Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

έλιος δ’ἀνόρουσε, λιπὼν περικαλλέα λίμνην,
οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον, ἵν’ ἀθανάτοισι φαείνοι
καὶ θνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπ ζείδωρον ἄρουραν·
οἱ δὲ Πύλον, Νηλος υκτίμενον πτολίεθρον,
ἷξον· τοὶ δ’ἐπ θιν θαλάσσης ερ ῥέζον,
ταύρους παμμέλανας, ἐνοσίχθονι κυανοχαίτῃ.
ἐννέα δ’ἕδραι ἔσαν, πεντακόσιοι δ’ἐν ἑκάστ
ατο καὶ προύχοντο ἑκάστοθι ἐννέα ταύρους.
εὖθ’ οἱ σπλάγχνα πάσαντο, θε δ’ἐπ μηρί’ ἔκαιον,
οἱ δ’ἰθὺς κατάγοντο ἰδ’ ἱστία νηὸς ίσης
στεῖλαν είραντες, τὴν δ’ὥρμισαν, ἐκ δ’ἔβαν αὐτοί·
ἐκ δ’ἄρα Τηλέμαχος νηὸς βαῖν’, ἦρχε δ’Ἀθήνη.
τὸν προτέρη προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·
Τηλέμαχ’, οὐ μέν σε χρὴ ἔτ’ αἰδοῦς, οὐδ’ ἠβαιόν·
τοὔνεκα γὰρ καὶ πόντον ἐπέπλως, ὄφρα πύθηαι
πατρός, ὅπου κύθε γαῖα καὶ ὅν τινα πότμον ἐπέσπεν.
ἀλλ’ ἄγε νῦν ἰθὺς κίε Νέστορος ἱπποδάμοιο·
εἴδομεν ἥν τινα μῆτιν ἐν στήθεσσι κέκευθε.
λίσσεσθαι δέ μιν αὐτός, ὅπως νημερτέα εἴπῃ·
ψεῦδος δ’οὐκ ἐρέει· μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστί.
τὴν δ’αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
Μέντορ, πῶς τ’ἄρ’ ω; πῶς τ’ἂρ προσπτύξομαι αὐτόν;
οὐδέ τί πω μύθοισι πεπείρημαι πυκινοῖσιν·
αἰδὼς δ’αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·
Τηλέμαχ’, ἄλλα μὲν αὐτὸς ἐν φρεσ σῇσι νοήσεις,
ἄλλα δὲ καὶ δαίμων ὑποθήσεται· οὐ γὰρ ίω
οὔ σε θεῶν έκητι γενέσθαι τε τραφέμεν τε.
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἡγήσατο Παλλὰς Ἀθήνη
καρπαλίμως· δ’ἔπειτα μετ’ ἴχνια βαῖνε θεοῖο.
ἷξον δ’ἐς Πυλίων ἀνδρῶν ἄγυρίν τε καὶ ἕδρας,
ἔνθ’ ἄρα Νέστωρ ἧστο σὺν υἱάσιν, ἀμφ δ’ἑταῖροι
δαῖτ’ ἐντυνόμενοι κρέα τ’ὤπτων ἄλλα τ’ἔπειρον.
οἱ δ’ὡς οὖν ξείνους ἴδον, ἁθρόοι ἦλθον ἅπαντες,
χερσίν τ’ἠσπάζοντο καὶ ἑδριάασθαι ἄνωγον.
πρῶτος Νεστορίδης Πεισίστρατος ἐγγύθεν ἐλθὼν
ἀμφοτέρων ἕλε χεῖρα καὶ ἵδρυσεν παρ δαιτ
κώεσιν ἐν μαλακοῖσιν ἐπ ψαμάθοις ἁλίῃσιν
πάρ τε κασιγνήτ Θρασυμήδεϊ καὶ πατέρι ᾧ·
δῶκε δ’ἄρα σπλάγχνων μοίρας, ἐν δ’οἶνον ἔχευεν
χρυσεί δέπαϊ· δειδισκόμενος δὲ προσηύδα
Παλλάδ’ Ἀθηναίην κούρην Διὸς αἰγιόχοιο·
εὔχεο νῦν, ξεῖνε, Ποσειδάωνι ἄνακτι·
τοῦ γὰρ καὶ δαίτης ἠντήσατε δεῦρο μολόντες.
αὐτὰρ ἐπὴν σπείσῃς τε καὶ εὔξεαι, θέμις ἐστί,
δὸς καὶ τούτ ἔπειτα δέπας μελιηδέος οἴνου
σπεῖσαι, ἐπεὶ καὶ τοῦτον ίομαι ἀθανάτοισιν
εὔχεσθαι· πάντες δὲ θεῶν χατέουσ’ ἄνθρωποι.
ἀλλ νεώτερός ἐστιν, ὁμηλικίη δ’ἐμοὶ αὐτῷ·
τοὔνεκα σοὶ προτέρ δώσω χρύσειον ἄλεισον.
ὣς εἰπὼν ἐν χειρ τίθει δέπας ἡδέος οἴνου·
χαῖρε δ’Ἀθηναίη πεπνυμέν ἀνδρ δικαίῳ,
οὕνεκα οἷ προτέρ δῶκε χρύσειον ἄλεισον·
αὐτίκα δ’εὔχετο πολλ Ποσειδάωνι ἄνακτι·
κλῦθι, Ποσείδαον γαιήοχε, μηδ μεγήρῃς
ἡμῖν εὐχομένοισι τελευτῆσαι τάδε ἔργα.
Νέστορι μὲν πρώτιστα καὶ υἱάσι κῦδος ὄπαζε,
αὐτὰρ ἔπειτ’ ἄλλοισι δίδου χαρίεσσαν ἀμοιβὴν
σύμπασιν Πυλίοισιν ἀγακλειτῆς ἑκατόμβης.
