αἰζηῶν.
ἀλλ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνον
εἰς κε θερμ λοετρ ϋπλόκαμος Ἑκαμήδη
θερμήν καὶ λούσ ἄπο βρότον αἱματόεντα·
αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν.
ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος οῖο
κείμενον ἐν κλισί Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιο
χαλκ παμφαῖνον· δ’ἔχ’ ἀσπίδα πατρὸς οῖο.
εἵλετο δ’ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,
στῆ δ’ἐκτὸς κλισίης, τάχα δ’εἴσιδεν ἔργον εικὲς
τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθε
Τρῶας ὑπερθύμους· ἐρέριπτο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν.
ὡς δ’ὅτε πορφύρ πέλαγος μέγα κύματι κωφ
ὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρ κέλευθα
αὔτως, οὐδ’ ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε,
πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,
ὣς γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατ θυμὸν
διχθάδι’, μεθ’ ὅμιλον οι Δαναῶν ταχυπώλων,
ε μετ’ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν.
ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι
βῆναι ἐπ’ Ἀτρεΐδην. οἳ δ’ἀλλήλους ἐνάριζον
μαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περ χρο χαλκὸς ἀτειρὴς
νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.
Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλες
πὰρ νηῶν ἀνιόντες ὅσοι βεβλήατο χαλκ
Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων.
πολλὸν γάρ ῥ’ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆες
θῖν’ ἔφ’ ἁλὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲ
εἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπ πρύμνῃσιν ἔδειμαν.
οὐδ γὰρ οὐδ’ εὐρύς περ ὼν ἐδυνήσατο πάσας
αἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί·
τώ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν, καὶ πλῆσαν ἁπάσης
ϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι.
τώ ῥ’οἵ γ’ὀψείοντες ϋτῆς καὶ πολέμοιο
ἔγχει ἐρειδόμενοι κίον ἀθρόοι· ἄχνυτο δέ σφι
θυμὸς ἐν στήθεσσιν. δὲ ξύμβλητο γεραιὸς
Νέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐν στήθεσσιν Ἀχαιῶν.
τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·
Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶν
τίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρ’ ἀφικάνεις;
δείδω μὴ δή μοι τελέσ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ,
ὥς ποτ’ ἐπηπείλησεν ἐν Τρώεσσ’ ἀγορεύων
μὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτ Ἴλιον ἀπονέεσθαι
πρὶν πυρ νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς.
κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.
πόποι ῥα καὶ ἄλλοι ϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
ἐν θυμ βάλλονται ἐμοὶ χόλον ὥς περ Ἀχιλλεὺς
οὐδ’ ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπ πρυμνῇσι νέεσσι.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
δὴ ταῦτά γ’ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλως
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο.
τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, ἐπέπιθμεν
ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·
οἳ δ’ἐπ νηυσ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσι
νωλεμές· οὐδ’ ἂν ἔτι γνοίης μάλα περ σκοπιάζων
ὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται,
ὡς ἐπιμὶξ κτείνονται, ϋτ δ’οὐρανὸν ἵκει.
ἡμεῖς δὲ φραζώμεθ’ ὅπως ἔσται τάδε ἔργα
εἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δ’οὐκ ἄμμε κελεύω
δύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστ μάχεσθαι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
Νέστορ ἐπεὶ δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσι μάχονται,
τεῖχος δ’οὐκ ἔχραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος,
ἔπι πολλ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμ
ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·
οὕτω που Δι μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι
νωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπ’ Ἄργεος ἐνθάδ’ Ἀχαιούς.
ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν,
οἶδα δὲ νῦν ὅτε τοὺς μὲν ὁμῶς μακάρεσσι θεοῖσι
κυδάνει, ἡμέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας ἔδησεν.
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.
νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσης
ἕλκωμεν, πάσας δὲ ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,
ὕψι δ’ἐπ’ εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς κεν ἔλθ
νὺξ ἀβρότη, ἢν καὶ τῇ ἀπόσχωνται πολέμοιο
Τρῶες· ἔπειτα δέ κεν ἐρυσαίμεθα νῆας ἁπάσας.
οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδ’ ἀν νύκτα.
βέλτερον ὃς φεύγων προφύγ κακὸν ἁλώῃ.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων·
οὐλόμεν’ αἴθ’ ὤφελλες εικελίου στρατοῦ ἄλλου
σημαίνειν, μὴ δ’ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεὺς
ἐκ νεότητος ἔδωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύειν
ἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος.
οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιαν
καλλείψειν, ἧς εἵνεκ’ ϊζύομεν κακ πολλά;
σίγα, μή τίς τ’ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσ
μῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε δι στόμα πάμπαν ἄγοιτο
ὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζειν
σκηπτοῦχός τ’εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶ
τοσσοίδ’ ὅσσοισιν σὺ μετ’ Ἀργείοισιν ἀνάσσεις·
νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ειπες·
ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ϋτῆς
νῆας ϋσσέλμους ἅλαδ’ ἑλκέμεν, ὄφρ’ ἔτι μᾶλλον
Τρωσ μὲν εὐκτ γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης,
ἡμῖν δ’αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ. οὐ γὰρ Ἀχαιοὶ
σχήσουσιν πόλεμον νηῶν ἅλα δ’ἑλκομενάων,
ἀλλ’ ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης.
ἔνθά κε σὴ βουλ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
Ὀδυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπ
ἀργαλέῃ· ἀτὰρ οὐ μὲν ἐγὼν έκοντας ἄνωγα
νῆας ϋσσέλμους ἅλα δ’ἑλκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.
νῦν δ’εἴη ὃς τῆσδέ γ’ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποι
νέος παλαιός· ἐμοὶ δέ κεν ἀσμέν εἴη.
τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
ἐγγὺς ἀνήρ· οὐ δηθ ματεύσομεν· αἴ κ’ἐθέλητε
πείθεσθαι, καὶ μή τι κότ ἀγάσησθε ἕκαστος
οὕνεκα δὴ γενεῆφι νεώτατός εἰμι μεθ’ ὑμῖν·
πατρὸς δ’ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἐγ γένος εὔχομαι εἶναι
Τυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτ κατ γαῖα καλύπτει.
πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο,
οἴκεον δ’ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπειν Καλυδῶνι
Ἄγριος ἠδ Μέλας, τρίτατος δ’ἦν ἱππότα Οἰνεὺς
πατρὸς ἐμοῖο πατήρ· ἀρετ δ’ἦν ἔξοχος αὐτῶν.
ἀλλ’ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δ’ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθη
πλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς ἤθελε καὶ θεοὶ ἄλλοι.
Ἀδρήστοιο δ’ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμα
ἀφνειὸν βιότοιο, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι
πυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφίς,
πολλ δέ οἱ πρόβατ’ ἔσκε· κέκαστο δὲ πάντας Ἀχαιοὺς
ἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετ’ ἀκουέμεν, εἰ ἐτεόν περ.
τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φάντες
μῦθον ἀτιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κ’ἐ εἴπω.
δεῦτ’ ομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ ἀνάγκῃ.
ἔνθα δ’ἔπειτ’ αὐτοὶ μὲν ἐχώμεθα δηϊοτῆτος
ἐκ βελέων, μή πού τις ἐφ’ ἕλκεϊ ἕλκος ἄρηται·
ἄλλους δ’ὀτρύνοντες ἐνήσομεν, οἳ τὸ πάρος περ
θυμ ἦρα φέροντες ἀφεστᾶσ’ οὐδ μάχονται.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ πίθοντο·
βὰν δ’ἴμεν, ἦρχε δ’ἄρά σφιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.
οὐδ’ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,
ἀλλ μετ’ αὐτοὺς ἦλθε παλαι φωτ οικώς,
δεξιτερὴν δ’ἕλε χεῖρ’ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Ἀτρεΐδη νῦν δή που Ἀχιλλος ὀλοὸν κῆρ
γηθεῖ ἐν στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν Ἀχαιῶν
δερκομένῳ, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδ’ ἠβαιαί.
ἀλλ’ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ σιφλώσειε·
σοὶ δ’οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν,
ἀλλ’ ἔτι που Τρώων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
εὐρ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δ’ἐπόψεαι αὐτὸς
φεύγοντας προτ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.
ὣς εἰπὼν μέγ’ ϋσεν ἐπεσσύμενος πεδίοιο.
ὅσσόν τ’ἐννεάχιλοι ἐπίαχον δεκάχιλοι
ἀνέρες ἐν πολέμ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος,
τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθων
ἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλ’ ἑκάστ
καρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδ μάχεσθαι.
Ἥρη δ’εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσι
στᾶσ’ ἐξ Οὐλύμποιο ἀπ ῥίου· αὐτίκα δ’ἔγνω
τὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀν κυδιάνειραν
αὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ·
Ζῆνα δ’ἐπ’ ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδης
ἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ.
μερμήριξε δ’ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη
ὅππως ἐξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο·
ἥδε δέ οἱ κατ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλ
ἐλθεῖν εἰς Ἴδην εὖ ἐντύνασαν αὐτήν,
εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητι
χροιῇ, τῷ δ’ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τε
χεύ ἐπ βλεφάροισιν ἰδ φρεσ πευκαλίμῃσι.
βῆ δ’ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς ἔτευξεν
Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσε
κληῖδι κρυπτῇ, τὴν δ’οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν·
ἔνθ’ γ’εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.
ἀμβροσί μὲν πρῶτον ἀπ χροὸς ἱμερόεντος
λύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπ’ ἐλαί
ἀμβροσί ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον εν·
τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατ χαλκοβατὲς δῶ
ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετ’ ϋτμή.
τῷ ῥ’ἥ γε χρόα καλὸν ἀλειψαμένη ἰδ χαίτας
πεξαμένη χερσ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινοὺς
καλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος ἀθανάτοιο.
ἀμφ δ’ἄρ’ ἀμβρόσιον ανὸν ἕσαθ’, ὅν οἱ Ἀθήνη
ἔξυσ’ ἀσκήσασα, τίθει δ’ἐν δαίδαλα πολλά·
χρυσείῃς δ’ἐνετῇσι κατ στῆθος περονᾶτο.
ζώσατο δὲ ζών ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυίῃ,
ἐν δ’ἄρα ἕρματα ἧκεν ϋτρήτοισι λοβοῖσι
τρίγληνα μορόεντα· χάρις δ’ἀπελάμπετο πολλή.
κρηδέμν δ’ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάων
καλ νηγατέῳ· λευκὸν δ’ἦν έλιος ὥς·
ποσσ δ’ὑπ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλ πέδιλα.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περ χρο θήκατο κόσμον
βῆ ῥ’ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δ’Ἀφροδίτην
τῶν ἄλλων ἀπάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ειπε·
ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω,
έ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ,
οὕνεκ’ ἐγ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις;
τὴν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·
Ἥρη πρέσβα θε θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο
αὔδα τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,
εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.
τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·
δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ ἵμερον, τε σὺ πάντας
δαμν ἀθανάτους ἠδ θνητοὺς ἀνθρώπους.
εἶμι γὰρ ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,
Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,
οἵ μ’ἐν σφοῖσι δόμοισιν τρέφον ἠδ’ ἀτίταλλον
δεξάμενοι ’Ρείας, ὅτε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς
γαίης νέρθε καθεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης·
τοὺς εἶμ’ ὀψομένη, καί σφ’ἄκριτα νείκεα λύσω·
ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται
εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
εἰ κείνω ἐπέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρ
εἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι,
αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη·
οὐκ ἔστ’ οὐδ οικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι·
Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν αύεις.
ἦ, καὶ ἀπ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάντα
ποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο·
ἔνθ’ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δ’ἵμερος, ἐν δ’ὀαριστὺς
πάρφασις, τ’ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.
τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσὶν ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
τῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα τε ἐγκάτθεο κόλπ
ποικίλον, ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημι
ἄπρηκτόν γε νέεσθαι, τι φρεσ σῇσι μενοινᾷς.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,
μειδήσασα δ’ἔπειτα ἐγκάτθετο κόλπῳ.
μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη,
Ἥρη δ’ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,
Πιερίην δ’ἐπιβᾶσα καὶ Ἠμαθίην ἐρατεινὴν
σεύατ’ ἐφ’ ἱπποπόλων Θρῃκῶν ὄρεα νιφόεντα
ἀκροτάτας κορυφάς· οὐδ χθόνα μάρπτε ποδοῖιν·
ἐξ Ἀθόω δ’ἐπ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα,
Λῆμνον δ’εἰσαφίκανε πόλιν θείοιο Θόαντος.
ἔνθ’ Ὕπν ξύμβλητο κασιγνήτ Θανάτοιο,
ἔν τ’ἄρα οἱ φῦ χειρ ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
Ὕπνε ἄναξ πάντων τε θεῶν πάντων τ’ἀνθρώπων,
ἠμὲν δή ποτ’ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες, ἠδ’ ἔτι καὶ νῦν
πείθευ· ἐγ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα.
κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπ’ ὀφρύσιν ὄσσε φαειν
αὐτίκ’ ἐπεί κεν ἐγ παραλέξομαι ἐν φιλότητι.
δῶρα δέ τοι δώσω καλὸν θρόνον ἄφθιτον αἰεὶ
χρύσεον· Ἥφαιστος δέ κ’ἐμὸς πάϊς ἀμφιγυήεις
τεύξει’ ἀσκήσας, ὑπ δὲ θρῆνυν ποσὶν ἥσει,
τῷ κεν ἐπισχοίης λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε νήδυμος Ὕπνος·
Ἥρη πρέσβα θε θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο
ἄλλον μέν κεν ἔγωγε θεῶν αἰειγενετάων
ῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθρα
Ὠκεανοῦ, ὅς περ γένεσις πάντεσσι τέτυκται·
Ζηνὸς δ’οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος ἆσσον ἱκοίμην
οὐδ κατευνήσαιμ’, ὅτε μὴ αὐτός γε κελεύοι.
ἤδη γάρ με καὶ ἄλλο τε ἐπίνυσσεν ἐφετμ
ἤματι τῷ ὅτε κεῖνος ὑπέρθυμος Διὸς υἱὸς
ἔπλεεν Ἰλιόθεν Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξας.
ἤτοι ἐγ μὲν ἔλεξα Διὸς νόον αἰγιόχοιο
νήδυμος ἀμφιχυθείς· σὺ δέ οἱ κακ μήσαο θυμ
ὄρσασ’ ἀργαλέων ἀνέμων ἐπ πόντον ήτας,
καί μιν ἔπειτα Κόων δ’εὖ ναιομένην ἀπένεικας
νόσφι φίλων πάντων. δ’ἐπεγρόμενος χαλέπαινε
ῥιπτάζων κατ δῶμα θεούς, ἐμ δ’ἔξοχα πάντων
ζήτει· καί κέ μ’ἄϊστον ἀπ’ αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ,
εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν·
τὴν ἱκόμην φεύγων, δ’ἐπαύσατο χωόμενός περ.
ἅζετο γὰρ μὴ Νυκτ θο ἀποθύμια ἕρδοι.
νῦν αὖ τοῦτό μ’ἄνωγας ἀμήχανον ἄλλο τελέσσαι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε βοῶπις πότνια Ἥρη·
Ὕπνε τί δὲ σὺ ταῦτα μετ φρεσ σῇσι μενοινᾷς;
φῂς ὣς Τρώεσσιν ἀρηξέμεν εὐρύοπα Ζῆν
ὡς Ἡρακλος περιχώσατο παῖδος οῖο;
ἀλλ’ ἴθ’, ἐγ δέ κέ τοι Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων
δώσω ὀπυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν.
ὣς φάτο, χήρατο δ’Ὕπνος, ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·
ἄγρει νῦν μοι ὄμοσσον άατον Στυγὸς ὕδωρ,
χειρ δὲ τῇ ἑτέρ μὲν ἕλε χθόνα πουλυβότειραν,
τῇ δ’ἑτέρ ἅλα μαρμαρέην, ἵνα νῶϊν ἅπαντες
μάρτυροι ὦσ’ οἳ ἔνερθε θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς όντες,
μὲν ἐμοὶ δώσειν Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων
Πασιθέην, ἧς τ’αὐτὸς έλδομαι ἤματα πάντα.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε θε λευκώλενος Ἥρη,
ὄμνυε δ’ὡς ἐκέλευε, θεοὺς δ’ὀνόμηνεν ἅπαντας
τοὺς ὑποταρταρίους οἳ Τιτῆνες καλέονται.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,
τὼ βήτην Λήμνου τε καὶ Ἴμβρου ἄστυ λιπόντε
έρα ἑσσαμένω ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.
Ἴδην δ’ἱκέσθην πολυπίδακα μητέρα θηρῶν
Λεκτόν, ὅθι πρῶτον λιπέτην ἅλα· τὼ δ’ἐπ χέρσου
βήτην, ἀκροτάτη δὲ ποδῶν ὕπο σείετο ὕλη.
ἔνθ’ Ὕπνος μὲν ἔμεινε πάρος Διὸς ὄσσε ἰδέσθαι
εἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήκετον, τότ’ ἐν Ἴδ
μακροτάτη πεφυυῖα δι’ έρος αἰθέρ’ ἵκανεν·
ἔνθ’ ἧστ’ ὄζοισιν πεπυκασμένος εἰλατίνοισιν
ὄρνιθι λιγυρ ἐναλίγκιος, ἥν τ’ἐν ὄρεσσι
χαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν.
Ἥρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον ἄκρον
Ἴδης ὑψηλῆς· ἴδε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς.
ὡς δ’ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν,
οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητι
εἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκας.
στῆ δ’αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
Ἥρη πῇ μεμαυῖα κατ’ Οὐλύμπου τόδ’ ἱκάνεις;
ἵπποι δ’οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κ’ἐπιβαίης.
τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·
ἔρχομαι ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,
Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,
οἵ με σφοῖσι δόμοισιν τρέφον ἠδ’ ἀτίταλλον·
τοὺς εἶμ’ ὀψομένη, καί σφ’ἄκριτα νείκεα λύσω·
ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται
εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
ἵπποι δ’ἐν πρυμνωρεί πολυπίδακος Ἴδης
ἑστᾶσ’, οἵ μ’οἴσουσιν ἐπ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν.
νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατ’ Οὐλύμπου τόδ’ ἱκάνω,
μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπ
οἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυρρόου Ὠκεανοῖο.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
Ἥρη κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,
νῶϊ δ’ἄγ’ ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε.
οὐ γάρ πώ ποτέ μ’ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδ γυναικὸς
θυμὸν ἐν στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν,
οὐδ’ ὁπότ’ ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο,
τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρ’ ἀτάλαντον·
οὐδ’ ὅτε περ Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης,
τέκε Περσα πάντων ἀριδείκετον ἀνδρῶν·
οὐδ’ ὅτε Φοίνικος κούρης τηλεκλειτοῖο,
τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον ’Ραδάμανθυν·
οὐδ’ ὅτε περ Σεμέλης οὐδ’ Ἀλκμήνης ἐν Θήβῃ,
ῥ’Ἡρακλα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·
δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν·
οὐδ’ ὅτε Δήμητρος καλλιπλοκάμοιο ἀνάσσης,
οὐδ’ ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος, οὐδ σεῦ αὐτῆς,
ὡς σέο νῦν ἔραμαι καί με γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ.
τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ειπες.
εἰ νῦν ἐν φιλότητι λιλαίεαι εὐνηθῆναι
Ἴδης ἐν κορυφῇσι, τὰ δὲ προπέφανται ἅπαντα·
πῶς κ’ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάων
εὕδοντ’ ἀθρήσειε, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼν
πεφράδοι; οὐκ ἂν ἔγωγε τεὸν πρὸς δῶμα νεοίμην
ἐξ εὐνῆς ἀνστᾶσα, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη.
ἀλλ’ εἰ δή ῥ’ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ,
ἔστιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν
Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεν·
ἔνθ’ ομεν κείοντες, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν εὐνή.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
Ἥρη μήτε θεῶν τό γε δείδιθι μήτέ τιν’ ἀνδρῶν
ὄψεσθαι· τοῖόν τοι ἐγ νέφος ἀμφικαλύψω
χρύσεον· οὐδ’ ἂν νῶϊ διαδράκοι έλιός περ,
οὗ τε καὶ ὀξύτατον πέλεται φάος εἰσοράασθαι.
ῥα καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν·
τοῖσι δ’ὑπ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην,
λωτόν θ’ἑρσήεντα ἰδ κρόκον ἠδ’ άκινθον
πυκνὸν καὶ μαλακόν, ὃς ἀπ χθονὸς ὑψόσ’ εργε.
τῷ ἔνι λεξάσθην, ἐπ δὲ νεφέλην ἕσσαντο
καλὴν χρυσείην· στιλπναὶ δ’ἀπέπιπτον ερσαι.
ὣς μὲν ἀτρέμας εὗδε πατὴρ ἀν Γαργάρ ἄκρῳ,
ὕπν καὶ φιλότητι δαμείς, ἔχε δ’ἀγκὰς ἄκοιτιν·
βῆ δὲ θέειν ἐπ νῆας Ἀχαιῶν νήδυμος Ὕπνος
ἀγγελίην ἐρέων γαιηόχ ἐννοσιγαίῳ·
ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσείδαον ἐπάμυνε,
καί σφιν κῦδος ὄπαζε μίνυνθά περ, ὄφρ’ ἔτι εὕδει
Ζεύς, ἐπεὶ αὐτ ἐγ μαλακὸν περ κῶμ’ ἐκάλυψα·
Ἥρη δ’ἐν φιλότητι παρήπαφεν εὐνηθῆναι.
ὣς εἰπὼν μὲν ᾤχετ’ ἐπ κλυτ φῦλ’ ἀνθρώπων,
τὸν δ’ἔτι μᾶλλον ἀνῆκεν ἀμυνέμεναι Δαναοῖσιν.
αὐτίκα δ’ἐν πρώτοισι μέγα προθορὼν ἐκέλευσεν·
Ἀργεῖοι καὶ δ’αὖτε μεθίεμεν Ἕκτορι νίκην
Πριαμίδῃ, ἵνα νῆας ἕλ καὶ κῦδος ἄρηται;
ἀλλ’ μὲν οὕτω φησ καὶ εὔχεται οὕνεκ’ Ἀχιλλεὺς
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι μένει κεχολωμένος ἦτορ·
κείνου δ’οὔ τι λίην ποθ ἔσσεται, εἴ κεν οἳ ἄλλοι
ἡμεῖς ὀτρυνώμεθ’ ἀμυνέμεν ἀλλήλοισιν.
ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγ εἴπω πειθώμεθα πάντες·
ἀσπίδες ὅσσαι ἄρισται ἐν στρατ ἠδ μέγισται
ἑσσάμενοι, κεφαλὰς δὲ παναίθῃσιν κορύθεσσι
κρύψαντες, χερσίν τε τὰ μακρότατ’ ἔγχε’ ἑλόντες
ομεν· αὐτὰρ ἐγὼν ἡγήσομαι, οὐδ’ ἔτι φημ
Ἕκτορα Πριαμίδην μενέειν μάλα περ μεμαῶτα.
ὃς δέ κ’ἀνὴρ μενέχαρμος, ἔχει δ’ὀλίγον σάκος ὤμῳ,
χείρονι φωτ δότω, δ’ἐν ἀσπίδι μείζονι δύτω.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ πίθοντο·
τοὺς δ’αὐτοὶ βασιλες ἐκόσμεον οὐτάμενοί περ
Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων·
οἰχόμενοι δ’ἐπ πάντας ἀρήϊα τεύχε’ ἄμειβον·
ἐσθλ μὲν ἐσθλὸς ἔδυνε, χέρεια δὲ χείρονι δόσκεν.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ἕσσαντο περ χρο νώροπα χαλκὸν
βάν ῥ’ἴμεν· ἦρχε δ’ἄρά σφι Ποσειδάων ἐνοσίχθων
δεινὸν ορ τανύηκες ἔχων ἐν χειρ παχεί
εἴκελον ἀστεροπῇ· τῷ δ’οὐ θέμις ἐστ μιγῆναι
ἐν δα λευγαλέῃ, ἀλλ δέος ἰσχάνει ἄνδρας.
Τρῶας δ’αὖθ’ ἑτέρωθεν ἐκόσμει φαίδιμος Ἕκτωρ.
δή ῥα τότ’ αἰνοτάτην ἔριδα πτολέμοιο τάνυσσαν
κυανοχαῖτα Ποσειδάων καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ,
ἤτοι μὲν Τρώεσσιν, δ’Ἀργείοισιν ἀρήγων.
ἐκλύσθη δὲ θάλασσα ποτ κλισίας τε νέας τε
Ἀργείων· οἳ δὲ ξύνισαν μεγάλ ἀλαλητῷ.
οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοά ποτ χέρσον
ποντόθεν ὀρνύμενον πνοι Βορέω ἀλεγεινῇ·
οὔτε πυρὸς τόσσός γε ποτ βρόμος αἰθομένοιο
οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὅτε τ’ὤρετο καιέμεν ὕλην·
οὔτ’&nbnbsp;ἄνεμος τόσσόν γε περ δρυσὶν ὑψικόμοισι
ἠπύει, ὅς τε μάλιστα μέγα βρέμεται χαλεπαίνων,
ὅσση ἄρα Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἔπλετο φων
δεινὸν ϋσάντων, ὅτ’ ἐπ’ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.
Αἴαντος δὲ πρῶτος ἀκόντισε φαίδιμος Ἕκτωρ
ἔγχει, ἐπεὶ τέτραπτο πρὸς ἰθύ οἱ, οὐδ’ ἀφάμαρτε,
τῇ ῥα δύω τελαμῶνε περ στήθεσσι τετάσθην,
ἤτοι μὲν σάκεος, δὲ φασγάνου ἀργυροήλου·
τώ οἱ ῥυσάσθην τέρενα χρόα. χώσατο δ’Ἕκτωρ,
ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρ’ ἀλεείνων.
τὸν μὲν ἔπειτ’ ἀπιόντα μέγας Τελαμώνιος Αἴας
χερμαδίῳ, τά ῥα πολλ θοάων ἔχματα νηῶν
πὰρ ποσ μαρναμένων ἐκυλίνδετο, τῶν ἓν είρας
στῆθος βεβλήκει ὑπὲρ ἄντυγος ἀγχόθι δειρῆς,
στρόμβον δ’ὣς ἔσσευε βαλών, περ δ’ἔδραμε πάντῃ.
ὡς δ’ὅθ’ ὑπ πληγῆς πατρὸς Διὸς ἐξερίπ δρῦς
πρόρριζος, δειν δὲ θεείου γίγνεται ὀδμ
ἐξ αὐτῆς, τὸν δ’οὔ περ ἔχει θράσος ὅς κεν ἴδηται
ἐγγὺς ών, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός,
ὣς ἔπεσ’ Ἕκτορος ὦκα χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσι·
χειρὸς δ’ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπ’ αὐτ δ’ἀσπὶς ἑάφθη
καὶ κόρυς, ἀμφ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.
οἳ δὲ μέγα άχοντες ἐπέδραμον υἷες Ἀχαιῶν
ἐλπόμενοι ἐρύεσθαι, ἀκόντιζον δὲ θαμειὰς
αἰχμάς· ἀλλ’ οὔ τις ἐδυνήσατο ποιμένα λαῶν
οὐτάσαι οὐδ βαλεῖν· πρὶν γὰρ περίβησαν ἄριστοι
Πουλυδάμας τε καὶ Αἰνείας καὶ δῖος Ἀγήνωρ
Σαρπηδών τ’ἀρχὸς Λυκίων καὶ Γλαῦκος ἀμύμων.
τῶν δ’ἄλλων οὔ τίς εὑ ἀκήδεσεν, ἀλλ πάροιθεν
ἀσπίδας εὐκύκλους σχέθον αὐτοῦ. τὸν δ’ἄρ’ ἑταῖροι
χερσὶν είραντες φέρον ἐκ πόνου, ὄφρ’ ἵκεθ’ ἵππους
ὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδ πτολέμοιο
ἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλ’ ἔχοντες·
οἳ τόν γε προτ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντα.
ἀλλ’ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ϋρρεῖος ποταμοῖο
Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,
ἔνθά μιν ἐξ ἵππων πέλασαν χθονί, κὰδ δέ οἱ ὕδωρ
χεῦαν· δ’ἀμπνύνθη καὶ ἀνέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν,
ἑζόμενος δ’ἐπ γοῦνα κελαινεφὲς αἷμ’ ἀπέμεσσεν·
αὖτις δ’ἐξοπίσω πλῆτο χθονί, τὼ δέ οἱ ὄσσε
νὺξ ἐκάλυψε μέλαινα· βέλος δ’ἔτι θυμὸν ἐδάμνα.
Ἀργεῖοι δ’ὡς οὖν ἴδον Ἕκτορα νόσφι κιόντα
μᾶλλον ἐπ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.
ἔνθα πολ πρώτιστος ϊλος ταχὺς Αἴας
Σάτνιον οὔτασε δουρ μετάλμενος ὀξυόεντι
Ἠνοπίδην, ὃν ἄρα νύμφη τέκε νηῒς ἀμύμων
Ἤνοπι βουκολέοντι παρ’ ὄχθας Σατνιόεντος.
τὸν μὲν ϊλιάδης δουρ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν
οὖτα κατ λαπάρην· δ’ἀνετράπετ’, ἀμφ δ’ἄρ’ αὐτ
Τρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην.
τῷ δ’ἐπ Πουλυδάμας ἐγχέσπαλος ἦλθεν ἀμύντωρ
Πανθοΐδης, βάλε δὲ Προθοήνορα δεξιὸν ὦμον
υἱὸν Ἀρηϊλύκοιο, δι’ ὤμου δ’ὄβριμον ἔγχος
ἔσχεν, δ’ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
Πουλυδάμας δ’ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ΰσας·
οὐ μὰν αὖτ’ ΐω μεγαθύμου Πανθοΐδαο
χειρὸς ἄπο στιβαρῆς ἅλιον πηδῆσαι ἄκοντα,
ἀλλά τις Ἀργείων κόμισε χροΐ, καί μιν ΐω
αὐτ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον ϊδος εἴσω.
ὣς ἔφατ’, Ἀργείοισι δ’ ἄχος γένετ’ εὐξαμένοιο·
Αἴαντι δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε
τῷ Τελαμωνιάδῃ· τοῦ γὰρ πέσεν ἄγχι μάλιστα.
καρπαλίμως δ’ἀπιόντος ἀκόντισε δουρ φαεινῷ.
Πουλυδάμας δ’αὐτὸς μὲν ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν
λικριφὶς ΐξας, κόμισεν δ’Ἀντήνορος υἱὸς
Ἀρχέλοχος· τῷ γάρ ῥα θεοὶ βούλευσαν ὄλεθρον.
τόν ῥ’ἔβαλεν κεφαλῆς τε καὶ αὐχένος ἐν συνεοχμῷ,
νείατον ἀστράγαλον, ἀπ δ’ἄμφω κέρσε τένοντε·
τοῦ δὲ πολ προτέρη κεφαλ στόμα τε ῥῖνές τε
οὔδεϊ πλῆντ’ περ κνῆμαι καὶ γοῦνα πεσόντος.
Αἴας δ’αὖτ’ ἐγέγωνεν ἀμύμονι Πουλυδάμαντι·
φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες
ῥ’οὐχ οὗτος ἀνὴρ Προθοήνορος ἀντ πεφάσθαι
ἄξιος; οὐ μέν μοι κακὸς εἴδεται οὐδ κακῶν ἔξ,
ἀλλ κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο
πάϊς· αὐτ γὰρ γενεὴν ἄγχιστα ῴκει.
ῥ’εὖ γιγνώσκων, Τρῶας δ’ἄχος ἔλλαβε θυμόν.
ἔνθ’ Ἀκάμας Πρόμαχον Βοιώτιον οὔτασε δουρ
ἀμφ κασιγνήτ βεβαώς· δ’ὕφελκε ποδοῖιν.
τῷ δ’Ἀκάμας ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ΰσας·
Ἀργεῖοι όμωροι ἀπειλάων ἀκόρητοι
οὔ θην οἴοισίν γε πόνος τ’ἔσεται καὶ ϊζὺς
ἡμῖν, ἀλλά ποθ’ ὧδε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες.
φράζεσθ’ ὡς ὑμῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδει
ἔγχει ἐμῷ, ἵνα μή τι κασιγνήτοιό γε ποιν
δηρὸν ἄτιτος ῃ· τὼ καί κέ τις εὔχεται ἀνὴρ
γνωτὸν ἐν μεγάροισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι.
ὣς ἔφατ’, Ἀργείοισι δ’ ἄχος γένετ’ εὐξαμένοιο·
Πηνέλε δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·
ὁρμήθη δ’Ἀκάμαντος· δ’οὐχ ὑπέμεινεν ἐρωὴν
Πηνελέωο ἄνακτος· δ’οὔτασεν Ἰλιονα
υἱὸν Φόρβαντος πολυμήλου, τόν ῥα μάλιστα
Ἑρμείας Τρώων ἐφίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσε·
τῷ δ’ἄρ’ ὑπ μήτηρ μοῦνον τέκεν Ἰλιονα.
τὸν τόθ’ ὑπ’ ὀφρύος οὖτα κατ’ ὀφθαλμοῖο θέμεθλα,
ἐκ δ’ὦσε γλήνην· δόρυ δ’ὀφθαλμοῖο δι πρὸ
καὶ δι ἰνίου ἦλθεν, δ’ἕζετο χεῖρε πετάσσας
ἄμφω· Πηνέλεως δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξ
αὐχένα μέσσον ἔλασσεν, ἀπήραξεν δὲ χαμᾶζε
αὐτ σὺν πήληκι κάρη· ἔτι δ’ὄβριμον ἔγχος
εν ἐν ὀφθαλμῷ· δὲ φὴ κώδειαν ἀνασχὼν
πέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
εἰπέμεναί μοι Τρῶες ἀγαυοῦ Ἰλιονος
πατρ φίλ καὶ μητρ γοήμεναι ἐν μεγάροισιν·
οὐδ γὰρ Προμάχοιο δάμαρ Ἀλεγηνορίδαο
ἀνδρ φίλ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δὴ
ἐκ Τροίης σὺν νηυσ νεώμεθα κοῦροι Ἀχαιῶν.
ὣς φάτο, τοὺς δ’ἄρα πάντας ὑπ τρόμος ἔλλαβε γυῖα,
πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.
ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματ’ ἔχουσαι
ὅς τις δὴ πρῶτος βροτόεντ’ ἀνδράγρι’ Ἀχαιῶν
ἤρατ’, ἐπεί ῥ’ἔκλινε μάχην κλυτὸς ἐννοσίγαιος.
Αἴας ῥα πρῶτος Τελαμώνιος Ὕρτιον οὖτα
Γυρτιάδην Μυσῶν ἡγήτορα καρτεροθύμων·
Φάλκην δ’Ἀντίλοχος καὶ Μέρμερον ἐξενάριξε·
Μηριόνης δὲ Μόρυν τε καὶ Ἱπποτίωνα κατέκτα,
Τεῦκρος δὲ Προθόωνά τ’ ἐνήρατο καὶ Περιφήτην·
Ἀτρεΐδης δ’ἄρ’ ἔπειθ’ Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶν
οὖτα κατ λαπάρην, δι δ’ἔντερα χαλκὸς ἄφυσσε
δῃώσας· ψυχ δὲ κατ’ οὐταμένην ὠτειλὴν
ἔσσυτ’ ἐπειγομένη, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
πλείστους δ’Αἴας εἷλεν ϊλος ταχὺς υἱός·
οὐ γάρ οἵ τις ὁμοῖος ἐπισπέσθαι ποσὶν εν
ἀνδρῶν τρεσσάντων, ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ.