Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

ὼς δ’ἐκ λεχέων παρ’ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖο
ὤρνυθ’, ἵν’ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδ βροτοῖσιν·
οἱ δὲ θεοὶ θῶκόνδε καθίζανον, ἐν δ’ἄρα τοῖσι
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης, οὗ τε κράτος ἐστ μέγιστον.
τοῖσι δ’Ἀθηναίη λέγε κήδεα πόλλ’ Ὀδυσος
μνησαμένη· μέλε γάρ οἱ ἐὼν ἐν δώμασι νύμφης·
Ζεῦ πάτερ ἠδ’ ἄλλοι μάκαρες θεοὶ αἰὲν όντες,
μή τις ἔτι πρόφρων ἀγανὸς καὶ ἤπιος ἔστω
σκηπτοῦχος βασιλεύς, μηδ φρεσὶν αἴσιμα εἰδώς,
ἀλλ’ αἰεὶ χαλεπός τ’εἴη καὶ αἴσυλα ῥέζοι·
ὡς οὔ τις μέμνηται Ὀδυσσος θείοιο
λαῶν οἷσιν ἄνασσε, πατὴρ δ’ὣς ἤπιος εν.
ἀλλ’ μὲν ἐν νήσ κεῖται κρατέρ’ ἄλγεα πάσχων
νύμφης ἐν μεγάροισι Καλυψοῦς, μιν ἀνάγκ
ἴσχει· δ’οὐ δύναται ἣν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι·
οὐ γάρ οἱ πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,
οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.
νῦν αὖ παῖδ’ ἀγαπητὸν ἀποκτεῖναι μεμάασιν
οἴκαδε νισόμενον· δ’ἔβη μετ πατρὸς ἀκουὴν
ἐς Πύλον ἠγαθέην ἠδ’ ἐς Λακεδαίμονα δῖαν.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.
οὐ γὰρ δὴ τοῦτον μὲν ἐβούλευσας νόον αὐτή,
ὡς ἤτοι κείνους Ὀδυσεὺς ἀποτίσεται ἐλθών;
Τηλέμαχον δὲ σὺ πέμψον ἐπισταμένως, δύνασαι γάρ,
ὥς κε μάλ’ ἀσκηθὴς ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται,
μνηστῆρες δ’ἐν νηὶ· παλιμπετὲς ἀπονέωνται.
ῥα καὶ Ἑρμείαν, υἱὸν φίλον, ἀντίον ηὔδα·
Ἑρμεία, σὺ γὰρ αὖτε τά τ’ἄλλα περ ἄγγελός ἐσσι,
νύμφ υπλοκάμ εἰπεῖν νημερτέα βουλήν,
νόστον Ὀδυσσος ταλασίφρονος, ὥς κε νέηται
οὔτε θεῶν πομπ οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων·
ἀλλ’ γ’ἐπ σχεδίης πολυδέσμου πήματα πάσχων
ἤματί κ’εἰκοστ Σχερίην ἐρίβωλον ἵκοιτο,
Φαιήκων ἐς γαῖαν, οἳ ἀγχίθεοι γεγάασιν,
οἵ κέν μιν περ κῆρι θεὸν ὣς τιμήσουσι,
πέμψουσιν δ’ἐν νη φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,
χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσθῆτά τε δόντες,
πόλλ’, ὅσ’ ἂν οὐδέ ποτε Τροίης ἐξήρατ’ Ὀδυσσεύς,
εἴ περ ἀπήμων ἦλθε, λαχὼν ἀπ ληίδος αἶσαν.
ὣς γάρ οἱ μοῖρ’ ἐστ φίλους τ’ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ ὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε διάκτορος ἀργεϊφόντης.
αὐτίκ’ ἔπειθ’ ὑπ ποσσὶν ἐδήσατο καλ πέδιλα,
ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρὴν
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο.
εἵλετο δὲ ῥάβδον, τῇ τ’ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει,
ὧν ἐθέλει, τοὺς δ’αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει.
τὴν μετ χερσὶν ἔχων πέτετο κρατὺς ἀργεϊφόντης.
Πιερίην δ’ἐπιβὰς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ·
σεύατ’ ἔπειτ’ ἐπ κῦμα λάρ ὄρνιθι οικώς,
ὅς τε κατ δεινοὺς κόλπους ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
ἰχθῦς ἀγρώσσων πυκιν πτερ δεύεται ἅλμῃ·
τῷ ἴκελος πολέεσσιν ὀχήσατο κύμασιν Ἑρμῆς.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀφίκετο τηλόθ’ οῦσαν,
ἔνθ’ ἐκ πόντου βὰς οειδέος ἤπειρόνδε
ιεν, ὄφρα μέγα σπέος ἵκετο, τῷ ἔνι νύμφη
ναῖεν υπλόκαμος· τὴν δ’ἔνδοθι τέτμεν οῦσαν.
πῦρ μὲν ἐπ’ ἐσχαρόφιν μέγα καίετο, τηλόσε δ’ὀδμ
κέδρου τ’εὐκεάτοιο θύου τ’ἀν νῆσον ὀδώδει
δαιομένων· δ’ἔνδον οιδιάουσ’ ὀπ καλ
ἱστὸν ἐποιχομένη χρυσεί κερκίδ’ ὕφαινεν.
ὕλη δὲ σπέος ἀμφ πεφύκει τηλεθόωσα,
κλήθρη τ’αἴγειρός τε καὶ εὐώδης κυπάρισσος.
