Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆς ερὸν μένος Ἀλκινόοιο,
ἂν δ’ἄρα διογενὴς ὦρτο πτολίπορθος Ὀδυσσεύς.
τοῖσιν δ’ἡγεμόνευ’ ερὸν μένος Ἀλκινόοιο
Φαιήκων ἀγορήνδ’, σφιν παρ νηυσ τέτυκτο.
ἐλθόντες δὲ καθῖζον ἐπ ξεστοῖσι λίθοισι
πλησίον. δ’ἀν ἄστυ μετῴχετο Παλλὰς Ἀθήνη
εἰδομένη κήρυκι δαΐφρονος Ἀλκινόοιο,
νόστον Ὀδυσσϊ μεγαλήτορι μητιόωσα,
καί ῥα ἑκάστ φωτ παρισταμένη φάτο μῦθον·
δεῦτ’ ἄγε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες,
εἰς ἀγορὴν έναι, ὄφρα ξείνοιο πύθησθε,
ὃς νέον Ἀλκινόοιο δαΐφρονος ἵκετο δῶμα
πόντον ἐπιπλαγχθείς, δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος.
ὣς εἰποῦσ’ ὤτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
καρπαλίμως δ’ἔμπληντο βροτῶν ἀγοραί τε καὶ ἕδραι
ἀγρομένων· πολλοὶ δ’ἄρ’ ἐθηήσαντο ἰδόντες
υἱὸν Λαέρταο δαΐφρονα· τῷ δ’ἄρ’ Ἀθήνη
θεσπεσίην κατέχευε χάριν κεφαλ τε καὶ ὤμοις
καί μιν μακρότερον καὶ πάσσονα θῆκεν ἰδέσθαι,
ὥς κεν Φαιήκεσσι φίλος πάντεσσι γένοιτο
δεινός τ’αἰδοῖός τε καὶ ἐκτελέσειεν έθλους
πολλούς, τοὺς Φαίηκες ἐπειρήσαντ’ Ὀδυσος.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ἤγερθεν ὁμηγερέες τ’ἐγένοντο,
τοῖσιν δ’Ἀλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·
κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες,
ὄφρ’ εἴπω τά με θυμὸς ἐν στήθεσσι κελεύει.
ξεῖνος ὅδ’, οὐκ οἶδ’ ὅς τις, ἀλώμενος ἵκετ’ ἐμὸν δῶ,
πρὸς οίων ἑσπερίων ἀνθρώπων·
πομπὴν δ’ὀτρύνει, καὶ λίσσεται ἔμπεδον εἶναι.
ἡμεῖς δ’,ὡς τὸ πάρος περ, ἐποτρυνώμεθα πομπήν.
οὐδ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος, ὅτις κ’ἐμ δώμαθ’ ἵκηται,
ἐνθάδ’ ὀδυρόμενος δηρὸν μένει εἵνεκα πομπῆς.
ἀλλ’ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν
πρωτόπλοον, κούρω δὲ δύω καὶ πεντήκοντα
κρινάσθων κατ δῆμον, ὅσοι πάρος εἰσὶν ἄριστοι.
δησάμενοι δ’ἐ πάντες ἐπ κληῗσιν ἐρετμ
ἔκβητ’· αὐτὰρ ἔπειτα θοὴν ἀλεγύνετε δαῖτα
ἡμέτερόνδ’ ἐλθόντες· ἐγ δ’ἐ πᾶσι παρέξω.
κούροισιν μὲν ταῦτ’ ἐπιτέλλομαι· αὐτὰρ οἱ ἄλλοι
σκηπτοῦχοι&nbsnbsp;βασιλες ἐμ πρὸς δώματα καλ
ἔρχεσθ’, ὄφρα ξεῖνον ἐν μεγάροις φιλέωμεν,
μηδέ τις ἀρνείσθω. καλέσασθε δὲ θεῖον οιδὸν
Δημόδοκον· τῷ γάρ ῥα θεὸς πέρι δῶκεν οιδὴν
τέρπειν, ὅππ θυμὸς ἐποτρύνῃσιν είδειν.
ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο, τοὶ δ’ἅμ’ ἕποντο
σκηπτοῦχοι· κῆρυξ δὲ μετῴχετο θεῖον οιδόν.
κούρω δὲ κρινθέντε δύω καὶ πεντήκοντα
βήτην, ὡς ἐκέλευσ’, ἐπ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ἐπ νῆα κατήλυθον ἠδ θάλασσαν,
νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἁλὸς βένθοσδε ἔρυσσαν,
ἐν δ’ἱστόν τ’ἐτίθεντο καὶ ἱστία νη μελαίνῃ,
ἠρτύναντο δ’ἐρετμ τροποῖς ἐν δερματίνοισι,
πάντα κατ μοῖραν, παρ δ’ἱστία λευκ τάνυσσαν.
ὑψοῦ δ’ἐν νοτί τήν γ’ὥρμισαν· αὐτὰρ ἔπειτα
βάν ῥ’ἴμεν Ἀλκινόοιο δαΐφρονος ἐς μέγα δῶμα.
πλῆντο δ’ἄρ’ αἴθουσαί τε καὶ ἕρκεα καὶ δόμοι ἀνδρῶν
ἀγρομένων· πολλοὶ δ’ἄρ’ ἔσαν, νέοι ἠδ παλαιοί.
τοῖσιν δ’Ἀλκίνοος δυοκαίδεκα μῆλ’ έρευσεν,
ὀκτ δ’ἀργιόδοντας ας, δύο δ’εἰλίποδας βοῦς·
τοὺς δέρον ἀμφί θ’ἕπον, τετύκοντό τε δαῖτ’ ἐρατεινήν.
κῆρυξ δ’ἐγγύθεν ἦλθεν ἄγων ἐρίηρον οιδόν,
τὸν πέρι Μοῦσ’ ἐφίλησε, δίδου δ’ἀγαθόν τε κακόν τε·
ὀφθαλμῶν μὲν ἄμερσε, δίδου δ’ἡδεῖαν οιδήν.
τῷ δ’ἄρα Ποντόνοος θῆκε θρόνον ἀργυρόηλον
μέσσ δαιτυμόνων, πρὸς κίονα μακρὸν ἐρείσας·
κὰδ δ’ἐκ πασσαλόφιν κρέμασεν φόρμιγγα λίγειαν
αὐτοῦ ὑπὲρ κεφαλῆς καὶ ἐπέφραδε χερσὶν ἑλέσθαι
κῆρυξ· πὰρ δ’ἐτίθει κάνεον καλήν τε τράπεζαν,
πὰρ δὲ δέπας οἴνοιο, πιεῖν ὅτε θυμὸς ἀνώγοι.
οἱ δ’ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας αλλον.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
μοῦσ’ ἄρ’ οιδὸν ἀνῆκεν ειδέμεναι κλέα ἀνδρῶν,
οἴμης τῆς τότ’ ἄρα κλέος οὐρανὸν εὐρὺν ἵκανε,
νεῖκος Ὀδυσσος καὶ Πηλεΐδεω Ἀχιλος,
ὥς ποτε δηρίσαντο θεῶν ἐν δαιτ θαλεί
ἐκπάγλοις ἐπέεσσιν, ἄναξ δ’ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
χαῖρε νόῳ, ὅτ’ ἄριστοι Ἀχαιῶν δηριόωντο.
ὣς γάρ οἱ χρείων μυθήσατο Φοῖβος Ἀπόλλων
Πυθοῖ ἐν ἠγαθέῃ, ὅθ’ ὑπέρβη λάϊνον οὐδὸν
χρησόμενος· τότε γάρ ῥα κυλίνδετο πήματος ἀρχ
Τρωσί τε καὶ Δαναοῖσι Διὸς μεγάλου δι βουλάς.
ταῦτ’ ἄρ’ οιδὸς ειδε περικλυτός· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
πορφύρεον μέγα φᾶρος ἑλὼν χερσ στιβαρῇσι
κὰκ κεφαλῆς εἴρυσσε, κάλυψε δὲ καλ πρόσωπα·
αἴδετο γὰρ Φαίηκας ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυα λείβων.
ἤτοι ὅτε λήξειεν είδων θεῖος οιδός,
δάκρυ ὀμορξάμενος κεφαλῆς ἄπο φᾶρος ἕλεσκε
καὶ δέπας ἀμφικύπελλον ἑλὼν σπείσασκε θεοῖσιν·
αὐτὰρ ὅτ’ ἂψ ἄρχοιτο καὶ ὀτρύνειαν είδειν
Φαιήκων οἱ ἄριστοι, ἐπεὶ τέρποντ’ ἐπέεσσιν,
ἂψ Ὀδυσεὺς κατ κρᾶτα καλυψάμενος γοάασκεν.
ἔνθ’ ἄλλους μὲν πάντας ἐλάνθανε δάκρυα λείβων,
Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἐπεφράσατ’ ἠδ’ ἐνόησεν
ἥμενος ἄγχ’ αὐτοῦ, βαρ δὲ στενάχοντος ἄκουσεν.
αἶψα δὲ Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μετηύδα·
κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες.
ἤδη μὲν δαιτὸς κεκορήμεθα θυμὸν ΐσης
φόρμιγγός θ’,ἣ δαιτ συνήορός ἐστι θαλείῃ·
νῦν δ’ἐξέλθωμεν καὶ έθλων πειρηθῶμεν
πάντων, ὥς χ’ὁ ξεῖνος ἐνίσπ οἷσι φίλοισιν
οἴκαδε νοστήσας, ὅσσον περιγινόμεθ’ ἄλλων
πύξ τε παλαισμοσύν τε καὶ ἅλμασιν ἠδ πόδεσσιν.
ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο, τοὶ δ’ἅμ’ ἕποντο.
κὰδ δ’ἐκ πασσαλόφιν κρέμασεν φόρμιγγα λίγειαν,
Δημοδόκου δ’ἕλε χεῖρα καὶ ἔξαγεν ἐκ μεγάροιο
κῆρυξ· ἦρχε δὲ τῷ αὐτὴν ὁδὸν ἥν περ οἱ ἄλλοι
Φαιήκων οἱ ἄριστοι, έθλια θαυμανέοντες.
βὰν δ’ἴμεν εἰς ἀγορήν, ἅμα δ’ἕσπετο πουλὺς ὅμιλος,
μυρίοι· ἂν δ’ἵσταντο νέοι πολλοί τε καὶ ἐσθλοί.
ὦρτο μὲν Ἀκρόνεώς τε καὶ Ὠκύαλος καὶ Ἐλατρεύς,
Ναυτεύς τε Πρυμνεύς τε καὶ Ἀγχίαλος καὶ Ἐρετμεύς,
Ποντεύς τε Πρωρεύς τε, Θόων Ἀναβησίνεώς τε
Ἀμφίαλός θ’,υἱὸς Πολυνήου Τεκτονίδαο·
ἂν δὲ καὶ Εὐρύαλος, βροτολοιγ ἶσος Ἄρηϊ,
Ναυβολίδης θ’ὃς ἄριστος ην εἶδός τε δέμας τε
πάντων Φαιήκων μετ’ ἀμύμονα Λαοδάμαντα.
ἂν δ’ἔσταν τρεῖς παῖδες ἀμύμονος Ἀλκινόοιο,
Λαοδάμας θ’Ἅλιός τε καὶ ἀντίθεος Κλυτόνηος.
οἱ δ’ἤτοι πρῶτον μὲν ἐπειρήσαντο πόδεσσι.
τοῖσι δ’ἀπ νύσσης τέτατο δρόμος· οἱ δ’ἅμα πάντες
καρπαλίμως ἐπέτοντο κονίοντες πεδίοιο·
τῶν δὲ θέειν ὄχ’ ἄριστος ην Κλυτόνηος ἀμύμων·
ὅσσον τ’ἐν νει οὖρον πέλει ἡμιόνοιϊν,
τόσσον ὑπεκπροθέων λαοὺς ἵκεθ’, οἱ δ’ἐλίποντο.
οἱ δὲ παλαισμοσύνης ἀλεγεινῆς πειρήσαντο·
τῇ δ’αὖτ’ Εὐρύαλος ἀπεκαίνυτο πάντας ἀρίστους.
ἅλματι δ’Ἀμφίαλος πάντων προφερέστατος εν·
δίσκ δ’αὖ πάντων προφερέστατος εν Ἐλατρεύς,
πὺξ δ’αὖ Λαοδάμας, ἀγαθὸς πάϊς Ἀλκινόοιο.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντες ἐτέρφθησαν φρέν’ έθλοις,
τοῖς ἄρα Λαοδάμας μετέφη πάϊς Ἀλκινόοιο·
δεῦτε, φίλοι, τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα εἴ τιν’ εθλον
οἶδέ τε καὶ δεδάηκε. φυήν γε μὲν οὐ κακός ἐστι,
μηρούς τε κνήμας τε καὶ ἄμφω χεῖρας ὕπερθεν
αὐχένα τε στιβαρὸν μέγα τε σθένος· οὐδέ τι ἥβης
δεύεται, ἀλλ κακοῖσι συνέρρηκται πολέεσσιν·
οὐ γὰρ ἔγωγέ τί φημι κακώτερον ἄλλο θαλάσσης
ἄνδρα γε συγχεῦαι, εἰ καὶ μάλα καρτερὸς εἴη.
τὸν δ’αὖτ’ Εὐρύαλος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·
Λαοδάμα, μάλα τοῦτο ἔπος κατ μοῖραν ειπες.
αὐτὸς νῦν προκάλεσσαι ὼν καὶ πέφραδε μῦθον.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ἄκουσ’ ἀγαθὸς πάϊς Ἀλκινόοιο,
στῆ ῥ’ἐς μέσσον ὼν καὶ Ὀδυσσα προσέειπε·
δεῦρ’ ἄγε καὶ σύ, ξεῖνε πάτερ, πείρησαι έθλων,
εἴ τινά που δεδάηκας· οικε δέ σ’ἴδμεν έθλους·
οὐ μὲν γὰρ μεῖζον κλέος ἀνέρος ὄφρα κεν ᾖσιν,
τι ποσσίν τε ῥέξ καὶ χερσὶν ῇσιν.
ἀλλ’ ἄγε πείρησαι, σκέδασον δ’ἀπ κήδεα θυμοῦ.
σοὶ δ’ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται, ἀλλά τοι ἤδη
νηῦς τε κατείρυσται καὶ ἐπαρτέες εἰσὶν ἑταῖροι.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Λαοδάμα, τί με ταῦτα κελεύετε κερτομέοντες;
κήδεά μοι καὶ μᾶλλον ἐν φρεσὶν περ εθλοι,
ὃς πρὶν μὲν μάλα πόλλ’ ἔπαθον καὶ πόλλ’ ἐμόγησα,
νῦν δὲ μεθ’ ὑμετέρ ἀγορ νόστοιο χατίζων
ἧμαι, λισσόμενος βασιλά τε πάντα τε δῆμον.
τὸν δ’αὖτ’ Εὐρύαλος ἀπαμείβετο νείκεσέ τ’ἄντην·
οὐ γάρ σ’οὐδέ, ξεῖνε, δαήμονι φωτ ΐσκω
ἄθλων, οἷά τε πολλ μετ’ ἀνθρώποισι πέλονται,
ἀλλ τῷ, ὅς θ’ἅμα νη πολυκλήϊδι θαμίζων,
ἀρχὸς ναυτάων οἵ τε πρηκτῆρες ασι,
φόρτου τε μνήμων καὶ ἐπίσκοπος ᾖσιν ὁδαίων
κερδέων θ’ἁρπαλέων· οὐδ’ ἀθλητῆρι οικας.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
ξεῖν’, οὐ καλὸν ειπες· ἀτασθάλ ἀνδρ οικας.
οὕτως οὐ πάντεσσι θεοὶ χαρίεντα διδοῦσιν
ἀνδράσιν, οὔτε φυὴν οὔτ’ ἂρ φρένας οὔτ’ ἀγορητύν.
ἄλλος μὲν γάρ τ’εἶδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ,
ἀλλ θεὸς μορφὴν ἔπεσι στέφει, οἱ δέ τ’ἐς αὐτὸν
τερπόμενοι λεύσσουσιν· δ’ἀσφαλέως ἀγορεύει
αἰδοῖ μειλιχίῃ, μετ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν,
ἐρχόμενον δ’ἀν ἄστυ θεὸν ὣς εἰσορόωσιν.
ἄλλος δ’αὖτ’ εἶδος μὲν ἀλίγκιος ἀθανάτοισιν,
ἀλλ’ οὔ οἱ χάρις ἀμφ περιστέφεται ἐπέεσσιν,
ὡς καὶ σοὶ εἶδος μὲν ἀριπρεπές, οὐδέ κεν ἄλλως
οὐδ θεὸς τεύξειε, νόον δ’ἀποφώλιός ἐσσι.
ὤρινάς μοι θυμὸν ἐν στήθεσσι φίλοισιν
εἰπὼν οὐ κατ κόσμον. ἐγ δ’οὐ νῆϊς έθλων,
ὡς σύ γε μυθεῖαι, ἀλλ’ ἐν πρώτοισιν ΐω
ἔμμεναι, ὄφρ’ ἥβ τε πεποίθεα χερσί τ’ἐμῇσι.
νῦν δ’ἔχομαι κακότητι καὶ ἄλγεσι· πολλ γὰρ ἔτλην
ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων.
ἀλλ καὶ ὥς, κακ πολλ παθών, πειρήσομ’ έθλων·
θυμοδακὴς γὰρ μῦθος, ἐπώτρυνας δέ με εἰπών.
ῥα καὶ αὐτ φάρει ἀναΐξας λάβε δίσκον
μείζονα καὶ πάχετον, στιβαρώτερον οὐκ ὀλίγον περ
οἵ Φαίηκες ἐδίσκεον ἀλλήλοισι.
τόν ῥα περιστρέψας ἧκε στιβαρῆς ἀπ χειρός,
βόμβησεν δὲ λίθος· κατ δ’ἔπτηξαν ποτ γαί
Φαίηκες δολιχήρετμοι, ναυσίκλυτοι ἄνδρες,
λᾶος ὑπ ῥιπῆς· δ’ὑπέρπτατο σήματα πάντων
ῥίμφα θέων ἀπ χειρός. ἔθηκε δὲ τέρματ’ Ἀθήνη
ἀνδρ δέμας ϊκυῖα, ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
καί κ’ἀλαός τοι, ξεῖνε, διακρίνειε τὸ σῆμα
ἀμφαφόων, ἐπεὶ οὔ τι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ,
ἀλλ πολ πρῶτον. σὺ δὲ θάρσει τόνδε γ’ἄεθλον·
οὔ τις Φαιήκων τόν γ’ἵξεται, οὐδ’ ὑπερήσει.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
χαὶρων, οὕνεχ’ ἑταῖρον ἐνηέα λεῦσσ’ ἐν ἀγῶνι.
καὶ τότε κουφότερον μετεφώνεε Φαιήκεσσι·
τοῦτον νῦν ἀφίκεσθε, νέοι. τάχα δ’ὕστερον ἄλλον
ἥσειν τοσσοῦτον ΐομαι ἔτι μᾶσσον.
τῶν δ’ἄλλων ὅτινα κραδίη θυμός τε κελεύει,
δεῦρ’ ἄγε πειρηθήτω, ἐπεί μ’ἐχολώσατε λίην,
πὺξ πάλ καὶ ποσίν, οὔ τι μεγαίρω,
πάντων Φαιήκων, πλήν γ’αὐτοῦ Λαοδάμαντος.
ξεῖνος γάρ μοι ὅδ’ ἐστί· τίς ἂν φιλέοντι μάχοιτο;
ἄφρων nbsp;δὴ κεῖνός γε καὶ οὐτιδανὸς πέλει ἀνήρ,
ὅς τις ξεινοδόκ ἔριδα προφέρηται έθλων
δήμ ἐν ἀλλοδαπῷ· ἕο δ’αὐτοῦ πάντα κολούει.
τῶν δ’ἄλλων οὔ πέρ τιν’ ἀναίνομαι οὐδ’ ἀθερίζω,
ἀλλ’ ἐθέλω ἴδμεν καὶ πειρηθήμεναι ἄντην.
πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι, μετ’ ἀνδράσιν ὅσσοι εθλοι·
εὖ μὲν τόξον οἶδα ΰξοον ἀμφαφάασθαι·
πρῶτός κ’ἄνδρα βάλοιμι ϊστεύσας ἐν ὁμίλ
ἀνδρῶν δυσμενέων, εἰ καὶ μάλα πολλοὶ ἑταῖροι
ἄγχι παρασταῖεν καὶ τοξαζοίατο φωτῶν.
οἶος δή με Φιλοκτήτης ἀπεκαίνυτο τόξ
δήμ ἔνι Τρώων, ὅτε τοξαζοίμεθ’ Ἀχαιοί.
τῶν δ’ἄλλων ἐμέ φημι πολ προφερέστερον εἶναι,
ὅσσοι νῦν βροτοί εἰσιν ἐπ χθον σῖτον ἔδοντες.
ἀνδράσι δὲ προτέροισιν ἐριζέμεν οὐκ ἐθελήσω,
οὔθ’ Ἡρακλι οὔτ’ Εὐρύτ Οιχαλιι,
οἵ ῥα καὶ ἀθανάτοισιν ἐρίζεσκον περ τόξων.
τῶ ῥα καὶ αἶψ’ ἔθανεν μέγας Εὔρυτος, οὐδ’ ἐπ γῆρας
ἵκετ’ ἐν μεγάροισι· χολωσάμενος γὰρ Ἀπόλλων
ἔκτανεν, οὕνεκά μιν προκαλίζετο τοξάζεσθαι.
δουρ δ’ἀκοντίζω ὅσον οὐκ ἄλλος τις ϊστῷ.
οἴοισιν δείδοικα ποσὶν μή τίς με παρέλθ
Φαιήκων· λίην γὰρ εικελίως ἐδαμάσθην
κύμασιν ἐν πολλοῖς, ἐπεὶ οὐ κομιδ κατ νῆα
εν ἐπηετανός· τῶ μοι φίλα γυῖα λέλυνται.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.
Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἀμειβόμενος προσέειπε·
ξεῖν’, ἐπεὶ οὐκ ἀχάριστα μεθ’ ἡμῖν ταῦτ’ ἀγορεύεις,
ἀλλ’ ἐθέλεις ἀρετὴν σὴν φαινέμεν, τοι ὀπηδεῖ,
χωόμενος ὅτι σ’οὗτος ἀνὴρ ἐν ἀγῶνι παραστὰς
νείκεσεν, ὡς ἂν σὴν ἀρετὴν βροτὸς οὔ τις ὄνοιτο,
ὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζειν·
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐμέθεν ξυνίει ἔπος, ὄφρα καὶ ἄλλ
εἴπῃς ἡρώων, ὅτε κεν σοῖς ἐν μεγάροισι
δαινύ παρ σῇ τ’ἀλόχ καὶ σοῖσι τέκεσσιν,
ἡμετέρης ἀρετῆς μεμνημένος, οἷα καὶ ἡμῖν
Ζεὺς ἐπ ἔργα τίθησι διαμπερὲς ἐξ ἔτι πατρῶν.
οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμὲν ἀμύμονες οὐδ παλαισταί,
ἀλλ ποσ κραιπνῶς θέομεν καὶ νηυσὶν ἄριστοι,
αἰεὶ δ’ἡμῖν δαίς τε φίλη κίθαρις τε χοροί τε
εἵματά τ’ἐξημοιβ λοετρά τε θερμ καὶ εὐναί.
ἀλλ’ ἄγε, Φαιήκων βητάρμονες ὅσσοι ἄριστοι,
παίσατε, ὥς χ’ὁ ξεῖνος ἐνίσπ οἷσι φίλοισιν
οἴκαδε νοστήσας, ὅσσον περιγινόμεθ’ ἄλλων
ναυτιλί καὶ ποσσ καὶ ὀρχηστυῖ καὶ οιδῇ.
Δημοδόκ δέ τις αἶψα κιὼν φόρμιγγα λίγειαν
οἰσέτω, που κεῖται ἐν ἡμετέροισι δόμοισιν.
ὣς ἔφατ’ Ἀλκίνοος θεοείκελος, ὦρτο δὲ κῆρυξ
οἴσων φόρμιγγα γλαφυρὴν δόμου ἐκ βασιλος.
αἰσυμνῆται δὲ κριτοὶ ἐννέα πάντες ἀνέσταν
δήμιοι, οἳ κατ’ ἀγῶνα πρήσσεσκον ἕκαστα,
λείηναν δὲ χορόν, καλὸν δ’εὔρυναν ἀγῶνα.
κῆρυξ δ’ἐγγύθεν ἦλθε φέρων φόρμιγγα λίγειαν
Δημοδόκῳ· δ’ἔπειτα κί’ ἐς μέσον· ἀμφ δὲ κοῦροι
πρωθῆβαι ἵσταντο, δαήμονες ὀρχηθμοῖο,
πέπληγον δὲ χορὸν θεῖον ποσίν. αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
μαρμαρυγὰς θηεῖτο ποδῶν, θαύμαζε δὲ θυμῷ.
αὐτὰρ φορμίζων ἀνεβάλλετο καλὸν είδειν
ἀμφ’ Ἄρεος φιλότητος ϋστεφάνου τ’Ἀφροδίτης,
ὡς τὰ πρῶτ’ ἐμίγησαν ἐν Ἡφαίστοιο δόμοισι
λάθρῃ, πολλ δ’ἔδωκε, λέχος δ’ᾔσχυνε καὶ εὐνὴν
Ἡφαίστοιο ἄνακτος. ἄφαρ δέ οἱ ἄγγελος ἦλθεν
Ἥλιος, σφ’ἐνόησε μιγαζομένους φιλότητι.
Ἥφαιστος δ’ὡς οὖν θυμαλγέα μῦθον ἄκουσε,
βῆ ῥ’ἴμεν ἐς χαλκεῶνα κακ φρεσ βυσσοδομεύων,
ἐν δ’ἔθετ’ ἀκμοθέτ μέγαν ἄκμονα, κόπτε δὲ δεσμοὺς
ἀρρήκτους ἀλύτους, ὄφρ’ ἔμπεδον αὖθι μένοιεν.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε δόλον κεχολωμένος Ἄρει,
βῆ ῥ’ἴμεν ἐς θάλαμον, ὅθι οἱ φίλα δέμνια κεῖτο,
ἀμφ δ’ἄρ’ ἑρμῖσιν χέε δέσματα κύκλ ἁπάντῃ·
πολλ δὲ καὶ καθύπερθε μελαθρόφιν ἐξεκέχυντο,
ΰτ’ ἀράχνια λεπτά, τά γ’οὔ κέ τις οὐδ ἴδοιτο,
οὐδ θεῶν μακάρων· πέρι γὰρ δολόεντα τέτυκτο.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα δόλον περ δέμνια χεῦεν,
εἴσατ’ ἴμεν ἐς Λῆμνον, ϋκτίμενον πτολίεθρον,
οἱ γαιάων πολ φιλτάτη ἐστὶν ἁπασέων.
οὐδ’ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε χρυσήνιος Ἄρης,
ὡς ἴδεν Ἥφαιστον κλυτοτέχνην νόσφι κιόντα·
βῆ δ’ἴμεναι πρὸς δῶμα περικλυτοῦ Ἡφαίστοιο
ἰσχανόων φιλότητος ϋστεφάνου Κυθερείης.
δὲ νέον παρ πατρὸς ἐρισθενέος Κρονίωνος
ἐρχομένη κατ’ ἄρ’ ἕζεθ’· δ’εἴσω δώματος ει,
ἔν τ’ἄρα οἱ φῦ χειρί, ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
δεῦρο, φίλη, λέκτρονδε τραπείομεν εὐνηθέντε·
οὐ γὰρ ἔθ’ Ἥφαιστος μεταδήμιος, ἀλλά που ἤδη
οἴχεται ἐς Λῆμνον μετ Σίντιας ἀγριοφώνους.
ὣς φάτο, τῇ δ’ἀσπαστὸν είσατο κοιμηθῆναι.
τὼ δ’ἐς δέμνια βάντε κατέδραθον· ἀμφ δὲ δεσμοὶ
τεχνήεντες ἔχυντο πολύφρονος Ἡφαίστοιο,
οὐδέ τι κινῆσαι μελέων ἦν οὐδ’ ἀναεῖραι.
καὶ τότε δὴ γίνωσκον, ὅτ’ οὐκέτι φυκτ πέλοντο.
ἀγχίμολον δέ σφ’ἦλθε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις,
αὖτις ὑποστρέψας πρὶν Λήμνου γαῖαν ἱκέσθαι·
έλιος γάρ οἱ σκοπιὴν ἔχεν εἶπέ τε μῦθον.
βῆ δ’ἴμεναι πρὸς δῶμα φίλον τετιημένος ἦτορ·
ἔστη δ’ἐν προθύροισι, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·
σμερδαλέον δ’ἐβόησε, γέγωνέ τε πᾶσι θεοῖσι·
Ζεῦ πάτερ ἠδ’ ἄλλοι μάκαρες θεοὶ αἰὲν όντες,
δεῦθ’, ἵνα ἔργα γελαστ καὶ οὐκ ἐπιεικτ ἴδησθε,
ὡς ἐμ χωλὸν όντα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
αἰὲν ἀτιμάζει, φιλέει δ’ἀΐδηλον Ἄρηα,
οὕνεχ’ μὲν καλός τε καὶ ἀρτίπος, αὐτὰρ ἔγωγε
ἠπεδανὸς γενόμην. ἀτὰρ οὔ τί μοι αἴτιος ἄλλος,
ἀλλ τοκε δύω, τὼ μὴ γείνασθαι ὄφελλον.
ἀλλ’ ὄψεσθ’, ἵνα τώ γε καθεύδετον ἐν φιλότητι
εἰς ἐμ δέμνια βάντες, ἐγ δ’ὁρόων ἀκάχημαι.
οὐ μέν σφεας ἔτ’ ολπα μίνυνθά γε κειέμεν οὕτω
καὶ μάλα περ φιλέοντε· τάχ’ οὐκ ἐθελήσετον ἄμφω
εὕδειν· ἀλλά σφωε δόλος καὶ δεσμὸς ἐρύξει,
εἰς κέ μοι μάλα πάντα πατὴρ ἀποδῷσιν εδνα,
ὅσσα οἱ ἐγγυάλιξα κυνώπιδος εἵνεκα κούρης,
οὕνεκά οἱ καλ θυγάτηρ, ἀτὰρ οὐκ ἐχέθυμος.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἀγέροντο θεοὶ ποτ χαλκοβατὲς δῶ·
ἦλθε Ποσειδάων γαιήοχος, ἦλθ’ ἐριούνης
Ἑρμείας, ἦλθεν δὲ ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων.
θηλύτεραι δὲ θεαὶ μένον αἰδοῖ οἴκοι ἑκάστη.
ἔσταν δ’ἐν προθύροισι θεοί, δωτῆρες άων·
ἄσβεστος δ’ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσι
τέχνας εἰσορόωσι πολύφρονος Ἡφαίστοιο.
ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·
οὐκ ἀρετ κακ ἔργα· κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν,
ὡς καὶ νῦν Ἥφαιστος ὼν βραδὺς εἷλεν Ἄρηα
ὠκύτατόν περ όντα θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι,
χωλὸς ὼν τέχνῃσι· τὸ καὶ μοιχάγρι’ ὀφέλλει.
ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·
Ἑρμῆν δὲ προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·
Ἑρμεία, Διὸς υἱέ, διάκτορε, δῶτορ άων,
ῥά κεν ἐν δεσμοῖς ἐθέλοις κρατεροῖσι πιεσθεὶς
εὕδειν ἐν λέκτροισι παρ χρυσ Ἀφροδίτῃ;
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα διάκτορος ἀργεϊφόντης·
αἲ γὰρ τοῦτο γένοιτο, ἄναξ ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον·
δεσμοὶ μὲν τρὶς τόσσοι ἀπείρονες ἀμφὶς ἔχοιεν,
ὑμεῖς δ’εἰσορόῳτε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι,
αὐτὰρ ἐγὼν εὕδοιμι παρ χρυσ Ἀφροδίτῃ.
ὣς ἔφατ’, ἐν δὲ γέλως ὦρτ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.
οὐδ Ποσειδάωνα γέλως ἔχε, λίσσετο δ’αἰεὶ
Ἥφαιστον κλυτοεργὸν ὅπως λύσειεν Ἄρηα.
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
λῦσον· ἐγ δέ τοι αὐτὸν ὑπίσχομαι, ὡς σὺ κελεύεις,
τίσειν αἴσιμα πάντα μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις·
μή με, Ποσείδαον γαιήοχε, ταῦτα κέλευε·
δειλαί τοι δειλῶν γε καὶ ἐγγύαι ἐγγυάασθαι.
πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν,
εἴ κεν Ἄρης οἴχοιτο χρέος καὶ δεσμὸν ἀλύξας;
τὸν δ’αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
Ἥφαιστ’, εἴ περ γάρ κεν Ἄρης χρεῖος ὑπαλύξας
οἴχηται φεύγων, αὐτός τοι ἐγ τάδε τίσω.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις·
οὐκ ἔστ’ οὐδ οικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι.
ὣς εἰπὼν δεσμὸν ἀνίει μένος Ἡφαίστοιο.
τὼ δ’ἐπεὶ ἐκ δεσμοῖο λύθεν, κρατεροῦ περ όντος,
αὐτίκ’ ἀναΐξαντε μὲν Θρῄκηνδε βεβήκει,
δ’ἄρα Κύπρον ἵκανε φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη,
ἐς Πάφον· ἔνθα δέ οἱ τέμενος βωμός τε θυήεις.
ἔνθα δέ μιν Χάριτες λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαί
ἀμβρότῳ, οἷα θεοὺς ἐπενήνοθεν αἰὲν όντας,
ἀμφ δὲ εἵματα ἕσσαν ἐπήρατα, θαῦμα ἰδέσθαι.
ταῦτ’ ἄρ’ οιδὸς ειδε περικλυτός· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
τέρπετ’ ἐν φρεσὶν ᾗσιν ἀκούων ἠδ καὶ ἄλλοι
Φαίηκες δολιχήρετμοι, ναυσίκλυτοι ἄνδρες.
Ἀλκίνοος δ’Ἅλιον καὶ Λαοδάμαντα κέλευσε
μουνὰξ ὀρχήσασθαι, ἐπεί σφισιν οὔ τις ἔριζεν.
οἱ δ’ἐπεὶ οὖν σφαῖραν καλὴν μετ χερσὶν ἕλοντο,
πορφυρέην, τήν σφιν Πόλυβος ποίησε δαΐφρων,
τὴν ἕτερος ῥίπτασκε ποτ νέφεα σκιόεντα
ἰδνωθεὶς ὀπίσω, δ’ἀπ χθονὸς ὑψόσ’ ερθεὶς
ῥηϊδίως μεθέλεσκε, πάρος ποσὶν οὖδας ἱκέσθαι.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σφαίρ ἀν’ ἰθὺν πειρήσαντο,
ὀρχείσθην δὴ ἔπειτα ποτ χθον πουλυβοτείρ
ταρφέ’ ἀμειβομένω· κοῦροι δ’ἐπελήκεον ἄλλοι
ἑσταότες κατ’ ἀγῶνα, πολὺς δ’ὑπ κόμπος ὀρώρει.
δὴ τότ’ ἄρ’ Ἀλκίνοον προσεφώνεε δῖος Ὀδυσσεύς·
Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,
ἠμὲν ἀπείλησας βητάρμονας εἶναι ἀρίστους,
ἠδ’ ἄρ’ ἑτοῖμα τέτυκτο· σέβας μ’ἔχει εἰσορόωντα.
ὣς φάτο, γήθησεν δ’ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο,
αἶψα δὲ Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μετηύδα·
κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες.
ξεῖνος μάλα μοι δοκέει πεπνυμένος εἶναι.
ἀλλ’ ἄγε οἱ δῶμεν ξεινήϊον, ὡς ἐπιεικές.
δώδεκα γὰρ κατ δῆμον ἀριπρεπέες βασιλες
ἀρχοὶ κραίνουσι, τρισκαιδέκατος δ’ἐγ αὐτός·
τῶν οἱ ἕκαστος φᾶρος ϋπλυνὲς ἠδ χιτῶνα
καὶ χρυσοῖο τάλαντον ἐνείκατε τιμήεντος.
αἶψα δὲ πάντα φέρωμεν ολλέα, ὄφρ’ ἐν χερσ
ξεῖνος ἔχων ἐπ δόρπον χαίρων ἐν θυμῷ.
Εὐρύαλος δέ αὐτὸν ἀρεσσάσθω ἐπέεσσι
καὶ δώρῳ, ἐπεὶ οὔ τι ἔπος κατ μοῖραν ειπεν.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδ’ ἐκέλευον,
δῶρα δ’ἄρ’ οἰσέμεναι πρόεσαν κήρυκα ἕκαστος.
τὸν δ’αὖτ’ Εὐρύαλος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·
Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,
τοιγὰρ ἐγ τὸν ξεῖνον ἀρέσσομαι, ὡς σὺ κελεύεις.
δώσω οἱ τόδ’ ορ παγχάλκεον, ἔπι κώπη
ἀργυρέη, κολεὸν δὲ νεοπρίστου ἐλέφαντος
ἀμφιδεδίνηται· πολέος δέ οἱ ἄξιον ἔσται.
ὣς εἰπὼν ἐν χερσ τίθει ξίφος ἀργυρόηλον
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
χαῖρε, πάτερ ξεῖνε· ἔπος δ’εἴ πέρ τι βέβακται
δεινόν, ἄφαρ τὸ φέροιεν ἀναρπάξασαι ελλαι.
σοὶ δὲ θεοὶ ἄλοχόν τ’ἰδέειν καὶ πατρίδ’ ἱκέσθαι
δοῖεν, ἐπεὶ δὴ δηθ φίλων ἄπο πήματα πάσχεις.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
καὶ σὺ φίλος μάλα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν.
μηδέ τι τοι ξίφεός γε ποθ μετόπισθε γένοιτο
τούτου, δή μοι δῶκας ἀρεσσάμενος ἐπέεσσιν.
ῥα καὶ ἀμφ’ ὤμοισι θέτο ξίφος ἀργυρόηλον.
δύσετό τ’ἠέλιος, καὶ τῷ κλυτ δῶρα παρεν.
καὶ τά γ’ἐς Ἀλκινόοιο φέρον κήρυκες ἀγαυοί·
δεξάμενοι δ’ἄρα παῖδες ἀμύμονος Ἀλκινόοιο
μητρ παρ’ αἰδοί ἔθεσαν περικαλλέα δῶρα.
τοῖσιν δ’ἡγεμόνευ’ ερὸν μένος Ἀλκινόοιο,
ἐλθόντες δὲ καθῖζον ἐν ὑψηλοῖσι θρόνοισι.
δή ῥα τότ’ Ἀρήτην προσέφη μένος Ἀλκινόοιο·
δεῦρο, γύναι, φέρε χηλὸν ἀριπρεπέ’, τις ἀρίστη·
ἐν δ’αὐτ θὲς φᾶρος ϋπλυνὲς ἠδ χιτῶνα.
ἀμφ δέ οἱ πυρ χαλκὸν ήνατε, θέρμετε δ’ὕδωρ,
ὄφρα λοεσσάμενός τε ἰδών τ’ἐ κείμενα πάντα
δῶρα, τά οἱ Φαίηκες ἀμύμονες ἐνθάδ’ ἔνεικαν,
δαιτί τε τέρπηται καὶ οιδῆς ὕμνον ἀκούων.
καί οἱ ἐγ τόδ’ ἄλεισον ἐμὸν περικαλλὲς ὀπάσσω,
χρύσεον, ὄφρ’ ἐμέθεν μεμνημένος ἤματα πάντα
σπένδ ἐν μεγάρ Διΐ τ’ἄλλοισίν τε θεοῖσιν.
ὣς ἔφατ’, Ἀρήτη δὲ μετ δμῳῇσιν ειπεν
ἀμφ πυρ στῆσαι τρίποδα μέγαν ὅττι τάχιστα.
αἱ δὲ λοετροχόον τρίποδ’ ἵστασαν ἐν πυρ κηλέῳ,
ἔν δ’ἄρ’ ὕδωρ ἔχεον, ὑπ δὲ ξύλα δαῖον ἑλοῦσαι.
γάστρην μὲν τρίποδος πῦρ ἄμφεπε, θέρμετο δ’ὕδωρ·
τόφρα δ’ἄρ’ Ἀρήτη ξείν περικαλλέα χηλὸν
ἐξέφερεν θαλάμοιο, τίθει δ’ἐν κάλλιμα δῶρα,
ἐσθῆτα χρυσόν τε, τά οἱ Φαίηκες ἔδωκαν·
ἐν δ’αὐτ φᾶρος θῆκεν καλόν τε χιτῶνα,
καί μιν φωνήσασ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
αὐτὸς νῦν ἴδε πῶμα, θοῶς δ’ἐπ δεσμὸν ηλον,
μή τίς τοι καθ’ ὁδὸν δηλήσεται, ὁππότ’ ἂν αὖτε
εὕδῃσθα γλυκὺν ὕπνον ὼν ἐν νη μελαίνῃ.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ἄκουσε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
αὐτίκ’ ἐπήρτυε πῶμα, θοῶς δ’ἐπ δεσμὸν ηλε
ποικίλον, ὅν ποτέ μιν δέδαε φρεσ πότνια Κίρκη·
αὐτόδιον δ’ἄρα μιν ταμίη λούσασθαι ἀνώγει
ἔς ῥ’ἀσάμινθον βάνθ’· δ’ἄρ’ ἀσπασίως ἴδε θυμ
θερμ λοέτρ’, ἐπεὶ οὔ τι κομιζόμενός γε θάμιζεν,
ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς ϋκόμοιο.
τόφρα δέ οἱ κομιδή γε θε ὣς ἔμπεδος εν.
τὸν δ’ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,
ἀμφ δέ μιν χλαῖναν καλὴν βάλον ἠδ χιτῶνα,
ἔκ ῥ’ἀσαμίνθου βὰς ἄνδρας μέτα οἰνοποτῆρας
ϊε· Ναυσικάα δὲ θεῶν ἄπο κάλλος ἔχουσα
στῆ ῥα παρ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,
θαύμαζεν δ’Ὀδυσα ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶσα,
καί μιν φωνήσασ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
χαῖρε, ξεῖν’, ἵνα καί ποτ’ ἐὼν ἐν πατρίδι γαί
μνήσ ἐμεῖ’, ὅτι μοι πρώτ ζωάγρι’ ὀφέλλεις.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Ναυσικάα θύγατερ μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο,
οὕτω νῦν Ζεὺς θείη, ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης,
οἴκαδέ τ’ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι·
τῶ κέν τοι καὶ κεῖθι θε ὣς εὐχετοῴμην
αἰεὶ ἤματα πάντα· σὺ γάρ μ’ἐβιώσαο, κούρη.
ῥα καὶ ἐς θρόνον ἷζε παρ’ Ἀλκίνοον βασιλα·
οἱ δ’ἤδη μοίρας τ’ἔνεμον κερόωντό τε οἶνον.
κῆρυξ δ’ἐγγύθεν ἦλθεν ἄγων ἐρίηρον οιδόν,
Δημόδοκον λαοῖσι τετιμένον· εἷσε δ’ἄρ’ αὐτὸν
μέσσ δαιτυμόνων, πρὸς κίονα μακρὸν ἐρείσας.
δὴ τότε κήρυκα προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς,
νώτου ἀποπροταμών, ἐπ δὲ πλεῖον ἐλέλειπτο,
ἀργιόδοντος ός, θαλερ δ’ἦν ἀμφὶς ἀλοιφή·
κῆρυξ, τῆ δή, τοῦτο πόρε κρέας, ὄφρα φάγῃσι,
Δημοδόκῳ· καί μιν προσπτύξομαι ἀχνύμενός περ·
πᾶσι γὰρ ἀνθρώποισιν ἐπιχθονίοισιν οιδοὶ
τιμῆς ἔμμοροί εἰσι καὶ αἰδοῦς, οὕνεκ’ ἄρα σφέας
οἴμας Μοῦσ’ ἐδίδαξε, φίλησε δὲ φῦλον οιδῶν.
ὣς ἄρ’ ἔφη, κῆρυξ δὲ φέρων ἐν χερσὶν ἔθηκεν
ἥρ Δημοδόκῳ· δ’ἐδέξατο, χαῖρε δὲ θυμῷ.
οἱ δ’ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας αλλον.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
δὴ τότε Δημόδοκον προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Δημόδοκ’, ἔξοχα δή σε βροτῶν αἰνίζομ’ ἁπάντων.
σέ γε Μοῦσ’ ἐδίδαξε, Διὸς πάϊς, σέ γ’Ἀπόλλων·
λίην γὰρ κατ κόσμον Ἀχαιῶν οἶτον είδεις,
ὅσσ’ ἔρξαν τ’ἔπαθόν τε καὶ ὅσσ’ ἐμόγησαν Ἀχαιοί,
ὥς τέ που αὐτὸς παρεὼν ἄλλου ἀκούσας.
ἀλλ’ ἄγε δὴ μετάβηθι καὶ ἵππου κόσμον εισον
δουρατέου, τὸν Ἐπειὸς ἐποίησεν σὺν Ἀθήνῃ,
ὅν ποτ’ ἐς ἀκρόπολιν δόλον ἤγαγε δῖος Ὀδυσσεὺς
ἀνδρῶν ἐμπλήσας οἵ ῥ’Ἴλιον ἐξαλάπαξαν.
αἴ κεν δή μοι ταῦτα κατ μοῖραν καταλέξῃς,
αὐτίκα καὶ πᾶσιν μυθήσομαι ἀνθρώποισιν,
ὡς ἄρα τοι πρόφρων θεὸς ὤπασε θέσπιν οιδήν.
ὣς φάθ’, δ’ὁρμηθεὶς θεοῦ ἤρχετο, φαῖνε δ’ἀοιδήν,
ἔνθεν ἑλὼν ὡς οἱ μὲν ϋσσέλμων ἐπ νηῶν
βάντες ἀπέπλειον, πῦρ ἐν κλισίῃσι βαλόντες,
Ἀργεῖοι, τοὶ δ’ἤδη ἀγακλυτὸν ἀμφ’ Ὀδυσα
εἵατ’ ἐν Τρώων ἀγορ κεκαλυμμένοι ἵππῳ·
αὐτοὶ γάρ μιν Τρῶες ἐς ἀκρόπολιν ἐρύσαντο.
ὣς μὲν εἱστήκει, τοὶ δ’ἄκριτα πόλλ’ ἀγόρευον
ἥμενοι ἀμφ’ αὐτόν· τρίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή,
διατμῆξαι κοῖλον δόρυ νηλέϊ χαλκῷ,
κατ πετράων βαλέειν ἐρύσαντας ἐπ’ ἄκρης,
ᾶν μέγ’ ἄγαλμα θεῶν θελκτήριον εἶναι,
τῇ περ δὴ καὶ ἔπειτα τελευτήσεσθαι ἔμελλεν·
αἶσα γὰρ ἦν ἀπολέσθαι, ἐπὴν πόλις ἀμφικαλύψ
δουράτεον μέγαν ἵππον, ὅθ’ εἵατο πάντες ἄριστοι
Ἀργεῖοι Τρώεσσι φόνον καὶ κῆρα φέροντες.
ειδεν δ’ὡς ἄστυ διέπραθον υἷες Ἀχαιῶν
ἱππόθεν ἐκχύμενοι, κοῖλον λόχον ἐκπρολιπόντες.
ἄλλον δ’ἄλλ ειδε πόλιν κεραϊζέμεν αἰπήν,
αὐτὰρ Ὀδυσσα προτ δώματα Δηϊφόβοιο
βήμεναι, ΰτ’ Ἄρηα σὺν ἀντιθέ Μενελάῳ.
κεῖθι δὴ αἰνότατον πόλεμον φάτο τολμήσαντα
νικῆσαι καὶ ἔπειτα δι μεγάθυμον Ἀθήνην.
ταῦτ’ ἄρ’ οιδὸς ειδε περικλυτός· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
τήκετο, δάκρυ δ’ἔδευεν ὑπ βλεφάροισι παρειάς.
ὡς δὲ γυν κλαίῃσι φίλον πόσιν ἀμφιπεσοῦσα,
ὅς τε ῆς πρόσθεν πόλιος λαῶν τε πέσῃσιν,
ἄστεϊ καὶ τεκέεσσιν ἀμύνων νηλεὲς ἦμαρ·
μὲν τὸν θνήσκοντα καὶ ἀσπαίροντ’ ἐσιδοῦσα
ἀμφ’ αὐτ χυμένη λίγα κωκύει· οἱ δέ τ’ὄπισθε
κόπτοντες δούρεσσι μετάφρενον ἠδ καὶ ὤμους
εἴρερον εἰσανάγουσι, πόνον τ’ἐχέμεν καὶ ϊζύν·
τῆς δ’ἐλεεινοτάτ ἄχεϊ φθινύθουσι παρειαί·
ὣς Ὀδυσεὺς ἐλεεινὸν ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυον εἶβεν.
ἔνθ’ ἄλλους μὲν πάντας ἐλάνθανε δάκρυα λείβων,
Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἐπεφράσατ’ ἠδ’ ἐνόησεν,
ἥμενος ἄγχ’ αὐτοῦ, βαρ δὲ στενάχοντος ἄκουσεν.
αἶψα δὲ Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μετηύδα·
κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες,
Δημόδοκος δ’ἤδη σχεθέτω φόρμιγγα λίγειαν·
οὐ γάρ πως πάντεσσι χαριζόμενος τάδ’ είδει.
ἐξ οὗ δορπέομέν τε καὶ ὤρορε θεῖος οιδός,
ἐκ τοῦδ’ οὔ πω παύσατ’ ϊζυροῖο γόοιο
ξεῖνος· μάλα πού μιν ἄχος φρένας ἀμφιβέβηκεν.
ἀλλ’ ἄγ’ μὲν σχεθέτω, ἵν’ ὁμῶς τερπώμεθα πάντες,
ξεινοδόκοι καὶ ξεῖνος, ἐπεὶ πολ κάλλιον οὕτω·
εἵνεκα γὰρ ξείνοιο τάδ’ αἰδοίοιο τέτυκται,
πομπ καὶ φίλα δῶρα, τά οἱ δίδομεν φιλέοντες.
ἀντ κασιγνήτου ξεῖνός θ’ἱκέτης τε τέτυκται
ἀνέρι, ὅς τ’ὀλίγον περ ἐπιψαύ πραπίδεσσι.
τῶ νῦν μηδ σὺ κεῦθε νοήμασι κερδαλέοισιν
ὅττι κέ σ’εἴρωμαι· φάσθαι δέ σε κάλλιόν ἐστιν.
εἴπ’ ὄνομ’ ὅττι σε κεῖθι κάλεον μήτηρ τε πατήρ τε
ἄλλοι θ’οἳ κατ ἄστυ καὶ οἳ περιναιετάουσιν.
οὐ μὲν γάρ τις πάμπαν ἀνώνυμός ἐστ’ ἀνθρώπων,
οὐ κακὸς οὐδ μὲν ἐσθλός, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται,
ἀλλ’ ἐπ πᾶσι τίθενται, ἐπεί κε τέκωσι, τοκες.
εἰπ δέ μοι γαῖάν τε· τεὴν δῆμόν τε πόλιν τε,
ὄφρα σε τῇ πέμπωσι τιτυσκόμεναι φρεσ νῆες·
οὐ γὰρ Φαιήκεσσι κυβερνητῆρες ασιν,
οὐδέ τι πηδάλι’ ἔστι, τά τ’ἄλλαι νῆες ἔχουσιν·
ἀλλ’ αὐταὶ ἴσασι νοήματα καὶ φρένας ἀνδρῶν,
καὶ πάντων ἴσασι πόλιας καὶ πίονας ἀγροὺς
ἀνθρώπων, καὶ λαῖτμα τάχισθ’ ἁλὸς ἐκπερόωσιν
έρι καὶ νεφέλ κεκαλυμμέναι· οὐδέ ποτέ σφιν
οὔτε τι πημανθῆναι ἔπι δέος οὔτ’ ἀπολέσθαι.
ἀλλ τόδ’ ὥς ποτε πατρὸς ἐγὼν εἰπόντος ἄκουσα
Ναυσιθόου, ὃς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι
ἡμῖν, οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.
φῆ ποτ Φαιήκων ἀνδρῶν εὐεργέα νῆα
ἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν εροειδέϊ πόντ
ῥαίσεσθαι, μέγα δ’ἧμιν ὄρος πόλει ἀμφικαλύψειν.
ὣς ἀγόρευ’ γέρων· τὰ δέ κεν θεὸς τελέσειεν
κ’ἀτέλεστ’ εἴη, ὥς οἱ φίλον ἔπλετο θυμῷ·
ἀλλ’ ἄγε μοι τόδε εἰπ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,
ὅππ ἀπεπλάγχθης τε καὶ ἅς τινας ἵκεο χώρας
ἀνθρώπων, αὐτούς τε πόλιάς τ’ἐ ναιεταώσας,
ἠμὲν ὅσοι χαλεποί τε καὶ ἄγριοι οὐδ δίκαιοι,
οἵ τε φιλόξεινοι, καί σφιν νόος ἐστ θεουδής.
εἰπ δ’ὅ τι κλαίεις καὶ ὀδύρεαι ἔνδοθι θυμ
Ἀργείων Δαναῶν ἠδ’ Ἰλίου οἶτον ἀκούων.
τὸν δὲ θεοὶ μὲν τεῦξαν, ἐπεκλώσαντο δ’ὄλεθρον
ἀνθρώποις, ἵνα ᾖσι καὶ ἐσσομένοισιν οιδή.
τίς τοι καὶ πηὸς ἀπέφθιτο Ἰλιόθι πρὸ
ἐσθλὸς ών, γαμβρὸς πενθερός, οἵ τε μάλιστα
κήδιστοι τελέθουσι μεθ’ αἷμά τε καὶ γένος αὐτῶν;
τίς που καὶ ἑταῖρος ἀνὴρ κεχαρισμένα εἰδώς,
ἐσθλός; ἐπεὶ οὐ μέν τι κασιγνήτοιο χερείων
γίνεται, ὅς κεν ἑταῖρος ὼν πεπνυμένα εἰδῇ.