δὸς δ’ἔτι Τηλέμαχον καὶ ἐμ πρήξαντα νέεσθαι,
οὕνεκα δεῦρ’ ἱκόμεσθα θο σὺν νη μελαίνῃ.
ὣς ἄρ’ ἔπειτ’ ἠρᾶτο καὶ αὐτ πάντα τελεύτα.
δῶκε δὲ Τηλεμάχ καλὸν δέπας ἀμφικύπελλον·
ὣς δ’αὔτως ἠρᾶτο Ὀδυσσος φίλος υἱός.
οἱ δ’ἐπεί ὤπτησαν κρέ’ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο,
μοίρας δασσάμενοι δαίνυντ’ ἐρικυδέα δαῖτα.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
νῦν δὴ κάλλίον ἐστι μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
ξείνους, οἱ τινές εἰσιν, ἐπεὶ τάρπησαν ἐδωδῆς.
ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρ κέλευθα;
τι κατά πρῆξιν μαψιδίως ἀλάλησθε
οἷά τε ληιστῆρες ὑπεὶρ ἅλα, τοί τ’ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι κακὸν ἀλλοδαποῖσι πέροντες;
τὸν δ’αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα
θαρσήσας· αὐτ γὰρ ἐν φρεσ θάρσος Ἀθήνη
θῆχ’, ἵνα μιν περ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο
ἠδ’ ἵνα μιν κλέος ἐσθλὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἔχῃσιν·
Νέστορ Νηληϊάδη, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν,
εἴρεαι ὁππόθεν εἰμέν· ἐγ δέ κέ τοι καταλέξω.
ἡμεῖς ἐξ Ἰθάκης ὑπονηίου εἰλήλουθμεν·
πρῆξις δ’ἥδ’ ἰδίη, οὐ δήμιος, ἣν ἀγορεύω.
πατρὸς ἐμοῦ κλέος εὐρ μετέρχομαι, ἤν που ἀκούσω,
δίου Ὀδυσσος ταλασίφρονος, ὅν ποτέ φασι
σὺν σοὶ μαρνάμενον Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξαι.
ἄλλους μὲν γὰρ πάντας, ὅσοι Τρωσὶν πολέμιξον,
πευθόμεθ’, ἧχι ἕκαστος ἀπώλετο λυγρ ὀλέθρῳ,
κείνου δ’αὖ καὶ ὄλεθρον ἀπευθέα θῆκε Κρονίων.
οὐ γάρ τις δύναται σάφα εἰπέμεν ὁππόθ’ ὄλωλεν,
εἴθ’ γ’ἐπ’ ἠπείρου δάμη ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,
εἴτε καὶ ἐν πελάγει μετ κύμασιν Ἀμφιτρίτης.
τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνομαι, αἴ κ’ἐθέλῃσθα
κείνου λυγρὸν ὄλεθρον ἐνισπεῖν, εἴ που ὄπωπας
ὀφθαλμοῖσι τεοῖσιν ἄλλου μῦθον ἄκουσας
πλαζομένου· πέρι γάρ μιν ιζυρὸν τέκε μήτηρ.
μηδέ τί μ’αἰδόμενος μειλίσσεο μηδ’ ἐλεαίρων,
ἀλλ’ εὖ μοι κατάλεξον ὃπως ἤντησας ὀπωπῆς.
λίσσομαι, εἴ ποτέ τοί τι πατὴρ ἐμός, ἐσθλὸς Ὀδυσσεύς,
ἔπος έ τι ἔργον ὑποστὰς ἐξετέλεσσε
δήμ ἔνι Τρώων, ὅθι πάσχετε πήματ’ Ἀχαιοί,
τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
φίλ’, ἐπεί μ’ἔμνησας ιζύος, ἥν ἐν ἐκείν
δήμ ἀνέτλημεν μένος ἄσχετοι υἷες Ἀχαιῶν,
ἠμέν ὅσα ξὺν νηυσίν ἐπ’ εροειδέα πόντον
πλαζόμενοι κατ ληίδ’, ὅπ ἄρξειεν Ἀχιλλεύς,
ἠδ’ ὅσα καὶ περί ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτος
μαρνάμεθ’· ἔνθα δ’ἔπειτα κατέκταθεν ὅσσοι ἄριστοι.
ἔνθα μὲν Αἴας κεῖται ἀρήιος, ἔνθα δ’Ἀχιλλεύς,
ἔνθα δὲ Πάτροκλος, θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος,
ἔνθα δ’ἐμὸς φίλος υἱός, ἅμα κρατερὸς καὶ ἀμύμων,
Ἀντίλοχος, πέρι μὲν θείειν ταχὺς ἠδ μαχητής·
ἄλλα τε πόλλ’ ἐπ τοῖς πάθομεν κακά· τίς κεν ἐκεῖνα
πάντα γε μυθήσαιτο καταθνητῶν ἀνθρώπων;
οὐδ’ εἰ πεντάετές γε καὶ ἑξάετες παραμίμνων
ἐξερέοις ὅσα κεῖθι πάθον κακ δῖοι Ἀχαιοί·
πρίν κεν ἀνιηθεὶς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκοιο.
εἰνάετες γάρ σφιν κακ ῥάπτομεν ἀμφιέποντες
παντοίοισι δόλοισι, μόγις δ’ἐτέλεσσε Κρονίων.
ἔνθ’ οὔ τίς ποτε μῆτιν ὁμοιωθήμεναι ἄντην
ἤθελ’, ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἐνίκα δῖος Ὀδυσσεὺς
παντοίοισι δόλοισι, πατὴρ τεός, εἰ ἐτεόν γε
κείνου ἔκγονός ἐσσι· σέβας μ’ἔχει εἰσορόωντα.
τοι γὰρ μῦθοί γε οικότες, οὐδέ κε φαίης
ἄνδρα νεώτερον ὧδε οικότα μυθήσασθαι.
ἔνθ’ τοι ος μὲν ἐγ καὶ δῖος Ὀδυσσεὺς
οὔτε ποτ’ εἰν ἀγορ δίχ’ ἐβάζομεν οὔτ’ ἐν βουλῇ,
ἀλλ’ ἕνα θυμὸν ἔχοντε νόω καὶ ἐπίφρονι βουλ
φραζόμεθ’ Ἀργείοισιν ὅπως ὄχ’ ἄριστα γένοιτο.
αὐτὰρ ἐπεὶ Πριάμοιο πόλιν διεπέρσαμεν αἰπήν,
βῆμεν δ’ἐν νήεσσι, θεὸς δ’ἐσκέδασσεν Ἀχαιούς,
καὶ τότε δὴ Ζεὺς λυγρὸν ἐν φρεσ μήδετο νόστον
Ἀργείοις, ἐπεὶ οὔ τι νοήμονες οὐδ δίκαιοι
πάντες ἔσαν· τῶ σφεων πολέες κακὸν οἶτον ἐπέσπον
μήνιος ἐξ ὀλοῆς γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης.
τ’ἔριν Ἀτρεΐδῃσι μετ’ ἀμφοτέροισιν ἔθηκε.
τὼ δὲ καλεσσαμένω ἀγορὴν ἐς πάντας Ἀχαιούς,
μάψ, ἀτὰρ οὐ κατ κόσμον, ἐς έλιον καταδύντα,
οἱ ἦλθον οἴν βεβαρηότες υἷες Ἀχαιῶν,
μῦθον μυθείσθην, τοῦ εἵνεκα λαὸν ἄγειραν.
ἔνθ’ τοι Μενέλαος ἀνώγει πάντας Ἀχαιοὺς
νόστου μιμνήσκεσθαι ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης,
οὐδ’ Ἀγαμέμνονι πάμπαν ήνδανε· βούλετο γάρ ῥα
λαὸν ἐρυκακέειν ῥέξαι θ’ἱερὰς ἑκατόμβας,
ὡς τὸν Ἀθηναίης δεινὸν χόλον ἐξακέσαιτο,
νήπιος, οὐδ τὸ ᾔδη, οὐ πείσεσθαι ἔμελλεν·
οὐ γάρ τ’αἶψα θεῶν τρέπεται νόος αἰέν όντων.
ὣς τὼ μὲν χαλεποῖσιν ἀμειβομένω ἐπέεσσιν
ἕστασαν· οἱ δ’ἀνόρουσαν υκνήμιδες Ἀχαιοὶ
ἠχ θεσπεσίῃ, δίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή.
νύκτα μὲν έσαμεν χαλεπ φρεσὶν ὁρμαίνοντες
ἀλλήλοις· ἐπ γὰρ Ζεὺς ἤρτυε πῆμα κακοῖο·
ῶθεν δ’οἱ μὲν νέας ἕλκομεν εἰς ἅλα δῖαν
κτήματά τ’ἐντιθέμεσθα βαθυζώνους τε γυναῖκας.
ἡμίσεες δ’ἄρα λαοὶ ἐρητύοντο μένοντες
αὖθι παρ’ Ἀτρεΐδ Ἀγαμέμνονι, ποιμένι λαῶν·
ἡμίσεες δ’ἀναβάντες ἐλαύνομεν· αἱ δὲ μάλ’ ὦκα
ἔπλεον, ἐστόρεσεν δέ θεὸς μεγακήτεα πόντον.
ἐς Τένεδον δ’ἐλθόντες ἐρέξαμεν ἱρ θεοῖσιν,
οἴκαδε έμενοι· Ζεὺς δ’οὔ πω μήδετο νόστον,
σχέτλιος, ὅς ῥ’ἔριν ὦρσε κακήν ἔπι δεύτερον αὖτις.
οἱ μὲν ἀποστρέψαντες ἔβαν νέας ἀμφιελίσσας
ἀμφ’ Ὀδυσα ἄνακτα δαΐφρονα, ποικιλομήτην,
αὖτις ἐπ’ Ἀτρεΐδ Ἀγαμέμνονι ἦρα φέροντες·
αὐτὰρ ἐγ σὺν νηυσὶν ολλέσιν, αἵ μοι ἕποντο,
φεῦγον, ἐπεὶ γίγνωσκον, ὃδ κακ μήδετο δαίμων.
φεῦγε δὲ Τυδέος υἱὸς ἀρήιος, ὦρσε δ’ἑταίρους.
ὀψ δὲ δὴ μετ νῶι κίε ξανθὸς Μενέλαος,
ἐν Λέσβ δ’ἔκιχεν δολιχὸν πλόον ὁρμαίνοντας,
καθύπερθε Χίοιο νεοίμεθα παιπαλοέσσης,
νήσου ἔπι Ψυρίης, αὐτὴν ἐπ’ ἀριστέρ’ ἔχοντες,
ὑπένερθε Χίοιο, παρ’ ἠνεμόεντα Μίμαντα.
ᾐτέομεν δὲ θεὸν φῆναι τέρας· αὐτὰρ γ’ἡμῖν
δεῖξε, καὶ ἠνώγει πέλαγος μέσον εἰς Εὔβοιαν
τέμνειν, ὄφρα τάχιστα ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν.
ὦρτο δ’ἐπ λιγὺς οὖρος ήμεναι· αἱ δὲ μάλ’ ὦκα
ἰχθυόεντα κέλευθα διέδραμον, ἐς δὲ Γεραιστὸν
ἐννύχιαι κατάγοντο· Ποσειδάωνι δὲ ταύρων
πόλλ’ ἐπ μῆρ’ ἔθεμεν, πέλαγος μέγα μετρήσαντες.