ἔνθα δέ τ’ὄρνιθες τανυσίπτεροι εὐνάζοντο,
σκῶπές τ’ἴρηκές τε τανύγλωσσοί τε κορῶναι
εἰνάλιαι, τῇσίν τε θαλάσσια ἔργα μέμηλεν.
δ’αὐτοῦ τετάνυστο περ σπείους γλαφυροῖο
ἡμερὶς ἡβώωσα, τεθήλει δὲ σταφυλῇσι.
κρῆναι δ’ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι λευκῷ,
πλησίαι ἀλλήλων τετραμμέναι ἄλλυδις ἄλλη.
ἀμφ δὲ λειμῶνες μαλακοὶ ου ἠδ σελίνου
θήλεον. ἔνθα κ’ἔπειτα καὶ ἀθάνατός περ ἐπελθὼν
θηήσαιτο ἰδὼν καὶ τερφθείη φρεσὶν ᾗσιν.
ἔνθα στὰς θηεῖτο διάκτορος ἀργεϊφόντης.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ θηήσατο θυμῷ,
αὐτίκ’ ἄρ’ εἰς εὐρ σπέος ἤλυθεν. οὐδέ μιν ἄντην
ἠγνοίησεν ἰδοῦσα Καλυψώ, δῖα θεάων·
οὐ γάρ τ’ἀγνῶτες θεοὶ ἀλλήλοισι πέλονται
ἀθάνατοι, οὐδ’ εἴ τις ἀπόπροθι δώματα ναίει.
οὐδ’ ἄρ’ Ὀδυσσα μεγαλήτορα ἔνδον ἔτετμεν,
ἀλλ’ γ’ἐπ’ ἀκτῆς κλαῖε καθήμενος, ἔνθα πάρος περ,
δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων.
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
Ἑρμείαν δ’ἐρέεινε Καλυψώ, δῖα θεάων,
ἐν θρόν ἱδρύσασα φαειν σιγαλόεντι·
τίπτε μοι, Ἑρμεία χρυσόρραπι, εἰλήλουθας
αἰδοῖός τε φίλος τε; πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις.
αὔδα τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,
εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.
ἀλλ’ ἕπεο προτέρω, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω.
ὥς ἄρα φωνήσασα θε παρέθηκε τράπεζαν
ἀμβροσίης πλήσασα, κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν.
αὐτὰρ πῖνε καὶ ἦσθε διάκτορος ἀργεϊφόντης.
αὐτὰρ ἐπεὶ δείπνησε καὶ ἤραρε θυμὸν ἐδωδῇ,
καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·
εἰρωτᾷς μ’ἐλθόντα θε θεόν· αὐτὰρ ἐγώ τοι
νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ.
Ζεὺς ἐμέ γ’ἠνώγει δεῦρ’ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα·
τίς δ’ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἄσπετον; οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις, οἵ τε θεοῖσιν
ερά τε ῥέζουσι καὶ ἐξαίτους ἑκατόμβας.
ἀλλ μάλ’ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο
οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθ’ ἁλιῶσαι.
φησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ιζυρώτατον ἄλλων,
τῶν ἀνδρῶν, οἳ ἄστυ πέρι Πριάμοιο μάχοντο
εἰνάετες, δεκάτ δὲ πόλιν πέρσαντες ἔβησαν
οἴκαδ’· ἀτὰρ ἐν νόστ Ἀθηναίην ἀλίτοντο,
σφιν ἐπῶρσ’ ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
τὸν δ’ἄρα δεῦρ’ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
τὸν νῦν σ’ἠνώγει ἀποπεμπέμεν ὅττι τάχιστα·
οὐ γάρ οἱ τῇδ’ αἶσα φίλων ἀπονόσφιν ὀλέσθαι,
ἀλλ’ ἔτι οἱ μοῖρ’ ἐστ φίλους τ’ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ ὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.
ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ Καλυψώ, δῖα θεάων,
καί μιν φωνήσασ’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων,
οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε παρ’ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι
ἀμφαδίην, ἤν τίς τε φίλον ποιήσετ’ ἀκοίτην.
ὣς μὲν ὅτ’ Ὠρίων’ ἕλετο ῥοδοδάκτυλος ώς,
τόφρα οἱ ἠγάασθε θεοὶ ῥεῖα ζώοντες,
ἕως μιν ἐν Ὀρτυγί χρυσόθρονος Ἄρτεμις ἁγν
οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχομένη κατέπεφνεν.
ὣς δ’ὁπότ’ ασίωνι υπλόκαμος Δημήτηρ,
θυμ εἴξασα, μίγη φιλότητι καὶ εὐν
νει ἔνι τριπόλῳ· οὐδ δὴν εν ἄπυστος
Ζεύς, ὅς μιν κατέπεφνε βαλὼν ἀργῆτι κεραυνῷ.
ὥς δ’αὖ νῦν μοι ἄγασθε, θεοί, βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι.
τὸν μὲν ἐγὼν ἐσάωσα περ τρόπιος βεβαῶτα
οἶον, ἐπεί οἱ νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυν
Ζεὺς ἐλάσας ἐκέασσε μέσ ἐν οἴνοπι πόντῳ.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
τὸν δ’ἄρα δεῦρ’ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
τὸν μὲν ἐγ φίλεόν τε καὶ ἔτρεφον, ἠδ ἔφασκον
θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα.
ἀλλ’ ἐπεὶ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο
οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθ’ ἁλιῶσαι,
ἐρρέτω, εἴ μιν κεῖνος ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει,
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον· πέμψω δέ μιν οὔ πῃ ἔγωγε·
οὐ γάρ μοι πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,
οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.
αὐτάρ οἱ πρόφρων ὑποθήσομαι, οὐδ’ ἐπικεύσω,
ὥς κε μάλ’ ἀσκηθὴς ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·
οὕτω νῦν ἀπόπεμπε, Διὸς δ’ἐποπίζεο μῆνιν,
μή πώς τοι μετόπισθε κοτεσσάμενος χαλεπήνῃ.
ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κρατὺς ἀργεϊφόντης·
δ’ἐπ’ Ὀδυσσα μεγαλήτορα πότνια νύμφη
ι’, ἐπεὶ δὴ Ζηνὸς ἐπέκλυεν ἀγγελιάων.
τὸν δ’ἄρ’ ἐπ’ ἀκτῆς εὗρε καθήμενον· οὐδέ ποτ’ ὄσσε
δακρυόφιν τέρσοντο, κατείβετο δὲ γλυκὺς αἰὼν
νόστον ὀδυρομένῳ, ἐπεὶ οὐκέτι ἥνδανε νύμφη.
ἀλλ’ ἤτοι νύκτας μὲν αύεσκεν καὶ ἀνάγκ
ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι παρ’ οὐκ ἐθέλων ἐθελούσῃ·
ἤματα δ’ἐν πέτρῃσι καὶ ιόνεσσι καθίζων
δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη προσεφώνεε δῖα θεάων·
κάμμορε, μή μοι ἔτ’ ἐνθάδ’ ὀδύρεο, μηδέ τοι αἰὼν
φθινέτω· ἤδη γάρ σε μάλα πρόφρασσ’ ἀποπέμψω.
ἀλλ’ ἄγε δούρατα μακρ ταμὼν ἁρμόζεο χαλκ
εὐρεῖαν σχεδίην· ἀτὰρ ἴκρια πῆξαι ἐπ’ αὐτῆς
ὑψοῦ, ὥς σε φέρῃσιν ἐπ’ εροειδέα πόντον.
αὐτὰρ ἐγ σῖτον καὶ ὕδωρ καὶ οἶνον ἐρυθρὸν
ἐνθήσω μενοεικέ’, κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι,
εἵματά τ’ἀμφιέσω· πέμψω δέ τοι οὖρον ὄπισθεν,
ὥς κε μάλ’ ἀσκηθὴς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι,
αἴ κε θεοί γ’ἐθέλωσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,
οἵ μευ φέρτεροί εἰσι νοῆσαί τε κρῆναί τε.
ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ἄλλο τι δὴ σύ, θεά, τόδε μήδεαι, οὐδέ τι πομπήν,
με κέλεαι σχεδί περάαν μέγα λαῖτμα θαλάσσης,
δεινόν τ’ἀργαλέον τε· τὸ δ’οὐδ’ ἐπ νῆες ῖσαι
ὠκύποροι περόωσιν, ἀγαλλόμεναι Διὸς οὔρῳ.
οὐδ’ ἂν ἔγωγ’ έκητι σέθεν σχεδίης ἐπιβαίην,
εἰ μή μοι τλαίης γε, θεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι
μή τί μοι αὐτ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ Καλυψ δῖα θεάων,
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
δὴ ἀλιτρός γ’ἐσσ καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς,
οἷον δὴ τὸν μῦθον ἐπεφράσθης ἀγορεῦσαι.
ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθε
καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστος
ὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,
μή τί τοι αὐτ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.
ἀλλ τὰ μὲν νοέω καὶ φράσσομαι, ἅσσ’ ἂν ἐμοί περ
αὐτ μηδοίμην, ὅτε με χρει τόσον ἵκοι·
καὶ γὰρ ἐμοὶ νόος ἐστὶν ἐναίσιμος, οὐδέ μοι αὐτ
θυμὸς ἐν στήθεσσι σιδήρεος, ἀλλ’ ἐλεήμων.
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἡγήσατο δῖα θεάων
καρπαλίμως· δ’ἔπειτα μετ’ ἴχνια βαῖνε θεοῖο.
ἷξον δὲ σπεῖος γλαφυρὸν θεὸς ἠδ καὶ ἀνήρ,
καί ῥ’ὁ μὲν ἔνθα καθέζετ’ ἐπ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη
Ἑρμείας, νύμφη δ’ἐτίθει πάρα πᾶσαν ἐδωδήν,
ἔσθειν καὶ πίνειν, οἷα βροτοὶ ἄνδρες ἔδουσιν·
αὐτ δ’ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσος θείοιο,
τῇ δὲ παρ’ ἀμβροσίην δμῳαὶ καὶ νέκταρ ἔθηκαν.
οἱ δ’ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας αλλον.
αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ἐδητύος ἠδ ποτῆτος,
τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε Καλυψώ, δῖα θεάων·
διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ,
οὕτω δὴ οἶκόνδε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
αὐτίκα νῦν ἐθέλεις έναι; σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης.
εἴ γε μὲν εἰδείης σῇσι φρεσὶν ὅσσα τοι αἶσα
κήδε’ ἀναπλῆσαι, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι,
ἐνθάδε κ’αὖθι μένων σὺν ἐμοὶ τόδε δῶμα φυλάσσοις
ἀθάνατός τ’εἴης, ἱμειρόμενός περ ἰδέσθαι
σὴν ἄλοχον, τῆς τ’αἰὲν έλδεαι ἤματα πάντα.
οὐ μέν θην κείνης γε χερείων εὔχομαι εἶναι,
οὐ δέμας οὐδ φυήν, ἐπεὶ οὔ πως οὐδ οικε
θνητὰς ἀθανάτῃσι δέμας καὶ εἶδος ἐρίζειν.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
πότνα θεά, μή μοι τόδε χώεο· οἶδα καὶ αὐτὸς
πάντα μάλ’, οὕνεκα σεῖο περίφρων Πηνελόπεια
εἶδος ἀκιδνοτέρη μέγεθός τ’εἰσάντα ἰδέσθαι·
μὲν γὰρ βροτός ἐστι, σὺ δ’ἀθάνατος καὶ ἀγήρως.
ἀλλ καὶ ὣς ἐθέλω καὶ έλδομαι ἤματα πάντα
οἴκαδέ τ’ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι.
εἰ δ’αὖ τις ῥαίῃσι θεῶν ἐν οἴνοπι πόντῳ,
τλήσομαι ἐν στήθεσσιν ἔχων ταλαπενθέα θυμόν·
ἤδη γὰρ μάλα πόλλ’ ἔπαθον καὶ πόλλ’ ἐμόγησα
κύμασι καὶ πολέμῳ· μετ καὶ τόδε τοῖσι γενέσθω.
ὣς ἔφατ’, έλιος δ’ἄρ’ ἔδυ καὶ ἐπ κνέφας ἦλθεν·
ἐλθόντες δ’ἄρα τώ γε μυχ σπείους γλαφυροῖο
τερπέσθην φιλότητι, παρ’ ἀλλήλοισι μένοντες.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
αὐτίχ’ μὲν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε ἕννυτ’ Ὀδυσσεύς,
αὐτ δ’ἀργύφεον φᾶρος μέγα ἕννυτο νύμφη,
λεπτὸν καὶ χαρίεν, περ δὲ ζώνην βάλετ’ ἰξυῖ
καλὴν χρυσείην, κεφαλ δ’ἐπέθηκε καλύπτρην.
καὶ τότ’ Ὀδυσσι μεγαλήτορι μήδετο πομπήν·
δῶκε μέν οἱ πέλεκυν μέγαν, ἄρμενον ἐν παλάμῃσι,
χάλκεον, ἀμφοτέρωθεν ἀκαχμένον· αὐτὰρ ἐν αὐτ
στειλειὸν περικαλλὲς ἐλάινον, εὖ ἐναρηρός·
δῶκε δ’ἔπειτα σκέπαρνον ύξοον· ἦρχε δ’ὁδοῖο
νήσου ἐπ’ ἐσχατιήν, ὅθι δένδρεα μακρ πεφύκει,
κλήθρη τ’αἴγειρός τ’,ἐλάτη τ’ἦν οὐρανομήκης,
αὖα πάλαι, περίκηλα, τά οἱ πλώοιεν ἐλαφρῶς.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δεῖξ’, ὅθι δένδρεα μακρ πεφύκει,
μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Καλυψώ, δῖα θεάων,
αὐτὰρ τάμνετο δοῦρα· θοῶς δέ οἱ ἤνυτο ἔργον.
εἴκοσι δ’ἔκβαλε πάντα, πελέκκησεν δ’ἄρα χαλκῷ,
ξέσσε δ’ἐπισταμένως καὶ ἐπ στάθμην ἴθυνε.
τόφρα δ’ἔνεικε τέρετρα Καλυψώ, δῖα θεάων·
τέτρηνεν δ’ἄρα πάντα καὶ ἥρμοσεν ἀλλήλοισι,
γόμφοισιν δ’ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονίῃσιν ἄρασσεν.
ὅσσον τίς τ’ἔδαφος νηὸς τορνώσεται ἀνὴρ
φορτίδος εὐρείης, εἰδὼς τεκτοσυνάων,
τόσσον ἔπ’ εὐρεῖαν σχεδίην ποιήσατ’ Ὀδυσσεύς.
ἴκρια δὲ στήσας, ἀραρὼν θαμέσι σταμίνεσσι,
ποίει· ἀτὰρ μακρῇσιν ἐπηγκενίδεσσι τελεύτα.
ἐν δ’ἱστὸν ποίει καὶ ἐπίκριον ἄρμενον αὐτῷ·
πρὸς δ’ἄρα πηδάλιον ποιήσατο, ὄφρ’ ἰθύνοι.
φράξε δέ μιν ῥίπεσσι διαμπερὲς οἰσυΐνῃσι
κύματος εἶλαρ ἔμεν· πολλὴν δ’ἐπεχεύατο ὕλην.
τόφρα δὲ φάρε’ ἔνεικε Καλυψώ, δῖα θεάων,
ἱστία ποιήσασθαι· δ’εὖ τεχνήσατο καὶ τά.
ἐν δ’ὑπέρας τε κάλους τε πόδας τ’ἐνέδησεν ἐν αὐτῇ,
μοχλοῖσιν δ’ἄρα τήν γε κατείρυσεν εἰς ἅλα δῖαν.
τέτρατον ἦμαρ ην, καὶ τῷ τετέλεστο ἅπαντα·
τῷ δ’ἄρα πέμπτ πέμπ’ ἀπ νήσου δῖα Καλυψώ,
εἵματά τ’ἀμφιέσασα θυώδεα καὶ λούσασα.
ἐν δέ οἱ ἀσκὸν ἔθηκε θε μέλανος οἴνοιο
τὸν ἕτερον, ἕτερον δ’ὕδατος μέγαν, ἐν δὲ καὶ ηἴα
κωρύκῳ· ἐν δέ οἱ ὄψα τίθει μενοεικέα πολλά·
οὖρον δὲ προέηκεν ἀπήμονά τε λιαρόν τε.
γηθόσυνος δ’οὔρ πέτασ’ ἱστία δῖος Ὀδυσσεύς.
αὐτὰρ πηδαλί ἰθύνετο τεχνηέντως
ἥμενος, οὐδέ οἱ ὕπνος ἐπ βλεφάροισιν ἔπιπτε
Πληιάδας τ’ἐσορῶντι καὶ ὀψ δύοντα Βοώτην
Ἄρκτον θ’,ἣν καὶ ἄμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν,
τ’αὐτοῦ στρέφεται καί τ’Ὠρίωνα δοκεύει,
οἴη δ’ἄμμορός ἐστι λοετρῶν Ὠκεανοῖο·
τὴν γὰρ δή μιν ἄνωγε Καλυψώ, δῖα θεάων,
ποντοπορευέμεναι ἐπ’ ἀριστερ χειρὸς ἔχοντα.
ἑπτ δὲ καὶ δέκα μὲν πλέεν ἤματα ποντοπορεύων,
ὀκτωκαιδεκάτ δ’ἐφάνη ὄρεα σκιόεντα
γαίης Φαιήκων, ὅθι τ’ἄγχιστον πέλεν αὐτῷ·
εἴσατο δ’ὡς ὅτε ῥινὸν ἐν εροειδέι πόντῳ.
τὸν δ’ἐξ Αἰθιόπων ἀνιὼν κρείων ἐνοσίχθων
τηλόθεν ἐκ Σολύμων ὀρέων ἴδεν· εἴσατο γάρ οἱ
πόντον ἐπιπλείων. δ’ἐχώσατο κηρόθι μᾶλλον,
κινήσας δὲ κάρη προτ ὃν μυθήσατο θυμόν·
πόποι, μάλα δὴ μετεβούλευσαν θεοὶ ἄλλως
ἀμφ’ Ὀδυσι ἐμεῖο μετ’ Αἰθιόπεσσιν όντος,
καὶ δὴ Φαιήκων γαίης σχεδόν, ἔνθα οἱ αἶσα
ἐκφυγέειν μέγα πεῖραρ ιζύος, μιν ἱκάνει.
ἀλλ’ ἔτι μέν μίν φημι ἅδην ἐλάαν κακότητος.
ὣς εἰπὼν σύναγεν νεφέλας, ἐτάραξε δὲ πόντον
χερσ τρίαιναν ἑλών· πάσας δ’ὀρόθυνεν έλλας
παντοίων ἀνέμων, σὺν δὲ νεφέεσσι κάλυψε
γαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δ’οὐρανόθεν νύξ.
σὺν δ’Εὖρός τε Νότος τ’ἔπεσον Ζέφυρός τε δυσαὴς
καὶ Βορέης αἰθρηγενέτης, μέγα κῦμα κυλίνδων.
καὶ τότ’ Ὀδυσσος λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ,
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγ δειλός, τί νύ μοι μήκιστα γένηται;
δείδω μὴ δὴ πάντα θε νημερτέα εἶπεν,
μ’ἔφατ’ ἐν πόντῳ, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι,
ἄλγε’ ἀναπλήσειν· τάδ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.
οἵοισιν νεφέεσσι περιστέφει οὐρανὸν εὐρὺν
Ζεύς, ἐτάραξε δὲ πόντον, ἐπισπέρχουσι δ’ἄελλαι
παντοίων ἀνέμων. νῦν μοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος.
τρὶς μάκαρες Δαναοὶ καὶ τετράκις, οἳ τότ’ ὄλοντο
Τροί ἐν εὐρεί χάριν Ἀτρεΐδῃσι φέροντες.
ὡς δὴ ἔγωγ’ ὄφελον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν
ἤματι τῷ ὅτε μοι πλεῖστοι χαλκήρεα δοῦρα
Τρῶες ἐπέρριψαν περ Πηλεΐωνι θανόντι.
τῶ κ’ἔλαχον κτερέων, καί μευ κλέος ἦγον Ἀχαιοί·
νῦν δέ με λευγαλέ θανάτ εἵμαρτο ἁλῶναι.
ὣς ἄρα μιν εἰπόντ’ ἔλασεν μέγα κῦμα κατ’ ἄκρης
δεινὸν ἐπεσσύμενον, περ δὲ σχεδίην ἐλέλιξε.
τῆλε δ’ἀπ σχεδίης αὐτὸς πέσε, πηδάλιον δὲ
ἐκ χειρῶν προέηκε· μέσον δέ οἱ ἱστὸν αξε
δειν μισγομένων ἀνέμων ἐλθοῦσα θύελλα,
τηλοῦ δὲ σπεῖρον καὶ ἐπίκριον ἔμπεσε πόντῳ.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόβρυχα θῆκε πολὺν χρόνον, οὐδ δυνάσθη
αἶψα μάλ’ ἀνσχεθέειν μεγάλου ὑπ κύματος ὁρμῆς·
εἵματα γάρ ἐβάρυνε, τά οἱ πόρε δῖα Καλυψώ.
ὀψ δὲ δή ῥ’ἀνέδυ, στόματος δ’ἐξέπτυσεν ἅλμην
πικρήν, οἱ πολλ ἀπ κρατὸς κελάρυζεν.
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς σχεδίης ἐπελήθετο, τειρόμενός περ,
ἀλλ μεθορμηθεὶς ἐν κύμασιν ἐλλάβετ’ αὐτῆς,
ἐν μέσσ δ’ἐκαθῖζε τέλος θανάτου ἀλεείνων.
τὴν δ’ἐφόρει μέγα κῦμα κατ ῥόον ἔνθα καὶ ἔνθα.
ὡς δ’ὅτ’ ὀπωρινὸς Βορέης φορέῃσιν ἀκάνθας
ἂμ πεδίον, πυκιναὶ δὲ πρὸς ἀλλήλῃσιν ἔχονται,
ὣς τὴν ἂμ πέλαγος ἄνεμοι φέρον ἔνθα καὶ ἔνθα·
ἄλλοτε μέν τε Νότος Βορέ προβάλεσκε φέρεσθαι,
ἄλλοτε δ’αὖτ’ Εὖρος Ζεφύρ εἴξασκε διώκειν.
τὸν δὲ ἴδεν Κάδμου θυγάτηρ, καλλίσφυρος Ἰνώ,
Λευκοθέη, πρὶν μὲν ην βροτὸς αὐδήεσσα,
νῦν δ’ἁλὸς ἐν πελάγεσσι θεῶν ἒξ ἔμμορε τιμῆς.
ῥ’Ὀδυσῆ’ ἐλέησεν ἀλώμενον, ἄλγε’ ἔχοντα,
αἰθυί δ’ἐικυῖα ποτ ἀνεδύσατο λίμνης,
ἷζε δ’ἐπ σχεδίης καί μιν πρὸς μῦθον ειπε·
κάμμορε, τίπτε τοι ὧδε Ποσειδάων ἐνοσίχθων
ὠδύσατ’ ἐκπάγλως, ὅτι τοι κακ πολλ φυτεύει;
οὐ μὲν δή σε καταφθίσει μάλα περ μενεαίνων.
ἀλλ μάλ’ ὧδ’ ἔρξαι, δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν·
εἵματα ταῦτ’ ἀποδὺς σχεδίην ἀνέμοισι φέρεσθαι
κάλλιπ’, ἀτὰρ χείρεσσι νέων ἐπιμαίεο νόστου
γαίης Φαιήκων, ὅθι τοι μοῖρ’ ἐστὶν ἀλύξαι.
τῆ δέ, τόδε κρήδεμνον ὑπ στέρνοιο τανύσσαι
ἄμβροτον· οὐδέ τί τοι παθέειν δέος οὐδ’ ἀπολέσθαι.
αὐτὰρ ἐπὴν χείρεσσιν ἐφάψεαι ἠπείροιο,
ἂψ ἀπολυσάμενος βαλέειν εἰς οἴνοπα πόντον
πολλὸν ἀπ’ ἠπείρου, αὐτὸς δ’ἀπονόσφι τραπέσθαι.
ὣς ἄρα φωνήσασα θε κρήδεμνον ἔδωκεν,
αὐτ δ’ἂψ ἐς πόντον ἐδύσατο κυμαίνοντα
αἰθυί ικυῖα· μέλαν δέ κῦμ’ ἐκάλυψεν.
αὐτὰρ μερμήριξε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγώ, μή τίς μοι ὑφαίνῃσιν δόλον αὖτε
ἀθανάτων, ὅτε με σχεδίης ἀποβῆναι ἀνώγει.
ἀλλ μάλ’ οὔ πω πείσομ’, ἐπεὶ ἑκὰς ὀφθαλμοῖσι
γαῖαν ἐγὼν ἰδόμην, ὅθι μοι φάτο φύξιμον εἶναι.
ἀλλ μάλ’ ὧδ’ ἔρξω, δοκέει δέ μοι εἶναι ἄριστον·
ὄφρ’ ἂν μέν κεν δούρατ’ ἐν ἁρμονίῃσιν ἀρήρῃ,
τόφρ’ αὐτοῦ μενέω καὶ τλήσομαι ἄλγεα πάσχων·
αὐτὰρ ἐπὴν δή μοι σχεδίην δι κῦμα τινάξῃ,
νήξομ’, ἐπεὶ οὐ μέν τι πάρα προνοῆσαι ἄμεινον.
ος ταῦθ’ ὥρμαινε κατ φρένα καὶ κατ θυμόν,
ὦρσε δ’ἐπ μέγα κῦμα Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
δεινόν τ’ἀργαλέον τε, κατηρεφές, ἤλασε δ’αὐτόν.
ὡς δ’ἄνεμος ζαὴς ηἴων θημῶνα τινάξ
καρφαλέων· τὰ μὲν ἄρ τε διεσκέδασ’ ἄλλυδις ἄλλῃ·
ὣς τῆς δούρατα μακρ διεσκέδασ’. αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ἀμφ’ ἑν δούρατι βαῖνε, κέληθ’ ὡς ἵππον ἐλαύνων,
εἵματα δ’ἐξαπέδυνε, τά οἱ πόρε δῖα Καλυψώ.
αὐτίκα δὲ κρήδεμνον ὑπ στέρνοιο τάνυσσεν,
αὐτὸς δὲ πρηνὴς ἁλ κάππεσε, χεῖρε πετάσσας,
νηχέμεναι μεμαώς. ἴδε δὲ κρείων ἐνοσίχθων,
κινήσας δὲ κάρη προτ ὃν μυθήσατο θυμόν·
οὕτω νῦν κακ πολλ παθὼν ἀλόω κατ πόντον,
εἰς κεν ἀνθρώποισι διοτρεφέεσσι μιγήῃς.
ἀλλ’ οὐδ’ ὥς σε ολπα ὀνόσσεσθαι κακότητος.
ὣς ἄρα φωνήσας ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους,
ἵκετο δ’εἰς Αἰγάς, ὅθι οἱ κλυτ δώματ’ ασιν.
αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διὸς ἄλλ’ ἐνόησεν.
ἤτοι τῶν ἄλλων ἀνέμων κατέδησε κελεύθους,
παύσασθαι δ’ἐκέλευσε καὶ εὐνηθῆναι ἅπαντας·
ὦρσε δ’ἐπ κραιπνὸν Βορέην, πρὸ δὲ κύματ’ αξεν,
ἕως γε Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μιγείη
διογενὴς Ὀδυσεὺς θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξας.
ἔνθα δύω νύκτας δύο τ’ἤματα κύματι πηγ
πλάζετο, πολλ δέ οἱ κραδίη προτιόσσετ’ ὄλεθρον.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ υπλόκαμος τέλεσ’ ώς,
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο ἠδ γαλήνη
ἔπλετο νηνεμίη· δ’ἄρα σχεδὸν εἴσιδε γαῖαν
ὀξ μάλα προϊδών, μεγάλου ὑπ κύματος ἀρθείς.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ἀσπάσιος βίοτος παίδεσσι φανή
πατρός, ὃς ἐν νούσ κεῖται κρατέρ’ ἄλγεα πάσχων,
δηρὸν τηκόμενος, στυγερὸς δέ οἱ ἔχραε δαίμων,
ἀσπάσιον δ’ἄρα τόν γε θεοὶ κακότητος ἔλυσαν,
ὣς Ὀδυσῆ’ ἀσπαστὸν είσατο γαῖα καὶ ὕλη,
νῆχε δ’ἐπειγόμενος ποσὶν ἠπείρου ἐπιβῆναι.
ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆν ὅσσον τε γέγωνε βοήσας,
καὶ δὴ δοῦπον ἄκουσε ποτ σπιλάδεσσι θαλάσσης·
ῥόχθει γὰρ μέγα κῦμα ποτ ξερὸν ἠπείροιο
δεινὸν ἐρευγόμενον, εἴλυτο δὲ πάνθ’ ἁλὸς ἄχνῃ·
οὐ γὰρ ἔσαν λιμένες νηῶν ὄχοι, οὐδ’ ἐπιωγαί.
ἀλλ’ ἀκταὶ προβλῆτες ἔσαν σπιλάδες τε πάγοι τε·
καὶ τότ’ Ὀδυσσος λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ,
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι, ἐπεὶ δὴ γαῖαν ελπέα δῶκεν ἰδέσθαι
Ζεύς, καὶ δὴ τόδε λαῖτμα διατμήξας ἐτέλεσσα,
ἔκβασις οὔ πῃ φαίνεθ’ ἁλὸς πολιοῖο θύραζε·
ἔκτοσθεν μὲν γὰρ πάγοι ὀξέες, ἀμφ δὲ κῦμα
βέβρυχεν ῥόθιον, λισσ δ’ἀναδέδρομε πέτρη,
ἀγχιβαθὴς δὲ θάλασσα, καὶ οὔ πως ἔστι πόδεσσι
στήμεναι ἀμφοτέροισι καὶ ἐκφυγέειν κακότητα·
μή πώς μ’ἐκβαίνοντα βάλ λίθακι ποτ πέτρ
κῦμα μέγ’ ἁρπάξαν· μελέη δέ μοι ἔσσεται ὁρμή.
εἰ δέ κ’ἔτι προτέρω παρανήξομαι, ἤν που ἐφεύρω
ιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε θαλάσσης,
δείδω μή μ’ἐξαῦτις ἀναρπάξασα θύελλα
πόντον ἐπ’ ἰχθυόεντα φέρ βαρέα στενάχοντα,
έ τί μοι καὶ κῆτος ἐπισσεύ μέγα δαίμων
ἐξ ἁλός, οἷά τε πολλ τρέφει κλυτὸς Ἀμφιτρίτη·
οἶδα γάρ, ὥς μοι ὀδώδυσται κλυτὸς ἐννοσίγαιος.
ος ταῦθ’ ὥρμαινε κατ φρένα καὶ κατ θυμόν,
τόφρα δέ μιν μέγα κῦμα φέρεν τρηχεῖαν ἐπ’ ἀκτήν.
ἔνθα κ’ἀπ ῥινοὺς δρύφθη, σὺν δ’ὀστέ’ ἀράχθη,
εἰ μὴ ἐπ φρεσ θῆκε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·
ἀμφοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἐπεσσύμενος λάβε πέτρης,
τῆς ἔχετο στενάχων, εἵως μέγα κῦμα παρῆλθε.
καὶ τὸ μὲν ὣς ὑπάλυξε, παλιρρόθιον δέ μιν αὖτις
πλῆξεν ἐπεσσύμενον, τηλοῦ δέ μιν ἔμβαλε πόντῳ.
ὡς δ’ὅτε πουλύποδος θαλάμης ἐξελκομένοιο
πρὸς κοτυληδονόφιν πυκιναὶ λάιγγες ἔχονται,
ὣς τοῦ πρὸς πέτρῃσι θρασειάων ἀπ χειρῶν
ῥινοὶ ἀπέδρυφθεν· τὸν δὲ μέγα κῦμ’ ἐκάλυψεν.
ἔνθα κε δὴ δύστηνος ὑπὲρ μόρον ὤλετ’ Ὀδυσσεύς,
εἰ μὴ ἐπιφροσύνην δῶκε γλαυκῶπις Ἀθήνη.
κύματος ἐξαναδύς, τά τ’ἐρεύγεται ἤπειρόνδε,
νῆχε παρέξ, ἐς γαῖαν ὁρώμενος, εἴ που ἐφεύροι
ιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε θαλάσσης.
ἀλλ’ ὅτε δὴ ποταμοῖο κατ στόμα καλλιρόοιο
ἷξε νέων, τῇ δή οἱ είσατο χῶρος ἄριστος,
λεῖος πετράων, καὶ ἐπ σκέπας ἦν ἀνέμοιο,
ἔγνω δὲ προρέοντα καὶ εὔξατο ὃν κατ θυμόν·
κλῦθι, ἄναξ, ὅτις ἐσσί· πολύλλιστον δέ σ’ἱκάνω,
φεύγων ἐκ πόντοιο Ποσειδάωνος ἐνιπάς.
αἰδοῖος μέν τ’ἐστ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
ἀνδρῶν ὅς τις ἵκηται ἀλώμενος, ὡς καὶ ἐγ νῦν
σόν τε ῥόον σά τε γούναθ’ ἱκάνω πολλ μογήσας.
ἀλλ’ ἐλέαιρε, ἄναξ· ἱκέτης δέ τοι εὔχομαι εἶναι.
ὣς φάθ’, δ’αὐτίκα παῦσεν ὸν ῥόον, ἔσχε δὲ κῦμα,
πρόσθε δέ οἱ ποίησε γαλήνην, τὸν δ’ἐσάωσεν
ἐς ποταμοῦ προχοάς. δ’ἄρ’ ἄμφω γούνατ’ ἔκαμψε
χεῖράς τε στιβαράς. ἁλ γὰρ δέδμητο φίλον κῆρ.
ᾤδεε δὲ χρόα πάντα, θάλασσα δὲ κήκιε πολλ
ἂν στόμα τε ῥῖνάς θ’·ὁ δ’ἄρ’ ἄπνευστος καὶ ἄναυδος
κεῖτ’ ὀλιγηπελέων, κάματος δέ μιν αἰνὸς ἵκανεν.
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ἄμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη,
καὶ τότε δὴ κρήδεμνον ἀπ ο λῦσε θεοῖο.
καὶ τὸ μὲν ἐς ποταμὸν ἁλιμυρήεντα μεθῆκεν,
ἂψ δ’ἔφερεν μέγα κῦμα κατ ῥόον, αἶψα δ’ἄρ’ Ἰν
δέξατο χερσ φίλῃσιν· δ’ἐκ ποταμοῖο λιασθεὶς
σχοίν ὑπεκλίνθη, κύσε δὲ ζείδωρον ἄρουραν.
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι ἐγώ, τί πάθω; τί νύ μοι μήκιστα γένηται;
εἰ μέν κ’ἐν ποταμ δυσκηδέα νύκτα φυλάσσω,
μή μ’ἄμυδις στίβη τε κακ καὶ θῆλυς έρση
ἐξ ὀλιγηπελίης δαμάσ κεκαφηότα θυμόν·
αὔρη δ’ἐκ ποταμοῦ ψυχρ πνέει ῶθι πρό.
εἰ δέ κεν ἐς κλιτὺν ἀναβὰς καὶ δάσκιον ὕλην
θάμνοις ἐν πυκινοῖσι καταδράθω, εἴ με μεθείη
ῥῖγος καὶ κάματος, γλυκερὸς δέ μοι ὕπνος ἐπέλθῃ,
δείδω, μὴ θήρεσσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γένωμαι.
ὣς ἄρα οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι·
βῆ ῥ’ἴμεν εἰς ὕλην· τὴν δὲ σχεδὸν ὕδατος εὗρεν
ἐν περιφαινομένῳ· δοιοὺς δ’ἄρ’ ὑπήλυθε θάμνους,
ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας· μὲν φυλίης, δ’ἐλαίης.
τοὺς μὲν ἄρ’ οὔτ’ ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν έντων,
οὐδέ ποτ’ έλιος φαέθων ἀκτῖσιν ἔβαλλεν,
οὔτ’ ὄμβρος περάασκε διαμπερές· ὣς ἄρα πυκνοὶ
ἀλλήλοισιν ἔφυν ἐπαμοιβαδίς· οὓς ὑπ’ Ὀδυσσεὺς
δύσετ’. ἄφαρ δ’εὐνὴν ἐπαμήσατο χερσ φίλῃσιν
εὐρεῖαν· φύλλων γὰρ ην χύσις ἤλιθα πολλή,
ὅσσον τ’ἠ δύω τρεῖς ἄνδρας ἔρυσθαι
ὥρ χειμερίῃ, εἰ καὶ μάλα περ χαλεπαίνοι.
τὴν μὲν ἰδὼν γήθησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
ἐν δ’ἄρα μέσσ λέκτο, χύσιν δ’ἐπεχεύατο φύλλων.
ὡς δ’ὅτε τις δαλὸν σποδι ἐνέκρυψε μελαίν
ἀγροῦ ἐπ’ ἐσχατιῆς, μὴ πάρα γείτονες ἄλλοι,
σπέρμα πυρὸς σῴζων, ἵνα μή ποθεν ἄλλοθεν αὔοι,
ὣς Ὀδυσεὺς φύλλοισι καλύψατο· τῷ δ’ἄρ’ Ἀθήνη
ὕπνον ἐπ’ ὄμμασι χεῦ’, ἵνα μιν παύσειε τάχιστα
δυσπονέος καμάτοιο φίλα βλέφαρ’ ἀμφικαλύψας.