Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

ὧς μὲν ἔνθ’ ἠρᾶτο πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
κούρην δὲ προτ ἄστυ φέρεν μένος ἡμιόνοιϊν.
δ’ὅτε δὴ οὗ πατρὸς ἀγακλυτ δώμαθ’ ἵκανε,
στῆσεν ἄρ’ ἐν προθύροισι, κασίγνητοι δέ μιν ἀμφὶς
ἵσταντ’ ἀθανάτοις ἐναλίγκιοι, οἵ ῥ’ὑπ’ ἀπήνης
ἡμιόνους ἔλυον ἐσθῆτά τε ἔσφερον εἴσω.
αὐτ δ’ἐς θάλαμον ὸν ϊε· δαῖε δέ οἱ πῦρ
γρηῢς Ἀπειραίη, θαλαμηπόλος Εὐρυμέδουσα,
τήν ποτ’ Ἀπείρηθεν νέες ἤγαγον ἀμφιέλισσαι·
Ἀλκινό δ’αὐτὴν γέρας ἔξελον, οὕνεκα πᾶσι
Φαιήκεσσιν ἄνασσε, θεοῦ δ’ὣς δῆμος ἄκουεν·
τρέφε Ναυσικάαν λευκώλενον ἐν μεγάροισιν.
οἱ πῦρ ἀνέκαιε καὶ εἴσω δόρπον ἐκόσμει.
καὶ τότ’ Ὀδυσσεὺς ὦρτο πόλινδ’ ἴμεν· ἀμφ δ’Ἀθήνη
πολλὴν έρα χεῦε φίλα φρονέουσ’ Ὀδυσϊ,
μή τις Φαιήκων μεγαθύμων ἀντιβολήσας
κερτομέοι τ’ἐπέεσσι καὶ ἐξερέοιθ’ ὅτις εἴη.
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἄρ’ ἔμελλε πόλιν δύσεσθαι ἐραννήν,
ἔνθα οἱ ἀντεβόλησε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη,
παρθενικ ϊκυῖα νεήνιδι, κάλπιν ἐχούσῃ.
στῆ δὲ πρόσθ’ αὐτοῦ, δ’ἀνείρετο δῖος Ὀδυσσεύς·
τέκος, οὐκ ἄν μοι δόμον ἀνέρος ἡγήσαιο
Ἀλκινόου, ὃς τοῖσδε μετ’ ἀνθρώποισιν ἀνάσσει;
καὶ γὰρ ἐγ ξεῖνος ταλαπείριος ἐνθάδ’ ἱκάνω
τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης· τῶ οὔ τινα οἶδα
ἀνθρώπων, οἳ τήνδε πόλιν καὶ γαῖαν ἔχουσι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε θεά γλαυκῶπις Ἀθήνη·
τοιγὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε πάτερ, δόμον, ὅν με κελεύεις,
δείξω, ἐπεί μοι πατρὸς ἀμύμονος ἐγγύθι ναίει.
ἀλλ’ ἴθι σιγ τοῖον, ἐγ δ’ὁδὸν ἡγεμονεύσω,
μηδέ τιν’ ἀνθρώπων προτιόσσεο μηδ’ ἐρέεινε.
οὐ γὰρ ξείνους οἵ γε μάλ’ ἀνθρώπους ἀνέχονται,
οὐδ’ ἀγαπαζόμενοι φιλέουσ’ ὅς κ’ἄλλοθεν ἔλθῃ.
νηυσ θοῇσιν τοί γε πεποιθότες ὠκείῃσι
λαῖτμα μέγ’ ἐκπερόωσιν, ἐπεί σφισι δῶκ’ ἐνοσίχθων·
τῶν νέες ὠκεῖαι ὡς εἰ πτερὸν νόημα.
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἡγήσατο Παλλὰς Ἀθήνη
καρπαλίμως· δ’ἔπειτα μετ’ ἴχνια βαῖνε θεοῖο.