τέτρατον ἦμαρ ην, ὅτ’ ἐν Ἄργεϊ νῆας ίσας
Τυδεΐδεω ἕταροι Διομήδεος ἱπποδάμοιο
ἵστασαν· αὐτάρ ἐγώ γε Πύλονδ’ ἔχον, οὐδέ ποτ’ ἔσβη
οὖρος, ἐπεὶ δὴ πρῶτα θεὸς προέηκεν ῆναι.
ὣς ἦλθον, φίλε τέκνον, ἀπευθής, οὐδέ τι οἶδα
κείνων, οἵ τ’ἐσάωθεν Ἀχαιῶν οἵ τ’ἀπόλοντο.
ὅσσα δ’ἐν μεγάροισι καθήμενος ἡμετέροισι
πεύθομαι, θέμις ἐστί, δαήσεαι, κοὐδέ σε κεύσω.
εὖ μὲν Μυρμιδόνας φάσ’ ἐλθέμεν ἐγχεσιμώρους,
οὓς ἄγ’ Ἀχιλλος μεγαθύμου φαίδιμος υἱός,
εὖ δὲ Φιλοκτήτην, Ποιάντιον ἀγλαὸν υἱόν.
πάντας δ’Ἰδομενεὺς Κρήτην εἰσήγαγ’ ἑταίρους,
οἳ φύγον ἐκ πολέμου, πόντος δέ οἱ οὔ τιν’ ἀπηύρα.
Ἀτρεΐδην δὲ καὶ αὐτοὶ ἀκούετε, νόσφιν όντες,
ὥς τ’ἦλθ’, ὥς τ’Αἴγισθος ἐμήσατο λυγρὸν ὄλεθρον.
ἀλλ’ τοι κεῖνος μὲν ἐπισμυγερῶς ἀπέτισεν·
ὡς ἀγαθὸν καὶ παῖδα καταφθιμένοιο λιπέσθαι
ἀνδρός, ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐτίσατο πατροφονα,
Αἴγισθον δολόμητιν, οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
καὶ σὺ φίλος, μάλα γάρ σ’ὁρόω καλόν τε μέγαν τε,
ἄλκιμος ἔσσ’, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εἴπῃ.
τὸν δ’αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
Νέστορ Νηληϊάδη, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν,
καὶ λίην κεῖνος μὲν ἐτίσατο, καί οἱ Ἀχαιοὶ
οἴσουσι κλέος εὐρ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι·
αἲ γὰρ ἐμοὶ τοσσήνδε θεοὶ δύναμιν περιθεῖεν,
τίσασθαι μνηστῆρας ὑπερβασίης ἀλεγεινῆς,
οἵ τέ μοι ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωνται.
ἀλλ’ οὔ μοι τοιοῦτον ἐπέκλωσαν θεοὶ ὄλβον,
πατρί τ’ἐμ καὶ ἐμοί· νῦν δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης.
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
φίλ’, ἐπεὶ δὴ ταῦτά μ’ ἀνέμνησας καὶ ειπες,
φασ μνηστῆρας σῆς μητέρος εἵνεκα πολλοὺς
ἐν μεγάροις έκητι σέθεν κακ μηχανάασθαι·
εἰπέ μοι, ἑκὼν ὑποδάμνασαι, σέ γε λαοὶ
ἐχθαίρουσ’ ἀν δῆμον, ἐπισπόμενοι θεοῦ ὀμφῇ.
τίς δ’οἶδ’ εἴ κέ ποτέ σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθών,
γε μοῦνος ὼν καὶ σύμπαντες Ἀχαιοί;
εἰ γάρ σ’ὣς ἐθέλοι φιλέειν γλαυκῶπις Ἀθήνη,
ὡς τότ’ Ὀδυσσος περικήδετο κυδαλίμοιο
δήμ ἔνι Τρώων, ὅθι πάσχομεν ἄλγε’ Ἀχαιοί--
οὐ γάρ πω ἴδον ὧδε θεοὺς ἀναφανδ φιλεῦντας,
ὡς κείν ἀναφανδ παρίστατο Παλλὰς Ἀθήνη--
εἴ σ’οὕτως ἐθέλοι φιλέειν κήδοιτό τε θυμῷ,
τῶ κέν τις κείνων γε καὶ ἐκλελάθοιτο γάμοιο.
τὸν δ’αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
γέρον, οὔ πω τοῦτο ἔπος τελέεσθαι ίω·
λίην γὰρ μέγα εἶπες· ἄγη μ’ἔχει. οὐκ ἂν ἐμοί γε
ἐλπομένω τὰ γένοιτ’, οὐδ’ εἰ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·
Τηλέμαχε, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.
ῥεῖα θεός γ’ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι.
βουλοίμην δ’ἂν ἐγώ γε καὶ ἄλγεα πολλ μογήσας
οἴκαδέ τ’ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι,
ἐλθὼν ἀπολέσθαι ἐφέστιος, ὡς Ἀγαμέμνων
ὤλεθ’ ὑπ’ Αἰγίσθοιο δόλ καὶ ἧς ἀλόχοιο.
ἀλλ’ τοι θάνατον μὲν ὁμοίιον οὐδ θεοί περ
καὶ φίλ ἀνδρ δύνανται ἀλαλκέμεν, ὁππότε κεν δὴ
μοῖρ’ ὀλο καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο.
τὴν δ’αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
Μέντορ, μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα κηδόμενοί περ·
κείν δ’οὐκέτι νόστος ἐτήτυμος, ἀλλά οἱ ἤδη
φράσσαντ’ ἀθάνατοι θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν.
νῦν δ’ἐθέλω ἔπος ἄλλο μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
Νέστορ’, ἐπεὶ περ οἶδε δίκας ἠδ φρόνιν ἄλλων·
τρὶς γὰρ δή μίν φασιν ἀνάξασθαι γένε’ ἀνδρῶν·
ὥς τέ μοι ἀθάνατος ἰνδάλλεται εἰσοράασθαι.
Νέστορ Νηληϊάδη, σὺ δ’ἀληθὲς ἐνίσπες·
πῶς ἔθαν’ Ἀτρεΐδης εὐρ κρείων Ἀγαμέμνων;
ποῦ Μενέλαος ην; τίνα δ’αὐτ μήσατ’ ὄλεθρον
Αἴγισθος δολόμητις, ἐπεὶ κτάνε πολλὸν ἀρείω;
οὐκ Ἄργεος εν Ἀχαιικοῦ, ἀλλά πῃ ἄλλ
πλάζετ’ ἐπ’ ἀνθρώπους, δὲ θαρσήσας κατέπεφνε;
τὸν δ’ἠμείβετ’ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
τοιγὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληθέα πάντ’ ἀγορεύσω.
τοι μὲν τάδε καὐτὸς ίεαι, ὥς κεν ἐτύχθη,
εἰ ζωόν γ’Αἴγισθον ἐν μεγάροισιν ἔτετμεν
Ἀτρεΐδης Τροίηθεν ών, ξανθὸς Μενέλαος·
τῶ κέ οἱ οὐδ θανόντι χυτὴν ἐπ γαῖαν ἔχευαν,
ἀλλ’ ἄρα τόν γε κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατέδαψαν
κείμενον ἐν πεδί ἑκὰς ἄστεος, οὐδέ κέ τίς μιν
κλαῦσεν Ἀχαιιάδων· μάλα γὰρ μέγα μήσατο ἔργον.
ἡμεῖς μὲν γὰρ κεῖθι πολέας τελέοντες έθλους
ἥμεθ’· δ’εὔκηλος μυχ Ἄργεος ἱπποβότοιο
πόλλ’ Ἀγαμεμνονέην ἄλοχον θέλγεσκ’ ἐπέεσσιν.
δ’ἦ τοι τὸ πρὶν μὲν ἀναίνετο ἔργον εικὲς
δῖα Κλυταιμνήστρη· φρεσ γὰρ κέχρητ’ ἀγαθῇσι·
πὰρ δ’ἄρ’ ην καὶ οιδὸς ἀνήρ, πόλλ’ ἐπέτελλεν
Ἀτρεΐδης Τροίηνδε κιὼν ἔρυσασθαι ἄκοιτιν.
ἀλλ’ ὅτε δή μιν μοῖρα θεῶν ἐπέδησε δαμῆναι,
δὴ τότε τὸν μὲν οιδὸν ἄγων ἐς νῆσον ἐρήμην
κάλλιπεν οἰωνοῖσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσθαι,
τὴν δ’ἐθέλων ἐθέλουσαν ἀνήγαγεν ὅνδε δόμονδε.
πολλ δὲ μηρί’ ἔκηε θεῶν εροῖς ἐπ βωμοῖς,
πολλ δ’ἀγάλματ’ ἀνῆψεν, ὑφάσματά τε χρυσόν τε,
ἐκτελέσας μέγα ἔργον, οὔ ποτε ἔλπετο θυμῷ.
ἡμεῖς μὲν γὰρ ἅμα πλέομεν Τροίηθεν όντες,
Ἀτρεΐδης καὶ ἐγώ, φίλα εἰδότες ἀλλήλοισιν·
ἀλλ’ ὅτε Σούνιον ἱρὸν ἀφικόμεθ’, ἄκρον Ἀθηνέων,
ἔνθα κυβερνήτην Μενελάου Φοῖβος Ἀπόλλων
οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεφνε,
πηδάλιον μετ χερσ θεούσης νηὸς ἔχοντα,
Φρόντιν Ὀνητορίδην, ὃς ἐκαίνυτο φῦλ’ ἀνθρώπων
νῆα κυβερνῆσαι, ὁπότε σπέρχοιεν ελλαι.
ὣς μὲν ἔνθα κατέσχετ’, ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο,
ὄφρ’ ἕταρον θάπτοι καὶ ἐπ κτέρεα κτερίσειεν.
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ὼν ἐπ οἴνοπα πόντον
ἐν νηυσ γλαφυρῇσι Μαλειάων ὄρος αἰπ
ἷξε θέων, τότε δὴ στυγερὴν ὁδὸν εὐρύοπα Ζεὺς
ἐφράσατο, λιγέων δ’ἀνέμων ἐπ’ υτμένα χεῦε,
κύματά τε τροφέοντο πελώρια, ἶσα ὄρεσσιν.
ἔνθα διατμήξας τὰς μὲν Κρήτ ἐπέλασσεν,
ἧχι Κύδωνες ἔναιον αρδάνου ἀμφ ῥέεθρα.
ἔστι δέ τις λισσ αἰπεῖά τε εἰς ἅλα πέτρη
ἐσχατι Γόρτυνος ἐν εροειδέι πόντῳ·
ἔνθα Νότος μέγα κῦμα ποτ σκαιὸν ῥίον ὠθεῖ,
ἐς Φαιστόν, μικρὸς δὲ λίθος μέγα κῦμ’ ἀποέργει.
αἱ μὲν ἄρ’ ἔνθ’ ἦλθον, σπουδ δ’ἤλυξαν ὄλεθρον
ἄνδρες, ἀτὰρ νῆάς γε ποτ σπιλάδεσσιν αξαν
κύματ’· ἀτὰρ τὰς πέντε νέας κυανοπρῳρείους
Αἰγύπτ ἐπέλασσε φέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ.
ὣς μὲν ἔνθα πολὺν βίοτον καὶ χρυσὸν ἀγείρων
ἠλᾶτο ξὺν νηυσ κατ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους·
τόφρα δὲ ταῦτ’ Αἴγισθος ἐμήσατο οἴκοθι λυγρά.
ἑπτάετες δ’ἤνασσε πολυχρύσοιο Μυκήνης,
κτείνας Ἀτρεΐδην, δέδμητο δὲ λαὸς ὑπ’ αὐτῷ.
τῷ δέ οἱ ὀγδοάτ κακὸν ἤλυθε δῖος Ὀρέστης
ἂψ ἀπ’ Ἀθηνάων, κατ δ’ἔκτανε πατροφονα,
Αἴγισθον δολόμητιν, οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
τοι τὸν κτείνας δαίνυ τάφον Ἀργείοισιν
μητρός τε στυγερῆς καὶ ἀνάλκιδος Αἰγίσθοιο·
αὐτῆμαρ δέ οἱ ἦλθε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
πολλ κτήματ’ ἄγων, ὅσα οἱ νέες ἄχθος ειραν.
καὶ σύ, φίλος, μὴ δηθ δόμων ἄπο τῆλ’ ἀλάλησο,
κτήματά τε προλιπὼν ἄνδρας τ’ἐν σοῖσι δόμοισιν
οὕτω ὑπερφιάλους, μή τοι κατ πάντα φάγωσιν
κτήματα δασσάμενοι, σὺ δὲ τηϋσίην ὁδὸν ἔλθῃς.
ἀλλ’ ἐς μὲν Μενέλαον ἐγ κέλομαι καὶ ἄνωγα
ἐλθεῖν· κεῖνος γὰρ νέον ἄλλοθεν εἰλήλουθεν,
ἐκ τῶν ἀνθρώπων, ὅθεν οὐκ ἔλποιτό γε θυμ
ἐλθέμεν, ὅν τινα πρῶτον ἀποσφήλωσιν ελλαι
ἐς πέλαγος μέγα τοῖον, ὅθεν τέ περ οὐδ’ οἰωνοὶ
αὐτόετες οἰχνεῦσιν, ἐπεὶ μέγα τε δεινόν τε.
ἀλλ’ ἴθι νῦν σὺν νηί τε σῇ καὶ σοῖς ἑτάροισιν·
εἰ δ’ἐθέλεις πεζός, πάρα τοι δίφρος τε καὶ ἵπποι,
πὰρ δὲ τοι υἷες ἐμοί, οἵ τοι πομπες ἔσονται
ἐς Λακεδαίμονα δῖαν, ὅθι ξανθὸς Μενέλαος.
λίσσεσθαι δέ μιν αὐτός, ἵνα νημερτὲς ἐνίσπῃ·
ψεῦδος δ’οὐκ ἐρέει· μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστίν.
ὣς ἔφατ’, έλιος δ’ἄρ’ ἔδυ καὶ ἐπ κνέφας ἦλθε.
τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·
γέρον, τοι ταῦτα κατ μοῖραν κατέλεξας·
ἀλλ’ ἄγε τάμνετε μὲν γλώσσας, κεράασθε δὲ οἶνον,
ὄφρα Ποσειδάωνι καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν
σπείσαντες κοίτοιο μεδώμεθα· τοῖο γὰρ ὥρη.
ἤδη γὰρ φάος οἴχεθ’ ὑπ ζόφον, οὐδ οικεν·
δηθ θεῶν ἐν δαιτ θαασσέμεν, ἀλλ νέεσθαι.
ῥα Διὸς θυγάτηρ, οἱ δ’ἔκλυον αὐδησάσης.
τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπ χεῖρας ἔχευαν,
κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,
νώμησαν δ’ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσι·
γλώσσας δ’ἐν πυρ βάλλον, ἀνιστάμενοι δ’ἐπέλειβον.
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ’ἔπιον θ’,ὅσον ἤθελε θυμός,
δὴ τότ’ Ἀθηναίη καὶ Τηλέμαχος θεοειδὴς
ἄμφω έσθην κοίλην ἐπ νῆα νέεσθαι.
Νέστωρ δ’αὖ κατέρυκε καθαπτόμενος ἐπέεσσιν·
Ζεὺς τό γ’ἀλεξήσειε καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι,
ὡς ὑμεῖς παρ’ ἐμεῖο θοὴν ἐπ νῆα κίοιτε
ὥς τέ τευ παρ πάμπαν ἀνείμονος ἠδ πενιχροῦ,
οὔ τι χλαῖναι καὶ ῥήγεα πόλλ’ ἐν οἴκῳ,
οὔτ’ αὐτ μαλακῶς οὔτε ξείνοισιν ἐνεύδειν.
αὐτὰρ ἐμοὶ πάρα μὲν χλαῖναι καὶ ῥήγεα καλά.
οὔ θην δὴ τοῦδ’ ἀνδρὸς Ὀδυσσος φίλος υἱὸς
νηὸς ἐπ’ ἰκριόφιν καταλέξεται, ὄφρ’ ἂν ἐγώ γε
ζώω, ἔπειτα δὲ παῖδες ἐν μεγάροισι λίπωνται,
ξείνους ξεινίζειν, ὅς τίς κ’ἐμ δώμαθ’ ἵκηται.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·
εὖ δὴ ταῦτά γ’ἔφησθα, γέρον φίλε· σοὶ δὲ οικεν
Τηλέμαχον πείθεσθαι, ἐπεὶ πολ κάλλιον οὕτως.
ἀλλ’ οὗτος μὲν νῦν σοὶ ἅμ’ ἕψεται, ὄφρα κεν εὕδ
σοῖσιν ἐν μεγάροισιν· ἐγ δ’ἐπ νῆα μέλαιναν
εἶμ’, ἵνα θαρσύνω θ’ἑτάρους εἴπω τε ἕκαστα.
οἶος γὰρ μετ τοῖσι γεραίτερος εὔχομαι εἶναι·
οἱ δ’ἄλλοι φιλότητι νεώτεροι ἄνδρες ἕπονται,
πάντες ὁμηλικίη μεγαθύμου Τηλεμάχοιο.
