Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,
ἤτοι μὲν τόδε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν οιδοῦ
τοιοῦδ’ οἷος ὅδ’ ἐστί, θεοῖς ἐναλίγκιος αὐδήν.
οὐ γὰρ ἔγωγέ τί φημι τέλος χαριέστερον εἶναι
ὅτ’ ϋφροσύνη μὲν ἔχ κάτα δῆμον ἅπαντα,
δαιτυμόνες δ’ἀν δώματ’ ἀκουάζωνται οιδοῦ
ἥμενοι ἑξείης, παρ δὲ πλήθωσι τράπεζαι
σίτου καὶ κρειῶν, μέθυ δ’ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων
οἰνοχόος φορέῃσι καὶ ἐγχεί δεπάεσσι·
τοῦτό τί μοι κάλλιστον ἐν φρεσὶν εἴδεται εἶναι.
σοὶ δ’ἐμ κήδεα θυμὸς ἐπετράπετο στονόεντα
εἴρεσθ’, ὄφρ’ ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω·
τί πρῶτόν τοι ἔπειτα, τί δ’ὑστάτιον καταλέξω;
κήδε’ ἐπεί μοι πολλ δόσαν θεοὶ Οὐρανίωνες.
νῦν δ’ὄνομα πρῶτον μυθήσομαι, ὄφρα καὶ ὑμεῖς
εἴδετ’, ἐγ δ’ἂν ἔπειτα φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρ
ὑμῖν ξεῖνος ω καὶ ἀπόπροθι δώματα ναίων.
εἴμ’ Ὀδυσεὺς Λαερτιάδης, ὃς πᾶσι δόλοισιν
ἀνθρώποισι μέλω, καί μευ κλέος οὐρανὸν ἵκει.
ναιετάω δ’Ἰθάκην εὐδείελον· ἐν δ’ὄρος αὐτ
Νήριτον εἰνοσίφυλλον, ἀριπρεπές· ἀμφ δὲ νῆσοι
πολλαὶ ναιετάουσι μάλα σχεδὸν ἀλλήλῃσι,
Δουλίχιόν τε Σάμη τε καὶ ὑλήεσσα Ζάκυνθος.
αὐτ δὲ χθαμαλ πανυπερτάτη εἰν ἁλ κεῖται
πρὸς ζόφον, αἱ δέ τ’ἄνευθε πρὸς τ’ἠέλιόν τε,
τρηχεῖ’, ἀλλ’ ἀγαθ κουροτρόφος· οὔ τι ἔγωγε
ἧς γαίης δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσθαι.
μέν μ’αὐτόθ’ ἔρυκε Καλυψώ, δῖα θεάων,
ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι, λιλαιομένη πόσιν εἶναι·
ὣς δ’αὔτως Κίρκη κατερήτυεν ἐν μεγάροισιν
Αἰαίη δολόεσσα, λιλαιομένη πόσιν εἶναι·
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐν στήθεσσιν ἔπειθεν.
ὣς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδ τοκήων
γίνεται, εἴ περ καί τις ἀπόπροθι πίονα οἶκον
γαί ἐν ἀλλοδαπ ναίει ἀπάνευθε τοκήων.
εἰ δ’ἄγε τοι καὶ νόστον ἐμὸν πολυκηδέ’ ἐνίσπω,
ὅν μοι Ζεὺς ἐφέηκεν ἀπ Τροίηθεν όντι.
Ἰλιόθεν με φέρων ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν,
Ἰσμάρῳ. ἔνθα δ’ἐγ πόλιν ἔπραθον, ὤλεσα δ’αὐτούς·
ἐκ πόλιος δ’ἀλόχους καὶ κτήματα πολλ λαβόντες
δασσάμεθ’, ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.
ἔνθ’ ἤτοι μὲν ἐγ διερ ποδ φευγέμεν ἡμέας
ἠνώγεα, τοὶ δὲ μέγα νήπιοι οὐκ ἐπίθοντο.
ἔνθα δὲ πολλὸν μὲν μέθυ πίνετο, πολλ δὲ μῆλα
ἔσφαζον παρ θῖνα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς·
τόφρα δ’ἄρ’ οἰχόμενοι Κίκονες Κικόνεσσι γεγώνευν,
οἵ σφιν γείτονες ἦσαν, ἅμα πλέονες καὶ ἀρείους,
ἤπειρον ναίοντες, ἐπιστάμενοι μὲν ἀφ’ ἵππων
ἀνδράσι μάρνασθαι καὶ ὅθι χρὴ πεζὸν όντα.
ἦλθον ἔπειθ’ ὅσα φύλλα καὶ ἄνθεα γίνεται ὥρῃ,
έριοι· τότε δή ῥα κακ Διὸς αἶσα παρέστη
ἡμῖν αἰνομόροισιν, ἵν’ ἄλγεα πολλ πάθοιμεν.
στησάμενοι δ’ἐμάχοντο μάχην παρ νηυσ θοῇσι,
βάλλον δ’ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν.
ὄφρα μὲν ὼς ἦν καὶ έξετο ερὸν ἦμαρ,
τόφρα δ’ἀλεξόμενοι μένομεν πλέονάς περ όντας.
ἦμος δ’ἠέλιος μετενίσετο βουλυτόνδε,
καὶ τότε δὴ Κίκονες κλῖναν δαμάσαντες Ἀχαιούς.
ἓξ δ’ἀφ’ ἑκάστης νηὸς ϋκνήμιδες ἑταῖροι
ὤλονθ’· οἱ δ’ἄλλοι φύγομεν θάνατόν τε μόρον τε.
ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ,
ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλους ὀλέσαντες ἑταίρους.
οὐδ’ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον ἀμφιέλισσαι,
πρίν τινα τῶν δειλῶν ἑτάρων τρὶς ἕκαστον ῧσαι,
οἳ θάνον ἐν πεδί Κικόνων ὕπο δῃωθέντες.
νηυσ δ’ἐπῶρσ’ ἄνεμον Βορέην νεφεληγερέτα Ζεὺς
λαίλαπι θεσπεσίῃ, σὺν δὲ νεφέεσσι κάλυψε
γαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δ’οὐρανόθεν νύξ.
αἱ μὲν ἔπειτ’ ἐφέροντ’ ἐπικάρσιαι, ἱστία δέ σφιν
τριχθά τε καὶ τετραχθ διέσχισεν ἲς ἀνέμοιο.
καὶ τὰ μὲν ἐς νῆας κάθεμεν, δείσαντες ὄλεθρον,
αὐτὰς δ’ἐσσυμένως προερέσσαμεν ἤπειρόνδε.
ἔνθα δύω νύκτας δύο τ’ἤματα συνεχὲς αἰεὶ
κείμεθ’, ὁμοῦ καμάτ τε καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἔδοντες.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ϋπλόκαμος τέλεσ’ ώς,
ἱστοὺς στησάμενοι ἀνά θ’ἱστία λεύκ’ ἐρύσαντες
ἥμεθα, τὰς δ’ἄνεμός τε κυβερνῆταί τ’ἴθυνον.
καί νύ κεν ἀσκηθὴς ἱκόμην ἐς πατρίδα γαῖαν·
ἀλλά με κῦμα ῥόος τε περιγνάμπτοντα Μάλειαν
καὶ Βορέης ἀπέωσε, παρέπλαγξεν δὲ Κυθήρων.
ἔνθεν δ’ἐννῆμαρ φερόμην ὀλοοῖς ἀνέμοισι
πόντον ἐπ’ ἰχθυόεντα· ἀτὰρ δεκάτ ἐπέβημεν
γαίης Λωτοφάγων, οἵ τ’ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν.
ἔνθα δ’ἐπ’ ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀφυσσάμεθ’ ὕδωρ,
αἶψα δὲ δεῖπνον ἕλοντο θοῇς παρ νηυσὶν ἑταῖροι.
αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ’ ἐπασσάμεθ’ ἠδ ποτῆτος,
δὴ τοτ’ ἐγὼν ἑτάρους προΐειν πεύθεσθαι όντας,
οἵ τινες ἀνέρες εἶεν ἐπ χθον σῖτον ἔδοντες
ἄνδρε δύω κρίνας, τρίτατον κήρυχ’ ἅμ’ ὀπάσσας.
οἱ δ’αἶψ’ οἰχόμενοι μίγεν ἀνδράσι Λωτοφάγοισιν·
οὐδ’ ἄρα Λωτοφάγοι μήδονθ’ ἑτάροισιν ὄλεθρον
ἡμετέροις, ἀλλά σφι δόσαν λωτοῖο πάσασθαι.
τῶν δ’ὅς τις λωτοῖο φάγοι μελιηδέα καρπόν,
οὐκέτ’ ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελεν οὐδ νέεσθαι,
ἀλλ’ αὐτοῦ βούλοντο μετ’ ἀνδράσι Λωτοφάγοισι
λωτὸν ἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι.
τοὺς μὲν ἐγὼν ἐπ νῆας ἄγον κλαίοντας ἀνάγκῃ,
νηυσ δ’ἐν γλαφυρῇσιν ὑπ ζυγ δῆσα ἐρύσσας.
αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
σπερχομένους νηῶν ἐπιβαινέμεν ὠκειάων,
μή πώς τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται.
οἱ δ’αἶψ’ εἴσβαινον καὶ ἐπ κληῗσι καθῖζον,
ἑξῆς δ’ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.
ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ·
Κυκλώπων δ’ἐς γαῖαν ὑπερφιάλων ἀθεμίστων
ἱκόμεθ’, οἵ ῥα θεοῖσι πεποιθότες ἀθανάτοισιν
οὔτε φυτεύουσιν χερσὶν φυτὸν οὔτ’ ἀρόωσιν,
ἀλλ τά γ’ἄσπαρτα καὶ ἀνήροτα πάντα φύονται,
πυροὶ καὶ κριθαὶ ἠδ’ ἄμπελοι, αἵ τε φέρουσιν
οἶνον ἐριστάφυλον, καί σφιν Διὸς ὄμβρος έξει.
τοῖσιν δ’οὔτ’ ἀγοραὶ βουληφόροι οὔτε θέμιστες,
ἀλλ’ οἵ γ’ὑψηλῶν ὀρέων ναίουσι κάρηνα
ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι, θεμιστεύει δὲ ἕκαστος
παίδων ἠδ’ ἀλόχων, οὐδ’ ἀλλήλων ἀλέγουσι.
νῆσος ἔπειτα λάχεια παρὲκ λιμένος τετάνυσται,
γαίης Κυκλώπων οὔτε σχεδὸν οὔτ’ ἀποτηλοῦ,
ὑλήεσσ’· ἐν δ’αἶγες ἀπειρέσιαι γεγάασιν
ἄγριαι· οὐ μὲν γὰρ πάτος ἀνθρώπων ἀπερύκει,
οὐδέ μιν εἰσοιχνεῦσι κυνηγέται, οἵ τε καθ’ ὕλην
ἄλγεα πάσχουσιν κορυφὰς ὀρέων ἐφέποντες.
οὔτ’ ἄρα ποίμνῃσιν καταΐσχεται οὔτ’ ἀρότοισιν,
ἀλλ’ γ’ἄσπαρτος καὶ ἀνήροτος ἤματα πάντα
ἀνδρῶν χηρεύει, βόσκει δέ τε μηκάδας αἶγας.
οὐ γὰρ Κυκλώπεσσι νέες πάρα μιλτοπάρηοι,
οὐδ’ ἄνδρες νηῶν ἔνι τέκτονες, οἵ κε κάμοιεν
νῆας ϋσσέλμους, αἵ κεν τελέοιεν ἕκαστα
ἄστε’ ἐπ’ ἀνθρώπων ἱκνεύμεναι, οἷά τε πολλ
ἄνδρες ἐπ’ ἀλλήλους νηυσ περόωσι θάλασσαν·
οἵ κέ σφιν καὶ νῆσον ϋκτιμένην ἐκάμοντο.
οὐ μὲν γάρ τι κακή γε, φέροι δέ κεν ὥρια πάντα·
ἐν μὲν γὰρ λειμῶνες ἁλὸς πολιοῖο παρ’ ὄχθας
ὑδρηλοὶ μαλακοί· μάλα κ’ἄφθιτοι ἄμπελοι εἶεν.
ἐν δ’ἄροσις λείη· μάλα κεν βαθ λήϊον αἰεὶ
εἰς ὥρας ἀμεν, ἐπεὶ μάλα πῖαρ ὑπ’ οὖδας.
ἐν δὲ λιμὴν ύορμος, ἵν’ οὐ χρεὼ πείσματός ἐστιν,
οὔτ’ εὐνὰς βαλέειν οὔτε πρυμνήσι’ ἀνάψαι,
ἀλλ’ ἐπικέλσαντας μεῖναι χρόνον εἰς κε ναυτέων
θυμὸς ἐποτρύν καὶ ἐπιπνεύσωσιν ῆται.
αὐτὰρ ἐπ κρατὸς λιμένος ῥέει ἀγλαὸν ὕδωρ,
κρήνη ὑπ σπείους· περ δ’αἴγειροι πεφύασιν.
ἔνθα κατεπλέομεν, καί τις θεὸς ἡγεμόνευε
νύκτα δι’ ὀρφναίην, οὐδ προυφαίνετ’ ἰδέσθαι·
ὴρ γὰρ περ νηυσ βαθεῖ’ ἦν, οὐδ σελήνη
οὐρανόθεν προύφαινε, κατείχετο δὲ νεφέεσσιν.
ἔνθ’ οὔ τις τὴν νῆσον ἐσέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν,
οὔτ’ οὖν κύματα μακρ κυλινδόμενα ποτ χέρσον
εἰσίδομεν, πρὶν νῆας ϋσσέλμους ἐπικέλσαι.
κελσάσῃσι δὲ νηυσ καθείλομεν ἱστία πάντα,
ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βῆμεν ἐπ ῥηγμῖνι θαλάσσης·
ἔνθα δ’ἀποβρίξαντες ἐμείναμεν δῖαν.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
νῆσον θαυμάζοντες ἐδινεόμεσθα κατ’ αὐτήν.
ὦρσαν δὲ νύμφαι, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο,
αἶγας ὀρεσκους, ἵνα δειπνήσειαν ἑταῖροι.
αὐτίκα καμπύλα τόξα καὶ αἰγανέας δολιχαύλους
εἱλόμεθ’ ἐκ νηῶν, δι δὲ τρίχα κοσμηθέντες
βάλλομεν· αἶψα δὲ δῶκε θεὸς μενοεικέα θήρην.
νῆες μέν μοι ἕποντο δυώδεκα, ἐς δὲ ἑκάστην
ἐννέα λάγχανον αἶγες· ἐμοὶ δὲ δέκ’ ἔξελον οἴῳ.
ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς έλιον καταδύντα
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ·
οὐ γάρ πω νηῶν ἐξέφθιτο οἶνος ἐρυθρός,
ἀλλ’ ἐνέην· πολλὸν γὰρ ἐν ἀμφιφορεῦσιν ἕκαστοι
ἠφύσαμεν Κικόνων. ερὸν πτολίεθρον ἑλόντες.
Κυκλώπων δ’ἐς γαῖαν ἐλεύσσομεν ἐγγὺς όντων,
καπνόν τ’αὐτῶν τε φθογγὴν ΐων τε καὶ αἰγῶν.
ἦμος δ’ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπ κνέφας ἦλθε,
δὴ τότε κοιμήθημεν ἐπ ῥηγμῖνι θαλάσσης.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
καὶ τότ’ ἐγὼν ἀγορὴν θέμενος μετ πᾶσιν ειπον·
ἄλλοι μὲν νῦν μίμνετ’, ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι·
αὐτὰρ ἐγ σὺν νηΐ τ’ ἐμ καὶ ἐμοῖς ἑτάροισιν
ἐλθὼν τῶνδ’ ἀνδρῶν πειρήσομαι, οἵ τινές εἰσιν,
ῥ’οἵ γ’ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδ δίκαιοι,
ε φιλόξεινοι, καί σφιν νόος ἐστ θεουδής.
ὣς εἰπὼν ἀν νηὸς ἔβην, ἐκέλευσα δ’ἑταίρους
αὐτούς τ’ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι.
οἱ δ’αἶψ’ εἴσβαινον καὶ ἐπ κληῗσι καθῖζον,
ἑξῆς δ’ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸν χῶρον ἀφικόμεθ’ ἐγγὺς όντα,
ἔνθα δ’ἐπ’ ἐσχατι σπέος εἴδομεν ἄγχι θαλάσσης,
ὑψηλόν, δάφνῃσι κατηρεφές. ἔνθα δὲ πολλ
μῆλ’, ϊές τε καὶ αἶγες, αύεσκον· περ δ’αὐλ
ὑψηλ δέδμητο κατωρυχέεσσι λίθοισι
μακρῇσίν τε πίτυσσιν ἰδ δρυσὶν ὑψικόμοισιν.
ἔνθα δ’ἀνὴρ ἐνίαυε πελώριος, ὅς ῥα τὰ μῆλα
οἶος ποιμαίνεσκεν ἀπόπροθεν· οὐδ μετ’ ἄλλους
πωλεῖτ’, ἀλλ’ ἀπάνευθεν ὼν ἀθεμίστια ᾔδη.
καὶ γὰρ θαῦμ’ ἐτέτυκτο πελώριον, οὐδ ῴκει
ἀνδρί γε σιτοφάγῳ, ἀλλ ῥί ὑλήεντι
ὑψηλῶν ὀρέων, τε φαίνεται οἶον ἀπ’ ἄλλων.
δὴ τότε τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
αὐτοῦ πὰρ&nnbsp;νηΐ τε μένειν καὶ νῆα ἔρυσθαι,
αὐτὰρ ἐγ κρίνας ἑτάρων δυοκαίδεκ’ ἀρίστους
βῆν· ἀτὰρ αἴγεον ἀσκὸν ἔχον μέλανος οἴνοιο
ἡδέος, ὅν μοι ἔδωκε Μάρων, Εὐάνθεος υἱός,
ἱρεὺς Ἀπόλλωνος, ὃς Ἴσμαρον ἀμφιβεβήκει,
οὕνεκά μιν σὺν παιδ περισχόμεθ’ ἠδ γυναικ
ἁζόμενοι· ᾤκει γὰρ ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι
Φοίβου Ἀπόλλωνος. δέ μοι πόρεν ἀγλα δῶρα·
χρυσοῦ μέν μοι δῶκ’ εὐεργέος ἑπτ τάλαντα,
δῶκε δέ μοι κρητῆρα πανάργυρον, αὐτὰρ ἔπειτα
οἶνον ἐν ἀμφιφορεῦσι δυώδεκα πᾶσιν ἀφύσσας
ἡδὺν ἀκηράσιον, θεῖον ποτόν· οὐδέ τις αὐτὸν
είδει δμώων οὐδ’ ἀμφιπόλων ἐν οἴκῳ,
ἀλλ’ αὐτὸς ἄλοχός τε φίλη ταμίη τε μί’ οἴη.
τὸν δ’ὅτε πίνοιεν μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν,
ἓν δέπας ἐμπλήσας ὕδατος ἀν εἴκοσι μέτρα
χεῦ’, ὀδμ δ’ἡδεῖα ἀπ κρητῆρος ὀδώδει
θεσπεσίη· τότ’ ἂν οὔ τοι ἀποσχέσθαι φίλον εν.
τοῦ φέρον ἐμπλήσας ἀσκὸν μέγαν, ἐν δὲ καὶ α
κωρύκῳ· αὐτίκα γάρ μοι ΐσατο θυμὸς ἀγήνωρ
ἄνδρ’ ἐπελεύσεσθαι μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν,
ἄγριον, οὔτε δίκας εἰδότα οὔτε θέμιστας.
καρπαλίμως δ’εἰς ἄντρον ἀφικόμεθ’, οὐδέ μιν ἔνδον
εὕρομεν, ἀλλ’ ἐνόμευε νομὸν κάτα πίονα μῆλα.