τὸν δ’ἄρα Φαίηκες ναυσικλυτοὶ οὐκ ἐνόησαν
ἐρχόμενον κατ ἄστυ δι σφέας· οὐ γὰρ Ἀθήνη
εἴα ϋπλόκαμος, δειν θεός, ῥά οἱ ἀχλὺν
θεσπεσίην κατέχευε φίλα φρονέουσ’ ἐν θυμῷ.
θαύμαζεν δ’Ὀδυσεὺς λιμένας καὶ νῆας ΐσας
αὐτῶν θ’ἡρώων ἀγορὰς καὶ τείχεα μακρ
ὑψηλά, σκολόπεσσιν ἀρηρότα, θαῦμα ἰδέσθαι.
ἀλλ’ ὅτε δὴ βασιλος ἀγακλυτ δώμαθ’ ἵκοντο,
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·
οὗτος δή τοι, ξεῖνε πάτερ, δόμος, ὅν με κελεύεις
πεφραδέμεν· δήεις δὲ διοτρεφέας βασιλας
δαίτην δαινυμένους· σὺ δ’ἔσω κίε, μηδέ τι θυμ
τάρβει· θαρσαλέος γὰρ ἀνὴρ ἐν πᾶσιν ἀμείνων
ἔργοισιν τελέθει, εἰ καί ποθεν ἄλλοθεν ἔλθοι.
δέσποιναν μὲν πρῶτα κιχήσεαι ἐν μεγάροισιν·
Ἀρήτη δ’ὄνομ’ ἐστὶν ἐπώνυμον, ἐκ δὲ τοκήων
τῶν αὐτῶν οἵ περ τέκον Ἀλκίνοον βασιλα.
Ναυσίθοον μὲν πρῶτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων
γείνατο καὶ Περίβοια, γυναικῶν εἶδος ἀρίστη,
ὁπλοτάτη θυγάτηρ μεγαλήτορος Εὐρυμέδοντος,
ὅς ποθ’ ὑπερθύμοισι Γιγάντεσσιν βασίλευεν.
ἀλλ’ μὲν ὤλεσε λαὸν ἀτάσθαλον, ὤλετο δ’αὐτός·
τῇ δὲ Ποσειδάων ἐμίγη καὶ ἐγείνατο παῖδα
Ναυσίθοον μεγάθυμον, ὃς ἐν Φαίηξιν ἄνασσε·
Ναυσίθοος δ’ἔτεκεν Ῥηξήνορά τ’Ἀλκίνοόν τε.
τὸν μὲν ἄκουρον όντα βάλ’ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
νυμφίον ἐν μεγάρῳ, μίαν οἴην παῖδα λιπόντα
Ἀρήτην· τὴν δ’Ἀλκίνοος ποιήσατ’ ἄκοιτιν,
καί μιν ἔτισ’, ὡς οὔ τις ἐπ χθον τίεται ἄλλη,
ὅσσαι νῦν γε γυναῖκες ὑπ’ ἀνδράσιν οἶκον ἔχουσιν.
ὣς κείνη περ κῆρι τετίμηταί τε καὶ ἔστιν
ἔκ τε φίλων παίδων ἔκ τ’αὐτοῦ Ἀλκινόοιο
καὶ λαῶν, οἵ μίν ῥα θεὸν ὣς εἰσορόωντες
δειδέχαται μύθοισιν, ὅτε στείχῃσ’ ἀν ἄστυ.
οὐ μὲν γάρ τι νόου γε καὶ αὐτ δεύεται ἐσθλοῦ·
οἷσι τ’ἐ φρονέῃσι καὶ ἀνδράσι νείκεα λύει.
εἴ κέν τοι κείνη γε φίλα φρονέῃσ’ ἐν θυμῷ,
ἐλπωρή τοι ἔπειτα φίλους τ’ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον, λίπε δὲ Σχερίην ἐρατεινήν,
ἵκετο δ’ἐς Μαραθῶνα καὶ εὐρυάγυιαν Ἀθήνην,
δῦνε δ’Ἐρεχθος πυκινὸν δόμον. αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
Ἀλκινόου πρὸς δώματ’ ε κλυτά· πολλ δέ οἱ κῆρ
ὥρμαιν’ ἱσταμένῳ, πρὶν χάλκεον οὐδὸν ἱκέσθαι.
ὥς τε γὰρ ελίου αἴγλη πέλεν σελήνης
δῶμα καθ’ ὑψερεφὲς μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο.
χάλκεοι μὲν γὰρ τοῖχοι ἐληλέδατ’ ἔνθα καὶ ἔνθα,
ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῦ, περ δὲ θριγκὸς κυάνοιο·
χρύσειαι δὲ θύραι πυκινὸν δόμον ἐντὸς εργον·
ἀργύρεοι σταθμοὶ ἐν χαλκέῳ ἕστασαν οὐδῷ,
ἀργύρεον δ’ἐφ’ ὑπερθύριον, χρυσέη δὲ κορώνη.
χρύσειοι δ’ἑκάτερθε καὶ ἀργύρεοι κύνες ἦσαν,
οὓς Ἥφαιστος ἔτευξεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσι
δῶμα φυλασσέμεναι μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο,
ἀθανάτους ὄντας καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα.
ἐν δὲ θρόνοι περ τοῖχον ἐρηρέδατ’ ἔνθα καὶ ἔνθα,
ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῖο διαμπερές, ἔνθ’ ἐν πέπλοι
λεπτοὶ ΰννητοι βεβλήατο, ἔργα γυναικῶν.
ἔνθα δὲ Φαιήκων ἡγήτορες ἑδριόωντο
πίνοντες καὶ ἔδοντες· ἐπηετανὸν γὰρ ἔχεσκον.
χρύσειοι δ’ἄρα κοῦροι ϋδμήτων ἐπ βωμῶν
ἕστασαν αἰθομένας δαΐδας μετ χερσὶν ἔχοντες,
φαίνοντες νύκτας κατ δώματα δαιτυμόνεσσι.
πεντήκοντα δέ οἱ δμῳαὶ κατ δῶμα γυναῖκες
αἱ μὲν ἀλετρεύουσι μύλῃς ἔπι μήλοπα καρπόν,
αἱ δ’ἱστοὺς ὑφόωσι καὶ ἠλάκατα στρωφῶσιν
ἥμεναι, οἷά τε φύλλα μακεδνῆς αἰγείροιο·
καιροσέων δ’ὀθονέων ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον.
ὅσσον Φαίηκες περ πάντων ἴδριες ἀνδρῶν
νῆα θοὴν ἐν πόντ ἐλαυνέμεν, ὣς δὲ γυναῖκες
ἱστὸν τεχνῆσσαι· πέρι γάρ σφισι δῶκεν Ἀθήνη
ἔργα τ’ἐπίστασθαι περικαλλέα καὶ φρένας ἐσθλάς.
ἔκτοσθεν δ’αὐλῆς μέγας ὄρχατος ἄγχι θυράων
τετράγυος· περ δ’ἕρκος ἐλήλαται ἀμφοτέρωθεν.
ἔνθα δὲ δένδρεα μακρ πεφύκει τηλεθάοντα,
ὄγχναι καὶ ῥοιαὶ καὶ μηλέαι ἀγλαόκαρποι
συκέαι τε γλυκεραὶ καὶ ἐλαῖαι τηλεθόωσαι.
τάων οὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται οὐδ’ ἀπολείπει
χείματος οὐδ θέρευς, ἐπετήσιος· ἀλλ μάλ’ αἰεὶ
Ζαφυρίη πνείουσα τὰ μὲν φύει, ἄλλα δὲ πέσσει.
ὄγχνη ἐπ’ ὄγχν γηράσκει, μῆλον δ’ἐπ μήλῳ,
αὐτὰρ ἐπ σταφυλ σταφυλή, σῦκον δ’ἐπ σύκῳ.
ἔνθα δέ οἱ πολύκαρπος ἀλω ἐρρίζωται,
τῆς ἕτερον μέν εἱλόπεδον λευρ ἐν χώρ
τέρσεται ελίῳ, ἑτέρας δ’ἄρα τε τρυγόωσιν,
ἄλλας δὲ τραπέουσι· πάροιθε δέ τ’ὄμφακές εἰσιν
ἄνθος ἀφιεῖσαι, ἕτεραι δ’ὑποπερκάζουσιν.
ἔνθα δὲ κοσμηταὶ πρασιαὶ παρ νείατον ὄρχον
παντοῖαι πεφύασιν, ἐπηετανὸν γανόωσαι·
ἐν δὲ δύω κρῆναι μέν τ’ἀν κῆπον ἅπαντα
σκίδναται, δ’ἑτέρωθεν ὑπ’ αὐλῆς οὐδὸν ησι
πρὸς δόμον ὑψηλόν, ὅθεν ὑδρεύοντο πολῖται.
τοῖ’ ἄρ’ ἐν Ἀλκινόοιο θεῶν ἔσαν ἀγλα δῶρα.
ἔνθα στὰς θηεῖτο πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ θηήσατο θυμῷ,
καρπαλίμως ὑπὲρ οὐδὸν ἐβήσετο δώματος εἴσω.
εὗρε δὲ Φαιήκων ἡγήτορας ἠδ μέδοντας
σπένδοντας δεπάεσσιν ϋσκόπ ἀργεϊφόντῃ,
πυμάτ σπένδεσκον, ὅτε μνησαίατο κοίτου.
αὐτὰρ βῆ δι δῶμα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς
πολλὴν έρ’ ἔχων, ἥν οἱ περίχευεν Ἀθήνη,
ὄφρ’ ἵκετ’ Ἀρήτην τε καὶ Ἀλκίνοον βασιλα.
ἀμφ δ’ἄρ’ Ἀρήτης βάλε γούνασι χεῖρας Ὀδυσσεύς,
καὶ τότε δή ῥ’αὐτοῖο πάλιν χύτο θέσφατος ήρ.
οἱ δ’ἄνεω ἐγένοντο, δόμον κάτα φῶτα ἰδόντες·
θαύμαζον δ’ὁρόωντες. δ’ἐλλιτάνευεν Ὀδυσσεύς·
Ἀρήτη, θύγατερ Ῥηξήνορος ἀντιθέοιο,
σόν τε πόσιν σά τε γούναθ’ ἱκάνω πολλ μογήσας
τούσδε τε δαιτυμόνας· τοῖσιν θεοὶ ὄλβια δοῖεν
ζωέμεναι, καὶ παισὶν ἐπιτρέψειεν ἕκαστος
κτήματ’ ἐν μεγάροισι γέρας θ’ὅ τι δῆμος ἔδωκεν·
αὐτὰρ ἐμοὶ πομπὴν ὀτρύνετε πατρίδ’ ἱκέσθαι
θᾶσσον, ἐπεὶ δὴ δηθ φίλων ἄπο πήματα πάσχω.
ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετ’ ἐπ’ ἐσχάρ ἐν κονίῃσι
πὰρ πυρί· οἱ δ’ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.
ὀψ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἥρως Ἐχένηος,
ὃς δὴ Φαιήκων ἀνδρῶν προγενέστερος εν
καὶ μύθοισι κέκαστο, παλαιά τε πολλά τε εἰδώς·
σφιν φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
Ἀλκίνο’, οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον, οὐδ οικε,
ξεῖνον μὲν χαμαὶ ἧσθαι ἐπ’ ἐσχάρ ἐν κονίῃσιν,
οἵδε δὲ σὸν μῦθον ποτιδέγμενοι ἰσχανόωνται.
ἄλλ’ ἄγε δὴ ξεῖνον μὲν ἐπ θρόνου ἀργυροήλου
εἷσον ἀναστήσας, σὺ δὲ κηρύκεσσι κέλευσον
οἶνον ἐπικρῆσαι, ἵνα καὶ Δι τερπικεραύν
σπείσομεν, ὅς θ’ἱκέτῃσιν ἅμ’ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ·
δόρπον δὲ ξείν ταμίη δότω ἔνδον όντων.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ἄκουσ’ ερὸν μένος Ἀλκινόοιο,
χειρὸς ἑλὼν Ὀδυσα δαΐφρονα ποικιλομήτην
ὦρσεν ἀπ’ ἐσχαρόφιν καὶ ἐπ θρόνου εἷσε φαεινοῦ,
υἱὸν ἀναστήσας ἀγαπήνορα Λαοδάμαντα,
ὅς οἱ πλησίον ἷζε, μάλιστα δέ μιν φιλέεσκε.
χέρνιβα δ’ἀμφίπολος προχό ἐπέχευε φέρουσα
καλ χρυσεί ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,
νίψασθαι· παρ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.
σῖτον δ’αἰδοίη ταμίη παρέθηκε φέρουσα,
εἴδατα πόλλ’ ἐπιθεῖσα, χαριζομένη παρεόντων.
αὐτὰρ πῖνε καὶ ἦσθε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς.
καὶ τότε κήρυκα προσέφη μένος Ἀλκινόοιο·
Ποντόνοε, κρητῆρα κερασσάμενος μέθυ νεῖμον
πᾶσιν ἀν μέγαρον, ἵνα καὶ Δι τερπικεραύν
σπείσομεν, ὅς θ’ἱκέτῃσιν ἅμ’ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ.
ὣς φάτο, Ποντόνοος δὲ μελίφρονα οἶνον ἐκίρνα,
νώμησεν δ’ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενος δεπάεσσιν.
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ’ἔπιόν θ’,ὅσον ἤθελε θυμός,
τοῖσιν δ’Ἀλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·
κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδ μέδοντες
ὄφρ’ εἴπω τά με θυμὸς ἐν στήθεσσι κελεύει.
νῦν μὲν δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδ’ όντες·
ῶθεν δὲ γέροντας ἐπ πλέονας καλέσαντες
ξεῖνον ἐν μεγάροις ξεινίσσομεν ἠδ θεοῖσι
ῥέξομεν ερ καλά, ἔπειτα δὲ καὶ περ πομπῆς
μνησόμεθ’, ὥς χ’ὁ ξεῖνος ἄνευθε πόνου καὶ ἀνίης
πομπ ὑφ’ ἡμετέρ ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται
χαίρων καρπαλίμως, εἰ καὶ μάλα τηλόθεν ἐστί,
μηδέ τι μεσσηγύς γε κακὸν καὶ πῆμα πάθῃσι,
πρίν γε τὸν ἧς γαίης ἐπιβήμεναι· ἔνθα δ’ἔπειτα
πείσεται, ἅσσα οἱ αἶσα κατ κλῶθές τε βαρεῖαι
γεινομέν νήσαντο λίνῳ, ὅτε μιν τέκε μήτηρ.
εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατ’ οὐρανοῦ εἰλήλουθεν,
ἄλλο τι δὴ τόδ’ ἔπειτα θεοὶ περιμηχανόωνται.
αἰεὶ γὰρ τὸ πάρος γε θεοὶ φαίνονται ἐναργεῖς
ἡμῖν, εὖθ’ ἕρδωμεν ἀγακλειτὰς ἑκατόμβας,
δαίνυνταί τε παρ’ ἄμμι καθήμενοι ἔνθα περ ἡμεῖς.
εἰ δ’ἄρα τις καὶ μοῦνος ὼν ξύμβληται ὁδίτης,
οὔ τι κατακρύπτουσιν, ἐπεί σφισιν ἐγγύθεν εἰμέν,
ὥς περ Κύκλωπές τε καὶ ἄγρια φῦλα Γιγάντων.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Ἀλκίνο’, ἄλλο τί τοι μελέτω φρεσίν· οὐ γὰρ ἔγωγε
ἀθανάτοισιν οικα, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,
οὐ δέμας οὐδ φυήν, ἀλλ θνητοῖσι βροτοῖσιν.
οὕς τινας ὑμεῖς ἴστε μάλιστ’ ὀχέοντας ϊζὺν
ἀνθρώπων, τοῖσίν κεν ἐν ἄλγεσιν ἰσωσαίμην.
καὶ δ’ἔτι κεν καὶ πλεῖον ἐγ κακ μυθησαίμην,
ὅσσα γε δὴ ξύμπαντα θεῶν ότητι μόγησα.
ἀλλ’ ἐμ μὲν δορπῆσαι άσατε κηδόμενόν περ·
οὐ γάρ τι στυγερ ἐπ γαστέρι κύντερον ἄλλο
ἔπλετο, τ’ἐκέλευσεν ο μνήσασθαι ἀνάγκ
καὶ μάλα τειρόμενον καὶ ἐν φρεσ πένθος ἔχοντα,
ὡς καὶ ἐγ πένθος μὲν ἔχω φρεσίν, δὲ μάλ’ αἰεὶ
ἐσθέμεναι κέλεται καὶ πινέμεν, ἐκ δέ με πάντων
ληθάνει ὅσσ’ ἔπαθον, καὶ ἐνιπλήσασθαι ἀνώγει.
ὑμεῖς δ’ὀτρύνεσθε ἅμ’ οῖ φαινομένηφι,
ὥς κ’ἐμ τὸν δύστηνον ἐμῆς ἐπιβήσετε πάτρης
καί περ πολλ παθόντα· ἰδόντα με καὶ λίποι αἰὼν
κτῆσιν ἐμήν, δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδ’ ἐκέλευον
πεμπέμεναι τὸν ξεῖνον, ἐπεὶ κατ μοῖραν ειπεν.
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ’ἔπιον θ’ὅσον ἤθελε θυμός,
οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος,
αὐτὰρ ἐν μεγάρ ὑπελείπετο δῖος Ὀδυσσεύς,
πὰρ δέ οἱ Ἀρήτη τε καὶ Ἀλκίνοος θεοειδὴς
ἥσθην· ἀμφίπολοι δ’ἀπεκόσμεον ἔντεα δαιτός.
τοῖσιν δ’Ἀρήτη λευκώλενος ἤρχετο μύθων·
ἔγνω γὰρ φᾶρός τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἰδοῦσα
καλά, τά ῥ’αὐτ τεῦξε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξί·
καί μιν φωνήσασ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ξεῖνε, τὸ μέν σε πρῶτον ἐγὼν εἰρήσομαι αὐτή·
τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν; τίς τοι τάδε εἵματ’ ἔδωκεν;
οὐ δὴ φῇς ἐπ πόντον ἀλώμενος ἐνθάδ’ ἱκέσθαι;
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
ἀργαλέον, βασίλεια, διηνεκέως ἀγορεῦσαι
κήδε’, ἐπεί μοι πολλ δόσαν θεοὶ Οὐρανίωνες·
τοῦτο δέ τοι ἐρέω μ’ἀνείρεαι ἠδ μεταλλᾷς.
Ὠγυγίη τις νῆσος ἀπόπροθεν εἰν ἁλ κεῖται·
ἔνθα μὲν Ἄτλαντος θυγάτηρ, δολόεσσα Καλυψ
ναίει ϋπλόκαμος, δειν θεός· οὐδέ τις αὐτ
μίσγεται οὔτε θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων.
ἀλλ’ ἐμ τὸν δύστηνον ἐφέστιον ἤγαγε δαίμων
οἶον, ἐπεί μοι νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυν
Ζεὺς ἐλάσας ἐκέασσε μέσ ἐν οἴνοπι πόντῳ.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
αὐτὰρ ἐγ τρόπιν ἀγκὰς ἑλὼν νεὸς ἀμφιελίσσης
ἐννῆμαρ φερόμην· δεκάτ δέ με νυκτ μελαίν
νῆσον ἐς Ὠγυγίην πέλασαν θεοί, ἔνθα Καλυψ
ναίει ϋπλόκαμος, δειν θεός, με λαβοῦσα
ἐνδυκέως ἐφίλει τε καὶ ἔτρεφεν ἠδ ἔφασκε
θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα·
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐν στήθεσσιν ἔπειθεν.
ἔνθα μὲν ἑπτάετες μένον ἔμπεδον, εἵματα δ’αἰεὶ
δάκρυσι δεύεσκον, τά μοι ἄμβροτα δῶκε Καλυψώ·
ἀλλ’ ὅτε δὴ ὄγδοόν μοι ἐπιπλόμενον ἔτος ἦλθε,
καὶ τότε δή μ’ἐκέλευσεν ἐποτρύνουσα νέεσθαι
Ζηνὸς ὑπ’ ἀγγελίης, καὶ νόος ἐτράπετ’ αὐτῆς.
πέμπε δ’ἐπ σχεδίης πολυδέσμου, πολλ δ’ἔδωκε,
σῖτον καὶ μέθυ ἡδύ, καὶ ἄμβροτα εἵματα ἕσσεν,
οὖρον δὲ προέηκεν ἀπήμονά τε λιαρόν τε.
ἑπτ δὲ καὶ δέκα μὲν πλέον ἤματα ποντοπορεύων,
ὀκτωκαιδεκάτ δ’ἐφάνη ὄρεα σκιόεντα
γαίης ὑμετέρης, γήθησε δέ μοι φίλον ἦτορ
δυσμόρῳ· γὰρ ἔμελλον ἔτι ξυνέσεσθαι ϊζυῖ
πολλῇ, τήν μοι ἐπῶρσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
ὅς μοι ἐφορμήσας ἀνέμους κατέδησε κέλευθον,
ὤρινεν δὲ θάλασσαν ἀθέσφατον, οὐδέ τι κῦμα
εἴα ἐπ σχεδίης ἁδιν στενάχοντα φέρεσθαι.
τὴν μὲν ἔπειτα θύελλα διεσκέδασ’· αὐτὰρ ἔγωγε
νηχόμενος τόδε λαῖτμα διέτμαγον, ὄφρα με γαί
ὑμετέρ ἐπέλασσε φέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ.
ἔνθα κέ μ’ἐκβαίνοντα βιήσατο κῦμ’ ἐπ χέρσου,
πέτρῃς πρὸς μεγάλῃσι βαλὸν καὶ ἀτερπέϊ χώρῳ·
ἀλλ’ ἀναχασσάμενος νῆχον πάλιν, ἕως ἐπῆλθον
ἐς ποταμόν, τῇ δή μοι είσατο χῶρος ἄριστος,
λεῖος πετράων, καὶ ἐπ σκέπας ἦν ἀνέμοιο.
ἐκ δ’ἔπεσον θυμηγερέων, ἐπ δ’ἀμβροσίη νὺξ
ἤλυθ’. ἐγ δ’ἀπάνευθε διϊπετέος ποταμοῖο
ἐκβὰς ἐν θάμνοισι κατέδραθον, ἀμφ δὲ φύλλα
ἠφυσάμην· ὕπνον δὲ θεὸς κατ’ ἀπείρονα χεῦεν.
ἔνθα μὲν ἐν φύλλοισι φίλον τετιημένος ἦτορ
εὗδον παννύχιος καὶ ἐπ’ καὶ μέσον ἦμαρ.
δύσετό τ’ἠέλιος καί με γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν.
ἀμφιπόλους δ’ἐπ θιν τεῆς ἐνόησα θυγατρὸς
παιζούσας, ἐν δ’αὐτ ην ϊκυῖα θεῇσι·
τὴν ἱκέτευσ’· δ’οὔ τι νοήματος ἤμβροτεν ἐσθλοῦ,
ὡς οὐκ ἂν ἔλποιο νεώτερον ἀντιάσαντα
ἐρξέμεν· αἰεὶ γάρ τε νεώτεροι ἀφραδέουσιν.
μοι σῖτον ἔδωκεν ἅλις ἠδ’ αἴθοπα οἶνον
καὶ λοῦσ’ ἐν ποταμ καί μοι τάδε εἵματ’ ἔδωκε.
ταῦτά τοι ἀχνύμενός περ ἀληθείην κατέλεξα.
τὸν δ’αὖτ’ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·
ξεῖν’, ἤτοι μὲν τοῦτο γ’ ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησε
παῖς ἐμή, οὕνεκά σ’οὔ τι nbsp;μετ’ ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν
ἦγεν ἐς ἡμέτερον, σὺ δ’ἄρα πρώτην ἱκέτευσας.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
ἥρως, μή μοι τοὔνεκ’ ἀμύμονα νείκεε κούρην·
μὲν γάρ μ’ἐκέλευε σὺν ἀμφιπόλοισιν ἕπεσθαι,
ἀλλ’ ἐγ οὐκ ἔθελον δείσας αἰσχυνόμενός τε,
μή πως καὶ σοὶ θυμὸς ἐπισκύσσαιτο ἰδόντι·
δύσζηλοι γάρ τ’εἰμὲν ἐπ χθον φῦλ’ ἀνθρώπων.
τὸν δ’αὖτ’ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·
ξεῖν’, οὔ μοι τοιοῦτον ἐν στήθεσσι φίλον κῆρ
μαψιδίως κεχολῶσθαι· ἀμείνω δ’αἴσιμα πάντα.
αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον,
τοῖος ὼν οἷός ἐσσι, τά τε φρονέων τ’ἐγώ περ,
παῖδά τ’ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαι
αὖθι μένων· οἶκον δέ κ’ἐγ καὶ κτήματα δοίην,
εἴ κ’ἐθέλων γε μένοις· έκοντα δέ σ’οὔ τις ἐρύξει
Φαιήκων· μὴ τοῦτο φίλον Δι πατρ γένοιτο.
πομπὴν δ’ἐς τόδ’ ἐγ τεκμαίρομαι, ὄφρ’ εἰδῇς,
αὔριον ἔς· τῆμος δὲ σὺ μὲν δεδμημένος ὕπν
λέξεαι, οἱ δ’ἐλόωσι γαλήνην, ὄφρ’ ἂν ἵκηαι
πατρίδα σὴν καὶ δῶμα, καὶ εἴ πού τοι φίλον ἐστίν,
εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἔστ’ Εὐβοίης,
τὴν γὰρ τηλοτάτω φάσ’ ἔμμεναι, οἵ μιν ἴδοντο
λαῶν ἡμετέρων, ὅτε τε ξανθὸν Ῥαδάμανθυν
ἦγον ἐποψόμενον Τιτυὸν Γαιήϊον υἱόν.
καὶ μὲν οἱ ἔνθ’ ἦλθον καὶ ἄτερ καμάτοιο τέλεσσαν
ἤματι τῷ αὐτ καὶ ἀπήνυσαν οἴκαδ’ ὀπίσσω.
εἰδήσεις δὲ καὶ αὐτὸς ἐν φρεσὶν ὅσσον ἄρισται
νῆες ἐμαὶ καὶ κοῦροι ἀναρρίπτειν ἅλα πηδῷ.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
εὐχόμενος δ’ἄρα εἶπεν, ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
Ζεῦ πάτερ, αἴθ’ ὅσα εἶπε τελευτήσειεν ἅπαντα
Ἀλκίνοος· τοῦ μέν κεν ἐπ ζείδωρον ἄρουραν
ἄσβεστον κλέος εἴη, ἐγ δέ κε πατρίδ’ ἱκοίμην.
ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·
κέκλετο δ’Ἀρήτη λευκώλενος ἀμφιπόλοισι
δέμνι’ ὑπ’ αἰθούσ θέμεναι καὶ ῥήγεα καλ
πορφύρε’ ἐμβαλέειν, στορέσαι τ’ἐφύπερθε τάπητας
χλαίνας τ’ἐνθέμεναι οὔλας καθύπερθεν ἕσασθαι.
αἱ δ’ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετ χερσὶν ἔχουσαι·
αὐτὰρ ἐπεὶ στόρεσαν πυκινὸν λέχος ἐγκονέουσαι,
ὤτρυνον δ’Ὀδυσα παριστάμεναι ἐπέεσσιν·
ὄρσο κέων, ξεῖνε· πεποίηται δέ τοι εὐνή.
ὣς φάν, τῷ δ’ἀσπαστὸν είσατο κοιμηθῆναι.
ὣς μὲν ἔνθα καθεῦδε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς
τρητοῖς ἐν λεχέεσσιν ὑπ’ αἰθούσ ἐριδούπῳ·
Ἀλκίνοος δ’ἄρα λέκτο μυχ δόμου ὑψηλοῖο,
πὰρ δὲ γυν δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν.