ὼς δ’ἐκ λεχέων παρ’ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖο
ὄρνυθ’, ἵν’ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδ βροτοῖσι·
Ζεὺς δ’Ἔριδα προΐαλλε θοὰς ἐπ νῆας Ἀχαιῶν
ἀργαλέην, πολέμοιο τέρας μετ χερσὶν ἔχουσαν.
στῆ δ’ἐπ’ Ὀδυσσος μεγακήτεϊ νη μελαίνῃ,
ῥ’ἐν μεσσάτ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,
ἠμὲν ἐπ’ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαο
ἠδ’ ἐπ’ Ἀχιλλος, τοί ῥ’ἔσχατα νῆας ΐσας
εἴρυσαν ἠνορέ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶν
ἔνθα στᾶσ’ ϋσε θε μέγα τε δεινόν τε
ὄρθι’, Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλ’ ἑκάστ
καρδί ἄληκτον πολεμίζειν ἠδ μάχεσθαι.
τοῖσι δ’ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετ’ νέεσθαι
ἐν νηυσ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.
Ἀτρεΐδης δ’ἐβόησεν ἰδ ζώννυσθαι ἄνωγεν
Ἀργείους· ἐν δ’αὐτὸς ἐδύσετο νώροπα χαλκόν.
κνημῖδας μὲν πρῶτα περ κνήμῃσιν ἔθηκε
καλὰς ἀργυρέοισιν ἐπισφυρίοις ἀραρυίας·
δεύτερον αὖ θώρηκα περ στήθεσσιν ἔδυνε,
τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι.
πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέος οὕνεκ’ Ἀχαιοὶ
ἐς Τροίην νήεσσιν ἀναπλεύσεσθαι ἔμελλον·
τοὔνεκά οἱ τὸν δῶκε χαριζόμενος βασιλϊ.
τοῦ δ’ἤτοι δέκα οἶμοι ἔσαν μέλανος κυάνοιο,
δώδεκα δὲ χρυσοῖο καὶ εἴκοσι κασσιτέροιο·
κυάνεοι δὲ δράκοντες ὀρωρέχατο προτ δειρὴν
τρεῖς ἑκάτερθ’ ἴρισσιν οικότες, ἅς τε Κρονίων
ἐν νέφεϊ στήριξε, τέρας μερόπων ἀνθρώπων.
ἀμφ δ’ἄρ’ ὤμοισιν βάλετο ξίφος· ἐν δέ οἱ ἧλοι
χρύσειοι πάμφαινον, ἀτὰρ περ κουλεὸν εν
ἀργύρεον χρυσέοισιν ορτήρεσσιν ἀρηρός.
ἂν δ’ἕλετ’ ἀμφιβρότην πολυδαίδαλον ἀσπίδα θοῦριν
καλήν, ἣν πέρι μὲν κύκλοι δέκα χάλκεοι ἦσαν,
ἐν δέ οἱ ὀμφαλοὶ ἦσαν είκοσι κασσιτέροιο
λευκοί, ἐν δὲ μέσοισιν ην μέλανος κυάνοιο.
τῇ δ’ἐπ μὲν Γοργ βλοσυρῶπις ἐστεφάνωτο
δεινὸν δερκομένη, περ δὲ Δεῖμός τε Φόβος τε.
τῆς δ’ἐξ ἀργύρεος τελαμὼν ἦν· αὐτὰρ ἐπ’ αὐτοῦ
κυάνεος ἐλέλικτο δράκων, κεφαλαὶ δέ οἱ ἦσαν
τρεῖς ἀμφιστρεφέες ἑνὸς αὐχένος ἐκπεφυυῖαι.
κρατ δ’ἐπ’ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρον
ἵππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν.
εἵλετο δ’ἄλκιμα δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκ
ὀξέα· τῆλε δὲ χαλκὸς ἀπ’ αὐτόφιν οὐρανὸν εἴσω
λάμπ’· ἐπ δ’ἐγδούπησαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη
τιμῶσαι βασιλα πολυχρύσοιο Μυκήνης.
ἡνιόχ μὲν ἔπειτα ἐπέτελλεν ἕκαστος
ἵππους εὖ κατ κόσμον ἐρυκέμεν αὖθ’ ἐπ τάφρῳ,
αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
ῥώοντ’· ἄσβεστος δὲ βο γένετ’ ῶθι πρό.
φθὰν δὲ μέγ’ ἱππήων ἐπ τάφρ κοσμηθέντες,
ἱππες δ’ὀλίγον μετεκίαθον· ἐν δὲ κυδοιμὸν
ὦρσε κακὸν Κρονίδης, κατ δ’ὑψόθεν ἧκεν έρσας
αἵματι μυδαλέας ἐξ αἰθέρος, οὕνεκ’ ἔμελλε
πολλὰς ἰφθίμους κεφαλὰς ϊδι προϊάψειν.
Τρῶες δ’αὖθ’ ἑτέρωθεν ἐπ θρωσμ πεδίοιο
Ἕκτορά τ’ἀμφ μέγαν καὶ ἀμύμονα Πουλυδάμαντα
Αἰνείαν θ’,ὃς Τρωσ θεὸς ὣς τίετο δήμῳ,
τρεῖς τ’Ἀντηνορίδας Πόλυβον καὶ Ἀγήνορα δῖον
ΐθεόν τ’Ἀκάμαντ’ ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν.
Ἕκτωρ δ’ἐν πρώτοισι φέρ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην,
οἷος δ’ἐκ νεφέων ἀναφαίνεται οὔλιος ἀστὴρ
παμφαίνων, τοτ δ’αὖτις ἔδυ νέφεα σκιόεντα,
ὣς Ἕκτωρ ὁτ μέν τε μετ πρώτοισι φάνεσκεν,
ἄλλοτε δ’ἐν πυμάτοισι κελεύων· πᾶς δ’ἄρα χαλκ
λάμφ’ ὥς τε στεροπ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.
οἳ δ’,ὥς τ’ἀμητῆρες ἐναντίοι ἀλλήλοισιν
ὄγμον ἐλαύνωσιν ἀνδρὸς μάκαρος κατ’ ἄρουραν
πυρῶν κριθῶν· τὰ δὲ δράγματα ταρφέα πίπτει·
ὣς Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐπ’ ἀλλήλοισι θορόντες
δῄουν, οὐδ’ ἕτεροι μνώοντ’ ὀλοοῖο φόβοιο.
ἴσας δ’ὑσμίνη κεφαλὰς ἔχεν, οἳ δὲ λύκοι ὣς
θῦνον· Ἔρις δ’ἄρ’ ἔχαιρε πολύστονος εἰσορόωσα·
οἴη γάρ ῥα θεῶν παρετύγχανε μαρναμένοισιν,
οἳ δ’ἄλλοι οὔ σφιν πάρεσαν θεοί, ἀλλ ἕκηλοι
σφοῖσιν ἐν μεγάροισι καθήατο, ἧχι ἑκάστ
δώματα καλ τέτυκτο κατ πτύχας Οὐλύμποιο.
πάντες δ’ᾐτιόωντο κελαινεφέα Κρονίωνα
οὕνεκ’ ἄρα Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι.
τῶν μὲν ἄρ’ οὐκ ἀλέγιζε πατήρ· δὲ νόσφι λιασθεὶς
τῶν ἄλλων ἀπάνευθε καθέζετο κύδεϊ γαίων
εἰσορόων Τρώων τε πόλιν καὶ νῆας Ἀχαιῶν
χαλκοῦ τε στεροπήν, ὀλλύντάς τ’ὀλλυμένους τε.
ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ έξετο ερὸν ἦμαρ,
τόφρα μάλ’ ἀμφοτέρων βέλε’ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός·
ἦμος δὲ δρυτόμος περ ἀνὴρ ὁπλίσσατο δεῖπνον
οὔρεος ἐν βήσσῃσιν, ἐπεί τ’ἐκορέσσατο χεῖρας
τάμνων δένδρεα μακρά, ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν,
σίτου τε γλυκεροῖο περ φρένας ἵμερος αἱρεῖ,
τῆμος σφῇ ἀρετ Δαναοὶ ῥήξαντο φάλαγγας
κεκλόμενοι ἑτάροισι κατ στίχας· ἐν δ’Ἀγαμέμνων
πρῶτος ὄρουσ’, ἕλε δ’ἄνδρα Βιάνορα ποιμένα λαῶν
αὐτόν, ἔπειτα δ’ἑταῖρον ϊλα πλήξιππον.
ἤτοι γ’ἐξ ἵππων κατεπάλμενος ἀντίος ἔστη·
τὸν δ’ἰθὺς μεμαῶτα μετώπιον ὀξέϊ δουρ
νύξ’, οὐδ στεφάνη δόρυ οἱ σχέθε χαλκοβάρεια,
ἀλλ δι’ αὐτῆς ἦλθε καὶ ὀστέου, ἐγκέφαλος δὲ
ἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.
καὶ τοὺς μὲν λίπεν αὖθι ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
στήθεσι παμφαίνοντας, ἐπεὶ περίδυσε χιτῶνας·
αὐτὰρ βῆ Ἶσόν τε καὶ Ἄντιφον ἐξεναρίξων
υἷε δύω Πριάμοιο νόθον καὶ γνήσιον ἄμφω
εἰν ἑν δίφρ όντας· μὲν νόθος ἡνιόχευεν,
Ἄντιφος αὖ παρέβασκε περικλυτός· ποτ’ Ἀχιλλεὺς
Ἴδης ἐν κνημοῖσι δίδη μόσχοισι λύγοισι,
ποιμαίνοντ’ ἐπ’ εσσι λαβών, καὶ ἔλυσεν ἀποίνων.
δὴ τότε γ’Ἀτρεΐδης εὐρ κρείων Ἀγαμέμνων
τὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο κατ στῆθος βάλε δουρί,
Ἄντιφον αὖ παρ οὖς ἔλασε ξίφει, ἐκ δ’ἔβαλ’ ἵππων.
σπερχόμενος δ’ἀπ τοῖιν ἐσύλα τεύχεα καλ
γιγνώσκων· καὶ γάρ σφε πάρος παρ νηυσ θοῇσιν
εἶδεν, ὅτ’ ἐξ Ἴδης ἄγαγεν πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς.
ὡς δὲ λέων ἐλάφοιο ταχείης νήπια τέκνα
ῥηϊδίως συνέαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσιν
ἐλθὼν εἰς εὐνήν, ἁπαλόν τέ σφ’ἦτορ ἀπηύρα·
δ’εἴ πέρ τε τύχῃσι μάλα σχεδόν, οὐ δύναταί σφι
χραισμεῖν· αὐτὴν γάρ μιν ὑπ τρόμος αἰνὸς ἱκάνει·
καρπαλίμως δ’ἤϊξε δι δρυμ πυκν καὶ ὕλην
σπεύδουσ’ ἱδρώουσα κραταιοῦ θηρὸς ὑφ’ ὁρμῆς·
ὣς ἄρα τοῖς οὔ τις δύνατο χραισμῆσαι ὄλεθρον
Τρώων, ἀλλ καὶ αὐτοὶ ὑπ’ Ἀργείοισι φέβοντο.
αὐτὰρ Πείσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον μενεχάρμην
υἱέας Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος, ὅς ῥα μάλιστα
χρυσὸν Ἀλεξάνδροιο δεδεγμένος ἀγλα δῶρα
οὐκ εἴασχ’ Ἑλένην δόμεναι ξανθ Μενελάῳ,
τοῦ περ δὴ δύο παῖδε λάβε κρείων Ἀγαμέμνων
εἰν ἑν δίφρ όντας, ὁμοῦ δ’ἔχον ὠκέας ἵππους·
ἐκ γάρ σφεας χειρῶν φύγον ἡνία σιγαλόεντα,
τὼ δὲ κυκηθήτην· δ’ἐναντίον ὦρτο λέων ὣς
Ἀτρεΐδης· τὼ δ’αὖτ’  ἐκ δίφρου γουναζέσθην·
ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δ’ἄξια δέξαι ἄποινα·
πολλ δ’ἐν Ἀντιμάχοιο δόμοις κειμήλια κεῖται
χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,
τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσι’ ἄποινα,
εἰ νῶϊ ζωοὺς πεπύθοιτ’ ἐπ νηυσὶν Ἀχαιῶν.
ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλα
μειλιχίοις ἐπέεσσιν· ἀμείλικτον δ’ὄπ’ ἄκουσαν·
εἰ μὲν δὴ Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος υἱέες ἐστόν,
ὅς ποτ’ ἐν Τρώων ἀγορ Μενέλαον ἄνωγεν
ἀγγελίην ἐλθόντα σὺν ἀντιθέ Ὀδυσϊ
αὖθι κατακτεῖναι μηδ’ ἐξέμεν ἂψ ἐς Ἀχαιούς,
νῦν μὲν δὴ τοῦ πατρὸς εικέα τίσετε λώβην.
ἦ, καὶ Πείσανδρον μὲν ἀφ’ ἵππων ὦσε χαμᾶζε
δουρ βαλὼν πρὸς στῆθος· δ’ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη.
Ἱππόλοχος δ’ἀπόρουσε, τὸν αὖ χαμαὶ ἐξενάριξε
χεῖρας ἀπ ξίφεϊ τμήξας ἀπό τ’αὐχένα κόψας,
ὅλμον δ’ὣς ἔσσευε κυλίνδεσθαι δι’ ὁμίλου.
τοὺς μὲν ασ’· δ’ὅθι πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες,
τῇ ῥ’ἐνόρουσ’, ἅμα δ’ἄλλοι ϋκνήμιδες Ἀχαιοί.
πεζοὶ μὲν πεζοὺς ὄλεκον φεύγοντας ἀνάγκῃ,
ἱππεῖς δ’ἱππας· ὑπ δέ σφισιν ὦρτο κονίη
ἐκ πεδίου, τὴν ὦρσαν ἐρίγδουποι πόδες ἵππων
χαλκ δηϊόωντες· ἀτὰρ κρείων Ἀγαμέμνων
αἰὲν ἀποκτείνων ἕπετ’ Ἀργείοισι κελεύων.
ὡς δ’ὅτε πῦρ ΐδηλον ἐν ἀξύλ ἐμπέσ ὕλῃ,
πάντ τ’εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἳ δέ τε θάμνοι
πρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ·
ὣς ἄρ’ ὑπ’ Ἀτρεΐδ Ἀγαμέμνονι πῖπτε κάρηνα
Τρώων φευγόντων, πολλοὶ δ’ἐριαύχενες ἵπποι
κείν’ ὄχεα κροτάλιζον ἀν πτολέμοιο γεφύρας
ἡνιόχους ποθέοντες ἀμύμονας· οἳ δ’ἐπ γαί
κείατο, γύπεσσιν πολ φίλτεροι ἀλόχοισιν.
Ἕκτορα δ’ἐκ βελέων ὕπαγε Ζεὺς ἔκ τε κονίης
ἔκ τ’ἀνδροκτασίης ἔκ θ’αἵματος ἔκ τε κυδοιμοῦ·
Ἀτρεΐδης δ’ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων.
οἳ δὲ παρ’ Ἴλου σῆμα παλαιοῦ Δαρδανίδαο
μέσσον κὰπ πεδίον παρ’ ἐρινεὸν ἐσσεύοντο
έμενοι πόλιος· δὲ κεκλήγων ἕπετ’ αἰεὶ
Ἀτρεΐδης, λύθρ δὲ παλάσσετο χεῖρας άπτους.
ἀλλ’ ὅτε δὴ Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκοντο,
ἔνθ’ ἄρα δὴ ἵσταντο καὶ ἀλλήλους ἀνέμιμνον.
οἳ δ’ἔτι κὰμ μέσσον πεδίον φοβέοντο βόες ὥς,
ἅς τε λέων ἐφόβησε μολὼν ἐν νυκτὸς ἀμολγ
πάσας· τῇ δέ τ’ἰ ἀναφαίνεται αἰπὺς ὄλεθρος·
τῆς δ’ἐξ αὐχέν’ αξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσι
πρῶτον, ἔπειτα δέ θ’αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσει·
ὣς τοὺς Ἀτρεΐδης ἔφεπε κρείων Ἀγαμέμνων
αἰὲν ἀποκτείνων τὸν ὀπίστατον· οἳ δ’ἐφέβοντο.
πολλοὶ δὲ πρηνεῖς τε καὶ ὕπτιοι ἔκπεσον ἵππων
Ἀτρεΐδεω ὑπ χερσί· περ πρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τάχ’ ἔμελλεν ὑπ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχος
ἵξεσθαι, τότε δή ῥα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
Ἴδης ἐν κορυφῇσι καθέζετο πιδηέσσης
οὐρανόθεν καταβάς· ἔχε δ’ἀστεροπὴν μετ χερσίν.
Ἶριν δ’ὄτρυνε χρυσόπτερον ἀγγελέουσαν·
βάσκ’ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, τὸν Ἕκτορι μῦθον ἐνίσπες·
ὄφρ’ ἂν μέν κεν ὁρ Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν
θύνοντ’ ἐν προμάχοισιν ἐναίροντα στίχας ἀνδρῶν,
τόφρ’ ἀναχωρείτω, τὸν δ’ἄλλον λαὸν ἀνώχθω
μάρνασθαι δηίοισι κατ κρατερὴν ὑσμίνην.
αὐτὰρ ἐπεί κ’ἢ δουρ τυπεὶς βλήμενος
εἰς ἵππους ἅλεται, τότε οἱ κράτος ἐγγυαλίξω
κτείνειν εἰς κε νῆας ϋσσέλμους ἀφίκηται
δύ τ’ἠέλιος καὶ ἐπ κνέφας ερὸν ἔλθῃ.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,
βῆ δὲ κατ’ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν.
εὗρ’ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖον
ἑσταότ’ ἔν θ’ἵπποισι καὶ ἅρμασι κολλητοῖσιν·
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη προσέφη πόδας ὠκέα Ἶρις·
Ἕκτορ υἱ Πριάμοιο Δι μῆτιν ἀτάλαντε
Ζεύς με πατὴρ προέηκε τεῒν τάδε μυθήσασθαι.
ὄφρ’ ἂν μέν κεν ὁρᾷς Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν
θύνοντ’ ἐν προμάχοισιν, ἐναίροντα στίχας ἀνδρῶν,
τόφρ’ ὑπόεικε μάχης, τὸν δ’ἄλλον λαὸν ἄνωχθι
μάρνασθαι δηίοισι κατ κρατερὴν ὑσμίνην.
αὐτὰρ ἐπεί κ’ἢ δουρ τυπεὶς βλήμενος
εἰς ἵππους ἅλεται, τότε τοι κράτος ἐγγυαλίξει
κτείνειν, εἰς κε νῆας ϋσσέλμους ἀφίκηαι
δύ τ’ἠέλιος καὶ ἐπ κνέφας ερὸν ἔλθῃ.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,
Ἕκτωρ δ’ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,
πάλλων δ’ὀξέα δοῦρα κατ στρατὸν ᾤχετο πάντ
ὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.
οἳ δ’ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν,
Ἀργεῖοι δ’ἑτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγας.
ἀρτύνθη δὲ μάχη, στὰν δ’ἀντίοι· ἐν δ’Ἀγαμέμνων
πρῶτος ὄρουσ’, ἔθελεν δὲ πολ προμάχεσθαι ἁπάντων.
ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματ’ ἔχουσαι
ὅς τις δὴ πρῶτος Ἀγαμέμνονος ἀντίον ἦλθεν
αὐτῶν Τρώων κλειτῶν ἐπικούρων.
Ἰφιδάμας Ἀντηνορίδης ΰς τε μέγας τε
ὃς τράφη ἐν Θρῄκ ἐριβώλακι μητέρι μήλων·
Κισσῆς τόν γ’ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθὸν όντα
μητροπάτωρ, ὃς τίκτε Θεαν καλλιπάρον·
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ἥβης ἐρικυδέος ἵκετο μέτρον,
αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δ’ὅ γε θυγατέρα ἥν·
γήμας δ’ἐκ θαλάμοιο μετ κλέος ἵκετ’ Ἀχαιῶν
σὺν δυοκαίδεκα νηυσ κορωνίσιν, αἵ οἱ ἕποντο.
τὰς μὲν ἔπειτ’ ἐν Περκώτ λίπε νῆας ΐσας,
αὐτὰρ πεζὸς ὼν ἐς Ἴλιον εἰληλούθει·
ὅς ῥα τότ’ Ἀτρεΐδεω Ἀγαμέμνονος ἀντίον ἦλθεν.
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες,
Ἀτρεΐδης μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετ’ ἔγχος,
Ἰφιδάμας δὲ κατ ζώνην θώρηκος ἔνερθε
νύξ’, ἐπ δ’αὐτὸς ἔρεισε βαρεί χειρ πιθήσας·
οὐδ’ ἔτορε ζωστῆρα παναίολον, ἀλλ πολ πρὶν
ἀργύρ ἀντομένη μόλιβος ὣς ἐτράπετ’ αἰχμή.
καὶ τό γε χειρ λαβὼν εὐρ κρείων Ἀγαμέμνων
ἕλκ’ ἐπ οἷ μεμαὼς ὥς τε λίς, ἐκ δ’ἄρα χειρὸς
σπάσσατο· τὸν δ’ἄορι πλῆξ’ αὐχένα, λῦσε δὲ γυῖα.
ὣς μὲν αὖθι πεσὼν κοιμήσατο χάλκεον ὕπνον
οἰκτρὸς ἀπ μνηστῆς ἀλόχου, ἀστοῖσιν ἀρήγων,
κουριδίης, ἧς οὔ τι χάριν ἴδε, πολλ δ’ἔδωκε·
πρῶθ’ ἑκατὸν βοῦς δῶκεν, ἔπειτα δὲ χίλι’ ὑπέστη
αἶγας ὁμοῦ καὶ ϊς, τά οἱ ἄσπετα ποιμαίνοντο.
δὴ τότε γ’Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων ἐξενάριξε,
βῆ δὲ φέρων ἀν’ ὅμιλον Ἀχαιῶν τεύχεα καλά.
τὸν δ’ὡς οὖν ἐνόησε Κόων ἀριδείκετος ἀνδρῶν
πρεσβυγενὴς Ἀντηνορίδης, κρατερόν ῥά πένθος
ὀφθαλμοὺς ἐκάλυψε κασιγνήτοιο πεσόντος.
στῆ δ’εὐρὰξ σὺν δουρ λαθὼν Ἀγαμέμνονα δῖον,
νύξε δέ μιν κατ χεῖρα μέσην ἀγκῶνος ἔνερθε,
ἀντικρ δὲ διέσχε φαεινοῦ δουρὸς ἀκωκή.
ῥίγησέν τ’ἄρ’ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς ἀπέληγε μάχης ἠδ πτολέμοιο,
ἀλλ’ ἐπόρουσε Κόωνι ἔχων ἀνεμοτρεφὲς ἔγχος.
ἤτοι Ἰφιδάμαντα κασίγνητον καὶ ὄπατρον
ἕλκε ποδὸς μεμαώς, καὶ ΰτει πάντας ἀρίστους·
τὸν δ’ἕλκοντ’ ἀν’ ὅμιλον ὑπ’ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης
οὔτησε ξυστ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα·
τοῖο δ’ἐπ’ Ἰφιδάμαντι κάρη ἀπέκοψε παραστάς.
ἔνθ’ Ἀντήνορος υἷες ὑπ’ Ἀτρεΐδ βασιλϊ
πότμον ἀναπλήσαντες ἔδυν δόμον ϊδος εἴσω.
αὐτὰρ τῶν ἄλλων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν
ἔγχεΐ τ’ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,
ὄφρά οἱ αἷμ’ ἔτι θερμὸν ἀνήνοθεν ἐξ ὠτειλῆς.
αὐτὰρ ἐπεὶ τὸ μὲν ἕλκος ἐτέρσετο, παύσατο δ’αἷμα,
ὀξεῖαι δ’ὀδύναι δῦνον μένος Ἀτρεΐδαο.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ὠδίνουσαν ἔχ βέλος ὀξ γυναῖκα
δριμύ, τό τε προϊεῖσι μογοστόκοι Εἰλείθυιαι
Ἥρης θυγατέρες πικρὰς ὠδῖνας ἔχουσαι,
ὣς ὀξεῖ’ ὀδύναι δῦνον μένος Ἀτρεΐδαο.
ἐς δίφρον δ’ἀνόρουσε, καὶ ἡνιόχ ἐπέτελλε
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·
φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
ὑμεῖς μὲν νῦν νηυσὶν ἀμύνετε ποντοπόροισι
φύλοπιν ἀργαλέην, ἐπεὶ οὐκ ἐμ μητίετα Ζεὺς
εἴασε Τρώεσσι πανημέριον πολεμίζειν.
ὣς ἔφαθ’, ἡνίοχος δ’ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους
νῆας ἔπι γλαφυράς· τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην·
ἄφρεον δὲ στήθεα, ῥαίνοντο δὲ νέρθε κονί
τειρόμενον βασιλα μάχης ἀπάνευθε φέροντες.
Ἕκτωρ δ’ὡς ἐνόησ’ Ἀγαμέμνονα νόσφι κιόντα
Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶ
ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.
οἴχετ’ ἀνὴρ ὤριστος, ἐμοὶ δὲ μέγ’ εὖχος ἔδωκε
Ζεὺς Κρονίδης· ἀλλ’ ἰθὺς ἐλαύνετε μώνυχας ἵππους
ἰφθίμων Δαναῶν, ἵν’ ὑπέρτερον εὖχος ἄρησθε.
ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
ὡς δ’ὅτε πού τις θηρητὴρ κύνας ἀργιόδοντας
σεύ ἐπ’ ἀγροτέρ συ καπρί λέοντι,
ὣς ἐπ’ Ἀχαιοῖσιν σεῦε Τρῶας μεγαθύμους
Ἕκτωρ Πριαμίδης βροτολοιγ ἶσος Ἄρηϊ.
αὐτὸς δ’ἐν πρώτοισι μέγα φρονέων ἐβεβήκει,
ἐν δ’ἔπεσ’ ὑσμίν ὑπεραέϊ ἶσος έλλῃ,
τε καθαλλομένη οειδέα πόντον ὀρίνει.
ἔνθα τίνα πρῶτον, τίνα δ’ὕστατον ἐξενάριξεν
Ἕκτωρ Πριαμίδης, ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν;
Ἀσαῖον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ Ὀπίτην
καὶ Δόλοπα Κλυτίδην καὶ Ὀφέλτιον ἠδ’ Ἀγέλαον
Αἴσυμνόν τ’Ὦρόν τε καὶ Ἱππόνοον μενεχάρμην.
τοὺς ἄρ’ γ’ἡγεμόνας Δαναῶν ἕλεν, αὐτὰρ ἔπειτα
πληθύν, ὡς ὁπότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξ
ἀργεστο Νότοιο βαθεί λαίλαπι τύπτων·
πολλὸν δὲ τρόφι κῦμα κυλίνδεται, ὑψόσε δ’ἄχνη
σκίδναται ἐξ ἀνέμοιο πολυπλάγκτοιο ωῆς·
ὣς ἄρα πυκν καρήαθ’ ὑφ’ Ἕκτορι δάμνατο λαῶν.
ἔνθά κε λοιγὸς ην καὶ ἀμήχανα ἔργα γένοντο,
καί νύ κεν ἐν νήεσσι πέσον φεύγοντες Ἀχαιοί,
εἰ μὴ Τυδεΐδ Διομήδεϊ κέκλετ’ Ὀδυσσεύς·
Τυδεΐδη τί παθόντε λελάσμεθα θούριδος ἀλκῆς;
ἀλλ’ ἄγε δεῦρο πέπον, παρ’ ἔμ’ ἵσταο· δὴ γὰρ ἔλεγχος
ἔσσεται εἴ κεν νῆας ἕλ κορυθαίολος Ἕκτωρ.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
ἤτοι ἐγ μενέω καὶ τλήσομαι· ἀλλ μίνυνθα
ἡμέων ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ νεφεληγερέτα Ζεὺς
Τρωσὶν δὴ βόλεται δοῦναι κράτος έ περ ἡμῖν.
καὶ Θυμβραῖον μὲν ἀφ’ ἵππων ὦσε χαμᾶζε
δουρ βαλὼν κατ μαζὸν ἀριστερόν· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ἀντίθεον θεράποντα Μολίονα τοῖο ἄνακτος.
τοὺς μὲν ἔπειτ’ εἴασαν, ἐπεὶ πολέμου ἀπέπαυσαν·
τὼ δ’ἀν’ ὅμιλον όντε κυδοίμεον, ὡς ὅτε κάπρω
ἐν κυσ θηρευτῇσι μέγα φρονέοντε πέσητον·
ὣς ὄλεκον Τρῶας πάλιν ὀρμένω· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
ἀσπασίως φεύγοντες ἀνέπνεον Ἕκτορα δῖον.
ἔνθ’ ἑλέτην δίφρόν τε καὶ ἀνέρε δήμου ἀρίστω
υἷε δύω Μέροπος Περκωσίου, ὃς περ πάντων
ᾔδεε μαντοσύνας, οὐδ οὓς παῖδας ασκε
στείχειν ἐς πόλεμον φθισήνορα· τὼ δέ οἱ οὔ τι
πειθέσθην· κῆρες γὰρ ἄγον μέλανος θανάτοιο.
τοὺς μὲν Τυδεΐδης δουρικλειτὸς Διομήδης
θυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδὼν κλυτ τεύχε’ ἀπηύρα·
Ἱππόδαμον δ’Ὀδυσεὺς καὶ Ὑπείροχον ἐξενάριξεν.
ἔνθά σφιν κατ ἶσα μάχην ἐτάνυσσε Κρονίων
ἐξ Ἴδης καθορῶν· τοὶ δ’ἀλλήλους ἐνάριζον.
ἤτοι Τυδέος υἱὸς Ἀγάστροφον οὔτασε δουρ
Παιονίδην ἥρωα κατ’ ἰσχίον· οὐ δέ οἱ ἵπποι
ἐγγὺς ἔσαν προφυγεῖν, άσατο δὲ μέγα θυμῷ.
τοὺς μὲν γὰρ θεράπων ἀπάνευθ’ ἔχεν, αὐτὰρ πεζὸς
θῦνε δι προμάχων, εἷος φίλον ὤλεσε θυμόν.
Ἕκτωρ δ’ὀξ νόησε κατ στίχας, ὦρτο δ’ἐπ’ αὐτοὺς
κεκλήγων· ἅμα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγες.
τὸν δὲ ἰδὼν ῥίγησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,
αἶψα δ’Ὀδυσσα προσεφώνεεν ἐγγὺς όντα·
νῶϊν δὴ τόδε πῆμα κυλίνδεται ὄβριμος Ἕκτωρ·
ἀλλ’ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες.
ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
καὶ βάλεν, οὐδ’ ἀφάμαρτε τιτυσκόμενος κεφαλῆφιν,
ἄκρην κὰκ κόρυθα· πλάγχθη δ’ἀπ χαλκόφι χαλκός,
οὐδ’ ἵκετο χρόα καλόν· ἐρύκακε γὰρ τρυφάλεια
τρίπτυχος αὐλῶπις, τήν οἱ πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων.
Ἕκτωρ δ’ὦκ’ ἀπέλεθρον ἀνέδραμε, μίκτο δ’ὁμίλῳ,
στῆ δὲ γνὺξ ἐριπὼν καὶ ἐρείσατο χειρ παχεί
γαίης· ἀμφ δὲ ὄσσε κελαιν νὺξ ἐκάλυψεν.
ὄφρα δὲ Τυδεΐδης μετ δούρατος ᾤχετ’ ἐρωὴν
τῆλε δι προμάχων, ὅθι οἱ καταείσατο γαίης
τόφρ’ Ἕκτωρ ἔμπνυτο, καὶ ἂψ ἐς δίφρον ὀρούσας
ἐξέλασ’ ἐς πληθύν, καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν.
δουρ δ’ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον κύον· τέ τοι ἄγχι
ἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σ’ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλων
μέλλεις εὔχεσθαι ὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων.
θήν σ’ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσας,
εἴ πού τις καὶ ἔμοιγε θεῶν ἐπιτάρροθός ἐστι.
νῦν αὖ τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω.
ἦ, καὶ Παιονίδην δουρ κλυτὸν ἐξενάριζεν.
αὐτὰρ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ϋκόμοιο
Τυδεΐδ ἔπι τόξα τιταίνετο ποιμένι λαῶν,
στήλ κεκλιμένος ἀνδροκμήτ ἐπ τύμβ
Ἴλου Δαρδανίδαο, παλαιοῦ δημογέροντος.
ἤτοι μὲν θώρηκα Ἀγαστρόφου ἰφθίμοιο
αἴνυτ’ ἀπ στήθεσφι παναίολον ἀσπίδα τ’ὤμων
καὶ κόρυθα βριαρήν· δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκε
καὶ βάλεν, οὐδ’ ἄρα μιν ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός,
ταρσὸν δεξιτεροῖο ποδός· δι δ’ἀμπερὲς ὸς
ἐν γαί κατέπηκτο· δὲ μάλα ἡδ γελάσσας
ἐκ λόχου ἀμπήδησε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
βέβληαι οὐδ’ ἅλιον βέλος ἔκφυγεν· ὡς ὄφελόν τοι
νείατον ἐς κενεῶνα βαλὼν ἐκ θυμὸν ἑλέσθαι.
οὕτω κεν καὶ Τρῶες ἀνέπνευσαν κακότητος,
οἵ τέ σε πεφρίκασι λέονθ’ ὡς μηκάδες αἶγες.
τὸν δ’οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
τοξότα λωβητὴρ κέρ ἀγλα παρθενοπῖπα
εἰ μὲν δὴ ἀντίβιον σὺν τεύχεσι πειρηθείης,
οὐκ ἄν τοι χραίσμῃσι βιὸς καὶ ταρφέες οί·
νῦν δέ μ’ἐπιγράψας ταρσὸν ποδὸς εὔχεαι αὔτως.
οὐκ ἀλέγω, ὡς εἴ με γυν βάλοι πάϊς ἄφρων·
κωφὸν γὰρ βέλος ἀνδρὸς ἀνάλκιδος οὐτιδανοῖο.
τ’ἄλλως ὑπ’ ἐμεῖο, καὶ εἴ κ’ὀλίγον περ ἐπαύρῃ,
ὀξ βέλος πέλεται, καὶ ἀκήριον αἶψα τίθησι.
τοῦ δὲ γυναικὸς μέν τ’ἀμφίδρυφοί εἰσι παρειαί,
παῖδες δ’ὀρφανικοί· δέ θ’αἵματι γαῖαν ἐρεύθων
πύθεται, οἰωνοὶ δὲ περ πλέες γυναῖκες.
ὣς φάτο, τοῦ δ’Ὀδυσεὺς δουρικλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν
ἔστη πρόσθ’· δ’ὄπισθε καθεζόμενος βέλος ὠκ
ἐκ ποδὸς ἕλκ’, ὀδύνη δὲ δι χροὸς ἦλθ’ ἀλεγεινή.
ἐς δίφρον δ’ἀνόρουσε, καὶ ἡνιόχ ἐπέτελλε
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.
οἰώθη δ’Ὀδυσεὺς δουρ κλυτός, οὐδέ τις αὐτ
Ἀργείων παρέμεινεν, ἐπεὶ φόβος ἔλλαβε πάντας·
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγ τί πάθω; μέγα μὲν κακὸν αἴ κε φέβωμαι
πληθὺν ταρβήσας· τὸ δὲ ῥίγιον αἴ κεν ἁλώω
μοῦνος· τοὺς δ’ἄλλους Δαναοὺς ἐφόβησε Κρονίων.
ἀλλ τί μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;
οἶδα γὰρ ὅττι κακοὶ μὲν ἀποίχονται πολέμοιο,
ὃς δέ κ’ἀριστεύῃσι μάχ ἔνι τὸν δὲ μάλα χρεὼ
ἑστάμεναι κρατερῶς, τ’ἔβλητ’ τ’ἔβαλ’ ἄλλον.
εἷος ταῦθ’ ὥρμαινε κατ φρένα καὶ κατ θυμόν,
τόφρα δ’ἐπ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων,
ἔλσαν δ’ἐν μέσσοισι, μετ σφίσι πῆμα τιθέντες.
ὡς δ’ὅτε κάπριον ἀμφ κύνες θαλεροί τ’αἰζηοὶ
σεύωνται, δέ τ’εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιο
θήγων λευκὸν ὀδόντα μετ γναμπτῇσι γένυσσιν,
ἀμφ δέ τ’ἀΐσσονται, ὑπαὶ δέ τε κόμπος ὀδόντων
γίγνεται, οἳ δὲ μένουσιν ἄφαρ δεινόν περ όντα,
ὥς ῥα τότ’ ἀμφ’ Ὀδυσα Δι φίλον ἐσσεύοντο
Τρῶες· δὲ πρῶτον μὲν ἀμύμονα Δηϊοπίτην
οὔτασεν ὦμον ὕπερθεν ἐπάλμενος ὀξέϊ δουρί,
αὐτὰρ ἔπειτα Θόωνα καὶ Ἔννομον ἐξενάριξε.
Χερσιδάμαντα δ’ἔπειτα καθ’ ἵππων ΐξαντα
δουρ κατ πρότμησιν ὑπ’ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης
νύξεν· δ’ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
τοὺς μὲν ασ’, δ’ἄρ’ Ἱππασίδην Χάροπ’ οὔτασε δουρ
αὐτοκασίγνητον εὐηφενέος Σώκοιο.
τῷ δ’ἐπαλεξήσων Σῶκος κίεν ἰσόθεος φώς,
στῆ δὲ μάλ’ ἐγγὺς ὼν καί μιν πρὸς μῦθον ειπεν
Ὀδυσεῦ πολύαινε δόλων ἆτ’ ἠδ πόνοιο
σήμερον δοιοῖσιν ἐπεύξεαι Ἱππασίδῃσι
τοιώδ’ ἄνδρε κατακτείνας καὶ τεύχε’ ἀπούρας,
κεν ἐμ ὑπ δουρ τυπεὶς ἀπ θυμὸν ὀλέσσῃς.
ὣς εἰπὼν οὔτησε κατ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ΐσην.
δι μὲν ἀσπίδος ἦλθε φαεινῆς ὄβριμον ἔγχος,
καὶ δι θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο,
πάντα δ’ἀπ πλευρῶν χρόα ἔργαθεν, οὐδ’ ἔτ’ ασε
Παλλὰς Ἀθηναίη μιχθήμεναι ἔγκασι φωτός.
γνῶ δ’Ὀδυσεὺς οἱ οὔ τι τέλος κατακαίριον ἦλθεν,
ἂψ δ’ἀναχωρήσας Σῶκον πρὸς μῦθον ειπεν·
δείλ’ μάλα δή σε κιχάνεται αἰπὺς ὄλεθρος.
ἤτοι μέν ῥ’ἔμ’ ἔπαυσας ἐπ Τρώεσσι μάχεσθαι·
σοὶ δ’ἐγ ἐνθάδε φημ φόνον καὶ κῆρα μέλαιναν
ἤματι τῷδ’ ἔσσεσθαι, ἐμ δ’ὑπ δουρ δαμέντα
εὖχος ἐμοὶ δώσειν, ψυχὴν δ’Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.
ἦ, καὶ μὲν φύγαδ’ αὖτις ὑποστρέψας ἐβεβήκει,
τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρέν ἐν δόρυ πῆξεν
ὤμων μεσσηγύς, δι δὲ στήθεσφιν ἔλασσε,
δούπησεν δὲ πεσών· δ’ἐπεύξατο δῖος Ὀδυσσεύς·
Σῶχ’ Ἱππάσου υἱ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο
φθῆ σε τέλος θανάτοιο κιχήμενον, οὐδ’ ὑπάλυξας.
δείλ’ οὐ μὲν σοί γε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
ὄσσε καθαιρήσουσι θανόντι περ, ἀλλ’ οἰωνοὶ
ὠμησταὶ ἐρύουσι, περ πτερ πυκν βαλόντες.
αὐτὰρ ἔμ’, εἴ κε θάνω, κτεριοῦσί γε δῖοι Ἀχαιοί.
ὣς εἰπὼν Σώκοιο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχος
ἔξω τε χροὸς ἕλκε καὶ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης·
αἷμα δέ οἱ σπασθέντος ἀνέσσυτο, κῆδε δὲ θυμόν.
Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ὅπως ἴδον αἷμ’ Ὀδυσος
κεκλόμενοι καθ’ ὅμιλον ἐπ’ αὐτ πάντες ἔβησαν.
αὐτὰρ γ’ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, αὖε δ’ἑταίρους.
τρὶς μὲν ἔπειτ’ ϋσεν ὅσον κεφαλ χάδε φωτός,
τρὶς δ’ἄϊεν άχοντος ἄρηι φίλος Μενέλαος.
αἶψα δ’ἄρ’ Αἴαντα προσεφώνεεν ἐγγὺς όντα·
Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶν
ἀμφί μ’Ὀδυσσος ταλασίφρονος ἵκετ’ ϋτ
τῷ ἰκέλη ὡς εἴ βιατο μοῦνον όντα
Τρῶες ἀποτμήξαντες ἐν κρατερ ὑσμίνῃ.
ἀλλ’ ομεν καθ’ ὅμιλον· ἀλεξέμεναι γὰρ ἄμεινον.
δείδω μή τι πάθῃσιν ἐν Τρώεσσι μονωθεὶς
ἐσθλὸς ών, μεγάλη δὲ ποθ Δαναοῖσι γένηται.
ὣς εἰπὼν μὲν ἦρχ’, δ’ἅμ’ ἕσπετο ἰσόθεος φώς.
εὗρον ἔπειτ’ Ὀδυσα Δι φίλον· ἀμφ δ’ἄρ’ αὐτὸν
Τρῶες ἕπονθ’ ὡς εἴ τε δαφοινοὶ θῶες ὄρεσφιν
ἀμφ’ ἔλαφον κεραὸν βεβλημένον, ὅν τ’ἔβαλ’ ἀνὴρ
ἀπ νευρῆς· τὸν μέν τ’ἤλυξε πόδεσσι
φεύγων, ὄφρ’ αἷμα λιαρὸν καὶ γούνατ’ ὀρώρῃ·
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε δαμάσσεται ὠκὺς ϊστός,
ὠμοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσιν
ἐν νέμεϊ σκιερῷ· ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμων
σίντην· θῶες μέν τε διέτρεσαν, αὐτὰρ δάπτει·
ὥς ῥα τότ’ ἀμφ’ Ὀδυσα δαΐφρονα ποικιλομήτην
Τρῶες ἕπον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι, αὐτὰρ γ’ἥρως
ΐσσων ἔγχει ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ.
Αἴας δ’ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ΰτε πύργον,
στῆ δὲ παρέξ· Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.
ἤτοι τὸν Μενέλαος ἀρήϊος ἔξαγ’ ὁμίλου
χειρὸς ἔχων, εἷος θεράπων σχεδὸν ἤλασεν ἵππους.
Αἴας δὲ Τρώεσσιν ἐπάλμενος εἷλε Δόρυκλον
Πριαμίδην νόθον υἱόν, ἔπειτα δὲ Πάνδοκον οὖτα,
οὖτα δὲ Λύσανδρον καὶ Πύρασον ἠδ Πυλάρτην.
ὡς δ’ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίον δὲ κάτεισι
χειμάρρους κατ’ ὄρεσφιν ὀπαζόμενος Διὸς ὄμβρῳ,
πολλὰς δὲ δρῦς ἀζαλέας, πολλὰς δέ τε πεύκας
ἐσφέρεται, πολλὸν δέ τ’ἀφυσγετὸν εἰς ἅλα βάλλει,
ὣς ἔφεπε κλονέων πεδίον τότε φαίδιμος Αἴας,
δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας· οὐδέ πω Ἕκτωρ
πεύθετ’, ἐπεί ῥα μάχης ἐπ’ ἀριστερ μάρνατο πάσης
ὄχθας πὰρ ποταμοῖο Σκαμάνδρου, τῇ ῥα μάλιστα
ἀνδρῶν πῖπτε κάρηνα, βο δ’ἄσβεστος ὀρώρει
Νέστορά τ’ἀμφ μέγαν καὶ ἀρήϊον Ἰδομενα.
Ἕκτωρ μὲν μετ τοῖσιν ὁμίλει μέρμερα ῥέζων
ἔγχεΐ θ’ἱπποσύν τε, νέων δ’ἀλάπαζε φάλαγγας·
οὐδ’ ἄν πω χάζοντο κελεύθου δῖοι Ἀχαιοὶ
εἰ μὴ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ϋκόμοιο
παῦσεν ἀριστεύοντα Μαχάονα ποιμένα λαῶν,
τριγλώχινι βαλὼν κατ δεξιὸν ὦμον.
τῷ ῥα περίδεισαν μένεα πνείοντες Ἀχαιοὶ
μή πώς μιν πολέμοιο μετακλινθέντος ἕλοιεν.
αὐτίκα δ’Ἰδομενεὺς προσεφώνεε Νέστορα δῖον·
Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶν
ἄγρει σῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, πὰρ δὲ Μαχάων
βαινέτω, ἐς νῆας δὲ τάχιστ’ ἔχε μώνυχας ἵππους·
ητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων
ούς τ’ἐκτάμνειν ἐπί τ’ἤπια φάρμακα πάσσειν.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ.
αὐτίκα δ’ὧν ὀχέων ἐπεβήσετο, πὰρ δὲ Μαχάων
βαῖν’ Ἀσκληπιοῦ υἱὸς ἀμύμονος ητῆρος·
μάστιξεν δ’ἵππους, τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην
νῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ.
Κεβριόνης δὲ Τρῶας ὀρινομένους ἐνόησεν
Ἕκτορι παρβεβαώς, καί μιν πρὸς μῦθον ειπεν·
Ἕκτορ νῶϊ μὲν ἐνθάδ’ ὁμιλέομεν Δαναοῖσιν
ἐσχατι πολέμοιο δυσηχέος· οἳ δὲ δὴ ἄλλοι
Τρῶες ὀρίνονται ἐπιμὶξ ἵπποι τε καὶ αὐτοί.
Αἴας δὲ κλονέει Τελαμώνιος· εὖ δέ μιν ἔγνων·
εὐρ γὰρ ἀμφ’ ὤμοισιν ἔχει σάκος· ἀλλ καὶ ἡμεῖς
κεῖσ’ ἵππους τε καὶ ἅρμ’ ἰθύνομεν, ἔνθα μάλιστα
ἱππες πεζοί τε κακὴν ἔριδα προβαλόντες
ἀλλήλους ὀλέκουσι, βο δ’ἄσβεστος ὄρωρεν.
ὣς ἄρα φωνήσας ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους
μάστιγι λιγυρῇ· τοὶ δὲ πληγῆς ΐοντες
ῥίμφ’ ἔφερον θοὸν ἅρμα μετ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺς
στείβοντες νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δ’ἄξων
νέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περ δίφρον,
ἃς ἄρ’ ἀφ’ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλον
αἵ τ’ἀπ’ ἐπισσώτρων. δὲ ετο δῦναι ὅμιλον
ἀνδρόμεον ῥῆξαί τε μετάλμενος· ἐν δὲ κυδοιμὸν
ἧκε κακὸν Δαναοῖσι, μίνυνθα δὲ χάζετο δουρός.
αὐτὰρ τῶν ἄλλων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν
ἔγχεΐ τ’ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,
Αἴαντος δ’ἀλέεινε μάχην Τελαμωνιάδαο.
Ζεὺς δὲ πατὴρ Αἴανθ’ ὑψίζυγος ἐν φόβον ὦρσε·
στῆ δὲ ταφών, ὄπιθεν δὲ σάκος βάλεν ἑπταβόειον,
τρέσσε δὲ παπτήνας ἐφ’ ὁμίλου θηρ οικὼς
ἐντροπαλιζόμενος ὀλίγον γόνυ γουνὸς ἀμείβων.
ὡς δ’αἴθωνα λέοντα βοῶν ἀπ μεσσαύλοιο
ἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται,
οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαι
πάννυχοι ἐγρήσσοντες· δὲ κρειῶν ἐρατίζων
ἰθύει, ἀλλ’ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντες
ἀντίον ΐσσουσι θρασειάων ἀπ χειρῶν
καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·
ῶθεν δ’ἀπ νόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·
ὣς Αἴας τότ’ ἀπ Τρώων τετιημένος ἦτορ
ϊε πόλλ’ έκων· περ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν.
ὡς δ’ὅτ’ ὄνος παρ’ ἄρουραν ὼν ἐβιήσατο παῖδας
νωθής, δὴ πολλ περ ῥόπαλ’ ἀμφὶς άγῃ,
κείρει τ’εἰσελθὼν βαθ λήϊον· οἳ δέ τε παῖδες
τύπτουσιν ῥοπάλοισι· βίη δέ τε νηπίη αὐτῶν·
σπουδ τ’ἐξήλασσαν, ἐπεί τ’ἐκορέσσατο φορβῆς·
ὣς τότ’ ἔπειτ’ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱὸν
Τρῶες ὑπέρθυμοι πολυηγερέες τ’ἐπίκουροι
νύσσοντες ξυστοῖσι μέσον σάκος αἰὲν ἕποντο.
Αἴας δ’ἄλλοτε μὲν μνησάσκετο θούριδος ἀλκῆς
αὖτις ὑποστρεφθείς, καὶ ἐρητύσασκε φάλαγγας
Τρώων ἱπποδάμων· ὁτ nbsp;δὲ τρωπάσκετο φεύγειν.
πάντας δὲ προέεργε θοὰς ἐπ νῆας ὁδεύειν,
αὐτὸς δὲ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν θῦνε μεσηγ
ἱστάμενος· τὰ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπ χειρῶν
ἄλλα μὲν ἐν σάκεϊ μεγάλ πάγεν ὄρμενα πρόσσω,
πολλ δὲ καὶ μεσσηγύ, πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν,
ἐν γαί ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.
τὸν δ’ὡς οὖν ἐνόησ’ Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱὸς
Εὐρύπυλος πυκινοῖσι βιαζόμενον βελέεσσι,
στῆ ῥα παρ’ αὐτὸν ών, καὶ ἀκόντισε δουρ φαεινῷ,
καὶ βάλε Φαυσιάδην Ἀπισάονα ποιμένα λαῶν
ἧπαρ ὑπ πραπίδων, εἶθαρ δ’ὑπ γούνατ’ ἔλυσεν·
Εὐρύπυλος δ’ἐπόρουσε καὶ αἴνυτο τεύχε’ ἀπ’ ὤμων.
τὸν δ’ὡς οὖν ἐνόησεν Ἀλέξανδρος θεοειδὴς
τεύχε’ ἀπαινύμενον Ἀπισάονος, αὐτίκα τόξον
ἕλκετ’ ἐπ’ Εὐρυπύλῳ, καί μιν βάλε μηρὸν ϊστ
δεξιόν· ἐκλάσθη δὲ δόναξ, ἐβάρυνε δὲ μηρόν.
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρ’ ἀλεείνων,
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·
φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
στῆτ’ ἐλελιχθέντες καὶ ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρ
Αἴανθ’, ὃς βελέεσσι βιάζεται, οὐδέ φημι
φεύξεσθ’ ἐκ πολέμοιο δυσηχέος· ἀλλ μάλ’ ἄντην
ἵστασθ’ ἀμφ’ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.
ὣς ἔφατ’ Εὐρύπυλος βεβλημένος· οἳ δὲ παρ’ αὐτὸν
πλησίοι ἔστησαν σάκε’ ὤμοισι κλίναντες
δούρατ’ ἀνασχόμενοι· τῶν δ’ἀντίος ἤλυθεν Αἴας.
στῆ δὲ μεταστρεφθείς, ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·
Νέστορα δ’ἐκ πολέμοιο φέρον Νηλήϊαι ἵπποι
ἱδρῶσαι, ἦγον δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.
τὸν δὲ ἰδὼν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
ἑστήκει γὰρ ἐπ πρυμν μεγακήτεϊ νη
εἰσορόων πόνον αἰπὺν ῶκά τε δακρυόεσσαν.
αἶψα δ’ἑταῖρον ὸν Πατροκλα προσέειπε
φθεγξάμενος παρ νηός· δὲ κλισίηθεν ἀκούσας
ἔκμολεν ἶσος Ἄρηϊ, κακοῦ δ’ἄρα οἱ πέλεν ἀρχή.
τὸν πρότερος προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·
τίπτέ με κικλήσκεις Ἀχιλεῦ; τί δέ σε χρεὼ ἐμεῖο;
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
δῖε Μενοιτιάδη τῷ ἐμ κεχαρισμένε θυμ
νῦν ΐω περ γούνατ’ ἐμ στήσεσθαι Ἀχαιοὺς
λισσομένους· χρει γὰρ ἱκάνεται οὐκέτ’ ἀνεκτός.
ἀλλ’ ἴθι νῦν Πάτροκλε Δι φίλε Νέστορ’ ἔρειο
ὅν τινα τοῦτον ἄγει βεβλημένον ἐκ πολέμοιο·
ἤτοι μὲν τά γ’ὄπισθε Μαχάονι πάντα ἔοικε
τῷ Ἀσκληπιάδῃ, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὄμματα φωτός·
ἵπποι γάρ με παρήϊξαν πρόσσω μεμαυῖαι.
ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλ ἐπεπείθεθ’ ἑταίρῳ,
βῆ δὲ θέειν παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν.
οἳ δ’ὅτε δὴ κλισίην Νηληϊάδεω ἀφίκοντο,
αὐτοὶ μέν ῥ’ἀπέβησαν ἐπ χθόνα πουλυβότειραν,
ἵππους δ’Εὐρυμέδων θεράπων λύε τοῖο γέροντος
ἐξ ὀχέων· τοὶ δ’ἱδρ ἀπεψύχοντο χιτώνων
στάντε ποτ πνοιὴν παρ θῖν’ ἁλός· αὐτὰρ ἔπειτα
ἐς κλισίην ἐλθόντες ἐπ κλισμοῖσι κάθιζον.
τοῖσι δὲ τεῦχε κυκει ϋπλόκαμος Ἑκαμήδη,
τὴν ἄρετ’ ἐκ Τενέδοιο γέρων, ὅτε πέρσεν Ἀχιλλεύς,
θυγατέρ’ Ἀρσινόου μεγαλήτορος, ἥν οἱ Ἀχαιοὶ
ἔξελον οὕνεκα βουλ ἀριστεύεσκεν ἁπάντων.
σφωϊν πρῶτον μὲν ἐπιπροΐηλε τράπεζαν
καλὴν κυανόπεζαν ΰξοον, αὐτὰρ ἐπ’ αὐτῆς
χάλκειον κάνεον,ἐπ δὲ κρόμυον ποτ ὄψον,
ἠδ μέλι χλωρόν, παρ δ’ἀλφίτου εροῦ ἀκτήν,
πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, οἴκοθεν ἦγ’ γεραιός,
χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δ’αὐτοῦ
τέσσαρ’ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον
χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ’ὑπ πυθμένες ἦσαν.
ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης
πλεῖον όν, Νέστωρ δ’ὁ γέρων ἀμογητ ειρεν.
ἐν τῷ ῥά σφι κύκησε γυν ϊκυῖα θεῇσιν
οἴν Πραμνείῳ, ἐπ δ’αἴγειον κνῆ τυρὸν
κνήστι χαλκείῃ, ἐπ δ’ἄλφιτα λευκ πάλυνε,
πινέμεναι δ’ἐκέλευσεν, ἐπεί ῥ’ὥπλισσε κυκειῶ.
τὼ δ’ἐπεὶ οὖν πίνοντ’ ἀφέτην πολυκαγκέα δίψαν
μύθοισιν τέρποντο πρὸς ἀλλήλους ἐνέποντες,
Πάτροκλος δὲ θύρῃσιν ἐφίστατο ἰσόθεος φώς.
τὸν δὲ ἰδὼν γεραιὸς ἀπ θρόνου ὦρτο φαεινοῦ,
ἐς δ’ἄγε χειρὸς ἑλών, κατ δ’ἑδριάασθαι ἄνωγε.
Πάτροκλος δ’ἑτέρωθεν ἀναίνετο εἶπέ τε μῦθον·
οὐχ ἕδος ἐστ γεραι διοτρεφές, οὐδέ με πείσεις.
αἰδοῖος νεμεσητὸς με προέηκε πυθέσθαι
ὅν τινα τοῦτον ἄγεις βεβλημένον· ἀλλ καὶ αὐτὸς
γιγνώσκω, ὁρόω δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.
νῦν δὲ ἔπος ἐρέων πάλιν ἄγγελος εἶμ’ Ἀχιλϊ.
εὖ δὲ σὺ οἶσθα γεραι διοτρεφές, οἷος ἐκεῖνος
δεινὸς ἀνήρ· τάχα κεν καὶ ἀναίτιον αἰτιόῳτο.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
τίπτε τὰρ ὧδ’ Ἀχιλεὺς ὀλοφύρεται υἷας Ἀχαιῶν,
ὅσσοι δὴ βέλεσιν βεβλήαται; οὐδέ τι οἶδε
πένθεος, ὅσσον ὄρωρε κατ στρατόν· οἳ γὰρ ἄριστοι
ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.
βέβληται μὲν Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης,
οὔτασται δ’Ὀδυσεὺς δουρ κλυτὸς ἠδ’ Ἀγαμέμνων·
βέβληται δὲ καὶ Εὐρύπυλος κατ μηρὸν ϊστῷ·
τοῦτον δ’ἄλλον ἐγ νέον ἤγαγον ἐκ πολέμοιο
ἀπ νευρῆς βεβλημένον. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
ἐσθλὸς ὼν Δαναῶν οὐ κήδεται οὐδ’ ἐλεαίρει.
μένει εἰς κε δὴ νῆες θοαὶ ἄγχι θαλάσσης
Ἀργείων έκητι πυρὸς δηίοιο θέρωνται,
αὐτοί τε κτεινώμεθ’ ἐπισχερώ; οὐ γὰρ ἐμ ἲς
ἔσθ’ οἵη πάρος ἔσκεν ἐν γναμπτοῖσι μέλεσσιν.
εἴθ’ ὣς ἡβώοιμι βίη δέ μοι ἔμπεδος εἴη
ὡς ὁπότ’ Ἠλείοισι καὶ ἡμῖν νεῖκος ἐτύχθη
ἀμφ βοηλασίῃ, ὅτ’ ἐγ κτάνον Ἰτυμονα
ἐσθλὸν Ὑπειροχίδην, ὃς ἐν Ἤλιδι ναιετάασκε,
ῥύσι’ ἐλαυνόμενος· δ’ἀμύνων ᾗσι βόεσσιν
ἔβλητ’ ἐν πρώτοισιν ἐμῆς ἀπ χειρὸς ἄκοντι,
κὰδ δ’ἔπεσεν, λαοὶ δὲ περίτρεσαν ἀγροιῶται.
ληΐδα δ’ἐκ πεδίου συνελάσσαμεν ἤλιθα πολλὴν
πεντήκοντα βοῶν ἀγέλας, τόσα πώεα οἰῶν,
τόσσα συῶν συβόσια, τόσ’ αἰπόλια πλατέ’ αἰγῶν,
ἵππους δὲ ξανθὰς ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα
πάσας θηλείας, πολλῇσι δὲ πῶλοι ὑπῆσαν.
καὶ τὰ μὲν ἠλασάμεσθα Πύλον Νηλήϊον εἴσω
ἐννύχιοι προτ ἄστυ· γεγήθει δὲ φρένα Νηλεύς,
οὕνεκά μοι τύχε πολλ νέ πόλεμον δὲ κιόντι.
κήρυκες δ’ἐλίγαινον ἅμ’ οῖ φαινομένηφι
τοὺς ἴμεν οἷσι χρεῖος ὀφείλετ’ ἐν Ἤλιδι δίῃ·
οἳ δὲ συναγρόμενοι Πυλίων ἡγήτορες ἄνδρες
δαίτρευον· πολέσιν γὰρ Ἐπειοὶ χρεῖος ὄφειλον,
ὡς ἡμεῖς παῦροι κεκακωμένοι ἐν Πύλ ἦμεν·
ἐλθὼν γάρ ῥ’ἐκάκωσε βίη Ἡρακληείη
τῶν προτέρων ἐτέων, κατ δ’ἔκταθεν ὅσσοι ἄριστοι·
δώδεκα γὰρ Νηλος ἀμύμονος υἱέες ἦμεν·
τῶν οἶος λιπόμην, οἳ δ’ἄλλοι πάντες ὄλοντο.
ταῦθ’ ὑπερηφανέοντες Ἐπειοὶ χαλκοχίτωνες
ἡμέας ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωντο.
ἐκ δ’ὃ γέρων ἀγέλην τε βοῶν καὶ πῶϋ μέγ’ οἰῶν
εἵλετο κρινάμενος τριηκόσι’ ἠδ νομας.
καὶ γὰρ τῷ χρεῖος μέγ’ ὀφείλετ’ ἐν Ἤλιδι δί
τέσσαρες ἀθλοφόροι ἵπποι αὐτοῖσιν ὄχεσφιν
ἐλθόντες μετ’ εθλα· περ τρίποδος γὰρ ἔμελλον
θεύσεσθαι· τοὺς δ’αὖθι ἄναξ ἀνδρῶν Αὐγείας
κάσχεθε, τὸν δ’ἐλατῆρ’ ἀφίει ἀκαχήμενον ἵππων.
τῶν γέρων ἐπέων κεχολωμένος ἠδ καὶ ἔργων
ἐξέλετ’ ἄσπετα πολλά· τὰ δ’ἄλλ’ ἐς δῆμον ἔδωκε
δαιτρεύειν, μή τίς οἱ ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.
ἡμεῖς μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν, ἀμφί τε ἄστυ
ἕρδομεν ἱρ θεοῖς· οἳ δὲ τρίτ ἤματι πάντες
ἦλθον ὁμῶς αὐτοί τε πολεῖς καὶ μώνυχες ἵπποι
πανσυδίῃ· μετ δέ σφι Μολίονε θωρήσσοντο
παῖδ’ ἔτ’ όντ’, οὔ πω μάλα εἰδότε θούριδος ἀλκῆς.
ἔστι δέ τις Θρυόεσσα πόλις αἰπεῖα κολώνη
τηλοῦ ἐπ’ Ἀλφειῷ, νεάτη Πύλου ἠμαθόεντος·
τὴν ἀμφεστρατόωντο διαρραῖσαι μεμαῶτες.
ἀλλ’ ὅτε πᾶν πεδίον μετεκίαθον, ἄμμι δ’Ἀθήνη
ἄγγελος ἦλθε θέουσ’ ἀπ’ Ὀλύμπου θωρήσσεσθαι
ἔννυχος, οὐδ’ έκοντα Πύλον κάτα λαὸν ἄγειρεν
ἀλλ μάλ’ ἐσσυμένους πολεμίζειν. οὐδέ με Νηλεὺς
εἴα θωρήσσεσθαι, ἀπέκρυψεν δέ μοι ἵππους·
οὐ γάρ πώ τί μ’ἔφη ἴδμεν πολεμήϊα ἔργα.
ἀλλ καὶ ὧς ἱππεῦσι μετέπρεπον ἡμετέροισι
καὶ πεζός περ ών, ἐπεὶ ὧς ἄγε νεῖκος Ἀθήνη.
ἔστι δέ τις ποταμὸς Μινυήϊος εἰς ἅλα βάλλων
ἐγγύθεν Ἀρήνης, ὅθι μείναμεν δῖαν
ἱππες Πυλίων, τὰ δ’ἐπέρρεον ἔθνεα πεζῶν.
ἔνθεν πανσυδί σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
ἔνδιοι ἱκόμεσθ’ ερὸν ῥόον Ἀλφειοῖο.
ἔνθα Δι nbsp;ῥέξαντες ὑπερμενεῖ ερ καλά,
ταῦρον δ’Ἀλφειῷ, ταῦρον δὲ Ποσειδάωνι,
αὐτὰρ Ἀθηναίη γλαυκώπιδι βοῦν ἀγελαίην,
δόρπον ἔπειθ’ ἑλόμεσθα κατ στρατὸν ἐν τελέεσσι,
καὶ κατεκοιμήθημεν ἐν ἔντεσιν οἷσιν ἕκαστος
ἀμφ ῥοὰς ποταμοῖο. ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶ
ἀμφέσταν δὴ ἄστυ διαρραῖσαι μεμαῶτες·
ἀλλά σφι προπάροιθε φάνη μέγα ἔργον Ἄρηος·
εὖτε γὰρ έλιος φαέθων ὑπερέσχεθε γαίης,
συμφερόμεσθα μάχ Διί τ’εὐχόμενοι καὶ Ἀθήνῃ.
ἀλλ’ ὅτε δὴ Πυλίων καὶ Ἐπειῶν ἔπλετο νεῖκος,
πρῶτος ἐγὼν ἕλον ἄνδρα, κόμισσα δὲ μώνυχας ἵππους,
Μούλιον αἰχμητήν· γαμβρὸς δ’ἦν Αὐγείαο,
πρεσβυτάτην δὲ θύγατρ’ εἶχε ξανθὴν Ἀγαμήδην,
τόσα φάρμακα ᾔδη ὅσα τρέφει εὐρεῖα χθών.
τὸν μὲν ἐγ προσιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρί,
ἤριπε δ’ἐν κονίῃσιν· ἐγ δ’ἐς δίφρον ὀρούσας
στῆν ῥα μετ προμάχοισιν· ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶ
ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος, ἐπεὶ ἴδον ἄνδρα πεσόντα
ἡγεμόν’ ἱππήων, ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.
αὐτὰρ ἐγὼν ἐπόρουσα κελαιν λαίλαπι ἶσος,
πεντήκοντα δ’ἕλον δίφρους, δύο δ’ἀμφὶς ἕκαστον
φῶτες ὀδὰξ ἕλον οὖδας ἐμ ὑπ δουρ δαμέντες.
καί νύ κεν Ἀκτορίωνε Μολίονε παῖδ’ ἀλάπαξα,
εἰ μή σφωε πατὴρ εὐρ κρείων ἐνοσίχθων
ἐκ πολέμου ἐσάωσε καλύψας έρι πολλῇ.
ἔνθα Ζεὺς Πυλίοισι μέγα κράτος ἐγγυάλιξε·
τόφρα γὰρ οὖν ἑπόμεσθα δι σπιδέος πεδίοιο
κτείνοντές τ’αὐτοὺς ἀνά τ’ἔντεα καλ λέγοντες,
ὄφρ’ ἐπ Βουπρασίου πολυπύρου βήσαμεν ἵππους
πέτρης τ’Ὠλενίης, καὶ Ἀλησίου ἔνθα κολώνη
κέκληται· ὅθεν αὖτις ἀπέτραπε λαὸν Ἀθήνη.
ἔνθ’ ἄνδρα κτείνας πύματον λίπον· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
ἂψ ἀπ Βουπρασίοιο Πύλονδ’ ἔχον ὠκέας ἵππους,
πάντες δ’εὐχετόωντο θεῶν Δι Νέστορί τ’ἀνδρῶν.
ὣς ἔον, εἴ ποτ’ ον γε, μετ’ ἀνδράσιν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
οἶος τῆς ἀρετῆς ἀπονήσεται· τέ μιν οἴω
πολλ μετακλαύσεσθαι ἐπεί κ’ἀπ λαὸς ὄληται.
πέπον μὲν σοί γε Μενοίτιος ὧδ’ ἐπέτελλεν
ἤματι τῷ ὅτε σ’ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε,
νῶϊ δέ τ’ἔνδον όντες ἐγ καὶ δῖος Ὀδυσσεὺς
πάντα μάλ’ ἐν μεγάροις ἠκούομεν ὡς ἐπέτελλε.
Πηλος δ’ἱκόμεσθα δόμους εὖ ναιετάοντας
λαὸν ἀγείροντες κατ’ Ἀχαιΐδα πουλυβότειραν.
ἔνθα δ’ἔπειθ’ ἥρωα Μενοίτιον εὕρομεν ἔνδον
ἠδ σέ, πὰρ δ’Ἀχιλα· γέρων δ’ἱππηλάτα Πηλεὺς
πίονα μηρία καῖε βοὸς Δι τερπικεραύν
αὐλῆς ἐν χόρτῳ· ἔχε δὲ χρύσειον ἄλεισον
σπένδων αἴθοπα οἶνον ἐπ’ αἰθομένοις εροῖσι.
σφῶϊ μὲν ἀμφ βοὸς ἕπετον κρέα, νῶϊ δ’ἔπειτα
στῆμεν ἐν προθύροισι· ταφὼν δ’ἀνόρουσεν Ἀχιλλεύς,
ἐς δ’ἄγε χειρὸς ἑλών, κατ δ’ἑδριάασθαι ἄνωγε,
ξείνιά τ’εὖ παρέθηκεν, τε ξείνοις θέμις ἐστίν.
αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπημεν ἐδητύος ἠδ ποτῆτος,
ἦρχον ἐγ μύθοιο κελεύων ὔμμ’ ἅμ’ ἕπεσθαι·
σφὼ δὲ μάλ’ ἠθέλετον, τὼ δ’ἄμφω πόλλ’ ἐπέτελλον.
Πηλεὺς μὲν παιδ γέρων ἐπέτελλ’ Ἀχιλϊ
αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων·
σοὶ δ’αὖθ’ ὧδ’ ἐπέτελλε Μενοίτιος Ἄκτορος υἱός·
τέκνον ἐμὸν γενε μὲν ὑπέρτερός ἐστιν Ἀχιλλεύς,
πρεσβύτερος δὲ σύ ἐσσι· βί δ’ὅ γε πολλὸν ἀμείνων.
ἀλλ’ εὖ οἱ φάσθαι πυκινὸν ἔπος ἠδ’ ὑποθέσθαι
καί οἱ σημαίνειν· δὲ πείσεται εἰς ἀγαθόν περ.
ὣς ἐπέτελλ’ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλ’ ἔτι καὶ νῦν
ταῦτ’ εἴποις Ἀχιλϊ δαΐφρονι αἴ κε πίθηται.
τίς δ’οἶδ’ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ὀρίναις
παρειπών; ἀγαθ δὲ παραίφασίς ἐστιν ἑταίρου.
εἰ δέ τινα φρεσὶν ᾗσι θεοπροπίην ἀλεείνει
καί τινά οἱ πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ,
ἀλλ σέ περ προέτω, ἅμα δ’ἄλλος λαὸς ἑπέσθω
Μυρμιδόνων, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαι·
καί τοι τεύχεα καλ δότω πόλεμον δὲ φέρεσθαι,
αἴ κέ σε τῷ εἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιο
Τρῶες, ἀναπνεύσωσι δ’ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν
τειρόμενοι· ὀλίγη δέ τ’ἀνάπνευσις πολέμοιο.
ῥεῖα δέ κ’ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ϋτ
ὤσαισθε προτ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.
ὣς φάτο, τῷ δ’ἄρα θυμὸν ἐν στήθεσσιν ὄρινε,
βῆ δὲ θέειν παρ νῆας ἐπ’ Αἰακίδην Ἀχιλα.
ἀλλ’ ὅτε δὴ κατ νῆας Ὀδυσσος θείοιο
ἷξε θέων Πάτροκλος, ἵνά σφ’ἀγορή τε θέμις τε
ην, τῇ δὴ καί σφι θεῶν ἐτετεύχατο βωμοί,
ἔνθά οἱ Εὐρύπυλος βεβλημένος ἀντεβόλησε
διογενὴς Εὐαιμονίδης κατ μηρὸν ϊστ
σκάζων ἐκ πολέμου· κατ δὲ νότιος ῥέεν ἱδρὼς
ὤμων καὶ κεφαλῆς, ἀπ δ’ἕλκεος ἀργαλέοιο
αἷμα μέλαν κελάρυζε· νόος γε μὲν ἔμπεδος εν.
τὸν δὲ ἰδὼν ᾤκτειρε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός,
καί ῥ’ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
δειλοὶ Δαναῶν ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
ὣς ἄρ’ ἐμέλλετε τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης
ἄσειν ἐν Τροί ταχέας κύνας ἀργέτι δημῷ.
ἀλλ’ ἄγε μοι τόδε εἰπ διοτρεφὲς Εὐρύπυλ’ ἥρως,
ῥ’ἔτι που σχήσουσι πελώριον Ἕκτορ’ Ἀχαιοί,
ἤδη φθίσονται ὑπ’ αὐτοῦ δουρ δαμέντες;
τὸν δ’αὖτ’ Εὐρύπυλος βεβλημένος ἀντίον ηὔδα·
οὐκέτι διογενὲς Πατρόκλεες ἄλκαρ Ἀχαιῶν
ἔσσεται, ἀλλ’ ἐν νηυσ μελαίνῃσιν πεσέονται.
οἳ μὲν γὰρ δὴ πάντες, ὅσοι πάρος ἦσαν ἄριστοι,
ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε
χερσὶν ὕπο Τρώων· τῶν δὲ σθένος ὄρνυται αἰέν.
ἀλλ’ ἐμ μὲν σὺ σάωσον ἄγων ἐπ νῆα μέλαιναν,
μηροῦ δ’ἔκταμ’ ϊστόν, ἀπ’ αὐτοῦ δ’αἷμα κελαινὸν
νίζ’ ὕδατι λιαρῷ, ἐπ δ’ἤπια φάρμακα πάσσε
ἐσθλά, τά σε προτί φασιν Ἀχιλλος δεδιδάχθαι,
ὃν Χείρων ἐδίδαξε δικαιότατος Κενταύρων.
ητροὶ μὲν γὰρ Ποδαλείριος ἠδ Μαχάων
τὸν μὲν ἐν κλισίῃσιν ΐομαι ἕλκος ἔχοντα
χρηΐζοντα καὶ αὐτὸν ἀμύμονος ητῆρος
κεῖσθαι· δ’ἐν πεδί Τρώων μένει ὀξὺν Ἄρηα.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·
πῶς τὰρ ἔοι τάδε ἔργα; τί ῥέξομεν Εὐρύπυλ’ ἥρως;
ἔρχομαι ὄφρ’ Ἀχιλϊ δαΐφρονι μῦθον ἐνίσπω
ὃν Νέστωρ ἐπέτελλε Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶν·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς περ σεῖο μεθήσω τειρομένοιο.
ἦ, καὶ ὑπ στέρνοιο λαβὼν ἄγε ποιμένα λαῶν
ἐς κλισίην· θεράπων δὲ ἰδὼν ὑπέχευε βοείας.
ἔνθά μιν ἐκτανύσας ἐκ μηροῦ τάμνε μαχαίρ
ὀξ βέλος περιπευκές, ἀπ’ αὐτοῦ δ’αἷμα κελαινὸν
νίζ’ ὕδατι λιαρῷ, ἐπ δὲ ῥίζαν βάλε πικρὴν
χερσ διατρίψας ὀδυνήφατον, οἱ ἁπάσας
ἔσχ’ ὀδύνας· τὸ μὲν ἕλκος ἐτέρσετο, παύσατο δ’αἷμα.