ἐλθόντες δ’εἰς ἄντρον ἐθηεύμεσθα ἕκαστα.
ταρσοὶ μὲν τυρῶν βρῖθον, στείνοντο δὲ σηκοὶ
ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων· διακεκριμέναι δὲ ἕκασται
ἔρχατο, χωρὶς μὲν πρόγονοι, χωρὶς δὲ μέτασσαι,
χωρὶς δ’αὖθ’ ἕρσαι. ναῖον δ’ὀρ ἄγγεα πάντα,
γαυλοί τε σκαφίδες τε, τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν.
ἔνθ’ ἐμ μὲν πρώτισθ’ ἕταροι λίσσοντ’ ἐπέεσσι
τυρῶν αἰνυμένους έναι πάλιν, αὐτὰρ ἔπειτα
καρπαλίμως ἐπ νῆα θοὴν ἐρίφους τε καὶ ἄρνας
σηκῶν ἐξελάσαντας ἐπιπλεῖν ἁλμυρὸν ὕδωρ·
ἀλλ’ ἐγ οὐ πιθόμην, τ’ἂν πολ κέρδιον εν,
ὄφρ’ αὐτόν τε ἴδοιμι, καὶ εἴ μοι ξείνια δοίη.
οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλ’ ἑτάροισι φανεὶς ἐρατεινὸς ἔσεσθαι.
ἔνθα δὲ πῦρ κείαντες ἐθύσαμεν ἠδ καὶ αὐτοὶ
τυρῶν αἰνύμενοι φάγομεν, μένομέν τέ μιν ἔνδον
ἥμενοι, ος ἐπῆλθε νέμων. φέρε δ’ὄβριμον ἄχθος
ὕλης ἀζαλέης, ἵνα οἱ ποτιδόρπιον εἴη,
ἔκτοσθεν δ’ἄντροιο βαλὼν ὀρυμαγδὸν ἔθηκεν·
ἡμεῖς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεθ’ ἐς μυχὸν ἄντρου.
αὐτὰρ γ’εἰς εὐρ σπέος ἤλασε πίονα μῆλα
πάντα μάλ’ ὅσσ’ ἤμελγε, τὰ δ’ἄρσενα λεῖπε θύρηφι,
ἀρνειούς τε τράγους τε, βαθείης ἔκτοθεν αὐλῆς.
αὐτὰρ ἔπειτ’ ἐπέθηκε θυρεὸν μέγαν ὑψόσ’ είρας,
ὄβριμον· οὐκ ἂν τόν γε δύω καὶ εἴκοσ’ ἄμαξαι
ἐσθλαὶ τετράκυκλοι ἀπ’ οὔδεος ὀχλίσσειαν·
τόσσην ἠλίβατον πέτρην ἐπέθηκε θύρῃσιν.
ἑζόμενος δ’ἤμελγεν ϊς καὶ μηκάδας αἶγας,
πάντα κατ μοῖραν, καὶ ὑπ’ ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ.
αὐτίκα δ’ἥμισυ μὲν θρέψας λευκοῖο γάλακτος
πλεκτοῖς ἐν ταλάροισιν ἀμησάμενος κατέθηκεν,
ἥμισυ δ’αὖτ’ ἔστησεν ἐν ἄγγεσιν, ὄφρα οἱ εἴη
πίνειν αἰνυμέν καί οἱ ποτιδόρπιον εἴη.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἔργα,
καὶ τότε πῦρ ἀνέκαιε καὶ εἴσιδεν, εἴρετο δ’ἡμέας·
ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρ κέλευθα;
τι κατ πρῆξιν μαψιδίως ἀλάλησθε,
οἷά τε ληϊστῆρες, ὑπεὶρ ἅλα, τοί τ’ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες;
ὣς ἔφαθ’, ἡμῖν δ’αὖτε κατεκλάσθη φίλον ἦτορ,
δεισάντων φθόγγον τε βαρὺν αὐτόν τε πέλωρον.
ἀλλ καὶ ὥς μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
ἡμεῖς τοι Τροίηθεν ἀποπλαγχθέντες Ἀχαιοὶ
παντοίοις ἀνέμοισιν ὑπὲρ μέγα λαῖτμα θαλάσσης,
οἴκαδε έμενοι, ἄλλην ὁδὸν ἄλλα κέλευθα
ἤλθομεν· οὕτω που Ζεὺς ἤθελε μητίσασθαι.
λαοὶ δ’Ἀτρεΐδεω Ἀγαμέμνονος εὐχόμεθ’ εἶναι,
τοῦ δὴ νῦν γε μέγιστον ὑπουράνιον κλέος ἐστί·
τόσσην γὰρ διέπερσε πόλιν καὶ ἀπώλεσε λαοὺς
πολλούς. ἡμεῖς δ’αὖτε κιχανόμενοι τὰ σὰ γοῦνα
ἱκόμεθ’, εἴ τι πόροις ξεινήϊον καὶ ἄλλως
δοίης δωτίνην, τε ξείνων θέμις ἐστίν.
ἀλλ’ αἰδεῖο, φέριστε, θεούς· ἱκέται δέ τοί εἰμεν,
Ζεὺς δ’ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων τε ξείνων τε,
ξείνιος, ὃς ξείνοισιν ἅμ’ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ.
ὣς ἐφάμην, δέ μ’αὐτίκ’ ἀμείβετο νηλέϊ θυμῷ·
νήπιός εἰς, ξεῖν’, τηλόθεν εἰλήλουθας,
ὅς με θεοὺς κέλεαι δειδίμεν ἀλέασθαι·
οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσιν
οὐδ θεῶν μακάρων, ἐπεὶ πολ φέρτεροί εἰμεν·
οὐδ’ ἂν ἐγ Διὸς ἔχθος ἀλευάμενος πεφιδοίμην
οὔτε σεῦ οὔθ’ ἑτάρων, εἰ μὴ θυμός με κελεύοι.
ἀλλά μοι εἴφ’ ὅπ ἔσχες ὼν εὐεργέα νῆα,
που ἐπ’ ἐσχατιῆς, καὶ σχεδόν, ὄφρα δαείω.
ὣς φάτο πειράζων, ἐμ δ’οὐ λάθεν εἰδότα πολλά,
ἀλλά μιν ἄψορρον προσέφην δολίοις ἐπέεσσι·
νέα μέν μοι κατέαξε Ποσειδάων ἐνοσίχθων
πρὸς πέτρῃσι βαλὼν ὑμῆς ἐπ πείρασι γαίης,
ἄκρ προσπελάσας· ἄνεμος δ’ἐκ πόντου ἔνεικεν·
αὐτὰρ ἐγ σὺν τοῖσδε ὑπέκφυγον αἰπὺν ὄλεθρον.
ὣς ἐφάμην, δέ μ’οὐδὲν ἀμείβετο νηλέϊ θυμῷ,
ἀλλ’ γ’ἀναΐξας ἑτάροις ἐπ χεῖρας αλλε,
σὺν δὲ δύω μάρψας ὥς τε σκύλακας ποτ γαί
κόπτ’· ἐκ δ’ἐγκέφαλος χαμάδις ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.
τοὺς δὲ δι μελεϊστ ταμὼν ὡπλίσσατο δόρπον·
ἤσθιε δ’ὥς τε λέων ὀρεσίτροφος, οὐδ’ ἀπέλειπεν,
ἔγκατά τε σάρκας τε καὶ ὀστέα μυελόεντα.
ἡμεῖς δὲ κλαίοντες ἀνεσχέθομεν Δι χεῖρας,
σχέτλια ἔργ’ ὁρόωντες, ἀμηχανίη δ’ἔχε θυμόν.
αὐτὰρ ἐπεὶ Κύκλωψ μεγάλην ἐμπλήσατο νηδὺν
ἀνδρόμεα κρέ’ ἔδων καὶ ἐπ’ ἄκρητον γάλα πίνων,
κεῖτ’ ἔντοσθ’ ἄντροιο τανυσσάμενος δι μήλων.
τὸν μὲν ἐγ βούλευσα κατ μεγαλήτορα θυμὸν
ἆσσον ών, ξίφος ὀξ ἐρυσσάμενος παρ μηροῦ,
οὐτάμεναι πρὸς στῆθος, ὅθι φρένες ἧπαρ ἔχουσι,
χείρ’ ἐπιμασσάμενος· ἕτερος δέ με θυμὸς ἔρυκεν.
αὐτοῦ γάρ κε καὶ ἄμμες ἀπωλόμεθ’ αἰπὺν ὄλεθρον·
οὐ γάρ κεν δυνάμεσθα θυράων ὑψηλάων
χερσὶν ἀπώσασθαι λίθον ὄβριμον, ὃν προσέθηκεν.
ὣς τότε μὲν στενάχοντες ἐμείναμεν δῖαν.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
καὶ τότε πῦρ ἀνέκαιε καὶ ἤμελγε κλυτ μῆλα,
πάντα κατ μοῖραν, καὶ ὑπ’ ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἔργα,
σὺν δ’ὅ γε δ’αὖτε δύω μάρψας ὡπλίσσατο δεῖπνον.
δειπνήσας δ’ἄντρου ἐξήλασε πίονα μῆλα,
ῥηϊδίως ἀφελὼν θυρεὸν μέγαν· αὐτὰρ ἔπειτα
ἂψ ἐπέθηχ’, ὡς εἴ τε φαρέτρ πῶμ’ ἐπιθείη.
πολλ δὲ ῥοίζ πρὸς ὄρος τρέπε πίονα μῆλα
Κύκλωψ· αὐτὰρ ἐγ λιπόμην κακ βυσσοδομεύων,
εἴ πως τισαίμην, δοίη δέ μοι εὖχος Ἀθήνη.
ἥδε δέ μοι κατ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή.
Κύκλωπος γὰρ ἔκειτο μέγα ῥόπαλον παρ σηκῷ,
χλωρὸν ἐλαΐνεον· τὸ μὲν ἔκταμεν, ὄφρα φοροίη
αὐανθέν. τὸ μὲν ἄμμες ΐσκομεν εἰσορόωντες
ὅσσον θ’ἱστὸν νηὸς εικοσόροιο μελαίνης,
φορτίδος εὐρείης, τ’ἐκπερά μέγα λαῖτμα·
τόσσον ην μῆκος, τόσσον πάχος εἰσοράασθαι.
τοῦ μὲν ὅσον τ’ὄργυιαν ἐγὼν ἀπέκοψα παραστὰς
καὶ παρέθηχ’ ἑτάροισιν, ἀποξῦναι δ’ἐκέλευσα·
οἱ δ’ὁμαλὸν ποίησαν· ἐγ δ’ἐθόωσα παραστὰς
ἄκρον, ἄφαρ δὲ λαβὼν ἐπυράκτεον ἐν πυρ κηλέῳ.
καὶ τὸ μὲν εὖ κατέθηκα κατακρύψας ὑπ κόπρῳ,
ῥα κατ σπείους κέχυτο μεγάλ’ ἤλιθα πολλή·
αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κλήρ πεπαλάχθαι ἄνωγον,
ὅς τις τολμήσειεν ἐμοὶ σὺν μοχλὸν είρας
τρῖψαι ἐν ὀφθαλμῷ, ὅτε τὸν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι.
οἱ δ’ἔλαχον τοὺς ἄν κε καὶ ἤθελον αὐτὸς ἑλέσθαι,
τέσσαρες, αὐτὰρ ἐγ πέμπτος μετ τοῖσιν ἐλέγμην.
ἑσπέριος δ’ἦλθεν καλλίτριχα μῆλα νομεύων.
αὐτίκα δ’εἰς εὐρ σπέος ἤλασε πίονα μῆλα
πάντα μάλ’, οὐδέ τι λεῖπε βαθείης ἔκτοθεν αὐλῆς,
τι ϊσάμενος, καὶ θεὸς ὣς ἐκέλευσεν.
αὐτὰρ ἔπειτ’ ἐπέθηκε θυρεὸν μέγαν ὑψόσ’ είρας,
ἑζόμενος δ’ἤμελγεν ϊς καὶ μηκάδας αἶγας,
πάντα κατ μοῖραν, καὶ ὑπ’ ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἔργα,
σὺν δ’ὅ γε δ’αὖτε δύω μάρψας ὡπλίσσατο δόρπον.
καὶ τότ’ ἐγ Κύκλωπα προσηύδων ἄγχι παραστάς,
κισσύβιον μετ χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο·
Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον, ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα,
ὄφρ’ εἰδῇς οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει
ἡμετέρη. σοὶ δ’αὖ  λοιβὴν φέρον, εἴ μ’ἐλεήσας
οἴκαδε πέμψειας· σὺ δὲ μαίνεαι οὐκέτ’ ἀνεκτῶς.
σχέτλιε, πῶς κέν τίς σε καὶ ὕστερον ἄλλος ἵκοιτο
ἀνθρώπων πολέων, ἐπεὶ οὐ κατ μοῖραν ἔρεξας;
ὣς ἐφάμην, δὲ δέκτο καὶ ἔκπιεν· ἥσατο δ’αἰνῶς
ἡδ ποτὸν πίνων καὶ μ’ᾔτεε δεύτερον αὖτις·
δός μοι ἔτι πρόφρων, καί μοι τεὸν οὔνομα εἰπ
αὐτίκα νῦν, ἵνα τοι δῶ ξείνιον, κε σὺ χαίρῃς·
καὶ γὰρ Κυκλώπεσσι φέρει ζείδωρος ἄρουρα
οἶνον ἐριστάφυλον, καί σφιν Διὸς ὄμβρος έξει·
ἀλλ τόδ’ ἀμβροσίης καὶ νέκταρός ἐστιν ἀπορρώξ.
ὣς ἔφατ’, αὐτάρ οἱ αὖτις ἐγ πόρον αἴθοπα οἶνον.
τρὶς μὲν ἔδωκα φέρων, τρὶς δ’ἔκπιεν ἀφραδίῃσιν.
αὐτὰρ ἐπεὶ Κύκλωπα περ φρένας ἤλυθεν οἶνος,
καὶ τότε δή μιν ἔπεσσι προσηύδων μειλιχίοισι·
Κύκλωψ, εἰρωτᾷς μ’ὄνομα κλυτόν, αὐτὰρ ἐγώ τοι
ἐξερέω· σὺ δέ μοι δὸς ξείνιον, ὥς περ ὑπέστης.
Οὖτις ἔμοιγ’ ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι
μήτηρ ἠδ πατὴρ ἠδ’ ἄλλοι πάντες ἑταῖροι.
ὣς ἐφάμην, δέ μ’αὐτίκ’ ἀμείβετο νηλέϊ θυμῷ·
Οὖτιν ἐγ πύματον ἔδομαι μετ οἷς ἑτάροισι,
τοὺς δ’ἄλλους πρόσθεν· τὸ δέ τοι ξεινήϊον ἔσται.
καὶ ἀνακλινθεὶς πέσεν ὕπτιος, αὐτὰρ ἔπειτα
κεῖτ’ ἀποδοχμώσας παχὺν αὐχένα, κὰδ δέ μιν ὕπνος
ᾕρει πανδαμάτωρ· φάρυγος δ’ἐξέσσυτο οἶνος
ψωμοί τ’ἀνδρόμεοι· δ’ἐρεύγετο οἰνοβαρείων.
καὶ τότ’ ἐγ τὸν μοχλὸν ὑπ σποδοῦ ἤλασα πολλῆς,
εἵως θερμαίνοιτο· ἔπεσσι δὲ πάντας ἑταίρους
θάρσυνον, μή τίς μοι ὑποδδείσας ἀναδύη.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τάχ’ μοχλὸς ἐλάϊνος ἐν πυρ μέλλεν
ἅψεσθαι, χλωρός περ ών, διεφαίνετο δ’αἰνῶς,
καὶ τότ’ ἐγὼν ἆσσον φέρον ἐκ πυρός, ἀμφ δ’ἑταῖροι
ἵσταντ’· αὐτὰρ θάρσος ἐνέπνευσεν μέγα δαίμων.
οἱ μὲν μοχλὸν ἑλόντες ἐλάϊνον, ὀξὺν ἐπ’ ἄκρῳ,
ὀφθαλμ ἐνέρεισαν· ἐγ δ’ἐφύπερθεν ερθεὶς
δίνεον, ὡς ὅτε τις τρυπ δόρυ νήϊον ἀνὴρ
τρυπάνῳ, οἱ δέ τ’ἔνερθεν ὑποσσείουσιν ἱμάντι
ἁψάμενοι ἑκάτερθε, τὸ δὲ τρέχει ἐμμενὲς αἰεί.
ὣς τοῦ ἐν ὀφθαλμ πυριήκεα μοχλὸν ἑλόντες
δινέομεν, τὸν δ’αἷμα περίρρεε θερμὸν όντα.
πάντα δέ οἱ βλέφαρ’ ἀμφ καὶ ὀφρύας εὗσεν ϋτμ
γλήνης καιομένης, σφαραγεῦντο δέ οἱ πυρ ῥίζαι.
ὡς δ’ὅτ’ ἀνὴρ χαλκεὺς πέλεκυν μέγαν σκέπαρνον
εἰν ὕδατι ψυχρ βάπτ μεγάλα άχοντα
φαρμάσσων· τὸ γὰρ αὖτε σιδήρου γε κράτος ἐστίν
ὣς τοῦ σίζ’ ὀφθαλμὸς ἐλαϊνέ περ μοχλῷ.
σμερδαλέον δὲ μέγ’ ᾤμωξεν, περ δ’ἴαχε πέτρη,
ἡμεῖς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεθ’· αὐτὰρ μοχλὸν
ἐξέρυσ’ ὀφθαλμοῖο πεφυρμένον αἵματι πολλῷ.
τὸν μὲν ἔπειτ’ ἔρριψεν ἀπ ο χερσὶν ἀλύων,
αὐτὰρ Κύκλωπας μεγάλ’ ἤπυεν, οἵ ῥά μιν ἀμφὶς
ᾤκεον ἐν σπήεσσι δι’ ἄκριας ἠνεμοέσσας.
οἱ δὲ βοῆς ΐοντες ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος,
ἱστάμενοι δ’εἴροντο περ σπέος ὅττι κήδοι·
τίπτε τόσον, Πολύφημ’, ἀρημένος ὧδ’ ἐβόησας
νύκτα δι’ ἀμβροσίην καὶ ΰπνους ἄμμε τίθησθα;
μή τίς σευ μῆλα βροτῶν έκοντος ἐλαύνει;
μή τίς σ’αὐτὸν κτείνει δόλ βίηφι;
τοὺς δ’αὖτ’ ἐξ ἄντρου προσέφη κρατερὸς Πολύφημος·
φίλοι, Οὖτίς με κτείνει δόλ οὐδ βίηφι.
οἱ δ’ἀπαμειβόμενοι ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευον·
εἰ μὲν δὴ μή τίς σε βιάζεται οἶον όντα,
νοῦσον γ’οὔ πως ἔστι Διὸς μεγάλου ἀλέασθαι,
ἀλλ σύ γ’εὔχεο πατρ Ποσειδάωνι ἄνακτι.
ὣς ἄρ’ ἔφαν ἀπιόντες, ἐμὸν δ’ἐγέλασσε φίλον κῆρ,
ὡς ὄνομ’ ἐξαπάτησεν ἐμὸν καὶ μῆτις ἀμύμων.
Κύκλωψ δὲ στενάχων τε καὶ ὠδίνων ὀδύνῃσι
χερσ ψηλαφόων ἀπ μὲν λίθον εἷλε θυράων,
αὐτὸς δ’εἰν θύρῃσι καθέζετο χεῖρε πετάσσας,
εἴ τινά που μετ’ εσσι λάβοι στείχοντα θύραζε·
οὕτω γάρ πού μ’ἤλπετ’ ἐν φρεσ νήπιον εἶναι.
αὐτὰρ ἐγ βούλευον, ὅπως ὄχ’ ἄριστα γένοιτο,
εἴ τιν’ ἑταίροισιν θανάτου λύσιν ἠδ’ ἐμοὶ αὐτ
εὑροίμην· πάντας δὲ δόλους καὶ μῆτιν ὕφαινον
ὥς τε περ ψυχῆς· μέγα γὰρ κακὸν ἐγγύθεν εν.
ἥδε δέ μοι κατ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή.
ἄρσενες ϊες ἦσαν ϋτρεφέες, δασύμαλλοι,
καλοί τε μεγάλοι τε, οδνεφὲς εἶρος ἔχοντες·
τοὺς ἀκέων συνέεργον ϋστρεφέεσσι λύγοισι,
τῇς ἔπι Κύκλωψ εὗδε πέλωρ, ἀθεμίστια εἰδώς,
σὺν τρεῖς αἰνύμενος· μὲν ἐν μέσ ἄνδρα φέρεσκε,
τὼ δ’ἑτέρω ἑκάτερθεν ἴτην σώοντες ἑταίρους.
τρεῖς δὲ ἕκαστον φῶτ’ ϊες φέρον· αὐτὰρ ἔγωγε
ἀρνειὸς γὰρ ην μήλων ὄχ’ ἄριστος ἁπάντων,
τοῦ κατ νῶτα λαβών, λασίην ὑπ γαστέρ’ ἐλυσθεὶς
κείμην· αὐτὰρ χερσὶν ώτου θεσπεσίοιο
νωλεμέως στρεφθεὶς ἐχόμην τετληότι θυμῷ.
ὣς τότε μὲν στενάχοντες ἐμείναμεν δῖαν.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
καὶ τότ’ ἔπειτα νομόνδ’ ἐξέσσυτο ἄρσενα μῆλα,
θήλειαι δὲ μέμηκον ἀνήμελκτοι περ σηκούς·
οὔθατα γὰρ σφαραγεῦντο. ἄναξ δ’ὀδύνῃσι κακῇσι
τειρόμενος πάντων ΐων ἐπεμαίετο νῶτα
ὀρθῶν ἑσταότων· τὸ δὲ νήπιος οὐκ ἐνόησεν,
ὥς οἱ ὑπ’ εἰροπόκων ΐων στέρνοισι δέδεντο.
ὕστατος ἀρνειὸς μήλων ἔστειχε θύραζε
λάχν στεινόμενος καὶ ἐμοὶ πυκιν φρονέοντι.
τὸν δ’ἐπιμασσάμενος προσέφη κρατερὸς Πολύφημος·
κρι πέπον, τί μοι ὧδε δι σπέος ἔσσυο μήλων
ὕστατος; οὔ τι πάρος γε λελειμμένος ἔρχεαι οἰῶν,
ἀλλ πολ πρῶτος νέμεαι τέρεν’ ἄνθεα ποίης
μακρ βιβάς, πρῶτος δὲ ῥοὰς ποταμῶν ἀφικάνεις,
πρῶτος δὲ σταθμόνδε λιλαίεαι ἀπονέεσθαι
ἑσπέριος· νῦν αὖτε πανύστατος. σύ γ’ἄνακτος
ὀφθαλμὸν ποθέεις, τὸν ἀνὴρ κακὸς ἐξαλάωσε
σὺν λυγροῖς ἑτάροισι δαμασσάμενος φρένας οἴνῳ,
Οὖτις, ὃν οὔ πώ φημι πεφυγμένον εἶναι ὄλεθρον.
εἰ δὴ ὁμοφρονέοις ποτιφωνήεις τε γένοιο
εἰπεῖν ὅππ κεῖνος ἐμὸν μένος ἠλασκάζει·
τῶ κέ οἱ ἐγκέφαλός γε δι σπέος ἄλλυδις ἄλλ
θεινομένου ῥαίοιτο πρὸς οὔδεϊ, κὰδ δέ κ’ἐμὸν κῆρ
λωφήσειε κακῶν, τά μοι οὐτιδανὸς πόρεν Οὖτις.
ὣς εἰπὼν τὸν κριὸν ἀπ ο πέμπε θύραζε.
ἐλθόντες δ’ἠβαιὸν ἀπ σπείους τε καὶ αὐλῆς
πρῶτος ὑπ’ ἀρνειοῦ λυόμην, ὑπέλυσα δ’ἑταίρους.
καρπαλίμως δὲ τὰ μῆλα ταναύποδα, πίονα δημῷ,
πολλ περιτροπέοντες ἐλαύνομεν, ὄφρ’ ἐπ νῆα
ἱκόμεθ’. ἀσπάσιοι δὲ φίλοις ἑτάροισι φάνημεν,
οἳ φύγομεν θάνατον, τοὺς δὲ στενάχοντο γοῶντες.
ἀλλ’ ἐγ οὐκ εἴων, ἀν δ’ὀφρύσι νεῦον ἑκάστῳ,
κλαίειν, ἀλλ’ ἐκέλευσα θοῶς καλλίτριχα μῆλα
πόλλ’ ἐν νη βαλόντας ἐπιπλεῖν ἁλμυρὸν ὕδωρ.
οἱ δ’αἶψ’ εἴσβαινον καὶ ἐπ κληῗσι καθῖζον,
ἑξῆς δ’ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.
ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆν, ὅσσον τε γέγωνε βοήσας,
καὶ τότ’ ἐγ Κύκλωπα προσηύδων κερτομίοισι·
Κύκλωψ, οὐκ ἄρ’ ἔμελλες ἀνάλκιδος ἀνδρὸς ἑταίρους
ἔδμεναι ἐν σπῆϊ γλαφυρ κρατερῆφι βίηφι.
καὶ λίην σέ γ’ἔμελλε κιχήσεσθαι κακ ἔργα,
σχέτλι’, ἐπεὶ ξείνους οὐχ ἅζεο σῷ ἐν οἴκ
ἐσθέμεναι· τῶ σε Ζεὺς τίσατο καὶ θεοὶ ἄλλοι.
ὣς ἐφάμην, δ’ἔπειτα χολώσατο κηρόθι μᾶλλον,
ἧκε δ’ἀπορρήξας κορυφὴν ὄρεος μεγάλοιο,
κὰδ δ’ἔβαλε προπάροιθε νεὸς κυανοπρώροιο.
τυτθόν, ἐδεύησεν δ’οἰήϊον ἄκρον ἱκέσθαι
ἐκλύσθη δὲ θάλασσα κατερχομένης ὑπ πέτρης·
τὴν δ’αἶψ’ ἤπειρόνδε παλιρρόθιον φέρε κῦμα,
πλημμυρὶς ἐκ πόντοιο, θέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσθαι.
αὐτὰρ ἐγ χείρεσσι λαβὼν περιμήκεα κοντὸν
ὦσα παρέξ, ἑτάροισι δ’ ἐποτρύνας ἐκέλευσα
ἐμβαλέειν κώπῃς, ἵν’ ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν,
κρατ κατανεύων· οἱ δὲ προπεσόντες ἔρεσσον.
ἀλλ’ ὅτε δὴ δὶς τόσσον ἅλα πρήσσοντες ἀπῆμεν,
καὶ τότ’ ἐγ Κύκλωπα προσηύδων· ἀμφ δ’ἑταῖροι
μειλιχίοις ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοθεν ἄλλος·
σχέτλιε, τίπτ’ ἐθέλεις ἐρεθιζέμεν ἄγριον ἄνδρα;
ὃς καὶ νῦν πόντονδε βαλὼν βέλος ἤγαγε νῆα
αὖτις ἐς ἤπειρον, καὶ δὴ φάμεν αὐτόθ’ ὀλέσθαι.
εἰ δὲ φθεγξαμένου τευ αὐδήσαντος ἄκουσε,
σύν κεν ἄραξ’ ἡμέων κεφαλὰς καὶ νήϊα δοῦρα
μαρμάρ ὀκριόεντι βαλών· τόσσον γὰρ ησιν.
ὣς φάσαν, ἀλλ’ οὐ πεῖθον ἐμὸν μεγαλήτορα θυμόν,
ἀλλά μιν ἄψορρον προσέφην κεκοτηότι θυμῷ·
Κύκλωψ, αἴ κέν τίς σε καταθνητῶν ἀνθρώπων
ὀφθαλμοῦ εἴρηται εικελίην ἀλαωτύν,
φάσθαι Ὀδυσσα πτολιπόρθιον ἐξαλαῶσαι,
υἱὸν Λαέρτεω, Ἰθάκ ἔνι οἰκί’ ἔχοντα.
ὣς ἐφάμην, δέ μ’οἰμώξας ἠμείβετο μύθῳ·
πόποι, μάλα δή με παλαίφατα θέσφαθ’ ἱκάνει.
ἔσκε τις ἐνθάδε μάντις ἀνὴρ ΰς τε μέγας τε,
Τήλεμος Εὐρυμίδης, ὃς μαντοσύν ἐκέκαστο
καὶ μαντευόμενος κατεγήρα Κυκλώπεσσιν·
ὅς μοι ἔφη τάδε πάντα τελευτήσεσθαι ὀπίσσω,
χειρῶν ἐξ Ὀδυσος ἁμαρτήσεσθαι ὀπωπῆς.
ἀλλ’ αἰεί τινα φῶτα μέγαν καὶ καλὸν ἐδέγμην
ἐνθάδ’ ἐλεύσεσθαι, μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν·
νῦν δέ μ’ἐὼν ὀλίγος τε καὶ οὐτιδανὸς καὶ ἄκικυς
ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν, ἐπεί μ’ἐδαμάσσατο οἴνῳ.
ἀλλ’ ἄγε δεῦρ’, Ὀδυσεῦ, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω
πομπήν τ’ὀτρύνω δόμεναι κλυτὸν ἐννοσίγαιον·
τοῦ γὰρ ἐγ πάϊς εἰμί, πατὴρ δ’ἐμὸς εὔχεται εἶναι.
αὐτὸς δ’,αἴ κ’ἐθέλῃσ’, ήσεται, οὐδέ τις ἄλλος
οὔτε θεῶν μακάρων οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
αἲ γὰρ δὴ ψυχῆς τε καὶ αἰῶνός σε δυναίμην
εὖνιν ποιήσας πέμψαι δόμον ϊδος εἴσω,
ὡς οὐκ ὀφθαλμόν γ’ἰήσεται οὐδ’ ἐνοσίχθων.
ὣς ἐφάμην, δ’ἔπειτα Ποσειδάωνι ἄνακτι
εὔχετο χεῖρ’ ὀρέγων εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα·
κλῦθι, Ποσείδαον γαιήοχε κυανοχαῖτα,
εἰ ἐτεόν γε σός εἰμι, πατὴρ δ’ἐμὸς εὔχεαι εἶναι,
δὸς μὴ Ὀδυσσα πτολιπόρθιον οἴκαδ’ ἱκέσθαι
υἱὸν Λαέρτεω, Ἰθάκ ἔνι οἰκί’ ἔχοντα.
ἀλλ’ εἴ οἱ μοῖρ’ ἐστ φίλους τ’ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
οἶκον ϋκτίμενον καὶ ὴν ἐς πατρίδα γαῖαν,
ὀψ κακῶς ἔλθοι, ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους,
νηὸς ἐπ’ ἀλλοτρίης, εὕροι δ’ἐν πήματα οἴκῳ.
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ἔκλυε κυανοχαίτης.
αὐτὰρ γ’ἐξαῦτις πολ μείζονα λᾶαν είρας
ἧκ’ ἐπιδινήσας, ἐπέρεισε δὲ ἶν’ ἀπέλεθρον,
κὰδ’ δ’ἔβαλεν μετόπισθε νεὸς κυανοπρώροιο
τυτθόν, ἐδεύησεν δ’οἰήϊον ἄκρον ἱκέσθαι.
ἐκλύσθη δὲ θάλασσα κατερχομένης ὑπ πέτρης·
τὴν δὲ πρόσω φέρε κῦμα, θέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσθαι.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀφικόμεθ’, ἔνθα περ ἄλλαι
νῆες ΰσσελμοι μένον ἁθρόαι, ἀμφ δ’ἑταῖροι
εἵατ’ ὀδυρόμενοι, ἡμέας ποτιδέγμενοι αἰεί,
νῆα μὲν ἔνθ’ ἐλθόντες ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάθοισιν,
ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βῆμεν ἐπ ῥηγμῖνι θαλάσσης.
μῆλα δὲ Κύκλωπος γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἑλόντες
δασσάμεθ’, ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.
ἀρνειὸν δ’ἐμοὶ οἴ ϋκνήμιδες ἑταῖροι
μήλων δαιομένων δόσαν ἔξοχα· τὸν δ’ἐπ θιν
Ζην κελαινεφέϊ Κρονίδῃ, ὃς πᾶσιν ἀνάσσει,
ῥέξας μηρί’ ἔκαιον· δ’οὐκ ἐμπάζετο ἱρῶν,
ἀλλ’ γε μερμήριζεν ὅπως ἀπολοίατο πᾶσαι
νῆες ΰσσελμοι καὶ ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι.
ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς έλιον καταδύντα
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ·
ἦμος δ’ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπ κνέφας ἦλθε,
δὴ τότε κοιμήθημεν ἐπ ῥηγμῖνι θαλάσσης.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσα
αὐτούς τ’ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι·
οἱ δ’αἶψ’ εἴσβαινον καὶ ἐπ κληῗσι καθῖζον,
ἑξῆς δ’ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.
ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ,
ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλους ὀλέσαντες ἑταίρους.