ἔνθα κε λεξαίμην κοίλ παρ νη μελαίν
νῦν· ἀτὰρ ἠῶθεν μετ Καύκωνας μεγαθύμους
εἶμ’ ἔνθα χρεῖός μοι ὀφέλλεται, οὔ τι νέον γε
οὐδ’ ὀλίγον. σὺ δὲ τοῦτον, ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα,
πέμψον σὺν δίφρ τε καὶ υἱέι· δὸς δέ οἱ ἵππους,
οἵ τοι ἐλαφρότατοι θείειν καὶ κάρτος ἄριστοι.
ὣς ἄρα φωνήσασ’ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη
φήν εἰδομένη· θάμβος δ’ἕλε πάντας ἰδόντας.
θαύμαζεν δ’ὁ γεραιός, ὅπως ἴδεν ὀφθαλμοῖσιν·
Τηλεμάχου δ’ἕλε χεῖρα, ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
φίλος, οὔ σε ολπα κακὸν καὶ ἄναλκιν ἔσεσθαι,
εἰ δή τοι νέ ὧδε θεοὶ πομπες ἕπονται.
οὐ μὲν γάρ τις ὅδ’ ἄλλος Ὀλύμπια δώματ’ ἐχόντων,
ἀλλ Διὸς θυγάτηρ, κυδίστη Τριτογένεια,
τοι καὶ πατέρ’ ἐσθλὸν ἐν Ἀργείοισιν ἐτίμα.
ἀλλ ἄνασσ’ ἵληθι, δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν,
αὐτ καὶ παίδεσσι καὶ αἰδοί παρακοίτι·
σοὶ δ’αὖ ἐγ ῥέξω βοῦν ἦνιν εὐρυμέτωπον
ἀδμήτην, ἣν οὔ πω ὕπ ζυγὸν ἤγαγεν ἀνήρ·
τήν τοι ἐγ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας.
ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη.
τοῖσιν δ’ἡγεμόνευε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,
υἱάσι καὶ γαμβροῖσιν, πρὸς δώματα καλά.
ἀλλ’ ὅτε δώμαθ’ ἵκοντο ἀγακλυτ τοῖο ἄνακτος,
ἑξείης ἕζοντο κατ κλισμούς τε θρόνους τε·
τοῖς δ’ὁ γέρων ἐλθοῦσιν ἀν κρητῆρα κέρασσεν
οἴνου ἡδυπότοιο, τὸν ἑνδεκάτ ἐνιαυτ
ιξεν ταμίη καὶ ἀπ κρήδεμνον ἔλυσε·
τοῦ γέρων κρητῆρα κεράσσατο, πολλ δ’Ἀθήν
εὔχετ’ ἀποσπένδων, κούρ Διὸς αἰγιόχοιο.
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ’ἔπιον θ’,ὅσον ἤθελε θυμός,
οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος,
τὸν δ’αὐτοῦ κοίμησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,
Τηλέμαχον, φίλον υἱὸν Ὀδυσσος θείοιο,
τρητοῖς ἐν λεχέεσσιν ὑπ’ αἰθούσ ἐριδούπῳ,
πὰρ’ δ’ἄρ’ υμμελίην Πεισίστρατον, ὄρχαμον ἀνδρῶν,
ὅς οἱ ἔτ’ ίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν·
αὐτὸς δ’αὖτε καθεῦδε μυχ δόμου ὑψηλοῖο,
τῷ δ’ἄλοχος δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
ὤρνυτ’ ἄρ’ ἐξ εὐνῆφι Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,
ἐκ δ’ἐλθὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετ’ ἐπ ξεστοῖσι λίθοισιν,
οἵ οἱ ἔσαν προπάροιθε θυράων ὑψηλάων,
λευκοί, ἀποστίλβοντες ἀλείφατος· οἷς ἔπι μὲν πρὶν
Νηλεὺς ἵζεσκεν, θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος·
ἀλλ’ μὲν ἤδη κηρ δαμεὶς ϊδόσδε βεβήκει,
Νέστωρ αὖ τότ’ ἐφῖζε Γερήνιος, οὖρος Ἀχαιῶν,
σκῆπτρον ἔχων. περ δ’υἷες ολλέες ἠγερέθοντο
ἐκ θαλάμων ἐλθόντες, Ἐχέφρων τε Στρατίος τε
Περσεύς τ’Ἄρητός τε καὶ ἀντίθεος Θρασυμήδης.
τοῖσι δ’ἔπειθ’ ἕκτος Πεισίστρατος ἤλυθεν ἥρως,
πὰρ δ’ἄρα Τηλέμαχον θεοείκελον εἷσαν ἄγοντες.
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
καρπαλίμως μοι, τέκνα φίλα, κρηήνατ’ έλδωρ,
ὄφρ’ τοι πρώτιστα θεῶν ἱλάσσομ’ Ἀθήνην,
μοι ἐναργὴς ἦλθε θεοῦ ἐς δαῖτα θάλειαν.
ἀλλ’ ἄγ’ μὲν πεδίονδ’ ἐπ βοῦν, ἴτω, ὄφρα τάχιστα
ἔλθῃσιν, ἐλάσ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ·
εἷς δ’ἐπ Τηλεμάχου μεγαθύμου νῆα μέλαιναν
πάντας ὼν ἑτάρους ἀγέτω, λιπέτω δὲ δύ’ οἴους·
εἷς δ’αὖ χρυσοχόον Λαέρκεα δεῦρο κελέσθω
ἐλθεῖν, ὄφρα βοὸς χρυσὸν κέρασιν περιχεύῃ.
οἱ δ’ἄλλοι μένετ’ αὐτοῦ ολλέες, εἴπατε δ’εἴσω
δμῳῇσιν κατ δώματ’ ἀγακλυτ δαῖτα πένεσθαι,
ἕδρας τε ξύλα τ’ἀμφ καὶ ἀγλαὸν οἰσέμεν ὕδωρ.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα πάντες ἐποίπνυον. ἦλθε μὲν ἂρ βοῦς
ἐκ πεδίου, ἦλθον δὲ θοῆς παρ νηὸς ίσης
Τηλεμάχου ἕταροι μεγαλήτορος, ἦλθε δὲ χαλκεὺς
ὅπλ’ ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήια, πείρατα τέχνης,
ἄκμονά τε σφῦραν τ’ἐυποίητόν τε πυράγρην,
οἷσίν τε χρυσὸν εἰργάζετο· ἦλθε δ’Ἀθήνη
ἱρῶν ἀντιόωσα. γέρων δ’ἱππηλάτα Νέστωρ
χρυσὸν ἔδωχ’· δ’ἔπειτα βοὸς κέρασιν περίχευεν
ἀσκήσας, ἵν’ ἄγαλμα θε κεχάροιτο ἰδοῦσα.
βοῦν δ’ἀγέτην κεράων Στρατίος καὶ δῖος Ἐχέφρων.
χέρνιβα δέ σφ’Ἄρητος ἐν ἀνθεμόεντι λέβητι
ἤλυθεν ἐκ θαλάμοιο φέρων, ἑτέρ δ’ἔχεν οὐλὰς
ἐν κανέ πέλεκυν δὲ μενεπτόλεμος Θρασυμήδης
ὀξὺν ἔχων ἐν χειρ παρίστατο βοῦν ἐπικόψων.
Περσεὺς δ’ἀμνίον εἶχε· γέρων δ’ἱππηλάτα Νέστωρ
χέρνιβά τ’οὐλοχύτας τε κατήρχετο, πολλ δ’Ἀθήν
εὔχετ’ ἀπαρχόμενος, κεφαλῆς τρίχας ἐν πυρ βάλλων.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,
αὐτίκα Νέστορος υἱὸς ὑπέρθυμος Θρασυμήδης
ἤλασεν ἄγχι στάς· πέλεκυς δ’ἀπέκοψε τένοντας
αὐχενίους, λῦσεν δὲ βοὸς μένος. αἱ δ’ὀλόλυξαν
θυγατέρες τε νυοί τε καὶ αἰδοίη παράκοιτις
Νέστορος, Εὐρυδίκη, πρέσβα Κλυμένοιο θυγατρῶν.
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἀνελόντες ἀπ χθονὸς εὐρυοδείης
ἔσχον· ἀτὰρ σφάξεν Πεισίστρατος, ὄρχαμος ἀνδρῶν.
τῆς δ’ἐπεὶ ἐκ μέλαν αἷμα ῥύη, λίπε δ’ὀστέα θυμός,
αἶψ’ ἄρα μιν διέχευαν, ἄφαρ δ’ἐκ μηρία τάμνον
πάντα κατ μοῖραν, κατά τε κνίσ ἐκάλυψαν
δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ’ αὐτῶν δ’ὠμοθέτησαν.
καῖε δ’ἐπ σχίζῃς γέρων, ἐπ δ’αἴθοπα οἶνον
λεῖβε· νέοι δὲ παρ’ αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν.
αὐτὰρ ἐπεὶ κατ μῆρ’ ἐκάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,
μίστυλλόν τ’ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφ’ ὀβελοῖσιν ἔπειραν,
ὤπτων δ’ἀκροπόρους ὀβελοὺς ἐν χερσὶν ἔχοντες.
τόφρα δὲ Τηλέμαχον λοῦσεν καλ Πολυκάστη,
Νέστορος ὁπλοτάτη θυγάτηρ Νηληϊάδαο.
αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ’ ἐλαίῳ,
ἀμφ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλεν ἠδ χιτῶνα,
ἔκ ῥ’ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος·
πὰρ δ’ὅ γε Νέστορ’ ὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο, ποιμένα λαῶν.
οἱ δ’ἐπεὶ ὤπτησαν κρέ’ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο,
δαίνυνθ’ ἑζόμενοι· ἐπ δ’ἀνέρες ἐσθλοὶ ὄροντο
οἶνον οἰνοχοεῦντες ἐν χρυσέοις δεπάεσσιν.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
παῖδες ἐμοί, ἄγε Τηλεμάχ καλλίτριχας ἵππους
ζεύξαθ’ ὑφ’ ἅρματ’ ἄγοντες, ἵνα πρήσσῃσιν ὁδοῖο.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ ἐπίθοντο,
καρπαλίμως δ’ἔζευξαν ὑφ’ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους.
ἐν δὲ γυν ταμίη σῖτον καὶ οἶνον ἔθηκεν
ὄψα τε, οἷα ἔδουσι διοτρεφέες βασιλες.
ἂν δ’ἄρα Τηλέμαχος περικαλλέα βήσετο δίφρον·
πὰρ δ’ἄρα Νεστορίδης Πεισίστρατος, ὄρχαμος ἀνδρῶν,
ἐς δίφρον τ’ἀνέβαινε καὶ ἡνία λάζετο χερσί,
μάστιξεν δ’ἐλάαν, τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην
ἐς πεδίον, λιπέτην δὲ Πύλου αἰπ πτολίεθρον.
οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγὸν ἀμφὶς ἔχοντες.
δύσετό τ’ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί,
ἐς Φηρὰς δ’ἵκοντο Διοκλος ποτ δῶμα,
υἱέος Ὀρτιλόχοιο, τὸν Ἀλφειὸς τέκε παῖδα.
ἔνθα δὲ νύκτ’ εσαν, δὲ τοῖς πὰρ ξείνια θῆκεν.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
ἵππους τε ζεύγνυντ’ ἀνά θ’ἅρματα ποικίλ’ ἔβαινον·
ἐκ δ’ἔλασαν προθύροιο καὶ αἰθούσης ἐριδούπου·
μάστιξεν δ’ἐλάαν, τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην.
ἷξον δ’ἐς πεδίον πυρηφόρον, ἔνθα δ’ἔπειτα
ἦνον ὁδόν· τοῖον γὰρ ὑπέκφερον ὠκέες ἵπποι.
δύσετό τ’ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί.