Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

αὐτὰρ γυμνώθη ῥακέων πολύμητις Ὀδυσσεύς,
ἆλτο δ’ἐπ μέγαν οὐδόν, ἔχων βιὸν ἠδ φαρέτρην
ῶν ἐμπλείην, ταχέας δ’ἐκχεύατ’ ϊστοὺς
αὐτοῦ πρόσθε ποδῶν, μετ δὲ μνηστῆρσιν ειπεν·
οὗτος μὲν δὴ εθλος άατος ἐκτετέλεσται·
νῦν αὖτε σκοπὸν ἄλλον, ὃν οὔ πώ τις βάλεν ἀνήρ,
εἴσομαι, αἴ κε τύχωμι, πόρ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων.
καὶ ἐπ’ Ἀντινό ἰθύνετο πικρὸν ϊστόν.
ἤτοι καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε,
χρύσεον ἄμφωτον, καὶ δὴ μετ χερσὶν ἐνώμα,
ὄφρα πίοι οἴνοιο· φόνος δέ οἱ οὐκ ἐν θυμ
μέμβλετο· τίς κ’οἴοιτο μετ’ ἀνδράσι δαιτυμόνεσσι
μοῦνον ἐν πλεόνεσσι, καὶ εἰ μάλα καρτερὸς εἴη,
οἷ τεύξειν θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα μέλαιναν;
τὸν δ’Ὀδυσεὺς κατ λαιμὸν ἐπισχόμενος βάλεν ῷ,
ἀντ
ἐκλίνθη δ’ἑτέρωσε, δέπας δέ οἱ ἔκπεσε χειρὸς
βλημένου, αὐτίκα δ’αὐλὸς ἀν ῥῖνας παχὺς ἦλθεν
αἵματος ἀνδρομέοιο· θοῶς δ’ἀπ εἷο τράπεζαν
ὧσε ποδ πλήξας, ἀπ δ’εἴδατα χεῦεν ἔραζε·
σῖτός τε κρέα τ’ὀπτ φορύνετο. τοὶ δ’ὁμάδησαν
μνηστῆρες κατ δώμαθ’, ὅπως ἴδον ἄνδρα πεσόντα,
ἐκ δὲ θρόνων ἀνόρουσαν ὀρινθέντες κατ δῶμα,
πάντοσε παπταίνοντες ϋδμήτους ποτ τοίχους·
οὐδέ που ἀσπὶς ην οὐδ’ ἄλκιμον ἔγχος ἑλέσθαι.
νείκειον δ’Ὀδυσα χολωτοῖσιν ἐπέεσσι·
ξεῖνε, κακῶς ἀνδρῶν τοξάζεαι· οὐκέτ’ έθλων
ἄλλων ἀντιάσεις· νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος.
καὶ γὰρ δὴ νῦν φῶτα κατέκτανες ὃς μέγ’ ἄριστος
κούρων εἰν Ἰθάκῃ· τῶ σ’ἐνθάδε γῦπες ἔδονται.
ἴσκεν ἕκαστος ἀνήρ, ἐπεὶ φάσαν οὐκ ἐθέλοντα
ἄνδρα κατακτεῖναι· τὸ δὲ νήπιοι οὐκ ἐνόησαν,
ὡς δή σφιν καὶ πᾶσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπτο.
τοὺς δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
κύνες, οὔ μ’ἔτ’ ἐφάσκεθ’ ὑπότροπον οἴκαδ’ ἱκέσθαι
δήμου ἄπο Τρώων, ὅτι μοι κατεκείρετε οἶκον,
δμῳῇσίν τε γυναιξ παρευνάζεσθε βιαίως,
αὐτοῦ τε ζώοντος ὑπεμνάασθε γυναῖκα,
οὔτε θεοὺς δείσαντες, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,
οὔτε τιν’ ἀνθρώπων νέμεσιν κατόπισθεν ἔσεσθαι·
νῦν ὑμῖν καὶ πᾶσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπται.
ὣς φάτο, τοὺς δ’ἄρα πάντας ὑπ χλωρὸν δέος εἷλε·
πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.
Εὐρύμαχος δέ μιν οἶος ἀμειβόμενος προσέειπεν·
εἰ μὲν δὴ Ὀδυσεὺς Ἰθακήσιος εἰλήλουθας,
ταῦτα μὲν αἴσιμα εἶπες, ὅσα ῥέζεσκον Ἀχαιοί,
πολλ μὲν ἐν μεγάροισιν ἀτάσθαλα, πολλ δ’ἐπ’ ἀγροῦ.
ἀλλ’ μὲν ἤδη κεῖται ὃς αἴτιος ἔπλετο πάντων,
Ἀντίνοος· οὗτος γὰρ ἐπίηλεν τάδε ἔργα,
οὔ τι γάμου τόσσον κεχρημένος οὐδ χατίζων,
ἀλλ’ ἄλλα φρονέων, τά οἱ οὐκ ἐτέλεσσε Κρονίων,
ὄφρ’ Ἰθάκης κατ δῆμον ϋκτιμένης βασιλεύοι
αὐτός, ἀτὰρ σὸν παῖδα κατακτείνειε λοχήσας.
νῦν δ’ὁ μὲν ἐν μοίρ πέφαται, σὺ δὲ φείδεο λαῶν
σῶν· ἀτὰρ ἄμμες ὄπισθεν ἀρεσσάμενοι κατ δῆμον,
ὅσσα τοι ἐκπέποται καὶ ἐδήδοται ἐν μεγάροισι,
τιμὴν ἀμφὶς ἄγοντες εικοσάβοιον ἕκαστος,
χαλκόν τε χρυσόν τ’ἀποδώσομεν, εἰς κε σὸν κῆρ
ανθῇ· πρὶν δ’οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι.
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Εὐρύμαχ’, οὐδ’ εἴ μοι πατρώϊα πάντ’ ἀποδοῖτε,
ὅσσα τε νῦν ὔμμ’ ἐστ καὶ εἴ ποθεν ἄλλ’ ἐπιθεῖτε,
οὐδέ κεν ὣς ἔτι χεῖρας ἐμὰς λήξαιμι φόνοιο
πρὶν πᾶσαν μνηστῆρας ὑπερβασίην ἀποτῖσαι.
νῦν ὑμῖν παράκειται ἐναντίον μάχεσθαι
φεύγειν, ὅς κεν θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξῃ·
ἀλλά τιν’ οὐ φεύξεσθαι ΐομαι αἰπὺν ὄλεθρον.
ὣς φάτο, τῶν δ’αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ.
τοῖσιν δ’Εὐρύμαχος μετεφώνεε δεύτερον αὖτις·
φίλοι, οὐ γὰρ σχήσει ἀνὴρ ὅδε χεῖρας άπτους,
ἀλλ’ ἐπεὶ ἔλλαβε τόξον ΰξοον ἠδ φαρέτρην,
οὐδοῦ ἄπο ξεστοῦ τοξάσσεται, εἰς κε πάντας
ἄμμε κατακτείνῃ· ἀλλ μνησώμεθα χάρμης.
φάσγανά τε σπάσσασθε καὶ ἀντίσχεσθε τραπέζας
ῶν ὠκυμόρων· ἐπ δ’αὐτ πάντες ἔχωμεν
ἀθρόοι, εἴ κέ μιν οὐδοῦ ἀπώσομεν ἠδ θυράων,
ἔλθωμεν δ’ἀν ἄστυ, βο δ’ὤκιστα γένηται·
τῶ κε τάχ’ οὗτος ἀνὴρ νῦν ὕστατα τοξάσσαιτο.
ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξ
χάλκεον, ἀμφοτέρωθεν ἀκαχμένον, ἆλτο δ’ἐπ’ αὐτ
σμερδαλέα άχων· δ’ἁμαρτ δῖος Ὀδυσσεὺς
ὸν ἀποπροίει, βάλε δὲ στῆθος παρ μαζόν,
ἐν δέ οἱ ἥπατι πῆξε θοὸν βέλος· ἐκ δ’ἄρα χειρὸς
φάσγανον ἧκε χαμᾶζε, περιρρηδὴς δὲ τραπέζ
κάππεσεν ἰδνωθείς, ἀπ δ’εἴδατα χεῦεν ἔραζε
καὶ δέπας ἀμφικύπελλον· δὲ χθόνα τύπτε μετώπ
θυμ ἀνιάζων, ποσ δὲ θρόνον ἀμφοτέροισι
λακτίζων ἐτίνασσε· κατ’ ὀφθαλμῶν δ’ἔχυτ’ ἀχλύς.
Ἀμφίνομος δ’Ὀδυσος είσατο κυδαλίμοιο
ἀντίος ΐξας, εἴρυτο δὲ φάσγανον ὀξύ,
εἴ πώς οἱ εἴξειε θυράων. ἀλλ’ ἄρα μιν φθῆ
Τηλέμαχος κατόπισθε βαλὼν χαλκήρεϊ δουρ
ὤμων μεσσηγύς, δι δὲ στήθεσφιν ἔλασσε·
δούπησεν δὲ πεσών, χθόνα δ’ἤλασε παντ μετώπῳ.
Τηλέμαχος δ’ἀπόρουσε, λιπὼν δολιχόσκιον ἔγχος
αὐτοῦ ἐν Ἀμφινόμῳ· περ γὰρ δίε μή τις Ἀχαιῶν
ἔγχος ἀνελκόμενον δολιχόσκιον ἐλάσειε
φασγ
βῆ δὲ θέειν, μάλα δ’ὧκα φίλον πατέρ’ εἰσαφίκανεν,
ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
πάτερ, ἤδη τοι σάκος οἴσω καὶ δύο δοῦρε
καὶ κυνέην πάγχαλκον, ἐπ κροτάφοις ἀραρυῖαν
αὐτός τ’ἀμφιβαλεῦμαι ών, δώσω δὲ συβώτ
καὶ τῷ βουκόλ ἄλλα· τετευχῆσθαι γὰρ ἄμεινον.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
οἶσε θέων, εἵως μοι ἀμύνεσθαι πάρ’ ϊστοί,
μή μ’ἀποκινήσωσι θυράων μοῦνον όντα.
ὣς φάτο, Τηλέμαχος δὲ φίλ ἐπεπείθετο πατρί,
βῆ δ’ἴμεναι θάλαμόνδ’, ὅθι οἱ κλυτ τεύχεα κεῖτο.
ἔνθεν τέσσαρα μὲν σάκε’ εἵλετο, δούρατα δ’ὀκτ
καὶ πίσυρας κυνέας χαλκήρεας ἱπποδασείας·
βῆ δὲ φέρων, μάλα δ’ὧκα φίλον πατέρ’ εἰσαφίκανεν,
αὐτὸς δὲ πρώτιστα περ χρο δύσετο χαλκόν·
ὣς δ’αὔτως τὼ δμῶε δυέσθην τεύχεα καλά,
ἔσταν δ’ἀμφ’ Ὀδυσα δαΐφρονα ποικιλομήτην.
αὐτὰρ γ’,ὄφρα μὲν αὐτ ἀμύνεσθαι ἔσαν οί.
τόφρα μνηστήρων ἕνα γ’αἰεὶ ἐν οἴκ
βάλλε τιτυσκόμενος· τοὶ δ’ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον.
αὐτὰρ ἐπεὶ λίπον οὶ ϊστεύοντα ἄνακτα,
τόξον μὲν πρὸς σταθμὸν ϋσταθέος μεγάροιο
ἔκλιν’ ἑστάμεναι, πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα,
αὐτὸς δ’ἀμφ’ ὤμοισι σάκος θέτο τετραθέλυμνον,
κρατ δ’ἐπ’ ἰφθίμ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκεν,
ἵππουριν, δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν·
εἵλετο δ’ἄλκιμα δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷ.
ὀρσοθύρη δέ τις ἔσκεν ϋδμήτ ἐν τοίχῳ,
ἀκρότατον δὲ παρ’ οὐδὸν ϋσταθέος μεγάροιο
ἦν ὁδὸς ἐς λαύρην, σανίδες δ’ἔχον εὖ ἀραρυῖαι.
τὴν Ὀδυσεὺς φράζεσθαι ἀνώγει δῖον ὑφορβὸν
ἑσταότ’ ἄγχ’ αὐτῆς· μία δ’οἴη γίνετ’ ἐφορμή.
τοῖς δ’Ἀγέλεως μετέειπεν, ἔπος πάντεσσι πιφαύσκων·
φίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἀν’ ὀρσοθύρην ἀναβαίη
καὶ εἴποι λαοῖσι, βο δ’ὤκιστα γένοιτο;
τῶ κε τάχ’ οὗτος ἀνὴρ νῦν ὕστατα τοξάσσαιτο.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε Μελάνθιος, αἰπόλος αἰγῶν·
οὔ πως ἔστ’, Ἀγέλαε διοτρεφές· ἄγχι γὰρ αἰνῶς
αὐλῆς καλ θύρετρα καὶ ἀργαλέον στόμα λαύρης·
καί χ’εἷς πάντας ἐρύκοι ἀνήρ, ὅς τ’ἄλκιμος εἴη.
ἀλλ’ ἄγεθ’, ὑμῖν τεύχε’ ἐνείκω θωρηχθῆναι
ἐκ θαλάμου· ἔνδον γάρ, ΐομαι, οὐδέ πῃ ἄλλ
τεύχεα κατθέσθην Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱός.
ὣς εἰπὼν ἀνέβαινε Μελάνθιος, αἰπόλος αἰγῶν,
ἐς θαλάμους Ὀδυσος ἀν ῥῶγας μεγάροιο.
ἔνθεν δώδεκα μὲν σάκε’ ἔξελε, τόσσα δὲ δοῦρα
καὶ τόσσας κυνέας χαλκήρεας ἱπποδασείας·
βῆ δ’ἴμεναι, μάλα δ’ὧκα φέρων μνηστῆρσιν ἔδωκε.
καὶ τότ’ Ὀδυσσος λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ,
ὡς περιβαλλομένους ἴδε τεύχεα χερσί τε δοῦρα
μακρ τινάσσοντας· μέγα δ’αὐτ φαίνετο ἔργον.
αἶψα δὲ Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
Τηλέμαχ’, μάλα δή τις ἐν μεγάροισι γυναικῶν
νῶϊν ἐποτρύνει πόλεμον κακὸν Μελανθεύς.
τὸν δ’αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
πάτερ, αὐτὸς ἐγ τόδε γ’ἤμβροτον οὐδέ τις ἄλλος
αἴτιος ὃς θαλάμοιο θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν
κάλλιπον ἀγκλίνας· τῶν δὲ σκοπὸς εν ἀμείνων.
ἀλλ’ ἴθι, δῖ’ Εὔμαιε, θύρην ἐπίθες θαλάμοιο
καὶ φράσαι εἴ τις ἄρ’ ἐστ γυναικῶν τάδε ῥέζει,
υἱὸς Δολίοιο, Μελανθεύς, τόν περ ΐω.
ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
βῆ δ’αὖτις θάλαμόνδε Μελάνθιος, αἰπόλος αἰγῶν,
οἴσων τεύχεα καλά. νόησε δὲ δῖος ὑφορβός,
αἶψα δ’Ὀδυσσα προσεφώνεεν ἐγγὺς όντα·
διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ,
κεῖνος δ’αὖτ’ ΐδηλος ἀνήρ, ὃν ϊόμεθ’ αὐτοί,
ἔρχεται ἐς θάλαμον· σὺ δέ μοι νημερτὲς ἐνίσπες,
μιν ἀποκτείνω, αἴ κε κρείσσων γε γένωμαι,
ε σοὶ ἐνθάδ’ ἄγω, ἵν’ ὑπερβασίας ἀποτίσ
πολλάς, ὅσσας οὗτος ἐμήσατο σῷ ἐν οἴκῳ.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
ἤτοι ἐγ καὶ Τηλέμαχος μνηστῆρας ἀγαυοὺς
σχήσομεν ἔντοσθεν μεγάρων, μάλα περ μεμαῶτας.
σφῶϊ δ’ἀποστρέψαντε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν
ἐς θάλαμον βαλέειν, σανίδας δ’ἐκδῆσαι ὄπισθεν,
σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε
κίον’ ἀν’ ὑψηλὴν ἐρύσαι πελάσαι τε δοκοῖσιν,
ὥς κεν δηθ ζωὸς ὼν χαλέπ’ ἄλγεα πάσχῃ·
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ ἐπίθοντο,
βὰν δ’ἴμεν ἐς θάλαμον, λαθέτην δέ μιν ἔνδον όντα.
ἤτοι μὲν θαλάμοιο μυχὸν κάτα τεύχε’ ἐρεύνα,
τὼ δ’ἔσταν ἑκάτερθε παρ σταθμοῖσι μένοντε.
εὖθ’ ὑπὲρ οὐδὸν ἔβαινε Μελάνθιος, αἰπόλος αἰγῶν,
τῇ ἑτέρ μὲν χειρ φέρων καλὴν τρυφάλειαν,
τῇ δ’ἑτέρ σάκος εὐρ γέρον, πεπαλαγμένον ἄζῃ,
Λαέρτεω ἥρωος, κουρίζων φορέεσκε·
δὴ τότε γ’ἤδη κεῖτο, ῥαφαὶ δ’ἐλέλυντο ἱμάντων·
τὼ δ’ἄρ’ ἐπαΐξανθ’ ἑλέτην ἔρυσάν τέ μιν εἴσω
κουρίξ, ἐν δαπέδ δὲ χαμαὶ βάλον ἀχνύμενον κῆρ,
σὺν δὲ πόδας χεῖράς τε δέον θυμαλγέϊ δεσμ
εὖ μάλ’ ἀποστρέψαντε διαμπερές, ὡς ἐκέλευσεν
υἱὸς Λαέρταο, πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·
σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε
κίον’ ἀν’ ὑψηλὴν ἔρυσαν πέλασάν τε δοκοῖσι.
τὸν δ’ἐπικερτομέων προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα·
νῦν μὲν δὴ μάλα πάγχυ, Μελάνθιε, νύκτα φυλάξεις,
εὐν ἔνι μαλακ καταλέγμενος, ὥς σε οικεν·
οὐδέ σέ γ’ἠριγένεια παρ’ Ὠκεανοῖο ῥοάων
λήσει ἐπερχομένη χρυσόθρονος, ἡνίκ’ ἀγινεῖς
αἶγας μνηστήρεσσι δόμον κάτα δαῖτα πένεσθαι.
ὣς μὲν αὖθι λέλειπτο, ταθεὶς ὀλο ἐν δεσμῷ·
τὼ δ’ἐς τεύχεα δύντε, θύρην ἐπιθέντε φαεινήν,
βήτην εἰς Ὀδυσα δαΐφρονα, ποικιλομήτην.
ἔνθα μένος πνείοντες ἐφέστασαν, οἱ μὲν ἐπ’ οὐδοῦ
τέσσαρες, οἱ δ’ἔντοσθε δόμων πολέες τε καὶ ἐσθλοί.
τοῖσι δ’ἐπ’ ἀγχίμολον θυγάτηρ Διὸς ἦλθεν Ἀθήνη,
Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδ καὶ αὐδήν.
τὴν δ’Ὀδυσεὺς γήθησεν ἰδὼν καὶ μῦθον ειπε·
Μέντορ, ἄμυνον ἀρήν, μνῆσαι δ’ἑτάροιο φίλοιο,
ὅς σ’ἀγαθ ῥέζεσκον· ὁμηλικίη δέ μοί ἐσσι.
ὣς φάτ’, ϊόμενος λαοσσόον ἔμμεν Ἀθήνην.
μνηστῆρες δ’ἑτέρωθεν ὁμόκλεον ἐν μεγάροισι·
πρῶτος τήν γ’ἐνένιπε Δαμαστορίδης Ἀγέλαος·
Μέντορ, μή σ’ἐπέεσσι παραιπεπίθῃσιν Ὀδυσσεὺς
μνηστήρεσσι μάχεσθαι, ἀμυνέμεναι δέ οἱ αὐτῷ.
ὦδε γὰρ ἡμέτερόν γε νόον τελέεσθαι ΐω·
ὁππότε κεν τούτους κτέωμεν, πατέρ’ ἠδ καὶ υἱόν,
ἐν δὲ σὺ τοῖσιν ἔπειτα πεφήσεαι, οἷα μενοινᾷς
ἔρδειν ἐν μεγάροις· σῷ δ’αὐτοῦ κράατι τίσεις.
αὐτὰρ ἐπὴν ὑμέων γε βίας ἀφελώμεθα χαλκῷ,
κτήμαθ’ ὁπόσσα τοί ἐστι, τά τ’ἔνδοθι καὶ τὰ θύρηφι,
τοῖσιν Ὀδυσσος μεταμίξομεν· οὐδέ τοι υἷας
ζώειν ἐν μεγάροισιν άσομεν, οὐδέ θύγατρας
οὐδ’ ἄλοχον κεδνὴν Ἰθάκης κατ ἄστυ πολεύειν.
ὣς φάτ’, Ἀθηναίη δὲ χολώσατο κηρόθι μᾶλλον,
νείκεσσεν δ’Ὀδυσα χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν·
οὐκέτι σοί γ’,Ὀδυσεῦ, μένος ἔμπεδον οὐδέ τις ἀλκή
οἵη ὅτ’ ἀμφ’ Ἑλέν λευκωλέν εὐπατερείῃ,
εἰνάετες Τρώεσσιν ἐμάρναο νωλεμὲς αἰεί,
πολλοὺς δ’ἄνδρας ἔπεφνες ἐν αἰν δηϊοτῆτι,
σῇ δ’ἥλω βουλ Πριάμου πόλις εὐρυάγυια.
πῶς δὴ νῦν, ὅτε σόν γε δόμον καὶ κτήμαθ’ ἱκάνεις,
ἄντα μνηστήρων ὀλοφύρεαι ἄλκιμος εἶναι;
ἀλλ’ ἄγε δεῦρο, πέπον, παρ’ ἔμ’ ἵστασο καὶ ἴδε ἔργον,
ὄφρ’ εἰδῇς οἷός τοι ἐν ἀνδράσι δυσμενέεσσι
Μέντωρ Ἀλκιμίδης εὐεργεσίας ἀποτίνειν.
ῥα, καὶ οὔ πω πάγχυ δίδου ἑτεραλκέα νίκην,
ἀλλ’ ἔτ’ ἄρα σθένεός τε καὶ ἀλκῆς πειρήτιζεν
ἠμὲν Ὀδυσσος ἠδ’ υἱοῦ κυδαλίμοιο.
αὐτ δ’αἰθαλόεντος ἀν μεγάροιο μέλαθρον
ἕζετ’ ἀναΐξασα, χελιδόνι εἰκέλη ἄντην.
μνηστῆρας δ’ὤτρυνε Δαμαστορίδης Ἀγέλαος,
Εὐρύνομός τε καὶ Ἀμφιμέδων Δημοπτόλεμός τε,
Πείσανδρός τε Πολυκτορίδης Πόλυβός τε δαΐφρων·
οἱ γὰρ μνηστήρων ἀρετ ἔσαν ἔξοχ’ ἄριστοι,
ὅσσοι ἔτ’ ἔζωον περί τε ψυχέων ἐμάχοντο·
τοὺς δ’ἤδη ἐδάμασσε βιὸς καὶ ταρφέες οί.
τοῖς δ’Ἀγέλεως μετέειπεν, ἔπος πάντεσσι πιφαύσκων·
φίλοι, ἤδη σχήσει ἀνὴρ ὅδε χεῖρας άπτους·
καὶ δή οἱ Μέντωρ μὲν ἔβη κεν εὔγματα εἰπών,
οἱ δ’οἶοι λείπονται ἐπ πρώτῃσι θύρῃσι.
τῶ νῦν μὴ ἅμα πάντες ἐφίετε δούρατα μακρά,
ἀλλ’ ἄγεθ’ οἱ ἓξ πρῶτον ἀκοντίσατ’, αἴ κέ ποθι Ζεὺς
δώ Ὀδυσσα βλῆσθαι καὶ κῦδος ἀρέσθαι.
τῶν δ’ἄλλων οὐ κῆδος, ἐπὴν οὗτός γε πέσῃσιν.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα πάντες ἀκόντισαν ὡς ἐκέλευεν,
έμενοι· τὰ δὲ πάντα ἐτώσια θῆκεν Ἀθήνη,
τῶν ἄλλος μὲν σταθμὸν ϋσταθέος μεγάροιο
βεβλήκει, ἄλλος δὲ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν·
ἄλλου δ’ἐν τοίχ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δούρατ’ ἀλεύαντο μνηστήρων,
τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·
φίλοι, ἤδη μέν κεν ἐγὼν εἴποιμι καὶ ἄμμι
μνηστήρων ἐς ὅμιλον ἀκοντίσαι, οἳ μεμάασιν
ἡμέας ἐξεναρίξαι ἐπ προτέροισι κακοῖσιν.
ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ἄρα πάντες ἀκόντισαν ὀξέα δοῦρα
ἄντα τιτυσκόμενοι· Δημοπτόλεμον μὲν Ὀδυσσεύς,
Εὐρυάδην δ’ἄρα Τηλέμαχος, Ἔλατον δὲ συβώτης,
Πείσανδρον δ’ἄρ’ ἔπεφνε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ.
οἱ μὲν ἔπειθ’ ἅμα πάντες ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας,
μνηστῆρες δ’ἀνεχώρησαν μεγάροιο μυχόνδε·
τοὶ δ’ἄρ’ ἐπήϊξαν, νεκύων δ’ἐξ ἔγχε’ ἕλοντο.
αὖτις δὲ μνηστῆρες ἀκόντισαν ὀξέα δοῦρα
έμενοι· τὰ δὲ πολλ ἐτώσια θῆκεν Ἀθήνη.
τῶν ἄλλος μὲν σταθμὸν ϋσταθέος μεγάροιο
βεβλήκει, ἄλλος δὲ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν·
ἄλλου δ’ἐν τοίχ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.
Ἀμφιμέδων δ’ἄρα Τηλέμαχον βάλε χεῖρ’ ἐπ καρπ
λίγδην, ἄκρον δὲ ῥινὸν δηλήσατο χαλκός.
Κτήσιππος δ’Εὔμαιον ὑπὲρ σάκος ἔγχεϊ μακρ
ὧμον ἐπέγραψεν· τὸ δ’ὑπέρπτατο, πῖπτε δ’ἔραζε.
τοὶ δ’αὖτ’ ἀμφ’ Ὀδυσα δαΐφρονα ποικιλομήτην,
μνηστήρων ἐς ὅμιλον ἀκόντισαν ὀξέα δοῦρα.
ἔνθ’ αὖτ’ Εὐρυδάμαντα βάλε πτολίπορθος Ὀδυσσεύς,
Ἀμφιμέδοντα δὲ Τηλέμαχος, Πόλυβον δὲ συβώτης·
Κτήσιππον δ’ἄρ’ ἔπειτα βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνὴρ
βεβλήκει πρὸς στῆθος, ἐπευχόμενος δὲ προσηύδα·
Πολυθερσεΐδη φιλοκέρτομε, μή ποτε πάμπαν
εἴκων ἀφραδίῃς μέγα εἰπεῖν, ἀλλ θεοῖσι
μῦθον ἐπιτρέψαι, ἐπεὶ πολ φέρτεροί εἰσι.
τοῦτό τοι ἀντ ποδὸς ξεινήϊον, ὅν ποτ’ ἔδωκας
ἀντιθέ Ὀδυσϊ δόμον κάτ’ ἀλητεύοντι.
ῥα βοῶν ἑλίκων ἐπιβουκόλος· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
οὖτα Δαμαστορίδην αὐτοσχεδὸν ἔγχεϊ μακρῷ.
Τηλέμαχος δ’Εὐηνορίδην Λειώκριτον οὖτα
δουρ μέσον κενεῶνα, διαπρ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν·
ἤριπε δὲ πρηνής, χθόνα δ’ἤλασε παντ μετώπῳ.
δὴ τότ’ Ἀθηναίη φθισίμβροτον αἰγίδ’ ἀνέσχεν
ὑψόθεν ἐξ ὀροφῆς· τῶν δὲ φρένες ἐπτοίηθεν.
οἱ δ’ἐφέβοντο κατ μέγαρον βόες ὣς ἀγελαῖαι·
τὰς μέν τ’αἰόλος οἶστρος ἐφορμηθεὶς ἐδόνησεν
ὥρ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τ’ἤματα μακρ πέλονται.
οἱ δ’ὥς τ’αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες ἀγκυλοχεῖλαι,
ἐξ ὀρέων ἐλθόντες ἐπ’ ὀρνίθεσσι θόρωσι·
ταὶ μέν τ’ἐν πεδί νέφεα πτώσσουσαι ενται,
οἱ δέ τε τὰς ὀλέκουσιν ἐπάλμενοι, οὐδέ τις ἀλκ
γίνεται οὐδ φυγή· χαίρουσι δέ τ’ἀνέρες ἄγρῃ·
ὣς ἄρα τοὶ μνηστῆρας ἐπεσσύμενοι κατ δῶμα
τύπτον ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὤρνυτ’ εικὴς
κράτων τυπτομένων, δάπεδον δ’ἅπαν αἵματι θῦε.
Λειώδης δ’Ὀδυσος ἐπεσσύμενος λάβε γούνων,
καί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
γουνοῦμαί σ’,Ὀδυσεῦ· σὺ δέ μ’αἴδεο καί μ’ἐλέησον·
οὐ γάρ πώ τινά φημι γυναικῶν ἐν μεγάροισιν
εἰπεῖν οὐδέ τι ῥέξαι ἀτάσθαλον· ἀλλ καὶ ἄλλους
παύεσκον μνηστῆρας, ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι.
ἀλλά μοι οὐ πείθοντο κακῶν ἄπο χεῖρας ἔχεσθαι·
τῶ καὶ ἀτασθαλίῃσιν εικέα πότμον ἐπέσπον.
αὐτὰρ ἐγ μετ τοῖσι θυοσκόος οὐδὲν οργὼς
κείσομαι, ὡς οὐκ ἔστι χάρις μετόπισθ’ εὐεργέων·
τὸν δ’ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
εἰ μὲν δὴ μετ τοῖσι θυοσκόος εὔχεαι εἶναι,
πολλάκι που μέλλεις ἀρήμεναι ἐν μεγάροισι
τηλοῦ ἐμοὶ νόστοιο τέλος γλυκεροῖο γενέσθαι,
σοὶ δ’ἄλοχόν τε φίλην σπέσθαι καὶ τέκνα τεκέσθαι·
τῶ οὐκ ἂν θάνατόν γε δυσηλεγέα προφύγοισθα.
ὣς ἄρα φωνήσας ξίφος εἵλετο χειρ παχεί
κείμενον, ῥ’Ἀγέλαος ἀποπροέηκε χαμᾶζε
κτεινόμενος· τῷ τόν γε κατ’ αὐχένα μέσσον ἔλασσε.
φθεγγομένου δ’ἄρα τοῦ γε κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.
Τερπιάδης δ’ἔτ’ οιδὸς ἀλύσκανε κῆρα μέλαιναν,
Φήμιος, ὅς ῥ’ἤειδε μετ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ.
ἔστη δ’ἐν χείρεσσίν ἔχων φόρμιγγα λίγειαν
ἄγχι παρ’ ὀρσοθύρην· δίχα δὲ φρεσ μερμήριζεν,
ἐκδὺς μεγάροιο Διὸς μεγάλου ποτ βωμὸν
ἑρκείου ἕζοιτο τετυγμένον, ἔνθ’ ἄρα πολλ
Λαέρτης Ὀδυσεύς τε βοῶν ἐπ μηρί’ ἔκηαν,
γούνων λίσσοιτο προσαΐξας Ὀδυσα.
ὦδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,
γούνων ἅψασθαι Λαερτιάδεω Ὀδυσος.
ἤτοι φόρμιγγα γλαφυρὴν κατέθηκε χαμᾶζε
μεσσηγὺς κρητῆρος ἰδ θρόνου ἀργυροήλου,
αὐτὸς δ’αὖτ’ Ὀδυσα προσαΐξας λάβε γούνων,
καί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
γουνοῦμαί σ’,Ὀδυσεῦ· σὺ δέ μ’αἴδεο καί μ’ἐλέησον·
αὐτ τοι μετόπισθ’ ἄχος ἔσσεται, εἴ κεν οιδὸν
πέφνῃς, ὅς τε θεοῖσι καὶ ἀνθρώποισιν είδω.
αὐτοδίδακτος δ’εἰμί, θεὸς δέ μοι ἐν φρεσὶν οἴμας
παντοίας ἐνέφυσεν· οικα δέ τοι παραείδειν
ὥς τε θεῷ· τῶ μή με λιλαίεο δειροτομῆσαι.
καί κεν Τηλέμαχος τάδε γ’εἴποι, σὸς φίλος υἱός,
ὡς ἐγ οὔ τι ἑκὼν ἐς σὸν δόμον οὐδ χατίζων
πωλεύμην μνηστῆρσιν εισόμενος μετ δαῖτας,
ἀλλ πολ πλέονες καὶ κρείσσονες ἦγον ἀνάγκῃ.
ὣς φάτο, τοῦ δ’ἤκουσ’ ερ ἲς Τηλεμάχοιο,
αἶψα δ’ἑὸν πατέρα προσεφώνεεν ἐγγὺς όντα·
ἴσχεο μηδέ τι τοῦτον ἀναίτιον οὔταε χαλκῷ·
καὶ κήρυκα Μέδοντα σαώσομεν, ὅς τέ μευ αἰεὶ
οἴκ ἐν ἡμετέρ κηδέσκετο παιδὸς όντος,
εἰ δὴ μή μιν ἔπεφνε Φιλοίτιος συβώτης,
σοὶ ἀντεβόλησεν ὀρινομέν κατ δῶμα.
ὣς φάτο, τοῦ δ’ἤκουσε Μέδων πεπνυμένα εἰδώς·
πεπτηὼς γὰρ ἔκειτο ὑπ θρόνον, ἀμφ δὲ δέρμα
ἕστο βοὸς νεόδαρτον, ἀλύσκων κῆρα μέλαιναν.
αἶψα δ’ὑπ θρόνου ὧρτο, βοὸς δ’ἀπέδυνε βοείην
Τηλέμαχον δ’ἄρ’ ἔπειτα προσαΐξας λάβε γούνων,
καί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
φίλ’, ἐγ μὲν ὅδ’ εἰμί, σὺ δ’ἴσχεο εἰπ δὲ πατρ
μή με περισθενέων δηλήσεται ὀξέϊ χαλκῷ,
ἀνδρῶν μνηστήρων κεχολωμένος, οἵ οἱ ἔκειρον
κτήματ’ ἐν μεγάροις, σὲ δὲ νήπιοι οὐδὲν ἔτιον.
τὸν δ’ἐπιμειδήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
θάρσει, ἐπεὶ δή σ’οὗτος ἐρύσατο καὶ ἐσάωσεν,
ὄφρα γνῷς κατ θυμόν, ἀτὰρ εἴπῃσθα καὶ ἄλλῳ,
ὡς κακοεργίης εὐεργεσίη μέγ’ ἀμείνων.
ἀλλ’ ἐξελθόντες μεγάρων ἕζεσθε θύραζε
ἐκ φόνου εἰς αὐλήν, σύ τε καὶ πολύφημος οιδός,
ὄφρ’ ἂν ἐγ κατ δῶμα πονήσομαι ὅττεό με χρή.
ὣς φάτο, τὼ δ’ἔξω βήτην μεγάροιο κιόντε,
ἑζέσθην δ’ἄρα τώ γε Διὸς μεγάλου ποτ βωμόν,
πάντοσε παπταίνοντε, φόνον ποτιδεγμένω αἰεί.
πάπτηνεν δ’Ὀδυσεὺς καθ’ ἑὸν δόμον, εἴ τις ἔτ’ ἀνδρῶν
ζωὸς ὑποκλοπέοιτο, ἀλύσκων κῆρα μέλαιναν.
τοὺς δὲ ἴδεν μάλα πάντας ἐν αἵματι καὶ κονίῃσι
πεπτεῶτας πολλούς, ὥς τ’ἰχθύας, οὕς θ’ἁλιες
κοῖλον ἐς αἰγιαλὸν πολιῆς ἔκτοσθε θαλάσσης
δικτύ ἐξέρυσαν πολυωπῷ· οἱ δέ τε πάντες
κύμαθ’ ἁλὸς ποθέοντες ἐπ ψαμάθοισι κέχυνται·
τῶν μέν τ’Ἠέλιος φαέθων ἐξείλετο θυμόν·
ὣς τότ’ ἄρα μνηστῆρες ἐπ’ ἀλλήλοισι κέχυντο.
δὴ τότε Τηλέμαχον προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
Τηλέμαχ’, εἰ δ’ἄγε μοι κάλεσον τροφὸν Εὐρύκλειαν,
ὄφρα ἔπος εἴπωμι τό μοι καταθύμιόν ἐστιν.
ὣς φάτο, Τηλέμαχος δὲ φίλ ἐπεπείθετο πατρί,
κινήσας δὲ θύρην προσέφη τροφὸν Εὐρύκλειαν·
δεῦρο δὴ ὄρσο, γρη παλαιγενές, τε γυναικῶν
δμῳάων σκοπός ἐσσι κατ μέγαρ’ ἡμετεράων·
ἔρχεο· κικλήσκει σε πατὴρ ἐμός, ὄφρα τι εἴπῃ.
ὣς ἄρ’ ἐφώνησεν, τῇ δ’ἄπτερος ἔπλετο μῦθος,
ϊξεν δὲ θύρας μεγάρων εὖ ναιεταόντων,
βῆ δ’ἴμεν· αὐτὰρ Τηλέμαχος πρόσθ’ ἡγεμόνευεν.
εὗρεν ἔπειτ’ Ὀδυσα μετ κταμένοισι νέκυσσιν,
αἵματι καὶ λύθρ πεπαλαγμένον ὥς τε λέοντα,
ὅς ῥά τε βεβρωκὼς βοὸς ἔρχεται ἀγραύλοιο·
πᾶν δ’ἄρα οἱ στῆθός τε παρήϊά τ’ἀμφοτέρωθεν
αἱματόεντα πέλει, δεινὸς δ’εἰς ὧπα ἰδέσθαι·
ὣς Ὀδυσεὺς πεπάλακτο πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν.
δ’ὡς οὖν νέκυάς τε καὶ ἄσπετον εἴσιδεν αἷμα,
ἴθυσέν ῥ’ὀλολύξαι, ἐπεὶ μέγα εἴσιδεν ἔργον·
ἀλλ’ Ὀδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεθεν εμένην περ,
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ἐν θυμῷ, γρηῦ, χαῖρε καὶ ἴσχεο μηδ’ ὀλόλυζε·
οὐχ ὁσίη κταμένοισιν ἐπ’ ἀνδράσιν εὐχετάασθαι.
τούσδε δὲ μοῖρ’ ἐδάμασσε θεῶν καὶ σχέτλια ἔργα·
οὔ τινα γὰρ τίεσκον ἐπιχθονίων ἀνθρώπων,
οὐ κακὸν οὐδ μὲν ἐσθλόν, ὅτις σφέας εἰσαφίκοιτο·
τῶ καὶ ἀτασθαλίῃσιν εικέα πότμον ἐπέσπον.
ἀλλ’ ἄγε μοι σὺ γυναῖκας ἐν μεγάροις κατάλεξον,
αἵ τέ μ’ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλιτεῖς εἰσι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια·
τοιγὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληθείην καταλέξω.
πεντήκοντά τοί εἰσιν ἐν μεγάροισι γυναῖκες
δμῳαί, τὰς μέν τ’ἔργα διδάξαμεν ἐργάζεσθαι,
εἴριά τε ξαίνειν καὶ δουλοσύνην ἀνέχεσθαι·
τάων δώδεκα πᾶσαι ἀναιδείης ἐπέβησαν,
οὔτ’ ἐμ τίουσαι οὔτ’ αὐτὴν Πηνελόπειαν.
Τηλέμαχος δὲ νέον μὲν έξετο, οὐδέ μήτηρ
σημαίνειν εἴασκεν ἐπ δμῳῇσι γυναιξίν.
ἀλλ’ ἄγ’ ἐγὼν ἀναβᾶσ’ ὑπερώϊα σιγαλόεντα
εἴπω σῇ ἀλόχῳ, τῇ τις θεὸς ὕπνον ἐπῶρσε.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
μή πω τήν γ’ἐπέγειρε· σὺ δ’ἐνθάδε εἰπ γυναιξὶν
ἐλθέμεν, αἵ περ πρόσθεν εικέα μηχανόωντο.
ὣς ἄρ’ ἔφη, γρηῢς δὲ διὲκ μεγάροιο βεβήκει
ἀγγελέουσα γυναιξ καὶ ὀτρυνέουσα νέεσθαι.
αὐτὰρ Τηλέμαχον καὶ βουκόλον ἠδ συβώτην
εἰς καλεσσάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
ἄρχετε νῦν νέκυας φορέειν καὶ ἄνωχθε γυναῖκας·
αὐτὰρ ἔπειτα θρόνους περικαλλέας ἠδ τραπέζας
ὕδατι καὶ σπόγγοισι πολυτρήτοισι καθαίρειν.
αὐτὰρ ἐπὴν δὴ πάντα δόμον κατακοσμήσησθε,
δμῳὰς ἐξαγαγόντες ϋσταθέος μεγάροιο,
μεσσηγύς τε θόλου καὶ ἀμύμονος ἕρκεος αὐλῆς,
θεινέμεναι ξίφεσιν τανυήκεσιν, εἰς κε πασέων
ψυχὰς ἐξαφέλησθε καὶ ἐκλελάθωντ’ Ἀφροδίτης,
τὴν ἄρ’ ὑπ μνηστῆρσιν ἔχον μίσγοντό τε λάθρῃ.
ὣς ἔφαθ’, αἱ δὲ γυναῖκες ολλέες ἦλθον ἅπασαι,
αἴν’ ὀλοφυρόμεναι, θαλερὸν κατ δάκρυ χέουσαι.
πρῶτα μὲν οὖν νέκυας φόρεον κατατεθνηῶτας,
κὰδ δ’ἄρ’ ὑπ’ αἰθούσ τίθεσαν εὐερκέος αὐλῆς,
ἀλλήλοισιν ἐρείδουσαι· σήμαινε δ’Ὀδυσσεὺς
αὐτὸς ἐπισπέρχων· ταὶ δ’ἐκφόρεον καὶ ἀνάγκῃ.
αὐτὰρ ἔπειτα θρόνους περικαλλέας ἠδ τραπέζας
ὕδατι καὶ σπόγγοισι πολυτρήτοισι κάθαιρον.
αὐτὰρ Τηλέμαχος καὶ βουκόλος ἠδ συβώτης
λίστροισιν δάπεδον πύκα ποιητοῖο δόμοιο
ξῦον· ταὶ δ’ἐφόρεον δμῳαί, τίθεσαν δὲ θύραζε.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πᾶν μέγαρον διεκοσμήσαντο,
δμῳὰς ἐξαγαγόντες ϋσταθέος μεγάροιο,
μεσσηγύς τε θόλου καὶ ἀμύμονος ἕρκεος αὐλῆς,
εἴλεον ἐν στείνει, ὅθεν οὔ πως εν ἀλύξαι.
τοῖσι δὲ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἦρχ’ ἀγορεύειν·
μὴ μὲν δὴ καθαρ θανάτ ἀπ θυμὸν ἑλοίμην
τάων, αἳ δὴ ἐμ κεφαλ κατ’ ὀνείδεα χεῦαν
μητέρι θ’ἡμετέρ παρά τε μνηστῆρσιν αυον.
ὣς ἄρ’ ἔφη, καὶ πεῖσμα νεὸς κυανοπρώροιο
κίονος ἐξάψας μεγάλης περίβαλλε θόλοιο,
ὑψόσ’ ἐπεντανύσας, μή τις ποσὶν οὖδας ἵκοιτο.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν κίχλαι τανυσίπτεροι πέλειαι
ἕρκει ἐνιπλήξωσι, τό δ’ἑστήκ ἐν θάμνῳ,
αὖλιν ἐσιέμεναι, στυγερὸς δ’ὑπεδέξατο κοῖτος,
ὣς αἵ γ’ἑξείης κεφαλὰς ἔχον, ἀμφ δὲ πάσαις
δειρῇσι βρόχοι ἦσαν, ὅπως οἴκτιστα θάνοιεν.
ἤσπαιρον δὲ πόδεσσι μίνυνθά περ οὔ τι μάλα δήν.
ἐκ δὲ Μελάνθιον ἦγον ἀν πρόθυρόν τε καὶ αὐλήν·
τοῦ δ’ἀπ μὲν ῥῖνάς τε καὶ οὔατα νηλέϊ χαλκ
τάμνον, μήδεά τ’ἐξέρυσαν, κυσὶν ὠμ δάσασθαι,
χεῖράς τ’ἠδ πόδας κόπτον κεκοτηότι θυμῷ.
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἀπονιψάμενοι χεῖράς τε πόδας τε
εἰς Ὀδυσα δόμονδε κίον, τετέλεστο δὲ ἔργον·
αὐτὰρ γε προσέειπε φίλην τροφὸν Εὐρύκλειαν·
οἶσε θέειον, γρηΰ, κακῶν ἄκος, οἶσε δέ μοι πῦρ,
ὄφρα θεειώσω μέγαρον· σὺ δὲ Πηνελόπειαν
ἐλθεῖν ἐνθάδ’ ἄνωχθι σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξί·
πάσας δ’ὄτρυνον δμῳὰς κατ δῶμα νέεσθαι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια·
ναὶ δὴ ταῦτά γε, τέκνον ἐμόν, κατ μοῖραν ειπες.
ἀλλ’ ἄγε τοι χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἐνείκω,
μηδ’ οὕτω ῥάκεσιν πεπυκασμένος εὐρέας ὤμους
ἕσταθ’ ἐν μεγάροισι· νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
πῦρ νῦν μοι πρώτιστον ἐν μεγάροισι γενέσθω.
ὣς ἔφατ’, οὐδ’ ἀπίθησε φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια,
ἤνεικεν δ’ἄρα πῦρ καὶ θήϊον· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
εὖ διεθείωσεν μέγαρον καὶ δῶμα καὶ αὐλήν.
γρηῢς δ’αὖτ’ ἀπέβη δι δώματα κάλ’ Ὀδυσος
ἀγγελέουσα γυναιξ καὶ ὀτρυνέουσα νέεσθαι·
αἱ δ’ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετ χερσὶν ἔχουσαι.
αἱ μὲν ἄρ’ ἀμφεχέοντο καὶ ἠσπάζοντ’ Ὀδυσα,
καὶ κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεφαλήν τε καὶ ὤμους
χεῖράς τ’αἰνύμεναι· τὸν δὲ γλυκὺς ἵμερος ᾕρει
κλαυθμοῦ καὶ στοναχῆς, γίνωσκε δ’ἄρα φρεσ πάσας.