Ζεὺς δ’ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα νηυσ πέλασσε,
τοὺς μὲν α παρ τῇσι πόνον τ’ἐχέμεν καὶ ϊζὺν
νωλεμέως, αὐτὸς δὲ πάλιν τρέπεν ὄσσε φαειν
νόσφιν ἐφ’ ἱπποπόλων Θρῃκῶν καθορώμενος αἶαν
Μυσῶν τ’ἀγχεμάχων καὶ ἀγαυῶν ἱππημολγῶν
γλακτοφάγων Ἀβίων τε δικαιοτάτων ἀνθρώπων.
ἐς Τροίην δ’οὐ πάμπαν ἔτι τρέπεν ὄσσε φαεινώ·
οὐ γὰρ γ’ἀθανάτων τινα ἔλπετο ὃν κατ θυμὸν
ἐλθόντ’ Τρώεσσιν ἀρηξέμεν Δαναοῖσιν.
οὐδ’ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κρείων ἐνοσίχθων·
καὶ γὰρ θαυμάζων ἧστο πτόλεμόν τε μάχην τε
ὑψοῦ ἐπ’ ἀκροτάτης κορυφῆς Σάμου ὑληέσσης
Θρηϊκίης· ἔνθεν γὰρ ἐφαίνετο πᾶσα μὲν Ἴδη,
φαίνετο δὲ Πριάμοιο πόλις καὶ νῆες Ἀχαιῶν.
ἔνθ’ ἄρ’ γ’ἐξ ἁλὸς ἕζετ’ ών, ἐλέαιρε δ’Ἀχαιοὺς
Τρωσὶν δαμναμένους, Δι δὲ κρατερῶς ἐνεμέσσα.
αὐτίκα δ’ἐξ ὄρεος κατεβήσετο παιπαλόεντος
κραιπν ποσ προβιβάς· τρέμε δ’οὔρεα μακρ καὶ ὕλη
ποσσὶν ὑπ’ ἀθανάτοισι Ποσειδάωνος όντος.
τρὶς μὲν ὀρέξατ’ ών, τὸ δὲ τέτρατον ἵκετο τέκμωρ
Αἰγάς, ἔνθα δέ οἱ κλυτ δώματα βένθεσι λίμνης
χρύσεα μαρμαίροντα τετεύχαται ἄφθιτα αἰεί.
ἔνθ’ ἐλθὼν ὑπ’ ὄχεσφι τιτύσκετο χαλκόποδ’ ἵππω
ὠκυπέτα χρυσέῃσιν ἐθείρῃσιν κομόωντε,
χρυσὸν δ’αὐτὸς ἔδυνε περ χροΐ, γέντο δ’ἱμάσθλην
χρυσείην εὔτυκτον, οῦ δ’ἐπεβήσετο δίφρου,
βῆ δ’ἐλάαν ἐπ κύματ’· ἄταλλε δὲ κήτε’ ὑπ’ αὐτοῦ
πάντοθεν ἐκ κευθμῶν, οὐδ’ ἠγνοίησεν ἄνακτα·
γηθοσύν δὲ θάλασσα διίστατο· τοὶ δὲ πέτοντο
ῥίμφα μάλ’, οὐδ’ ὑπένερθε διαίνετο χάλκεος ἄξων·
τὸν δ’ἐς Ἀχαιῶν νῆας ΰσκαρθμοι φέρον ἵπποι.
ἔστι δέ τι σπέος εὐρ βαθείης βένθεσι λίμνης
μεσσηγὺς Τενέδοιο καὶ Ἴμβρου παιπαλοέσσης·
ἔνθ’ ἵππους ἔστησε Ποσειδάων ἐνοσίχθων
λύσας ἐξ ὀχέων, παρ δ’ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ
ἔδμεναι· ἀμφ δὲ ποσσ πέδας ἔβαλε χρυσείας
ἀρρήκτους ἀλύτους, ὄφρ’ ἔμπεδον αὖθι μένοιεν
νοστήσαντα ἄνακτα· δ’ἐς στρατὸν ᾤχετ’ Ἀχαιῶν.
Τρῶες δὲ φλογ ἶσοι ολλέες θυέλλ
Ἕκτορι Πριαμίδ ἄμοτον μεμαῶτες ἕποντο
ἄβρομοι αὐΐαχοι· ἔλποντο δὲ νῆας Ἀχαιῶν
αἱρήσειν, κτενέειν δὲ παρ’ αὐτόθι πάντας ἀρίστους.
ἀλλ Ποσειδάων γαιήοχος ἐννοσίγαιος
Ἀργείους ὄτρυνε βαθείης ἐξ ἁλὸς ἐλθὼν
εἰσάμενος Κάλχαντι δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·
Αἴαντε πρώτω προσέφη μεμαῶτε καὶ αὐτώ·
Αἴαντε σφὼ μέν τε σαώσετε λαὸν Ἀχαιῶν
ἀλκῆς μνησαμένω, μὴ δὲ κρυεροῖο φόβοιο.
ἄλλ μὲν γὰρ ἔγωγ’ οὐ δείδια χεῖρας άπτους
Τρώων, οἳ μέγα τεῖχος ὑπερκατέβησαν ὁμίλῳ·
ἕξουσιν γὰρ πάντας ϋκνήμιδες Ἀχαιοί·
τῇ δὲ δὴ αἰνότατον περιδείδια μή τι πάθωμεν,
ῥ’ὅ γ’ὁ λυσσώδης φλογ εἴκελος ἡγεμονεύει
Ἕκτωρ, ὃς Διὸς εὔχετ’ ἐρισθενέος πάϊς εἶναι.
σφῶϊν δ’ὧδε θεῶν τις ἐν φρεσ ποιήσειεν
αὐτώ θ’ἑστάμεναι κρατερῶς καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους·
τώ κε καὶ ἐσσύμενόν περ ἐρωήσαιτ’ ἀπ νηῶν
ὠκυπόρων, εἰ καί μιν Ὀλύμπιος αὐτὸς ἐγείρει.
καὶ σκηπανί γαιήοχος ἐννοσίγαιος
ἀμφοτέρω κεκόπων πλῆσεν μένεος κρατεροῖο,
γυῖα δ’ἔθηκεν ἐλαφρ πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν.
αὐτὸς δ’ὥς τ’ἴρηξ ὠκύπτερος ὦρτο πέτεσθαι,
ὅς ῥά τ’ἀπ’ αἰγίλιπος πέτρης περιμήκεος ἀρθεὶς
ὁρμήσ πεδίοιο διώκειν ὄρνεον ἄλλο,
ὣς ἀπ τῶν ϊξε Ποσειδάων ἐνοσίχθων.
τοῖιν δ’ἔγνω πρόσθεν ϊλος ταχὺς Αἴας,
αἶψα δ’ἄρ’ Αἴαντα προσέφη Τελαμώνιον υἱόν·
Αἶαν ἐπεί τις νῶϊ θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι
μάντεϊ εἰδόμενος κέλεται παρ νηυσ μάχεσθαι,
οὐδ’ γε Κάλχας ἐστ θεοπρόπος οἰωνιστής·
ἴχνια γὰρ μετόπισθε ποδῶν ἠδ κνημάων
ῥεῖ’ ἔγνων ἀπιόντος· ἀρίγνωτοι δὲ θεοί περ·
καὶ δ’ἐμοὶ αὐτ θυμὸς ἐν στήθεσσι φίλοισι
μᾶλλον ἐφορμᾶται πολεμίζειν ἠδ μάχεσθαι,
μαιμώωσι δ’ἔνερθε πόδες καὶ χεῖρες ὕπερθε.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη Τελαμώνιος Αἴας·
οὕτω νῦν καὶ ἐμοὶ περ δούρατι χεῖρες απτοι
μαιμῶσιν, καί μοι μένος ὤρορε, νέρθε δὲ ποσσὶν
ἔσσυμαι ἀμφοτέροισι· μενοινώω δὲ καὶ οἶος
Ἕκτορι Πριαμίδ ἄμοτον μεμαῶτι μάχεσθαι.
ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον
χάρμ γηθόσυνοι, τήν σφιν θεὸς ἔμβαλε θυμῷ·
τόφρα δὲ τοὺς ὄπιθεν γαιήοχος ὦρσεν Ἀχαιούς,
οἳ παρ νηυσ θοῇσιν ἀνέψυχον φίλον ἦτορ.
τῶν ῥ’ἅμα τ’ἀργαλέ καμάτ φίλα γυῖα λέλυντο,
καί σφιν ἄχος κατ θυμὸν ἐγίγνετο δερκομένοισι
Τρῶας, τοὶ μέγα τεῖχος ὑπερκατέβησαν ὁμίλῳ.
τοὺς οἵ γ’εἰσορόωντες ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυα λεῖβον·
οὐ γὰρ ἔφαν φεύξεσθαι ὑπ’ ἐκ κακοῦ· ἀλλ’ ἐνοσίχθων
ῥεῖα μετεισάμενος κρατερὰς ὄτρυνε φάλαγγας.
Τεῦκρον ἔπι πρῶτον καὶ Λήϊτον ἦλθε κελεύων
Πηνέλεών θ’ἥρωα Θόαντά τε Δηΐπυρόν τε
Μηριόνην τε καὶ Ἀντίλοχον μήστωρας ϋτῆς·
τοὺς γ’ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
αἰδὼς Ἀργεῖοι, κοῦροι νέοι· ὔμμιν ἔγωγε
μαρναμένοισι πέποιθα σαωσέμεναι νέας ἁμάς·
εἰ δ’ὑμεῖς πολέμοιο μεθήσετε λευγαλέοιο,
νῦν δὴ εἴδεται ἦμαρ ὑπ Τρώεσσι δαμῆναι.
πόποι μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι
δεινόν, οὔ ποτ’ ἔγωγε τελευτήσεσθαι ἔφασκον,
Τρῶας ἐφ’ ἡμετέρας έναι νέας, οἳ τὸ πάρος περ
φυζακινῇς ἐλάφοισιν οίκεσαν, αἵ τε καθ’ ὕλην
θώων παρδαλίων τε λύκων τ’ἤϊα πέλονται
αὔτως ἠλάσκουσαι ἀνάλκιδες, οὐδ’ ἔπι χάρμη·
ὣς Τρῶες τὸ πρίν γε μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν
μίμνειν οὐκ ἐθέλεσκον ἐναντίον, οὐδ’ ἠβαιόν·
νῦν δὲ ἑκὰς πόλιος κοίλῃς ἐπ νηυσ μάχονται
ἡγεμόνος κακότητι μεθημοσύνῃσί τε λαῶν,
οἳ κείν ἐρίσαντες ἀμυνέμεν οὐκ ἐθέλουσι
νηῶν ὠκυπόρων, ἀλλ κτείνονται ἀν’ αὐτάς.
ἀλλ’ εἰ δὴ καὶ πάμπαν ἐτήτυμον αἴτιός ἐστιν
ἥρως Ἀτρεΐδης εὐρ κρείων Ἀγαμέμνων
οὕνεκ’ ἀπητίμησε ποδώκεα Πηλεΐωνα,
ἡμέας γ’οὔ πως ἔστι μεθιέμεναι πολέμοιο.
ἀλλ’ ἀκεώμεθα θᾶσσον· ἀκεσταί τοι φρένες ἐσθλῶν.
ὑμεῖς δ’οὐκ ἔτι καλ μεθίετε θούριδος ἀλκῆς
πάντες ἄριστοι όντες ἀν στρατόν. οὐδ’ ἂν ἔγωγε
ἀνδρ μαχεσσαίμην ὅς τις πολέμοιο μεθείη
λυγρὸς ών· ὑμῖν δὲ νεμεσσῶμαι περ κῆρι.
πέπονες τάχα δή τι κακὸν ποιήσετε μεῖζον
τῇδε μεθημοσύνῃ· ἀλλ’ ἐν φρεσ θέσθε ἕκαστος
αἰδ καὶ νέμεσιν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν.
Ἕκτωρ δὴ παρ νηυσ βοὴν ἀγαθὸς πολεμίζει
καρτερός, ἔρρηξεν δὲ πύλας καὶ μακρὸν ὀχα.
ὥς ῥα κελευτιόων γαιήοχος ὦρσεν Ἀχαιούς.
ἀμφ δ’ἄρ’ Αἴαντας δοιοὺς ἵσταντο φάλαγγες
καρτεραί, ἃς οὔτ’ ἄν κεν Ἄρης ὀνόσαιτο μετελθὼν
οὔτε κ’Ἀθηναίη λαοσσόος· οἳ γὰρ ἄριστοι
κρινθέντες Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα δῖον ἔμιμνον,
φράξαντες δόρυ δουρί, σάκος σάκεϊ προθελύμνῳ·
ἀσπὶς ἄρ’ ἀσπίδ’ ἔρειδε, κόρυς κόρυν, ἀνέρα δ’ἀνήρ·
ψαῦον δ’ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισι
νευόντων, ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν·
ἔγχεα δ’ἐπτύσσοντο θρασειάων ἀπ χειρῶν
σειόμεν’· οἳ δ’ἰθὺς φρόνεον, μέμασαν δὲ μάχεσθαι.
Τρῶες δὲ προὔτυψαν ολλέες, ἦρχε δ’ἄρ’ Ἕκτωρ
ἀντικρ μεμαώς, ὀλοοίτροχος ὣς ἀπ πέτρης,
ὅν τε κατ στεφάνης ποταμὸς χειμάρροος ὤσ
ῥήξας ἀσπέτ ὄμβρ ἀναιδέος ἔχματα πέτρης·
ὕψι δ’ἀναθρῴσκων πέτεται, κτυπέει δέ θ’ὑπ’ αὐτοῦ
ὕλη· δ’ἀσφαλέως θέει ἔμπεδον, εἷος ἵκηται
ἰσόπεδον, τότε δ’οὔ τι κυλίνδεται ἐσσύμενός περ·
ὣς Ἕκτωρ εἷος μὲν ἀπείλει μέχρι θαλάσσης
ῥέα διελεύσεσθαι κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν
κτείνων· ἀλλ’ ὅτε δὴ πυκινῇς ἐνέκυρσε φάλαγξι
στῆ ῥα μάλ’ ἐγχριμφθείς· οἳ δ’ἀντίοι υἷες Ἀχαιῶν
νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν
ὦσαν ἀπ σφείων· δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Τρώεσσι γεγωνώς·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶ
παρμένετ’· οὔ τοι δηρὸν ἐμ σχήσουσιν Ἀχαιοὶ
καὶ μάλα πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες,
ἀλλ’ ΐω χάσσονται ὑπ’ ἔγχεος, εἰ ἐτεόν με
ὦρσε θεῶν ὤριστος, ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης.
ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
Δηΐφοβος δ’ἐν τοῖσι μέγα φρονέων ἐβεβήκει
Πριαμίδης, πρόσθεν δ’ἔχεν ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην
κοῦφα ποσ προβιβὰς καὶ ὑπασπίδια προποδίζων.
Μηριόνης δ’αὐτοῖο τιτύσκετο δουρ φαειν
καὶ βάλεν, οὐδ’ ἀφάμαρτε, κατ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην
ταυρείην· τῆς δ’οὔ τι διήλασεν, ἀλλ πολ πρὶν
ἐν καυλ άγη δολιχὸν δόρυ· Δηΐφοβος δὲ
ἀσπίδα ταυρείην σχέθ’ ἀπ ο, δεῖσε δὲ θυμ
ἔγχος Μηριόναο δαΐφρονος· αὐτὰρ γ’ἥρως
ἂψ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο, χώσατο δ’αἰνῶς
ἀμφότερον, νίκης τε καὶ ἔγχεος ξυνέαξε.
βῆ δ’ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν
οἰσόμενος δόρυ μακρόν, οἱ κλισίηφι λέλειπτο.
οἳ δ’ἄλλοι μάρναντο, βο δ’ἄσβεστος ὀρώρει.
Τεῦκρος δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἄνδρα κατέκτα
Ἴμβριον αἰχμητὴν πολυΐππου Μέντορος υἱόν·
ναῖε δὲ Πήδαιον πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν,
κούρην δὲ Πριάμοιο νόθην ἔχε, Μηδεσικάστην·
αὐτὰρ ἐπεὶ Δαναῶν νέες ἤλυθον ἀμφιέλισσαι,
ἂψ ἐς Ἴλιον ἦλθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,
ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ· δέ μιν τίεν ἶσα τέκεσσι.
τόν ῥ’υἱὸς Τελαμῶνος ὑπ’ οὔατος ἔγχεϊ μακρ
νύξ’, ἐκ δ’ἔσπασεν ἔγχος· δ’αὖτ’ ἔπεσεν μελίη ὣς
τ’ὄρεος κορυφ ἕκαθεν περιφαινομένοιο
χαλκ ταμνομένη τέρενα χθον φύλλα πελάσσῃ·
ὣς πέσεν, ἀμφ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.
Τεῦκρος δ’ὁρμήθη μεμαὼς ἀπ τεύχεα δῦσαι·
Ἕκτωρ δ’ὁρμηθέντος ἀκόντισε δουρ φαεινῷ.
ἀλλ’ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος
τυτθόν· δ’Ἀμφίμαχον Κτεάτου υἷ’ Ἀκτορίωνος
νισόμενον πόλεμον δὲ κατ στῆθος βάλε δουρί·
δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
Ἕκτωρ δ’ὁρμήθη κόρυθα κροτάφοις ἀραρυῖαν
κρατὸς ἀφαρπάξαι μεγαλήτορος Ἀμφιμάχοιο·
Αἴας δ’ὁρμηθέντος ὀρέξατο δουρ φαειν
Ἕκτορος· ἀλλ’ οὔ πῃ χροὸς εἴσατο, πᾶς δ’ἄρα χαλκ
σμερδαλέ κεκάλυφθ’· δ’ἄρ’ ἀσπίδος ὀμφαλὸν οὖτα,
ὦσε δέ μιν σθένεϊ μεγάλῳ· δὲ χάσσατ’ ὀπίσσω
νεκρῶν ἀμφοτέρων, τοὺς δ’ἐξείρυσσαν Ἀχαιοί.
Ἀμφίμαχον μὲν ἄρα Στιχίος δῖός τε Μενεσθεὺς
ἀρχοὶ Ἀθηναίων κόμισαν μετ λαὸν Ἀχαιῶν·
Ἴμβριον αὖτ’ Αἴαντε μεμαότε θούριδος ἀλκῆς
ὥς τε δύ’ αἶγα λέοντε κυνῶν ὕπο καρχαροδόντων
ἁρπάξαντε φέρητον ἀν ῥωπήϊα πυκν
ὑψοῦ ὑπὲρ γαίης μετ γαμφηλῇσιν ἔχοντε,
ὥς ῥα τὸν ὑψοῦ ἔχοντε δύω Αἴαντε κορυστ
τεύχεα συλήτην· κεφαλὴν δ’ἁπαλῆς ἀπ δειρῆς
κόψεν ϊλιάδης κεχολωμένος Ἀμφιμάχοιο,
ἧκε δέ μιν σφαιρηδὸν ἑλιξάμενος δι’ ὁμίλου·
Ἕκτορι δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν ἐν κονίῃσι.
καὶ τότε δὴ περ κῆρι Ποσειδάων ἐχολώθη
υἱωνοῖο πεσόντος ἐν αἰν δηϊοτῆτι,
βῆ δ’ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν
ὀτρυνέων Δαναούς, Τρώεσσι δὲ κήδεα τεῦχεν.
Ἰδομενεὺς δ’ἄρα οἱ δουρικλυτὸς ἀντεβόλησεν
ἐρχόμενος παρ’ ἑταίρου, οἱ νέον ἐκ πολέμοιο
ἦλθε κατ’ ἰγνύην βεβλημένος ὀξέϊ χαλκῷ.
τὸν μὲν ἑταῖροι ἔνεικαν, δ’ἰητροῖς ἐπιτείλας
ϊεν ἐς κλισίην· ἔτι γὰρ πολέμοιο μενοίνα
ἀντιάαν· τὸν δὲ προσέφη κρείων ἐνοσίχθων
εἰσάμενος φθογγὴν Ἀνδραίμονος υἷϊ Θόαντι
ὃς πάσ Πλευρῶνι καὶ αἰπειν Καλυδῶνι
Αἰτωλοῖσιν ἄνασσε, θεὸς δ’ὣς τίετο δήμῳ·
Ἰδομενεῦ Κρητῶν βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶ
οἴχονται, τὰς Τρωσὶν ἀπείλεον υἷες Ἀχαιῶν;
τὸν δ’αὖτ’ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
Θόαν οὔ τις ἀνὴρ νῦν γ’αἴτιος, ὅσσον ἔγωγε
γιγνώσκω· πάντες γὰρ ἐπιστάμεθα πτολεμίζειν.
οὔτέ τινα δέος ἴσχει ἀκήριον οὔτέ τις ὄκν
εἴκων ἀνδύεται πόλεμον κακόν· ἀλλά που οὕτω
μέλλει δὴ φίλον εἶναι ὑπερμενέϊ Κρονίωνι
νωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπ’ Ἄργεος ἐνθάδ’ Ἀχαιούς.
ἀλλ Θόαν, καὶ γὰρ τὸ πάρος μενεδήϊος ἦσθα,
ὀτρύνεις δὲ καὶ ἄλλον ὅθι μεθιέντα ἴδηαι·
τὼ νῦν μήτ’ ἀπόληγε κέλευέ τε φωτ ἑκάστῳ.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
Ἰδομενεῦ μὴ κεῖνος ἀνὴρ ἔτι νοστήσειεν
ἐκ Τροίης, ἀλλ’ αὖθι κυνῶν μέλπηθρα γένοιτο,
ὅς τις ἐπ’ ἤματι τῷδε ἑκὼν μεθίῃσι μάχεσθαι.
ἀλλ’ ἄγε τεύχεα δεῦρο λαβὼν ἴθι· ταῦτα δ’ἅμα χρὴ
σπεύδειν, αἴ κ’ὄφελός τι γενώμεθα καὶ δύ’ όντε.
συμφερτ δ’ἀρετ πέλει ἀνδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν,
νῶϊ δὲ καί κ’ἀγαθοῖσιν ἐπισταίμεσθα μάχεσθαι.
ὣς εἰπὼν μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν·
Ἰδομενεὺς δ’ὅτε δὴ κλισίην εὔτυκτον ἵκανε
δύσετο τεύχεα καλ περ χροΐ, γέντο δὲ δοῦρε,
βῆ δ’ἴμεν ἀστεροπ ἐναλίγκιος, ἥν τε Κρονίων
χειρ λαβὼν ἐτίναξεν ἀπ’ αἰγλήεντος Ὀλύμπου
δεικνὺς σῆμα βροτοῖσιν· ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαί·
ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περ στήθεσσι θέοντος.
Μηριόνης δ’ἄρα οἱ θεράπων ῢς ἀντεβόλησεν
ἐγγὺς ἔτι κλισίης· μετ γὰρ δόρυ χάλκεον ει
οἰσόμενος· τὸν δὲ προσέφη σθένος Ἰδομενος·
Μηριόνη Μόλου υἱ πόδας ταχ φίλταθ’ ἑταίρων
τίπτ’ ἦλθες πόλεμόν τε λιπὼν καὶ δηϊοτῆτα;
έ τι βέβληαι, βέλεος δέ σε τείρει ἀκωκή,
έ τευ ἀγγελίης μετ’ ἔμ’ ἤλυθες; οὐδέ τοι αὐτὸς
ἧσθαι ἐν κλισίῃσι λιλαίομαι, ἀλλ μάχεσθαι.
τὸν δ’αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
Ἰδομενεῦ, Κρητῶν βουληφόρε χαλκοχιτώνων,
ἔρχομαι εἴ τί τοι ἔγχος ἐν κλισίῃσι λέλειπται
οἰσόμενος· τό νυ γὰρ κατεάξαμεν πρὶν ἔχεσκον
ἀσπίδα Δηϊφόβοιο βαλὼν ὑπερηνορέοντος.
τὸν δ’αὖτ’ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
δούρατα δ’αἴ κ’ἐθέλῃσθα καὶ ἓν καὶ εἴκοσι δήεις
ἑσταότ’ ἐν κλισί πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα
Τρώϊα, τὰ κταμένων ἀποαίνυμαι· οὐ γὰρ ΐω
ἀνδρῶν δυσμενέων ἑκὰς ἱστάμενος πολεμίζειν.
τώ μοι δούρατά τ’ἔστι καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι
καὶ κόρυθες καὶ θώρηκες λαμπρὸν γανόωντες.
τὸν δ’αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
καί τοι ἐμοὶ παρά τε κλισί καὶ νη μελαίν
πόλλ’ ἔναρα Τρώων· ἀλλ’ οὐ σχεδόν ἐστιν ἑλέσθαι.
οὐδ γὰρ οὐδ’ ἐμέ φημι λελασμένον ἔμμεναι ἀλκῆς,
ἀλλ μετ πρώτοισι μάχην ἀν κυδιάνειραν
ἵσταμαι, ὁππότε νεῖκος ὀρώρηται πολέμοιο.
ἄλλόν πού τινα μᾶλλον Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
λήθω μαρνάμενος, σὲ δὲ ἴδμεναι αὐτὸν ΐω.
τὸν δ’αὖτ’ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
οἶδ’ ἀρετὴν οἷ ός ἐσσι· τί σε χρὴ ταῦτα λέγεσθαι;
εἰ γὰρ νῦν παρ νηυσ λεγοίμεθα πάντες ἄριστοι
ἐς λόχον, ἔνθα μάλιστ’ ἀρετ διαείδεται ἀνδρῶν,
ἔνθ’ τε δειλὸς ἀνὴρ ὅς τ’ἄλκιμος ἐξεφαάνθη·
τοῦ μὲν γάρ τε κακοῦ τρέπεται χρὼς ἄλλυδις ἄλλῃ,
οὐδέ οἱ ἀτρέμας ἧσθαι ἐρητύετ’ ἐν φρεσ θυμός,
ἀλλ μετοκλάζει καὶ ἐπ’ ἀμφοτέρους πόδας ἵζει,
ἐν δέ τέ οἱ κραδίη μεγάλα στέρνοισι πατάσσει
κῆρας ϊομένῳ, πάταγος δέ τε γίγνετ’ ὀδόντων·
τοῦ δ’ἀγαθοῦ οὔτ’ ἂρ τρέπεται χρὼς οὔτέ τι λίην
ταρβεῖ, ἐπειδὰν πρῶτον ἐσίζηται λόχον ἀνδρῶν,
ἀρᾶται δὲ τάχιστα μιγήμεναι ἐν δα λυγρῇ·
οὐδέ κεν ἔνθα τεόν γε μένος καὶ χεῖρας ὄνοιτο.
εἴ περ γάρ κε βλεῖο πονεύμενος τυπείης
οὐκ ἂν ἐν αὐχέν’ ὄπισθε πέσοι βέλος οὐδ’ ἐν νώτῳ,
ἀλλά κεν στέρνων νηδύος ἀντιάσειε
πρόσσω εμένοιο μετ προμάχων αριστύν.
ἀλλ’ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣς
ἑσταότες, μή πού τις ὑπερφιάλως νεμεσήσῃ·
ἀλλ σύ γε κλισίην δὲ κιὼν ἕλευ ὄβριμον ἔγχος.
ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θο ἀτάλαντος Ἄρηϊ
καρπαλίμως κλισίηθεν ἀνείλετο χάλκεον ἔγχος,
βῆ δὲ μετ’ Ἰδομενα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.
οἷος δὲ βροτολοιγὸς Ἄρης πόλεμον δὲ μέτεισι,
τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀταρβὴς
ἕσπετο, ὅς τ’ἐφόβησε ταλάφρονά περ πολεμιστήν·
τὼ μὲν ἄρ’ ἐκ Θρῄκης Ἐφύρους μέτα θωρήσσεσθον,
μετ Φλεγύας μεγαλήτορας· οὐδ’ ἄρα τώ γε
ἔκλυον ἀμφοτέρων, ἑτέροισι δὲ κῦδος ἔδωκαν·
τοῖοι Μηριόνης τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀγοὶ ἀνδρῶν
ϊσαν ἐς πόλεμον κεκορυθμένοι αἴθοπι χαλκῷ.
τὸν καὶ Μηριόνης πρότερος πρὸς μῦθον ειπε·
Δευκαλίδη πῇ τὰρ μέμονας καταδῦναι ὅμιλον;
ἐπ δεξιόφιν παντὸς στρατοῦ, ἀν μέσσους,
ἐπ’ ἀριστερόφιν; ἐπεὶ οὔ ποθι ἔλπομαι οὕτω
δεύεσθαι πολέμοιο κάρη κομόωντας Ἀχαιούς.
τὸν δ’αὖτ’ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
νηυσ μὲν ἐν μέσσῃσιν ἀμύνειν εἰσ καὶ ἄλλοι
Αἴαντές τε δύω Τεῦκρός θ’,ὃς ἄριστος Ἀχαιῶν
τοξοσύνῃ, ἀγαθὸς δὲ καὶ ἐν σταδί ὑσμίνῃ·
οἵ μιν ἅδην ἐλόωσι καὶ ἐσσύμενον πολέμοιο
Ἕκτορα Πριαμίδην, καὶ εἰ μάλα καρτερός ἐστιν.
αἰπύ οἱ ἐσσεῖται μάλα περ μεμαῶτι μάχεσθαι
κείνων νικήσαντι μένος καὶ χεῖρας άπτους
νῆας ἐνιπρῆσαι, ὅτε μὴ αὐτός γε Κρονίων
ἐμβάλοι αἰθόμενον δαλὸν νήεσσι θοῇσιν.
ἀνδρ δέ κ’οὐκ εἴξειε μέγας Τελαμώνιος Αἴας,
ὃς θνητός τ’εἴη καὶ ἔδοι Δημήτερος ἀκτὴν
χαλκ τε ῥηκτὸς μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν.
οὐδ’ ἂν Ἀχιλλϊ ῥηξήνορι χωρήσειεν
ἔν γ’αὐτοσταδίῃ· ποσ δ’οὔ πως ἔστιν ἐρίζειν.
νῶϊν δ’ὧδ’ ἐπ’ ἀριστέρ’ ἔχε στρατοῦ, ὄφρα τάχιστα
εἴδομεν έ τῳ εὖχος ὀρέξομεν, έ τις ἡμῖν.
ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θο ἀτάλαντος Ἄρηϊ
ἦρχ’ ἴμεν, ὄφρ’ ἀφίκοντο κατ στρατὸν μιν ἀνώγει,
οἳ δ’ὡς Ἰδομενα ἴδον φλογ εἴκελον ἀλκὴν
αὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισι,
κεκλόμενοι καθ’ ὅμιλον ἐπ’ αὐτ πάντες ἔβησαν·
τῶν δ’ὁμὸν ἵστατο νεῖκος ἐπ πρυμνῇσι νέεσσιν.
ὡς δ’ὅθ’ ὑπ λιγέων ἀνέμων σπέρχωσιν ελλαι
ἤματι τῷ ὅτε τε πλείστη κόνις ἀμφ κελεύθους,
οἵ τ’ἄμυδις κονίης μεγάλην ἱστᾶσιν ὀμίχλην,
ὣς ἄρα τῶν ὁμόσ’ ἦλθε μάχη, μέμασαν δ’ἐν θυμ
ἀλλήλους καθ’ ὅμιλον ἐναιρέμεν ὀξέϊ χαλκῷ.
ἔφριξεν δὲ μάχη φθισίμβροτος ἐγχείῃσι
μακρῇς, ἃς εἶχον ταμεσίχροας· ὄσσε δ’ἄμερδεν
αὐγ χαλκείη κορύθων ἄπο λαμπομενάων
θωρήκων τε νεοσμήκτων σακέων τε φαεινῶν
ἐρχομένων ἄμυδις· μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴη
ὃς τότε γηθήσειεν ἰδὼν πόνον οὐδ’ ἀκάχοιτο.
τὼ δ’ἀμφὶς φρονέοντε δύω Κρόνου υἷε κραται
ἀνδράσιν ἡρώεσσιν ἐτεύχετον ἄλγεα λυγρά.
Ζεὺς μέν ῥα Τρώεσσι καὶ Ἕκτορι βούλετο νίκην
κυδαίνων Ἀχιλα πόδας ταχύν· οὐδέ τι πάμπαν
ἤθελε λαὸν ὀλέσθαι Ἀχαιϊκὸν Ἰλιόθι πρό,
ἀλλ Θέτιν κύδαινε καὶ υἱέα καρτερόθυμον.
Ἀργείους δὲ Ποσειδάων ὀρόθυνε μετελθὼν
λάθρ ὑπεξαναδὺς πολιῆς ἁλός· ἤχθετο γάρ ῥα
Τρωσὶν δαμναμένους, Δι δὲ κρατερῶς ἐνεμέσσα.
μὰν ἀμφοτέροισιν ὁμὸν γένος ἠδ’ α πάτρη,
ἀλλ Ζεὺς πρότερος γεγόνει καὶ πλείονα ᾔδη.
τώ ῥα καὶ ἀμφαδίην μὲν ἀλεξέμεναι ἀλέεινε,
λάθρ δ’αἰὲν ἔγειρε κατ στρατὸν ἀνδρ οικώς.
τοὶ δ’ἔριδος κρατερῆς καὶ ὁμοιΐου πτολέμοιο
πεῖραρ ἐπαλλάξαντες ἐπ’ ἀμφοτέροισι τάνυσσαν
ἄρρηκτόν τ’ἄλυτόν τε, τὸ πολλῶν γούνατ’ ἔλυσεν.
ἔνθα μεσαιπόλιός περ ὼν Δαναοῖσι κελεύσας
Ἰδομενεὺς Τρώεσσι μετάλμενος ἐν φόβον ὦρσε.
πέφνε γὰρ Ὀθρυονα Καβησόθεν ἔνδον όντα,
ὅς ῥα νέον πολέμοιο μετ κλέος εἰληλούθει,
ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην
Κασσάνδρην ἀνάεδνον, ὑπέσχετο δὲ μέγα ἔργον,
ἐκ Τροίης έκοντας ἀπωσέμεν υἷας Ἀχαιῶν.
τῷ δ’ὁ γέρων Πρίαμος ὑπό τ’ἔσχετο καὶ κατένευσε
δωσέμεναι· δὲ μάρναθ’ ὑποσχεσίῃσι πιθήσας.
Ἰδομενεὺς δ’αὐτοῖο τιτύσκετο δουρ φαεινῷ,
καὶ βάλεν ὕψι βιβάντα τυχών· οὐδ’ ἤρκεσε θώρηξ
χάλκεος, ὃν φορέεσκε, μέσ δ’ἐν γαστέρι πῆξε.
δούπησεν δὲ πεσών· δ’ἐπεύξατο φώνησέν τε·
Ὀθρυονεῦ περ δή σε βροτῶν αἰνίζομ’ ἁπάντων
εἰ ἐτεὸν δὴ πάντα τελευτήσεις ὅσ’ ὑπέστης
Δαρδανίδ Πριάμῳ· δ’ὑπέσχετο θυγατέρα ἥν.
καί κέ τοι ἡμεῖς ταῦτά γ’ ὑποσχόμενοι τελέσαιμεν,
δοῖμεν δ’Ἀτρεΐδαο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην
Ἄργεος ἐξαγαγόντες ὀπυιέμεν, εἴ κε σὺν ἄμμιν
Ἰλίου ἐκπέρσῃς εὖ ναιόμενον πτολίεθρον.
ἀλλ’ ἕπε’, ὄφρ’ ἐπ νηυσ συνώμεθα ποντοπόροισιν
ἀμφ γάμῳ, ἐπεὶ οὔ τοι εδνωταὶ κακοί εἰμεν.
ὣς εἰπὼν ποδὸς ἕλκε κατ κρατερὴν ὑσμίνην
ἥρως Ἰδομενεύς· τῷ δ’Ἄσιος ἦλθ’ ἐπαμύντωρ
πεζὸς πρόσθ’ ἵππων· τὼ δὲ πνείοντε κατ’ ὤμων
αἰὲν ἔχ’ ἡνίοχος θεράπων· δὲ ετο θυμ
Ἰδομενα βαλεῖν· δέ μιν φθάμενος βάλε δουρ
λαιμὸν ὑπ’ ἀνθερεῶνα, δι πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν.
ἤριπε δ’ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἀχερωῒς
πίτυς βλωθρή, τήν τ’οὔρεσι τέκτονες ἄνδρες
ἐξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι·
ὣς πρόσθ’ ἵππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθεὶς
βεβρυχὼς κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης.
ἐκ δέ οἱ ἡνίοχος πλήγη φρένας ἃς πάρος εἶχεν,
οὐδ’ γ’ἐτόλμησεν δηίων ὑπ χεῖρας ἀλύξας
ἂψ ἵππους στρέψαι, τὸν δ’Ἀντίλοχος μενεχάρμης
δουρ μέσον περόνησε τυχών· οὐδ’ ἤρκεσε θώρηξ
χάλκεος ὃν φορέεσκε, μέσ δ’ἐν γαστέρι πῆξεν.
αὐτὰρ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου,
ἵππους δ’Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱὸς
ἐξέλασε Τρώων μετ’ ϋκνήμιδας Ἀχαιούς.
Δηΐφοβος δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθεν Ἰδομενος
Ἀσίου ἀχνύμενος, καὶ ἀκόντισε δουρ φαεινῷ.
ἀλλ’ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος
Ἰδομενεύς· κρύφθη γὰρ ὑπ’ ἀσπίδι πάντοσ’ ΐσῃ,
τὴν ἄρ’ γε ῥινοῖσι βοῶν καὶ νώροπι χαλκ
δινωτὴν φορέεσκε, δύω κανόνεσσ’ ἀραρυῖαν·
τῇ ὕπο πᾶς άλη, τὸ δ’ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,
καρφαλέον δέ οἱ ἀσπὶς ἐπιθρέξαντος ϋσεν
ἔγχεος· οὐδ’ ἅλιόν ῥα βαρείης χειρὸς ἀφῆκεν,
ἀλλ’ ἔβαλ’ Ἱππασίδην Ὑψήνορα ποιμένα λαῶν
ἧπαρ ὑπ πραπίδων, εἶθαρ δ’ὑπ γούνατ’ ἔλυσε.
Δηΐφοβος δ’ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ΰσας·
οὐ μὰν αὖτ’ ἄτιτος κεῖτ’ Ἄσιος, ἀλλά φημι
εἰς ϊδός περ όντα πυλάρταο κρατεροῖο
γηθήσειν κατ θυμόν, ἐπεί ῥά οἱ ὤπασα πομπόν.
ὣς ἔφατ’, Ἀργείοισι δ’ ἄχος γένετ’ εὐξαμένοιο,
Ἀντιλόχ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·
ἀλλ’ οὐδ’ ἀχνύμενός περ οῦ ἀμέλησεν ἑταίρου,
ἀλλ θέων περίβη καί οἱ σάκος ἀμφεκάλυψε.
τὸν μὲν ἔπειθ’ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροι
Μηκιστεὺς Ἐχίοιο πάϊς καὶ δῖος Ἀλάστωρ,
νῆας ἔπι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντα.
Ἰδομενεὺς δ’οὐ λῆγε μένος μέγα, ετο δ’αἰεὶ
έ τινα Τρώων ἐρεβενν νυκτ καλύψαι
αὐτὸς δουπῆσαι ἀμύνων λοιγὸν Ἀχαιοῖς.
ἔνθ’ Αἰσυήταο διοτρεφέος φίλον υἱὸν
ἥρω’ Ἀλκάθοον, γαμβρὸς δ’ἦν Ἀγχίσαο,
πρεσβυτάτην δ’ὤπυιε θυγατρῶν Ἱπποδάμειαν
τὴν περ κῆρι φίλησε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
ἐν μεγάρῳ· πᾶσαν γὰρ ὁμηλικίην ἐκέκαστο
κάλλεϊ καὶ ἔργοισιν ἰδ φρεσί· τοὔνεκα καί μιν
γῆμεν ἀνὴρ ὤριστος ἐν Τροί εὐρείῃ·
τὸν τόθ’ ὑπ’ Ἰδομενϊ Ποσειδάων ἐδάμασσε
θέλξας ὄσσε φαεινά, πέδησε δὲ φαίδιμα γυῖα·
οὔτε γὰρ ἐξοπίσω φυγέειν δύνατ’ οὔτ’ ἀλέασθαι,
ἀλλ’ ὥς τε στήλην δένδρεον ὑψιπέτηλον
ἀτρέμας ἑσταότα στῆθος μέσον οὔτασε δουρ
ἥρως Ἰδομενεύς, ῥῆξεν δέ οἱ ἀμφ χιτῶνα
χάλκεον, ὅς οἱ πρόσθεν ἀπ χροὸς ἤρκει ὄλεθρον·
δὴ τότε γ’αὖον ϋσεν ἐρεικόμενος περ δουρί.
δούπησεν δὲ πεσών, δόρυ δ’ἐν κραδί ἐπεπήγει,
ῥά οἱ ἀσπαίρουσα καὶ οὐρίαχον πελέμιζεν
ἔγχεος· ἔνθα δ’ἔπειτ’ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης·
Ἰδομενεὺς δ’ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ΰσας
Δηΐφοβ’ ἄρα δή τι ΐσκομεν ἄξιον εἶναι
τρεῖς ἑνὸς ἀντ πεφάσθαι; ἐπεὶ σύ περ εὔχεαι οὕτω.
δαιμόνι’ ἀλλ καὶ αὐτὸς ἐναντίον ἵστασ’ ἐμεῖο,
ὄφρα ἴδ οἷος Ζηνὸς γόνος ἐνθάδ’ ἱκάνω,
ὃς πρῶτον Μίνωα τέκε Κρήτ ἐπίουρον·
Μίνως δ’αὖ τέκεθ’ υἱὸν ἀμύμονα Δευκαλίωνα,
Δευκαλίων δ’ἐμ τίκτε πολέσσ’ ἄνδρεσσιν ἄνακτα
Κρήτ ἐν εὐρείῃ· νῦν δ’ἐνθάδε νῆες ἔνεικαν
σοί τε κακὸν καὶ πατρ καὶ ἄλλοισι Τρώεσσιν.
ὣς φάτο, Δηΐφοβος δὲ διάνδιχα μερμήριξεν
τινά που Τρώων ἑταρίσσαιτο μεγαθύμων
ἂψ ἀναχωρήσας, πειρήσαιτο καὶ οἶος.
ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι
βῆναι ἐπ’ Αἰνείαν· τὸν δ’ὕστατον εὗρεν ὁμίλου
ἑσταότ’· αἰεὶ γὰρ Πριάμ ἐπεμήνιε δί
οὕνεκ’ ἄρ’ ἐσθλὸν όντα μετ’ ἀνδράσιν οὔ τι τίεσκεν.
ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Αἰνεία Τρώων βουληφόρε νῦν σε μάλα χρὴ
γαμβρ ἀμυνέμεναι, εἴ πέρ τί σε κῆδος ἱκάνει.
ἀλλ’ ἕπευ Ἀλκαθό ἐπαμύνομεν, ὅς σε πάρος γε
γαμβρὸς ὼν ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθὸν όντα·
τὸν δέ τοι Ἰδομενεὺς δουρικλυτὸς ἐξενάριξεν.
ὣς φάτο, τῷ δ’ἄρα θυμὸν ἐν στήθεσσιν ὄρινε,
βῆ δὲ μετ’ Ἰδομενα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.
ἀλλ’ οὐκ Ἰδομενα φόβος λάβε τηλύγετον ὥς,
ἀλλ’ ἔμεν’ ὡς ὅτε τις σῦς οὔρεσιν ἀλκ πεποιθώς,
ὅς τε μένει κολοσυρτὸν ἐπερχόμενον πολὺν ἀνδρῶν
χώρ ἐν οἰοπόλῳ, φρίσσει δέ τε νῶτον ὕπερθεν·
ὀφθαλμ δ’ἄρα οἱ πυρ λάμπετον· αὐτὰρ ὀδόντας
θήγει, ἀλέξασθαι μεμαὼς κύνας ἠδ καὶ ἄνδρας·
ὣς μένεν Ἰδομενεὺς δουρικλυτός, οὐδ’ ὑπεχώρει,
Αἰνείαν ἐπιόντα βοηθόον· αὖε δ’ἑταίρους
Ἀσκάλαφόν τ’ἐσορῶν Ἀφαρά τε Δηΐπυρόν τε
Μηριόνην τε καὶ Ἀντίλοχον μήστωρας ϋτῆς·
τοὺς γ’ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
δεῦτε φίλοι, καί μ’οἴ ἀμύνετε· δείδια δ’αἰνῶς
Αἰνείαν ἐπιόντα πόδας ταχύν, ὅς μοι ἔπεισιν,
ὃς μάλα καρτερός ἐστι μάχ ἔνι φῶτας ἐναίρειν·
καὶ δ’ἔχει ἥβης ἄνθος, τε κράτος ἐστ μέγιστον.
εἰ γὰρ ὁμηλικίη γε γενοίμεθα τῷδ’ ἐπ θυμ
αἶψά κεν φέροιτο μέγα κράτος, φεροίμην.
ὣς ἔφαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες ἕνα φρεσ θυμὸν ἔχοντες
πλησίοι ἔστησαν, σάκε’ ὤμοισι κλίναντες.
Αἰνείας δ’ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισι
Δηΐφοβόν τε Πάριν τ’ἐσορῶν καὶ Ἀγήνορα δῖον,
οἵ οἱ ἅμ’ ἡγεμόνες Τρώων ἔσαν· αὐτὰρ ἔπειτα
λαοὶ ἕπονθ’, ὡς εἴ τε μετ κτίλον ἕσπετο μῆλα
πιόμεν’ ἐκ βοτάνης· γάνυται δ’ἄρα τε φρένα ποιμήν·
ὣς Αἰνεί θυμὸς ἐν στήθεσσι γεγήθει
ὡς ἴδε λαῶν ἔθνος ἐπισπόμενον ἑοῖ αὐτῷ.
οἳ δ’ἀμφ’ Ἀλκαθό αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησαν
μακροῖσι ξυστοῖσι· περ στήθεσσι δὲ χαλκὸς
σμερδαλέον κονάβιζε τιτυσκομένων καθ’ ὅμιλον
ἀλλήλων· δύο δ’ἄνδρες ἀρήϊοι ἔξοχον ἄλλων
Αἰνείας τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀτάλαντοι Ἄρηϊ
εντ’ ἀλλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.
Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀκόντισεν Ἰδομενος·
ἀλλ’ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος,
αἰχμ δ’Αἰνείαο κραδαινομένη κατ γαίης
ᾤχετ’, ἐπεί ῥ’ἅλιον στιβαρῆς ἀπ χειρὸς ὄρουσεν.
Ἰδομενεὺς δ’ἄρα Οἰνόμαον βάλε γαστέρα μέσσην,
ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, δι δ’ἔντερα χαλκὸς
ἤφυσ’· δ’ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
Ἰδομενεὺς δ’ἐκ μὲν νέκυος δολιχόσκιον ἔγχος
ἐσπάσατ’, οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλ
ὤμοιιν ἀφελέσθαι· ἐπείγετο γὰρ βελέεσσιν.
οὐ γὰρ ἔτ’ ἔμπεδα γυῖα ποδῶν ἦν ὁρμηθέντι,
οὔτ’ ἄρ’ ἐπαΐξαι μεθ’ ὸν· βέλος οὔτ’ ἀλέασθαι.
τώ ῥα καὶ ἐν σταδί μὲν ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ,
τρέσσαι δ’οὐκ ἔτι ῥίμφα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο.
τοῦ δὲ βάδην ἀπιόντος ἀκόντισε δουρ φαειν
Δηΐφοβος· δὴ γάρ οἱ ἔχεν κότον ἐμμενὲς αἰεί.
ἀλλ’ γε καὶ τόθ’ ἅμαρτεν, δ’Ἀσκάλαφον βάλε δουρ
υἱὸν Ἐνυαλίοιο· δι’ ὤμου δ’ὄβριμον ἔγχος
ἔσχεν· δ’ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
οὐδ’ ἄρα πώ τι πέπυστο βριήπυος ὄβριμος Ἄρης
υἷος οῖο πεσόντος ἐν κρατερ ὑσμίνῃ,
ἀλλ’ γ’ἄρ’ ἄκρ Ὀλύμπ ὑπ χρυσέοισι νέφεσσιν
ἧστο Διὸς βουλῇσιν ελμένος, ἔνθά περ ἄλλοι
ἀθάνατοι θεοὶ ἦσαν εργόμενοι πολέμοιο.
οἳ δ’ἀμφ’ Ἀσκαλάφ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησαν·
Δηΐφοβος μὲν ἀπ’ Ἀσκαλάφου πήληκα φαεινὴν
ἥρπασε, Μηριόνης δὲ θο ἀτάλαντος Ἄρηϊ
δουρ βραχίονα τύψεν ἐπάλμενος, ἐκ δ’ἄρα χειρὸς
αὐλῶπις τρυφάλεια χαμαὶ βόμβησε πεσοῦσα.
Μηριόνης δ’ἐξ αὖτις nbsp;ἐπάλμενος αἰγυπιὸς ὣς
ἐξέρυσε πρυμνοῖο βραχίονος ὄβριμον ἔγχος,
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο. τὸν δὲ Πολίτης
αὐτοκασίγνητος περ μέσσ χεῖρε τιτήνας
ἐξῆγεν πολέμοιο δυσηχέος, ὄφρ’ ἵκεθ’ ἵππους
ὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδ πτολέμοιο
ἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλ’ ἔχοντες·
οἳ τόν γε προτ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντα
τειρόμενον· κατ δ’αἷμα νεουτάτου ἔρρεε χειρός.
οἳ δ’ἄλλοι μάρναντο, βο δ’ἄσβεστος ὀρώρει.
ἔνθ’ Αἰνέας Ἀφαρα Καλητορίδην ἐπορούσας
λαιμὸν τύψ’ ἐπ οἷ τετραμμένον ὀξέϊ δουρί·
ἐκλίνθη δ’ἑτέρωσε κάρη, ἐπ δ’ἀσπὶς ἑάφθη
καὶ κόρυς, ἀμφ δέ οἱ θάνατος χύτο θυμοραϊστής.
Ἀντίλοχος δὲ Θόωνα μεταστρεφθέντα δοκεύσας
οὔτασ’ ἐπαΐξας, ἀπ δὲ φλέβα πᾶσαν ἔκερσεν,
τ’ἀν νῶτα θέουσα διαμπερὲς αὐχέν’ ἱκάνει·
τὴν ἀπ πᾶσαν ἔκερσεν· δ’ὕπτιος ἐν κονίῃσι
κάππεσεν, ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσας.
Ἀντίλοχος δ’ἐπόρουσε, καὶ αἴνυτο τεύχε’ ἀπ’ ὤμων
παπταίνων· Τρῶες δὲ περισταδὸν ἄλλοθεν ἄλλος
οὔταζον σάκος εὐρ παναίολον, οὐδ δύναντο
εἴσω ἐπιγράψαι τέρενα χρόα νηλέϊ χαλκ
Ἀντιλόχου· πέρι γάρ ῥα Ποσειδάων ἐνοσίχθων
Νέστορος υἱὸν ἔρυτο καὶ ἐν πολλοῖσι βέλεσσιν.
οὐ μὲν γάρ ποτ’ ἄνευ δηίων ἦν, ἀλλ κατ’ αὐτοὺς
στρωφᾶτ’· οὐδέ οἱ ἔγχος ἔχ’ ἀτρέμας, ἀλλ μάλ’ αἰεὶ
σειόμενον ἐλέλικτο· τιτύσκετο δὲ φρεσὶν ᾗσιν
τευ ἀκοντίσσαι, σχεδὸν ὁρμηθῆναι.
ἀλλ’ οὐ λῆθ’ Ἀδάμαντα τιτυσκόμενος καθ’ ὅμιλον
Ἀσιάδην, οἱ οὖτα μέσον σάκος ὀξέϊ χαλκ
ἐγγύθεν ὁρμηθείς· ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴν
κυανοχαῖτα Ποσειδάων βιότοιο μεγήρας.
καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ μεῖν’ ὥς τε σκῶλος πυρίκαυστος
ἐν σάκει Ἀντιλόχοιο, τὸ δ’ἥμισυ κεῖτ’ ἐπ γαίης·
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρ’ ἀλεείνων·
Μηριόνης δ’ἀπιόντα μετασπόμενος βάλε δουρ
αἰδοίων τε μεσηγ καὶ ὀμφαλοῦ, ἔνθα μάλιστα
γίγνετ’ Ἄρης ἀλεγεινὸς ϊζυροῖσι βροτοῖσιν.
ἔνθά οἱ ἔγχος ἔπηξεν· δ’ἑσπόμενος περ δουρ
ἤσπαιρ’ ὡς ὅτε βοῦς τόν τ’οὔρεσι βουκόλοι ἄνδρες
ἰλλάσιν οὐκ ἐθέλοντα βί δήσαντες ἄγουσιν·
ὣς τυπεὶς ἤσπαιρε μίνυνθά περ, οὔ τι μάλα δήν,
ὄφρά οἱ ἐκ χροὸς ἔγχος ἀνεσπάσατ’ ἐγγύθεν ἐλθὼν
ἥρως Μηριόνης· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
Δηΐπυρον δ’Ἕλενος ξίφεϊ σχεδὸν ἤλασε κόρσην
Θρηϊκί μεγάλῳ, ἀπ δὲ τρυφάλειαν ἄραξεν.
μὲν ἀποπλαγχθεῖσα χαμαὶ πέσε, καί τις Ἀχαιῶν
μαρναμένων μετ ποσσ κυλινδομένην ἐκόμισσε·
τὸν δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν ἐρεβενν νὺξ ἐκάλυψεν.
Ἀτρεΐδην δ’ἄχος εἷλε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·
βῆ δ’ἐπαπειλήσας Ἑλέν ἥρωϊ ἄνακτι
ὀξ δόρυ κραδάων· δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκε.
τὼ δ’ἄρ’ ὁμαρτήδην μὲν ἔγχεϊ ὀξυόεντι
ετ’ ἀκοντίσσαι, δ’ἀπ νευρῆφιν ϊστῷ.
Πριαμίδης μὲν ἔπειτα κατ στῆθος βάλεν
θώρηκος γύαλον, ἀπ δ’ἔπτατο πικρὸς ϊστός.
ὡς δ’ὅτ’ ἀπ πλατέος πτυόφιν μεγάλην κατ’ ἀλωὴν
θρῴσκωσιν κύαμοι μελανόχροες ἐρέβινθοι
πνοι ὕπο λιγυρ καὶ λικμητῆρος ἐρωῇ,
ὣς ἀπ θώρηκος Μενελάου κυδαλίμοιο
πολλὸν ἀποπλαγχθεὶς ἑκὰς ἔπτατο πικρὸς ϊστός.
Ἀτρεΐδης δ’ἄρα χεῖρα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
τὴν βάλεν ῥ’ἔχε τόξον ΰξοον· ἐν δ’ἄρα τόξ
ἀντικρ δι χειρὸς ἐλήλατο χάλκεον ἔγχος.
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρ’ ἀλεείνων
χεῖρα παρακρεμάσας· τὸ δ’ἐφέλκετο μείλινον ἔγχος.
καὶ τὸ μὲν ἐκ χειρὸς ἔρυσεν μεγάθυμος Ἀγήνωρ,
αὐτὴν δὲ ξυνέδησεν ϋστρεφεῖ οἰὸς ώτ
σφενδόνῃ, ἣν ἄρα οἱ θεράπων ἔχε ποιμένι λαῶν.
Πείσανδρος δ’ἰθὺς Μενελάου κυδαλίμοιο
ϊε· τὸν δ’ἄγε μοῖρα κακ θανάτοιο τέλος δὲ
σοὶ Μενέλαε δαμῆναι ἐν αἰν δηϊοτῆτι.
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες
Ἀτρεΐδης μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετ’ ἔγχος,
Πείσανδρος δὲ σάκος Μενελάου κυδαλίμοιο
οὔτασεν, οὐδ δι πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαι·
ἔσχεθε γὰρ σάκος εὐρύ, κατεκλάσθη δ’ἐν καυλ
ἔγχος· δὲ φρεσὶν ᾗσι χάρη καὶ έλπετο νίκην.
Ἀτρεΐδης δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ἀργυρόηλον
ἆλτ’ ἐπ Πεισάνδρῳ· δ’ὑπ’ ἀσπίδος εἵλετο καλὴν
ἀξίνην εὔχαλκον ἐλαΐν ἀμφ πελέκκ
μακρ ϋξέστῳ· ἅμα δ’ἀλλήλων ἐφίκοντο.
ἤτοι μὲν κόρυθος φάλον ἤλασεν ἱπποδασείης
ἄκρον ὑπ λόφον αὐτόν, δὲ προσιόντα μέτωπον
ῥινὸς ὕπερ πυμάτης· λάκε δ’ὀστέα, τὼ δέ οἱ ὄσσε
πὰρ ποσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν,
ἰδνώθη δὲ πεσών· δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνων
τεύχεά τ’ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
λείψετέ θην οὕτω γε νέας Δαναῶν ταχυπώλων
Τρῶες ὑπερφίαλοι δεινῆς ἀκόρητοι ϋτῆς,
ἄλλης μὲν λώβης τε καὶ αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖς
ἣν ἐμ λωβήσασθε κακαὶ κύνες, οὐδέ τι θυμ
Ζηνὸς ἐριβρεμέτεω χαλεπὴν ἐδείσατε μῆνιν
ξεινίου, ὅς τέ ποτ’ ὔμμι διαφθέρσει πόλιν αἰπήν·
οἵ μευ κουριδίην ἄλοχον καὶ κτήματα πολλ
μὰψ οἴχεσθ’ ἀνάγοντες, ἐπεὶ φιλέεσθε παρ’ αὐτῇ·
νῦν αὖτ’ ἐν νηυσὶν μενεαίνετε ποντοπόροισι
πῦρ ὀλοὸν βαλέειν, κτεῖναι δ’ἥρωας Ἀχαιούς.
ἀλλά ποθι σχήσεσθε καὶ ἐσσύμενοί περ Ἄρηος.
Ζεῦ πάτερ τέ σέ φασι περ φρένας ἔμμεναι ἄλλων
ἀνδρῶν ἠδ θεῶν· σέο δ’ἐκ τάδε πάντα πέλονται·
οἷον δὴ ἄνδρεσσι χαρίζεαι ὑβριστῇσι
Τρωσίν, τῶν μένος αἰὲν ἀτάσθαλον, οὐδ δύνανται
φυλόπιδος κορέσασθαι ὁμοιΐου πτολέμοιο.
πάντων μὲν κόρος ἐστ καὶ ὕπνου καὶ φιλότητος
μολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμύμονος ὀρχηθμοῖο,
τῶν πέρ τις καὶ μᾶλλον έλδεται ἐξ ἔρον εἷναι
πολέμου· Τρῶες δὲ μάχης ἀκόρητοι ἔασιν.
ὣς εἰπὼν τὰ μὲν ἔντε’ ἀπ χροὸς αἱματόεντα
συλήσας ἑτάροισι δίδου Μενέλαος ἀμύμων,
αὐτὸς δ’αὖτ’ ἐξ αὖτις ὼν προμάχοισιν ἐμίχθη.
ἔνθά οἱ υἱὸς ἐπᾶλτο Πυλαιμένεος βασιλος
Ἁρπαλίων, ῥα πατρ φίλ ἕπετο πτολεμίξων
ἐς τροίην, οὐδ’ αὖτις ἀφίκετο πατρίδα γαῖαν·
ὅς ῥα τότ’ Ἀτρεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρ
ἐγγύθεν, οὐδ δι πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαι
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρ’ ἀλεείνων
πάντοσε παπταίνων μή τις χρόα χαλκ ἐπαύρῃ.
Μηριόνης δ’ἀπιόντος ει χαλκήρε’ ϊστόν,
καί ῥ’ἔβαλε γλουτὸν κάτα δεξιόν· αὐτὰρ ϊστὸς
ἀντικρ κατ κύστιν ὑπ’ ὀστέον ἐξεπέρησεν.
ἑζόμενος δὲ κατ’ αὖθι φίλων ἐν χερσὶν ἑταίρων
θυμὸν ἀποπνείων, ὥς τε σκώληξ ἐπ γαί
κεῖτο ταθείς· ἐκ δ’αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.
τὸν μὲν Παφλαγόνες μεγαλήτορες ἀμφεπένοντο,
ἐς δίφρον δ’ἀνέσαντες ἄγον προτ Ἴλιον ἱρὴν
ἀχνύμενοι· μετ δέ σφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων,
ποιν δ’οὔ τις παιδὸς ἐγίγνετο τεθνηῶτος.
τοῦ δὲ Πάρις μάλα θυμὸν ἀποκταμένοιο χολώθη·
ξεῖνος γάρ οἱ ην πολέσιν μετ Παφλαγόνεσσι·
τοῦ γε χωόμενος προΐει χαλκήρε’ ϊστόν.
ἦν δέ τις Εὐχήνωρ Πολυΐδου μάντιος υἱὸς
ἀφνειός τ’ἀγαθός τε Κορινθόθι οἰκία ναίων,
ὅς ῥ’εὖ εἰδὼς κῆρ’ ὀλοὴν ἐπ νηὸς ἔβαινε·
πολλάκι γάρ οἱ ειπε γέρων ἀγαθὸς Πολύϊδος
νούσ ὑπ’ ἀργαλέ φθίσθαι οἷς ἐν μεγάροισιν,
μετ’ Ἀχαιῶν νηυσὶν ὑπ Τρώεσσι δαμῆναι·
τώ ῥ’ἅμα τ’ἀργαλέην θωὴν ἀλέεινεν Ἀχαιῶν
νοῦσόν τε στυγερήν, ἵνα μὴ πάθοι ἄλγεα θυμῷ.
τὸν βάλ’ ὑπ γναθμοῖο. καὶ οὔατος· ὦκα δὲ θυμὸς
ᾤχετ’ ἀπ μελέων, στυγερὸς δ’ἄρα μιν σκότος εἷλεν.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·
Ἕκτωρ δ’οὐκ ἐπέπυστο Δι φίλος, οὐδέ τι ᾔδη
ὅττί ῥά οἱ νηῶν ἐπ’ ἀριστερ δηϊόωντο
λαοὶ ὑπ’ Ἀργείων. τάχα δ’ἂν καὶ κῦδος Ἀχαιῶν
ἔπλετο· τοῖος γὰρ γαιήοχος ἐννοσίγαιος
ὄτρυν’ Ἀργείους, πρὸς δὲ σθένει αὐτὸς ἄμυνεν·
ἀλλ’ ἔχεν τὰ πρῶτα πύλας καὶ τεῖχος ἐσᾶλτο
ῥηξάμενος Δαναῶν πυκινὰς στίχας ἀσπιστάων,
ἔνθ’ ἔσαν Αἴαντός τε νέες καὶ Πρωτεσιλάου
θῖν’ ἔφ’ ἁλὸς πολιῆς εἰρυμέναι· αὐτὰρ ὕπερθε
τεῖχος ἐδέδμητο χθαμαλώτατον, ἔνθα μάλιστα
ζαχρηεῖς γίγνοντο μάχ αὐτοί τε καὶ ἵπποι.
ἔνθα δὲ Βοιωτοὶ καὶ άονες ἑλκεχίτωνες
Λοκροὶ καὶ Φθῖοι καὶ φαιδιμόεντες Ἐπειοὶ
σπουδ ἐπαΐσσοντα νεῶν ἔχον, οὐδ δύναντο
ὦσαι ἀπ σφείων φλογ εἴκελον Ἕκτορα δῖον
οἳ μὲν Ἀθηναίων προλελεγμένοι· ἐν δ’ἄρα τοῖσιν
ἦρχ’ υἱὸς Πετεο Μενεσθεύς, οἳ δ’ἅμ’ ἕποντο
Φείδας τε Στιχίος τε Βίας τ’ἐΰς· αὐτὰρ Ἐπειῶν
Φυλεΐδης τε Μέγης Ἀμφίων τε Δρακίος τε,
πρὸ Φθίων δὲ Μέδων τε μενεπτόλεμός τε Ποδάρκης.
ἤτοι μὲν νόθος υἱὸς ϊλος θείοιο
ἔσκε Μέδων Αἴαντος ἀδελφεός· αὐτὰρ ἔναιεν
ἐν Φυλάκ γαίης ἄπο πατρίδος ἄνδρα κατακτὰς
γνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος, ἣν ἔχ’ ϊλεύς·
αὐτὰρ Ἰφίκλοιο πάϊς τοῦ Φυλακίδαο.
οἳ μὲν πρὸ Φθίων μεγαθύμων θωρηχθέντες
ναῦφιν ἀμυνόμενοι μετ Βοιωτῶν ἐμάχοντο·
Αἴας δ’οὐκέτι πάμπαν ϊλος ταχὺς υἱὸς
ἵστατ’ ἀπ’ Αἴαντος Τελαμωνίου οὐδ’ ἠβαιόν,
ἀλλ’ ὥς τ’ἐν νει βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον
ἶσον θυμὸν ἔχοντε τιταίνετον· ἀμφ δ’ἄρά σφι
πρυμνοῖσιν κεράεσσι πολὺς ἀνακηκίει ἱδρώς·
τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ΰξοον ἀμφὶς έργει
εμένω κατ ὦλκα· τέμει δέ τε τέλσον ἀρούρης·
ὣς τὼ παρβεβαῶτε μάλ’ ἕστασαν ἀλλήλοιιν.
ἀλλ’ ἤτοι Τελαμωνιάδ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶ
λαοὶ ἕπονθ’ ἕταροι, οἵ οἱ σάκος ἐξεδέχοντο
ὁππότε μιν κάματός τε καὶ ἱδρὼς γούναθ’ ἵκοιτο.
οὐδ’ ἄρ’ ϊλιάδ μεγαλήτορι Λοκροὶ ἕποντο·
οὐ γάρ σφι σταδί ὑσμίν μίμνε φίλον κῆρ·
οὐ γὰρ ἔχον κόρυθας χαλκήρεας ἱπποδασείας,
οὐδ’ ἔχον ἀσπίδας εὐκύκλους καὶ μείλινα δοῦρα,
ἀλλ’ ἄρα τόξοισιν καὶ ϋστρεφεῖ οἶος ώτ
Ἴλιον εἰς ἅμ’ ἕποντο πεποιθότες, οἷσιν ἔπειτα
ταρφέα βάλλοντες Τρώων ῥήγνυντο φάλαγγας·
δή ῥα τόθ’ οἳ μὲν πρόσθε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισι
μάρναντο Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ,
οἳ δ’ὄπιθεν βάλλοντες ἐλάνθανον· οὐδέ τι χάρμης
Τρῶες μιμνήσκοντο· συνεκλόνεον γὰρ ϊστοί.
ἔνθά κε λευγαλέως νηῶν ἄπο καὶ κλισιάων
Τρῶες ἐχώρησαν προτ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν,
εἰ μὴ Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς·
Ἕκτορ ἀμήχανός ἐσσι παραρρητοῖσι πιθέσθαι.
οὕνεκά τοι περ δῶκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα
τοὔνεκα καὶ βουλ ἐθέλεις περιίδμεναι ἄλλων·
ἀλλ’ οὔ πως ἅμα πάντα δυνήσεαι αὐτὸς ἑλέσθαι.
ἄλλ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα,
ἄλλ δ’ὀρχηστύν, ἑτέρ κίθαριν καὶ οιδήν,
ἄλλ δ’ἐν στήθεσσι τιθεῖ νόον εὐρύοπα Ζεὺς
ἐσθλόν, τοῦ δέ τε πολλοὶ ἐπαυρίσκοντ’ ἄνθρωποι,
καί τε πολέας ἐσάωσε, μάλιστα δὲ καὐτὸς ἀνέγνω.
αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα·
πάντ γάρ σε περ στέφανος πολέμοιο δέδηε·
Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ἐπεὶ κατ τεῖχος ἔβησαν
οἳ μὲν ἀφεστᾶσιν σὺν τεύχεσιν, οἳ δὲ μάχονται
παυρότεροι πλεόνεσσι κεδασθέντες κατ νῆας.
ἀλλ’ ἀναχασσάμενος κάλει ἐνθάδε πάντας ἀρίστους·
ἔνθεν δ’ἂν μάλα πᾶσαν ἐπιφρασσαίμεθα βουλὴν
κεν ἐν νήεσσι πολυκλήϊσι πέσωμεν
αἴ κ’ἐθέλῃσι θεὸς δόμεναι κράτος, κεν ἔπειτα
πὰρ νηῶν ἔλθωμεν ἀπήμονες. γὰρ ἔγωγε
δείδω μὴ τὸ χθιζὸν ἀποστήσωνται Ἀχαιοὶ
χρεῖος, ἐπεὶ παρ νηυσὶν ἀνὴρ ἆτος πολέμοιο
μίμνει, ὃν οὐκέτι πάγχυ μάχης σχήσεσθαι ΐω.
ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δ’Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,
αὐτίκα δ’ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Πουλυδάμα σὺ μὲν αὐτοῦ ἐρύκακε πάντας ἀρίστους,
αὐτὰρ ἐγ κεῖσ’ εἶμι καὶ ἀντιόω πολέμοιο·
αἶψα δ’ἐλεύσομαι αὖτις ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπιτείλω.
ῥα, καὶ ὁρμήθη ὄρεϊ νιφόεντι οικὼς
κεκλήγων, δι δὲ Τρώων πέτετ’ ἠδ’ ἐπικούρων.
οἳ δ’ἐς Πανθοΐδην ἀγαπήνορα Πουλυδάμαντα
πάντες ἐπεσσεύοντ’, ἐπεὶ Ἕκτορος ἔκλυον αὐδήν.
αὐτὰρ Δηΐφοβόν τε βίην θ’Ἑλένοιο ἄνακτος
Ἀσιάδην τ’Ἀδάμαντα καὶ Ἄσιον Ὑρτάκου υἱὸν
φοίταἀν προμάχους διζήμενος, εἴ που ἐφεύροι.
τοὺς δ’εὗρ’ οὐκέτι πάμπαν ἀπήμονας οὐδ’ ἀνολέθρους·
ἀλλ’ οἳ μὲν δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶν
χερσὶν ὑπ’ Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες,
οἳ δ’ἐν τείχει ἔσαν βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.
τὸν δὲ τάχ’ εὗρε μάχης ἐπ’ ἀριστερ δακρυοέσσης
δῖον Ἀλέξανδρον Ἑλένης πόσιν ϋκόμοιο
θαρσύνονθ’ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,
ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος προσέφη αἰσχροῖς ἐπέεσσι·
Δύσπαρι εἶδος ἄριστε γυναιμανὲς ἠπεροπευτ
ποῦ τοι Δηΐφοβός τε βίη θ’Ἑλένοιο ἄνακτος
Ἀσιάδης τ’Ἀδάμας ἠδ’ Ἄσιος Ὑρτάκου υἱός;
ποῦ δέ τοι Ὀθρυονεύς; νῦν ὤλετο πᾶσα κατ’ ἄκρης
Ἴλιος αἰπεινή· νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·
Ἕκτορ ἐπεί τοι θυμὸς ἀναίτιον αἰτιάασθαι,
ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιο
μέλλω, ἐπεὶ οὐδ’ ἐμ πάμπαν ἀνάλκιδα γείνατο μήτηρ·
ἐξ οὗ γὰρ παρ νηυσ μάχην ἤγειρας ἑταίρων,
ἐκ τοῦ δ’ἐνθάδ’ όντες ὁμιλέομεν Δαναοῖσι
νωλεμέως· ἕταροι δὲ κατέκταθεν οὓς σὺ μεταλλᾷς.
οἴω Δηΐφοβός τε βίη θ’Ἑλένοιο ἄνακτος
οἴχεσθον, μακρῇσι τετυμμένω ἐγχείῃσιν
ἀμφοτέρω κατ χεῖρα· φόνον δ’ἤμυνε Κρονίων.
νῦν δ’ἄρχ’ ὅππ σε κραδίη θυμός τε κελεύει·
ἡμεῖς δ’ἐμμεμαῶτες ἅμ’ ἑψόμεθ’, οὐδέ τί φημι
ἀλκῆς δευήσεσθαι, ὅση δύναμίς γε πάρεστι.
πὰρ δύναμιν δ’οὐκ ἔστι καὶ ἐσσύμενον πολεμίζειν.
ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρως·
βὰν δ’ἴμεν ἔνθα μάλιστα μάχη καὶ φύλοπις εν
ἀμφί τε Κεβριόνην καὶ ἀμύμονα Πουλυδάμαντα
Φάλκην Ὀρθαῖόν τε καὶ ἀντίθεον Πολυφήτην
Πάλμύν τ’Ἀσκάνιόν τε Μόρυν θ’υἷ’ Ἱπποτίωνος,
οἵ ῥ’ἐξ Ἀσκανίης&nnbsp; ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοὶ
οῖ τῇ προτέρῃ· τότε δὲ Ζεὺς ὦρσε μάχεσθαι.
οἳ δ’ἴσαν ἀργαλέων ἀνέμων ἀτάλαντοι έλλῃ,
ῥά θ’ὑπ βροντῆς πατρὸς Διὸς εἶσι πέδον δέ,
θεσπεσί δ’ὁμάδ ἁλ μίσγεται, ἐν δέ τε πολλ
κύματα παφλάζοντα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης
κυρτ φαληριόωντα, πρὸ μέν τ’ἄλλ’, αὐτὰρ ἐπ’ ἄλλα·
ὣς Τρῶες πρὸ μὲν ἄλλοι ἀρηρότες, αὐτὰρ ἐπ’ ἄλλοι,
χαλκ μαρμαίροντες ἅμ’ ἡγεμόνεσσιν ἕποντο.
Ἕκτωρ δ’ἡγεῖτο βροτολοιγ ἶσος Ἄρηϊ
Πριαμίδης· πρόσθεν δ’ἔχεν ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην
ῥινοῖσιν πυκινήν, πολλὸς δ’ἐπελήλατο χαλκός·
ἀμφ δέ οἱ κροτάφοισι φαειν σείετο πήληξ.
πάντ δ’ἀμφ φάλαγγας ἐπειρᾶτο προποδίζων,
εἴ πώς οἱ εἴξειαν ὑπασπίδια προβιβῶντι·
ἀλλ’ οὐ σύγχει θυμὸν ἐν στήθεσσιν Ἀχαιῶν.
Αἴας δὲ πρῶτος προκαλέσσατο μακρ βιβάσθων·
δαιμόνιε σχεδὸν ἐλθέ· τί δειδίσσεαι αὔτως
Ἀργείους; οὔ τοί τι μάχης ἀδαήμονές εἰμεν,
ἀλλ Διὸς μάστιγι κακ ἐδάμημεν Ἀχαιοί.
θήν πού τοι θυμὸς έλπεται ἐξαλαπάξειν
νῆας· ἄφαρ δέ τε χεῖρες ἀμύνειν εἰσ καὶ ἡμῖν.
κε πολ φθαίη εὖ ναιομένη πόλις ὑμ
χερσὶν ὑφ’ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.
σοὶ δ’αὐτ φημ σχεδὸν ἔμμεναι ὁππότε φεύγων
ἀρήσ Δι πατρ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισι
θάσσονας ἰρήκων ἔμεναι καλλίτριχας ἵππους,
οἵ σε πόλιν δ’οἴσουσι κονίοντες πεδίοιο.
ὣς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνις
αἰετὸς ὑψιπέτης· ἐπ δ’ἴαχε λαὸς Ἀχαιῶν
θάρσυνος οἰωνῷ· δ’ἀμείβετο φαίδιμος Ἕκτωρ·
Αἶαν ἁμαρτοεπὲς βουγάϊε ποῖον ειπες·
εἰ γὰρ ἐγὼν οὕτω γε Διὸς πάϊς αἰγιόχοιο
εἴην ἤματα πάντα, τέκοι δέ με πότνια Ἥρη,
τιοίμην δ’ὡς τίετ’ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,
ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισι
πᾶσι μάλ’, ἐν δὲ σὺ τοῖσι πεφήσεαι, αἴ κε ταλάσσῃς
μεῖναι ἐμὸν δόρυ μακρόν, τοι χρόα λειριόεντα
δάψει· ἀτὰρ Τρώων κορέεις κύνας ἠδ’ οἰωνοὺς
δημ καὶ σάρκεσσι πεσὼν ἐπ νηυσὶν Ἀχαιῶν.
ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο· τοὶ δ’ἅμ’ ἕποντο
ἠχ θεσπεσίῃ, ἐπ δ’ἴαχε λαὸς ὄπισθεν.
Ἀργεῖοι δ’ἑτέρωθεν ἐπίαχον, οὐδ λάθοντο
ἀλκῆς, ἀλλ’ ἔμενον Τρώων ἐπιόντας ἀρίστους.
ἠχ δ’ἀμφοτέρων ἵκετ’ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς.