Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

Αἰολίην δ’ἐς νῆσον ἀφικόμεθ’· ἔνθα δ’ἔναιεν
Αἴολος Ἱπποτάδης, φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσι,
πλωτ ἐν νήσῳ· πᾶσαν δέ τέ μιν πέρι τεῖχος
χάλκεον ἄρρηκτον, λισσ δ’ἀναδέδρομε πέτρη.
τοῦ καὶ δώδεκα παῖδες ἐν μεγάροις γεγάασιν,
ἓξ μὲν θυγατέρες, ἓξ δ’υἱέες ἡβώοντες·
ἔνθ’ γε θυγατέρας πόρεν υἱάσιν εἶναι ἀκοίτις.
οἱ δ’αἰεὶ παρ πατρ φίλ καὶ μητέρι κεδν
δαίνυνται, παρ δέ σφιν ὀνείατα μυρία κεῖται,
κνισεν δέ τε δῶμα περιστεναχίζεται αὐλ
ἤματα· νύκτας δ’αὖτε παρ’ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν
εὕδουσ’ ἔν τε τάπησι καὶ ἐν τρητοῖσι λέχεσσι.
καὶ μὲν τῶν ἱκόμεσθα πόλιν καὶ δώματα καλά.
μῆνα δὲ πάντα φίλει με καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα,
Ἴλιον Ἀργείων τε νέας καὶ νόστον Ἀχαιῶν·
καὶ μὲν ἐγ τῷ πάντα κατ μοῖραν κατέλεξα.
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ ἐγὼν ὁδὸν ᾔτεον ἠδ’ ἐκέλευον
πεμπέμεν, οὐδέ τι κεῖνος ἀνήνατο, τεῦχε δὲ πομπήν.
δῶκε δέ μοι ἐκδείρας ἀσκὸν βοὸς ἐννεώροιο,
ἔνθα δὲ βυκτάων ἀνέμων κατέδησε κέλευθα·
κεῖνον γὰρ ταμίην ἀνέμων ποίησε Κρονίων,
ἠμὲν παυέμεναι ἠδ’ ὀρνύμεν, ὅν κ’ἐθέλῃσι.
νη δ’ἐν γλαφυρ κατέδει μέρμιθι φαειν
ἀργυρέῃ, ἵνα μή τι παραπνεύσ ὀλίγον περ·
αὐτὰρ ἐμοὶ πνοιὴν Ζεφύρου προέηκεν ῆναι,
ὄφρα φέροι νῆάς τε καὶ αὐτούς· οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλεν
ἐκτελέειν· αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθ’ ἀφραδίῃσιν.
ἐννῆμαρ μὲν ὁμῶς πλέομεν νύκτας τε καὶ ἦμαρ,
τῇ δεκάτ δ’ἤδη ἀνεφαίνετο πατρὶς ἄρουρα,
καὶ δὴ πυρπολέοντας ἐλεύσσομεν ἐγγὺς όντας·
ἔνθ’ ἐμ μὲν γλυκὺς ὕπνος ἐπέλλαβε κεκμηῶτα,
αἰεὶ γὰρ πόδα νηὸς ἐνώμων, οὐδέ τῳ ἄλλ
δῶχ’ ἑτάρων, ἵνα θᾶσσον ἱκοίμεθα πατρίδα γαῖαν·
οἱ δ’ἕταροι ἐπέεσσι πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
καί μ’ἔφασαν χρυσόν τε καὶ ἄργυρον οἴκαδ’ ἄγεσθαι
δῶρα παρ’ Αἰόλου μεγαλήτορος Ἱπποτάδαο.
ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·
πόποι, ὡς ὅδε πᾶσι φίλος καὶ τίμιός ἐστιν
ἀνθρώποις, ὅτεών τε πόλιν καὶ γαῖαν ἵκηται.
πολλ μὲν ἐκ Τροίης ἄγεται κειμήλια καλ
ληΐδος, ἡμεῖς δ’αὖτε ὁμὴν ὁδὸν ἐκτελέσαντες
οἴκαδε νισόμεθα κενεὰς σὺν χεῖρας ἔχοντες·
καὶ νῦν οἱ τά γ’ἔδωκε χαριζόμενος φιλότητι
Αἴολος. ἀλλ’ ἄγε θᾶσσον ἰδώμεθα ὅττι τάδ’ ἐστίν,
ὅσσος τις χρυσός τε καὶ ἄργυρος ἀσκ ἔνεστιν.
ὣς ἔφασαν, βουλ δὲ κακ νίκησεν ἑταίρων·
ἀσκὸν μὲν λῦσαν, ἄνεμοι δ’ἐκ πάντες ὄρουσαν.
τοὺς δ’αἶψ’ ἁρπάξασα φέρεν πόντονδε θύελλα
κλαίοντας, γαίης ἄπο πατρίδος. αὐτὰρ ἔγωγε
ἐγρόμενος κατ θυμὸν ἀμύμονα μερμήριξα,
πεσὼν ἐκ νηὸς ἀποφθίμην ἐν πόντῳ,
ἀκέων τλαίην καὶ ἔτι ζωοῖσι μετείην.
ἀλλ’ ἔτλην καὶ ἔμεινα, καλυψάμενος δ’ἐν νη
κείμην. αἱ δ’ἐφέροντο κακ ἀνέμοιο θυέλλ
αὖτις ἐπ’ Αἰολίην νῆσον, στενάχοντο δ’ἑταῖροι.
ἔνθα δ’ἐπ’ ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀφυσσάμεθ’ ὕδωρ,
αἶψα δὲ δεῖπνον ἕλοντο θοῇς παρ νηυσὶν ἑταῖροι.
αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ’ ἐπασσάμεθ’ ἠδ ποτῆτος,
δὴ τότ’ ἐγ κήρυκά τ’ ὀπασσάμενος καὶ ἑταῖρον
βῆν εἰς Αἰόλου κλυτ δώματα· τὸν δ’ἐκίχανον
δαινύμενον παρ τ’ἀλόχ καὶ οἷσι τέκεσσιν.
ἐλθόντες δ’ἐς δῶμα παρ σταθμοῖσιν ἐπ’ οὐδοῦ
ἑζόμεθ’· οἱ δ’ἀν θυμὸν ἐθάμβεον ἔκ τ’ἐρέοντο·
πῶς ἦλθες, Ὀδυσεῦ; τίς τοι κακὸς ἔχραε δαίμων;
μέν σ’ἐνδυκέως ἀπεπέμπομεν, ὄφρ’ ἂν ἵκηαι
πατρίδα σὴν καὶ δῶμα καὶ εἴ πού τοι φίλον ἐστίν.
ὣς ἔφαν, αὐτὰρ ἐγ μετεφώνεον ἀχνύμενος κῆρ·
ασάν μ’ἕταροί τε κακοὶ πρὸς τοῖσί τε ὕπνος
σχέτλιος. ἀλλ’ ἀκέσασθε, φίλοι· δύναμις γὰρ ἐν ὑμῖν.
ὣς ἐφάμην μαλακοῖσι καθαπτόμενος ἐπέεσσιν,
οἱ δ’ἄνεω ἐγένοντο· πατὴρ δ’ἠμείβετο μύθῳ·
ἔρρ’ ἐκ νήσου θᾶσσον, ἐλέγχιστε ζωόντων·
οὐ γάρ μοι θέμις ἐστ κομιζέμεν οὐδ’ ἀποπέμπειν
ἄνδρα τόν, ὅς κε θεοῖσιν ἀπέχθηται μακάρεσσιν·
ἔρρ’, ἐπεὶ ἀθανάτοισιν ἀπεχθόμενος τόδ’ ἱκάνεις.
ὣς εἰπὼν ἀπέπεμπε δόμων βαρέα στενάχοντα.
ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ.
τείρετο δ’ἀνδρῶν θυμὸς ὑπ’ εἰρεσίης ἀλεγεινῆς
ἡμετέρ ματίῃ, ἐπεὶ οὐκέτι φαίνετο πομπή.
ἑξῆμαρ μὲν ὁμῶς πλέομεν νύκτας τε καὶ ἦμαρ,
ἑβδομάτ δ’ἱκόμεσθα Λάμου αἰπ πτολίεθρον,
Τηλέπυλον Λαιστρυγονίην, ὅθι ποιμένα ποιμὴν
ἠπύει εἰσελάων, δέ τ’ἐξελάων ὑπακούει.
ἔνθα κ’ἄϋπνος ἀνὴρ δοιοὺς ἐξήρατο μισθούς,
τὸν μὲν βουκολέων, τὸν δ’ἄργυφα μῆλα νομεύων·
ἐγγὺς γὰρ νυκτός τε καὶ ἤματός εἰσι κέλευθοι.
ἔνθ’ ἐπεὶ ἐς λιμένα κλυτὸν ἤλθομεν, ὃν πέρι πέτρη
ἠλίβατος τετύχηκε διαμπερὲς ἀμφοτέρωθεν,
ἀκταὶ δὲ προβλῆτες ἐναντίαι ἀλλήλῃσιν
ἐν στόματι προύχουσιν, ἀραι δ’εἴσοδός ἐστιν,
ἔνθ’ οἵ γ’εἴσω πάντες ἔχον νέας ἀμφιελίσσας.
αἱ μὲν ἄρ’ ἔντοσθεν λιμένος κοίλοιο δέδεντο
πλησίαι· οὐ μὲν γάρ ποτ’ έξετο κῦμά γ’ἐν αὐτῷ,
οὔτε μέγ’ οὔτ’ ὀλίγον, λευκ δ’ἦν ἀμφ γαλήνη·
αὐτὰρ ἐγὼν οἶος σχέθον ἔξω νῆα μέλαιναν,
αὐτοῦ ἐπ’ ἐσχατιῇ, πέτρης ἐκ πείσματα δήσας·
ἔστην δὲ σκοπιὴν ἐς παιπαλόεσσαν ἀνελθών.
ἔνθα μὲν οὔτε βοῶν οὔτ’ ἀνδρῶν φαίνετο ἔργα,
καπνὸν δ’οἶον ὁρῶμεν ἀπ χθονὸς ΐσσοντα.
δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάρους προΐειν πεύθεσθαι όντας,
οἵ τινες ἀνέρες εἶεν ἐπ χθον σῖτον ἔδοντες,
ἄνδρε δύω κρίνας, τρίτατον κήρυχ’ ἅμ’ ὀπάσσας.
οἱ δ’ἴσαν ἐκβάντες λείην ὁδόν, περ ἄμαξαι
ἄστυδ’ ἀφ’ ὑψηλῶν ὀρέων καταγίνεον ὕλην,
κούρ δὲ ξύμβληντο πρὸ ἄστεος ὑδρευούσῃ,
θυγατέρ’ ἰφθίμ Λαιστρυγόνος Ἀντιφάταο.
μὲν ἄρ’ ἐς κρήνην κατεβήσετο καλλιρέεθρον
Ἀρτακίην· ἔνθεν γὰρ ὕδωρ προτ ἄστυ φέρεσκον·
οἱ δὲ παριστάμενοι προσεφώνεον ἔκ τ’ἐρέοντο
ὅς τις τῶνδ’ εἴη βασιλεὺς καὶ οἷσιν ἀνάσσοι·
δὲ μάλ’ αὐτίκα πατρὸς ἐπέφραδεν ὑψερεφὲς δῶ.
οἱ δ’ἐπεὶ εἰσῆλθον κλυτ δώματα, τὴν δὲ γυναῖκα
εὗρον, ὅσην τ’ὄρεος κορυφήν, κατ δ’ἔστυγον αὐτήν.
δ’αἶψ’ ἐξ ἀγορῆς ἐκάλει κλυτὸν Ἀντιφατα,
ὃν πόσιν, ὃς δὴ τοῖσιν ἐμήσατο λυγρὸν ὄλεθρον.
αὐτίχ’ ἕνα μάρψας ἑτάρων ὡπλίσσατο δεῖπνον·
τὼ δὲ δύ’ ΐξαντε φυγ ἐπ νῆας ἱκέσθην.
αὐτὰρ τεῦχε βοὴν δι ἄστεος· οἱ δ’ἀΐοντες
φοίτων ἴφθιμοι Λαιστρυγόνες ἄλλοθεν ἄλλος,
μυρίοι, οὐκ ἄνδρεσσιν οικότες, ἀλλ Γίγασιν.
οἵ ῥ’ἀπ πετράων ἀνδραχθέσι χερμαδίοισι
βάλλον· ἄφαρ δὲ κακὸς κόναβος κατ νῆας ὀρώρει
ἀνδρῶν ὀλλυμένων νηῶν θ’ἅμα ἀγνυμενάων·
ἰχθῦς δ’ὣς πείροντες ἀτερπέα δαῖτα φέροντο.
ὄφρ’ οἱ τοὺς ὄλεκον λιμένος πολυβενθέος ἐντός,
τόφρα δ’ἐγ ξίφος ὀξ ἐρυσσάμενος παρ μηροῦ
τῷ ἀπ πείσματ’ ἔκοψα νεὸς κυανοπρῴροιο.
αἶψα δ’ἐμοῖς ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσα
ἐμβαλέειν κώπῃς, ἵν’ ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν·
οἱ δ’ἅμα πάντες ἀνέρριψαν, δείσαντες ὄλεθρον.
ἀσπασίως δ’ἐς πόντον ἐπηρεφέας φύγε πέτρας
νηῦς ἐμή· αὐτὰρ αἱ ἄλλαι ολλέες αὐτόθ’ ὄλοντο.
ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ,
ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλους ὀλέσαντες ἑταίρους.
Αἰαίην δ’ἐς νῆσον ἀφικόμεθ’· ἔνθα δ’ἔναιε
Κίρκη ϋπλόκαμος, δειν θεὸς αὐδήεσσα,
αὐτοκασιγνήτη ὀλοόφρονος Αἰήταο·
ἄμφω δ’ἐκγεγάτην φαεσιμβρότου ελίοιο
μητρός τ’ἐκ Πέρσης, τὴν Ὠκεανὸς τέκε παῖδα.
ἔνθα δ’ἐπ’ ἀκτῆς νη κατηγαγόμεσθα σιωπ
ναύλοχον ἐς λιμένα, καί τις θεὸς ἡγεμόνευεν.
ἔνθα τότ’ ἐκβάντες δύο τ’ἤματα καὶ δύο νύκτας
κείμεθ’ ὁμοῦ καμάτ τε καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἔδοντες.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ϋπλόκαμος τέλεσ’ ώς,
καὶ τότ’ ἐγὼν ἐμὸν ἔγχος ἑλὼν καὶ φάσγανον ὀξ
καρπαλίμως παρ νηὸς ἀνήϊον ἐς περιωπήν,
εἴ πως ἔργα ἴδοιμι βροτῶν ἐνοπήν τε πυθοίμην.
ἔστην δὲ σκοπιὴν ἐς παιπαλόεσσαν ἀνελθών,
καί μοι είσατο καπνὸς ἀπ χθονὸς εὐρυοδείης,
Κίρκης ἐν μεγάροισι, δι δρυμ πυκν καὶ ὕλην.
μερμήριξα δ’ἔπειτα κατ φρένα καὶ κατ θυμὸν
ἐλθεῖν ἠδ πυθέσθαι, ἐπεὶ ἴδον αἴθοπα καπνόν.
ὧδε δέ μοι φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,
πρῶτ’ ἐλθόντ’ ἐπ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης
δεῖπνον ἑταίροισιν δόμεναι προέμεν τε πυθέσθαι.
ἀλλ’ ὅτε δὴ σχεδὸν α κιὼν νεὸς ἀμφιελίσσης,
καὶ τότε τίς με θεῶν ὀλοφύρατο μοῦνον όντα,
ὅς ῥά μοι ὑψίκερων ἔλαφον μέγαν εἰς ὁδὸν αὐτὴν
ἧκεν. μὲν ποταμόνδε κατήϊεν ἐκ νομοῦ ὕλης
πιόμενος· δὴ γάρ μιν ἔχεν μένος ελίοιο.
τὸν δ’ἐγ ἐκβαίνοντα κατ’ ἄκνηστιν μέσα νῶτα
πλῆξα· τὸ δ’ἀντικρ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησε,
κὰδ δ’ἔπεσ’ ἐν κονίῃσι μακών, ἀπ δ’ἔπτατο θυμός.
τῷ δ’ἐγ ἐμβαίνων δόρυ χάλκεον ἐξ ὠτειλῆς
εἰρυσάμην· τὸ μὲν αὖθι κατακλίνας ἐπ γαί
εἴασ’· αὐτὰρ ἐγ σπασάμην ῥῶπάς τε λύγους τε,
πεῖσμα δ’,ὅσον τ’ὄργυιαν, ϋστρεφὲς ἀμφοτέρωθεν
πλεξάμενος συνέδησα πόδας δεινοῖο πελώρου,
βῆν δὲ καταλοφάδια φέρων ἐπ νῆα μέλαιναν
ἔγχει ἐρειδόμενος, ἐπεὶ οὔ πως εν ἐπ’ ὤμου
χειρ φέρειν ἑτέρῃ· μάλα γὰρ μέγα θηρίον εν.
κὰδ’ δ’ἔβαλον προπάροιθε νεώς, ἀνέγειρα δ’ἑταίρους
μειλιχίοις ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον·
φίλοι, οὐ γάρ πω καταδυσόμεθ’ ἀχνύμενοί περ
εἰς ΐδαο δόμους, πρὶν μόρσιμον ἦμαρ ἐπέλθῃ·
ἀλλ’ ἄγετ’, ὄφρ’ ἐν νη θο βρῶσίς τε πόσις τε,
μνησόμεθα βρώμης, μηδ τρυχώμεθα λιμῷ.
ὣς ἐφάμην, οἱ δ’ὦκα ἐμοῖς ἐπέεσσι πίθοντο,
ἐκ δὲ καλυψάμενοι παρ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
θηήσαντ’ ἔλαφον· μάλα γὰρ μέγα θηρίον εν.
αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ὁρώμενοι ὀφθαλμοῖσι,
χεῖρας νιψάμενοι τεύχοντ’ ἐρικυδέα δαῖτα.
ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς έλιον καταδύντα
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ·
ἦμος δ’ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπ κνέφας ἦλθε,
δὴ τότε κοιμήθημεν ἐπ ῥηγμῖνι θαλάσσης.
ἦμος δ’ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ώς,
καὶ τότ’ ἐγὼν ἀγορὴν θέμενος μετ πᾶσιν ειπον·
κέκλυτέ μευ μύθων, κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι·
φίλοι, οὐ γάρ τ’ἴδμεν, ὅπ ζόφος οὐδ’ ὅπ ώς,
οὐδ’ ὅπ έλιος φαεσίμβροτος εἶσ’ ὑπ γαῖαν,
οὐδ’ ὅπ ἀννεῖται· ἀλλ φραζώμεθα θᾶσσον
εἴ τις ἔτ’ ἔσται μῆτις. ἐγ δ’οὐκ οἴομαι εἶναι.
εἶδον γὰρ σκοπιὴν ἐς παιπαλόεσσαν ἀνελθὼν
νῆσον, τὴν πέρι πόντος ἀπείριτος ἐστεφάνωται·
αὐτ δὲ χθαμαλ κεῖται· καπνὸν δ’ἐν μέσσ
ἔδρακον ὀφθαλμοῖσι δι δρυμ πυκν καὶ ὕλην.
ὣς ἐφάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ
μνησαμένοις ἔργων Λαιστρυγόνος Ἀντιφάταο
Κύκλωπός τε βίης μεγαλήτορος, ἀνδροφάγοιο.
κλαῖον δὲ λιγέως θαλερὸν κατ δάκρυ χέοντες·
ἀλλ’ οὐ γάρ τις πρῆξις ἐγίνετο μυρομένοισιν.
αὐτὰρ ἐγ δίχα πάντας ϋκνήμιδας ἑταίρους
ἠρίθμεον, ἀρχὸν δὲ μετ’ ἀμφοτέροισιν ὄπασσα·
τῶν μὲν ἐγὼν ἦρχον, τῶν δ’Εὐρύλοχος θεοειδής.
κλήρους δ’ἐν κυνέ χαλκήρεϊ πάλλομεν ὦκα·
ἐκ δ’ἔθορε κλῆρος μεγαλήτορος Εὐρυλόχοιο.
βῆ δ’ἰέναι, ἅμα τῷ γε δύω καὶ εἴκοσ’ ἑταῖροι
κλαίοντες· κατ δ’ἄμμε λίπον γοόωντας ὄπισθεν.
εὗρον δ’ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκης
ξεστοῖσιν λάεσσι, περισκέπτ ἐν χώρῳ·
ἀμφ δέ μιν λύκοι ἦσαν ὀρέστεροι ἠδ λέοντες,
τοὺς αὐτ κατέθελξεν, ἐπεὶ κακ φάρμακ’ ἔδωκεν.
οὐδ’ οἵ γ’ὡρμήθησαν ἐπ’ ἀνδράσιν, ἀλλ’ ἄρα τοί γε
οὐρῇσιν μακρῇσι περισσαίνοντες ἀνέσταν.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ἀμφ ἄνακτα κύνες δαίτηθεν όντα
σαίνωσ’, αἰεὶ γάρ τε φέρει μειλίγματα θυμοῦ,
ὣς τοὺς ἀμφ λύκοι κρατερώνυχες ἠδ λέοντες
σαῖνον· τοὶ δ’ἔδδεισαν, ἐπεὶ ἴδον αἰν πέλωρα.
ἔσταν δ’εἰν θύρῃσι θεᾶς καλλιπλοκάμοιο,
Κίρκης δ’ἔνδον ἄκουον ειδούσης ὀπ καλῇ,
ἱστὸν ἐποιχομένης μέγαν ἄμβροτον, οἷα θεάων
λεπτά τε καὶ χαρίεντα καὶ ἀγλα ἔργα πέλονται.
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Πολίτης ὄρχαμος ἀνδρῶν,
ὅς μοι κήδιστος ἑτάρων ἦν κεδνότατός τε·
φίλοι, ἔνδον γάρ τις ἐποιχομένη μέγαν ἱστὸν
καλὸν οιδιάει, δάπεδον δ’ἅπαν ἀμφιμέμυκεν,
θεὸς γυνή· ἀλλ φθεγγώμεθα θᾶσσον.
ὣς ἄρ’ ἐφώνησεν, τοὶ δ’ἐφθέγγοντο καλεῦντες.
δ’αἶψ’ ἐξελθοῦσα θύρας ϊξε φαεινὰς
καὶ κάλει· οἱ δ’ἅμα πάντες ϊδρείῃσιν ἕποντο·
Εὐρύλοχος δ’ὑπέμεινεν, ΐσατο γὰρ δόλον εἶναι.
εἷσεν δ’εἰσαγαγοῦσα κατ κλισμούς τε θρόνους τε,
ἐν δέ σφιν τυρόν τε καὶ ἄλφιτα καὶ μέλι χλωρὸν
οἴν Πραμνεί ἐκύκα· ἀνέμισγε δὲ σίτ
φάρμακα λύγρ’, ἵνα πάγχυ λαθοίατο πατρίδος αἴης.
αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον, αὐτίκ’ ἔπειτα
ῥάβδ πεπληγυῖα κατ συφεοῖσιν έργνυ.
οἱ δὲ συῶν μὲν ἔχον κεφαλὰς φωνήν τε τρίχας τε
καὶ δέμας, αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος, ὡς τὸ πάρος περ.
ὣς οἱ μὲν κλαίοντες έρχατο, τοῖσι δὲ Κίρκη
πάρ ἄκυλον βάλανόν τ’ἔβαλεν καρπόν τε κρανείης
ἔδμεναι, οἷα σύες χαμαιευνάδες αἰὲν ἔδουσιν.
Εὐρύλοχος δ’αἶψ’ ἦλθε θοὴν ἐπ νῆα μέλαιναν
ἀγγελίην ἑτάρων ἐρέων καὶ ἀδευκέα πότμον.
οὐδέ τι ἐκφάσθαι δύνατο ἔπος έμενός περ,
κῆρ ἄχεϊ μεγάλ βεβολημένος· ἐν δέ οἱ ὄσσε
δακρυόφιν πίμπλαντο, γόον δ’ὠΐετο θυμός.
ἀλλ’ ὅτε δή μιν πάντες ἀγαζόμεθ’ ἐξερέοντες,
καὶ τότε τῶν ἄλλων ἑτάρων κατέλεξεν ὄλεθρον·
ομεν, ὡς ἐκέλευες, ἀν δρυμά, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ·
εὕρομεν ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα καλ
ξεστοῖσιν λάεσσι, περισκέπτ ἐν χώρῳ.
ἔνθα δέ τις μέγαν ἱστὸν ἐποιχομένη λίγ’ ειδεν,
θεὸς γυνή· τοὶ δ’ἐφθέγγοντο καλεῦντες.
δ’αἶψ’ ἐξελθοῦσα θύρας ϊξε φαεινὰς
καὶ κάλει· οἱ δ’ἅμα πάντες ϊδρείῃσιν ἕποντο·
αὐτὰρ ἐγὼν ὑπέμεινα, ϊσάμενος δόλον εἶναι.
οἱ δ’ἅμ’ ϊστώθησαν ολλέες, οὐδέ τις αὐτῶν
ἐξεφάνη· δηρὸν δὲ καθήμενος ἐσκοπίαζον.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγ περ μὲν ξίφος ἀργυρόηλον
ὤμοιϊν βαλόμην, μέγα χάλκεον, ἀμφ δὲ τόξα·
τὸν δ’αἶψ’ ἠνώγεα αὐτὴν ὁδὸν ἡγήσασθαι.
αὐτὰρ γ’ἀμφοτέρῃσι λαβὼν ἐλλίσσετο γούνων
καί μ’ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
μή μ’ἄγε κεῖσ’ έκοντα, διοτρεφές, ἀλλ λίπ’ αὐτοῦ.
οἶδα γάρ, ὡς οὔτ’ αὐτὸς ἐλεύσεαι οὔτε τιν’ ἄλλον
ἄξεις σῶν ἑτάρων. ἀλλ ξὺν τοίσδεσι θᾶσσον
φεύγωμεν· ἔτι γάρ κεν ἀλύξαιμεν κακὸν ἦμαρ.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
Εὐρύλοχ’, ἤτοι μὲν σὺ μέν’ αὐτοῦ τῷδ’ ἐν χώρ
ἔσθων καὶ πίνων κοίλ παρ νη μελαίνῃ·
αὐτὰρ ἐγὼν εἶμι, κρατερ δέ μοι ἔπλετ’ ἀνάγκη.
ὣς εἰπὼν παρ νηὸς ἀπήϊον ἠδ θαλάσσης.
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἄρ’ ἔμελλον ὼν ερὰς ἀν βήσσας
Κίρκης ἵξεσθαι πολυφαρμάκου ἐς μέγα δῶμα,
ἔνθα μοι Ἑρμείας χρυσόρραπις ἀντεβόλησεν
ἐρχομέν πρὸς δῶμα, νεηνί ἀνδρ οικώς,
πρῶτον ὑπηνήτῃ, τοῦ περ χαριεστάτη ἥβη·
ἔν τ’ἄρα μοι φῦ χειρί, ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
πῇ δ’αὖτ’, δύστηνε, δι’ ἄκριας ἔρχεαι οἶος,
χώρου ϊδρις ών; ἕταροι δέ τοι οἵδ’ ἐν Κίρκης
ἔρχαται ὥς τε σύες πυκινοὺς κευθμῶνας ἔχοντες.
τοὺς λυσόμενος δεῦρ’ ἔρχεαι; οὐδέ σέ φημι
αὐτὸν νοστήσειν, μενέεις δὲ σύ γ’,ἔνθα περ ἄλλοι.
ἀλλ’ ἄγε δή σε κακῶν ἐκλύσομαι ἠδ σαώσω.
τῆ, τόδε φάρμακον ἐσθλὸν ἔχων ἐς δώματα Κίρκης
ἔρχευ, κέν τοι κρατὸς ἀλάλκῃσιν κακὸν ἦμαρ.
πάντα δέ τοι ἐρέω ὀλοφώϊα δήνεα Κίρκης.
τεύξει τοι κυκεῶ, βαλέει δ’ἐν φάρμακα σίτῳ.
ἀλλ’ οὐδ’ ὣς θέλξαι σε δυνήσεται· οὐ γὰρ άσει
φάρμακον ἐσθλόν, τοι δώσω, ἐρέω δὲ ἕκαστα.
ὁππότε κεν Κίρκη σ’ἐλάσ περιμήκεϊ ῥάβδῳ,
δὴ τότε σὺ ξίφος ὀξ ἐρυσσάμενος παρ μηροῦ
Κίρκ ἐπαΐξαι, ὥς τε κτάμεναι μενεαίνων.
δέ σ’ὑποδδείσασα κελήσεται εὐνηθῆναι·
ἔνθα σὺ μηκέτ’ ἔπειτ’ ἀπανήνασθαι θεοῦ εὐνήν,
ὄφρα κέ τοι λύσ θ’ἑτάρους αὐτόν τε κομίσσῃ·
ἀλλ κέλεσθαί μιν μακάρων μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι,
μή τί τοι αὐτ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο,
μή σ’ἀπογυμνωθέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα θήῃ.
ὣς ἄρα φωνήσας πόρε φάρμακον ἀργεϊφόντης
ἐκ γαίης ἐρύσας, καί μοι φύσιν αὐτοῦ ἔδειξε.
ῥίζ μὲν μέλαν ἔσκε, γάλακτι δὲ εἴκελον ἄνθος·
μῶλυ δέ μιν καλέουσι θεοί· χαλεπὸν δέ τ’ὀρύσσειν
ἀνδράσι γε θνητοῖσι, θεοὶ δέ τε πάντα δύνανται.
Ἑρμείας μὲν ἔπειτ’ ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον
νῆσον ἀν’ ὑλήεσσαν, ἐγ δ’ἐς δώματα Κίρκης
ϊα, πολλ δέ μοι κραδίη πόρφυρε κιόντι.
ἔστην δ’εἰν θύρῃσι θεᾶς καλλιπλοκάμοιο·
ἔνθα στὰς ἐβόησα, θε δέ μευ ἔκλυεν αὐδῆς.
δ’αἶψ’ ἐξελθοῦσα θύρας ϊξε φαεινὰς
καὶ κάλει· αὐτὰρ ἐγὼν ἑπόμην ἀκαχήμενος ἦτορ.
εἷσε δέ μ’εἰσαγαγοῦσα ἐπ θρόνου ἀργυροήλου
καλοῦ δαιδαλέου· ὑπ δὲ θρῆνυς ποσὶν εν·
τεῦχε δέ μοι κυκε χρυσέ δέπᾳ, ὄφρα πίοιμι,
ἐν δέ τε φάρμακον ἧκε, κακ φρονέουσ’ ἐν θυμῷ.
αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον, οὐδέ μ’ἔθελξε,
ῥάβδ πεπληγυῖα ἔπος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
ἔρχεο νῦν συφεόνδε, μετ’ ἄλλων λέξο ἑταίρων.
ὣς φάτ’, ἐγ δ’ἄορ ὀξ ἐρυσσάμενος παρ μηροῦ
Κίρκ ἐπήϊξα ὥς τε κτάμεναι μενεαίνων.
δὲ μέγα άχουσα ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνων,
καί μ’ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν; πόθι τοι πόλις ἠδ τοκες;
θαῦμά μ’ἔχει ὡς οὔ τι πιὼν τάδε φάρμακ’ ἐθέλχθης·
οὐδ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος ἀνὴρ τάδε φάρμακ’ ἀνέτλη,
ὅς κε πί καὶ πρῶτον ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.
σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν.
σύ γ’Ὀδυσσεύς ἐσσι πολύτροπος, ὅν τέ μοι αἰεὶ
φάσκεν ἐλεύσεσθαι χρυσόρραπις ἀργεϊφόντης,
ἐκ Τροίης ἀνιόντα θο σὺν νη μελαίνῃ.
ἀλλ’ ἄγε δὴ κολε μὲν ορ θέο, νῶϊ δ’ἔπειτα
εὐνῆς ἡμετέρης ἐπιβείομεν, ὄφρα μιγέντε
εὐν καὶ φιλότητι πεποίθομεν ἀλλήλοισιν.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
Κίρκη, πῶς γάρ με κέλ σοὶ ἤπιον εἶναι,
μοι σῦς μὲν ἔθηκας ἐν μεγάροισιν ἑταίρους,
αὐτὸν δ’ἐνθάδ’ ἔχουσα δολοφρονέουσα κελεύεις
ἐς θάλαμόν τ’ἰέναι καὶ σῆς ἐπιβήμεναι εὐνῆς,
ὄφρα με γυμνωθέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα θήῃς.
οὐδ’ ἂν ἔγωγ’ ἐθέλοιμι τεῆς ἐπιβήμεναι εὐνῆς,
εἰ μή μοι τλαίης γε, θεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι
μή τί μοι αὐτ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.
ὣς ἐφάμην, δ’αὐτίκ’ ἀπώμνυεν, ὡς ἐκέλευον.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,
καὶ τότ’ ἐγ Κίρκης ἐπέβην περικαλλέος εὐνῆς.
ἀμφίπολοι δ’ἄρα τέως μὲν ἐν μεγάροισι πένοντο
τέσσαρες, αἵ οἱ δῶμα κάτα δρήστειραι ασι·
γίνονται δ’ἄρα ταί γ’ἔκ τε κρηνέων ἀπό τ’ἀλσέ
ἔκ θ’ἱερῶν ποταμῶν, οἵ τ’εἰς ἅλαδε προρέουσι.
τάων μὲν ἔβαλλε θρόνοις ἔνι ῥήγεα καλ
πορφύρεα καθύπερθ’, ὑπένερθε δὲ λῖθ’ ὑπέβαλλεν·
δ’ἑτέρη προπάροιθε θρόνων ἐτίταινε τραπέζας
ἀργυρέας, ἐπ δέ σφι τίθει χρύσεια κάνεια·
δὲ τρίτη κρητῆρι μελίφρονα οἶνον ἐκίρνα
ἡδὺν ἐν ἀργυρέῳ, νέμε δὲ χρύσεια κύπελλα·
δὲ τετάρτη ὕδωρ ἐφόρει καὶ πῦρ ἀνέκαιε
πολλὸν ὑπ τρίποδι μεγάλῳ· αίνετο δ’ὕδωρ.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ ζέσσεν ὕδωρ ἐν ἤνοπι χαλκῷ,
ἔς ῥ’ἀσάμινθον ἕσασα λό’ ἐκ τρίποδος μεγάλοιο,
θυμῆρες κεράσασα, κατ κρατός τε καὶ ὤμων,
ὄφρα μοι ἐκ κάματον θυμοφθόρον εἵλετο γυίων.
αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ’ ἐλαίῳ,
ἀμφ δέ με χλαῖναν καλὴν βάλεν ἠδ χιτῶνα,
εἷσε δέ μ’εἰσαγαγοῦσα ἐπ θρόνου ἀργυροήλου
καλοῦ δαιδαλέου, ὑπ δὲ θρῆνυς ποσὶν εν·
χέρνιβα δ’ἀμφίπολος προχό ἐπέχευε φέρουσα
καλ χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,
νίψασθαι· παρ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.
σῖτον δ’αἰδοίη ταμίη παρέθηκε φέρουσα,
εἴδατα πόλλ’ ἐπιθεῖσα, χαριζομένη παρεόντων.
ἐσθέμεναι δ’ἐκέλευεν· ἐμ δ’οὐχ ἥνδανε θυμῷ,
ἀλλ’ ἥμην ἀλλοφρονέων, κακ δ’ὄσσετο θυμός.
Κίρκη δ’ὡς ἐνόησεν ἔμ’ ἥμενον οὐδ’ ἐπ σίτ
χεῖρας άλλοντα, στυγερὸν δέ με πένθος ἔχοντα,
ἄγχι παρισταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
τίφθ’ οὕτως, Ὀδυσεῦ, κατ’ ἄρ’ ἕζεαι ἶσος ἀναύδῳ,
θυμὸν ἔδων, βρώμης δ’οὐχ ἅπτεαι οὐδ ποτῆτος;
τινά που δόλον ἄλλον ΐεαι· οὐδέ τί σε χρὴ
δειδίμεν· ἤδη γάρ τοι ἀπώμοσα καρτερὸν ὅρκον.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
Κίρκη, τίς γάρ κεν ἀνήρ, ὃς ἐναίσιμος εἴη,
πρὶν τλαίη πάσσασθαι ἐδητύος ἠδ ποτῆτος,
πρὶν λύσασθ’ ἑτάρους καὶ ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι;
ἀλλ’ εἰ δὴ πρόφρασσα πιεῖν φαγέμεν τε κελεύεις,
λῦσον, ἵν’ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω ἐρίηρας ἑταίρους.
ὣς ἐφάμην, Κίρκη δὲ διὲκ μεγάροιο βεβήκει
ῥάβδον ἔχουσ’ ἐν χειρί, θύρας δ’ἀνέῳξε συφειοῦ,
ἐκ δ’ἔλασεν σιάλοισιν οικότας ἐννεώροισιν.
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἔστησαν ἐναντίοι, δὲ δι’ αὐτῶν
ἐρχομένη προσάλειφεν ἑκάστ φάρμακον ἄλλο.
τῶν δ’ἐκ μὲν μελέων τρίχες ἔρρεον, ἃς πρὶν ἔφυσε
φάρμακον οὐλόμενον, τό σφιν πόρε πότνια Κίρκη·
ἄνδρες δ’αἶψ’ ἐγένοντο νεώτεροι πάρος ἦσαν,
καὶ πολ καλλίονες καὶ μείζονες εἰσοράασθαι.
ἔγνωσαν δέ με κεῖνοι ἔφυν τ’ἐν χερσὶν ἕκαστος.
πᾶσιν δ’ἱμερόεις ὑπέδυ γόος, ἀμφ δὲ δῶμα
σμερδαλέον κονάβιζε· θε δ’ἐλέαιρε καὶ αὐτή.
δέ μευ ἄγχι στᾶσα προσηύδα δῖα θεάων·
διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ,
ἔρχεο νῦν ἐπ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης.
νῆα μὲν ἂρ πάμπρωτον ἐρύσσατε ἤπειρόνδε,
κτήματα δ’ἐν σπήεσσι πελάσσατε ὅπλα τε πάντα·
αὐτὸς δ’ἂψ έναι καὶ ἄγειν ἐρίηρας ἑταίρους.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἔμοιγ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ,
βῆν δ’ἰέναι ἐπ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης.
εὗρον ἔπειτ’ ἐπ νη θο ἐρίηρας ἑταίρους
οἴκτρ’ ὀλοφυρομένους, θαλερὸν κατ δάκρυ χέοντας.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ἄγραυλοι πόριες περ βοῦς ἀγελαίας,
ἐλθούσας ἐς κόπρον, ἐπὴν βοτάνης κορέσωνται,
πᾶσαι ἅμα σκαίρουσιν ἐναντίαι· οὐδ’ ἔτι σηκοὶ
ἴσχουσ’, ἀλλ’ ἁδινὸν μυκώμεναι ἀμφιθέουσι
μητέρας· ὣς ἐμ κεῖνοι ἐπεὶ ἴδον ὀφθαλμοῖσι,
δακρυόεντες ἔχυντο· δόκησε δ’ἄρα σφίσι θυμὸς
ὣς ἔμεν, ὡς εἰ πατρίδ’ ἱκοίατο καὶ πόλιν αὐτῶν
τρηχείης Ἰθάκης, ἵνα τ’ἔτραφεν ἠδ’ ἐγένοντο.
καί μ’ὀλοφυρόμενοι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·
σοὶ μὲν νοστήσαντι, διοτρεφές, ὣς ἐχάρημεν,
ὡς εἴ τ’εἰς Ἰθάκην ἀφικοίμεθα πατρίδα γαῖαν·
ἀλλ’ ἄγε, τῶν ἄλλων ἑτάρων κατάλεξον ὄλεθρον.
ὣς ἔφαν, αὐτὰρ ἐγ προσέφην μαλακοῖς ἐπέεσσι·
νῆα μὲν ἂρ πάμπρωτον ἐρύσσομεν ἤπειρόνδε,
κτήματα δ’ἐν σπήεσσι πελάσσομεν ὅπλα τε πάντα·
αὐτοὶ δ’ὀτρύνεσθε ἐμοὶ ἅμα πάντες ἕπεσθαι,
ὄφρα ἴδηθ’ ἑτάρους εροῖς ἐν δώμασι Κίρκης
πίνοντας καὶ ἔδοντας· ἐπηετανὸν γὰρ ἔχουσιν.
ὣς ἐφάμην, οἱ δ’ὦκα ἐμοῖς ἐπέεσσι πίθοντο.
Εὐρύλοχος δέ μοι οἶος ἐρύκανε πάντας ἑταίρους·
καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
δειλοί, πόσ’ ἴμεν; τί κακῶν ἱμείρετε τούτων;
Κίρκης ἐς μέγαρον καταβήμεναι, κεν ἅπαντας
σῦς λύκους ποιήσεται λέοντας,
οἵ κέν οἱ μέγα δῶμα φυλάσσοιμεν καὶ ἀνάγκῃ,
ὥς περ Κύκλωψ ἔρξ’, ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο
ἡμέτεροι ἕταροι, σὺν δ’ὁ θρασὺς εἵπετ’ Ὀδυσσεύς·
τούτου γὰρ καὶ κεῖνοι ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἔγωγε μετ φρεσ μερμήριξα,
σπασσάμενος τανύηκες ορ παχέος παρ μηροῦ,
τῷ οἱ ἀποπλήξας κεφαλὴν οὖδάσδε πελάσσαι,
καὶ πη περ όντι μάλα σχεδόν· ἀλλά μ’ἑταῖροι
μειλιχίοις ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοθεν ἄλλος·
διογενές, τοῦτον μὲν άσομεν, εἰ σὺ κελεύεις,
αὐτοῦ πὰρ νηΐ τε μένειν καὶ νῆα ἔρυσθαι·
ἡμῖν δ’ἡγεμόνευ’ ερ πρὸς δώματα Κίρκης.
ὣς φάμενοι παρ νηὸς ἀνήϊον ἠδ θαλάσσης.
οὐδ μὲν Εὐρύλοχος κοίλ παρ νη λέλειπτο,
ἀλλ’ ἕπετ’· ἔδδεισεν γὰρ ἐμὴν ἔκπαγλον ἐνιπήν.
τόφρα δὲ τοὺς ἄλλους ἑτάρους ἐν δώμασι Κίρκη
ἐνδυκέως λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ’ ἐλαίῳ,
ἀμφ δ’ἄρα χλαίνας οὔλας βάλεν ἠδ χιτῶνας·
δαινυμένους δ’ἐ πάντας ἐφεύρομεν ἐν μεγάροισιν.
οἱ δ’ἐπεὶ ἀλλήλους εἶδον φράσσαντό τ’ἐσάντα,
κλαῖον ὀδυρόμενοι, περ δὲ στεναχίζετο δῶμα.
δέ μευ ἄγχι στᾶσα προσηύδα δῖα θεάων·
Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ,
μηκέτι νῦν θαλερὸν γόον ὄρνυτε· οἶδα καὶ αὐτ
ἠμὲν ὅσ’ ἐν πόντ πάθετ’ ἄλγεα ἰχθυόεντι,
ἠδ’ ὅσ’ ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ’ ἐπ χέρσου.
ἀλλ’ ἄγετ’ ἐσθίετε βρώμην καὶ πίνετε οἶνον,
εἰς κεν αὖτις θυμὸν ἐν στήθεσσι λάβητε,
οἷον ὅτε πρώτιστον ἐλείπετε πατρίδα γαῖαν
τρηχείης Ἰθάκης. νῦν δ’ἀσκελέες καὶ ἄθυμοι,
αἰὲν ἄλης χαλεπῆς μεμνημένοι, οὐδέ ποθ’ ὑμῖν
θυμὸς ἐν εὐφροσύνῃ, ἐπεὶ μάλα πολλ πέποσθε.
ὣς ἔφαθ’, ἡμῖν δ’αὖτ’  ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ.
ἔνθα μὲν ἤματα πάντα τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτὸν
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ·
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ἐνιαυτὸς ην, περ δ’ἔτραπον ὧραι
μηνῶν φθινόντων, περ δ’ἤματα μακρ τελέσθη,
καὶ τότε μ’ἐκκαλέσαντες ἔφαν ἐρίηρες ἑταῖροι·
δαιμόνι’, ἤδη νῦν μιμνήσκεο πατρίδος αἴης,
εἴ τοι θέσφατόν ἐστι σαωθῆναι καὶ ἱκέσθαι
οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.
ὣς ἔφαν, αὐτὰρ ἔμοιγ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ.
ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς έλιον καταδύντα
ἥμεθα, δαινύμενοι κρέα τ’ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ·
ἦμος δ’ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπ κνέφας ἦλθεν,
οἱ μὲν κοιμήσαντο κατ μέγαρα σκιόεντα.
αὐτὰρ ἐγ Κίρκης ἐπιβὰς περικαλλέος εὐνῆς
γούνων ἐλλιτάνευσα, θε δέ μευ ἔκλυεν αὐδῆς·
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·
Κίρκη, τέλεσόν μοι ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέστης,
οἴκαδε πεμψέμεναι· θυμὸς δέ μοι ἔσσυται ἤδη,
ἠδ’ ἄλλων ἑτάρων, οἵ μευ φθινύθουσι φίλον κῆρ
ἀμφ’ ἔμ’ ὀδυρόμενοι, ὅτε που σύ γε νόσφι γένηαι.
ὣς ἐφάμην, δ’αὐτίκ’ ἀμείβετο δῖα θεάων·
διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ,
μηκέτι νῦν έκοντες ἐμ ἐν μίμνετε οἴκῳ.
ἀλλ’ ἄλλην χρὴ πρῶτον ὁδὸν τελέσαι καὶ ἱκέσθαι
εἰς ΐδαο δόμους καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείης,
ψυχ χρησομένους Θηβαίου Τειρεσίαο,
μάντιος ἀλαοῦ, τοῦ τε φρένες ἔμπεδοί εἰσι·
τῷ καὶ τεθνηῶτι νόον πόρε Περσεφόνεια,
οἴ πεπνῦσθαι, τοὶ δὲ σκιαὶ ΐσσουσιν.
ὣς ἔφατ’, αὐτὰρ ἔμοιγε κατεκλάσθη φίλον ἦτορ·
κλαῖον δ’ἐν λεχέεσσι καθήμενος, οὐδέ νύ μοι κῆρ
ἤθελ’ ἔτι ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ελίοιο.
αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίων τε κυλινδόμενος τε κορέσθην,
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·
Κίρκη, τίς γὰρ ταύτην ὁδὸν ἡγεμονεύσει;
εἰς ϊδος δ’οὔ πώ τις ἀφίκετο νη μελαίνῃ.
ὣς ἐφάμην, δ’αὐτίκ’ ἀμείβετο δῖα θεάων·
διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ,
μή τί τοι ἡγεμόνος γε ποθ παρ νη μελέσθω,
ἱστὸν δὲ στήσας, ἀνά θ’ἱστία λευκ πετάσσας
ἧσθαι· τὴν δέ κέ τοι πνοι Βορέαο φέρῃσιν.
ἀλλ’ ὁπότ’ ἂν δὴ νη δι’ Ὠκεανοῖο περήσῃς,
ἔνθ’ ἀκτή τε λάχεια καὶ ἄλσεα Περσεφονείης,
μακραί τ’αἴγειροι καὶ ἰτέαι ὠλεσίκαρποι,
νῆα μὲν αὐτοῦ κέλσαι ἐπ’ Ὠκεαν βαθυδίνῃ,
αὐτὸς δ’εἰς ΐδεω έναι δόμον εὐρώεντα.
ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσι
Κώκυτός θ’,ὃς δὴ Στυγὸς ὕδατός ἐστιν ἀπορρώξ,
πέτρη τε ξύνεσίς τε δύω ποταμῶν ἐριδούπων·
ἔνθα δ’ἔπειθ’, ἥρως, χριμφθεὶς πέλας, ὥς σε κελεύω,
βόθρον ὀρύξαι, ὅσον τε πυγούσιον ἔνθα καὶ ἔνθα,
ἀμφ’ αὐτ δὲ χοὴν χεῖσθαι πᾶσιν νεκύεσσι,
πρῶτα μελικρήτῳ, μετέπειτα δὲ ἡδέϊ οἴνῳ,
τὸ τρίτον αὖθ’ ὕδατι· ἐπ δ’ἄλφιτα λευκ παλύνειν.
πολλ δὲ γουνοῦσθαι νεκύων ἀμενην κάρηνα,
ἐλθὼν εἰς Ἰθάκην στεῖραν βοῦν, τις ἀρίστη,
ῥέξειν ἐν μεγάροισι πυρήν τ’ἐμπλησέμεν ἐσθλῶν,
Τειρεσί δ’ἀπάνευθεν ϊν ερευσέμεν οἴ
παμμέλαν’, ὃς μήλοισι μεταπρέπει ὑμετέροισιν.
αὐτὰρ ἐπὴν εὐχῇσι λίσ κλυτ ἔθνεα νεκρῶν,
ἔνθ’ ϊν ἀρνειὸν ῥέζειν θῆλύν τε μέλαιναν
εἰς Ἔρεβος στρέψας, αὐτὸς δ’ἀπονόσφι τραπέσθαι
έμενος ποταμοῖο ῥοάων· ἔνθα δὲ πολλαὶ
ψυχαὶ ἐλεύσονται νεκύων κατατεθνηώτων.
δὴ τότ’ ἔπειθ’ ἑτάροισιν ἐποτρῦναι καὶ ἀνῶξαι
μῆλα, τὰ δὴ κατάκειτ’ ἐσφαγμένα νηλέϊ χαλκῷ,
δείραντας κατακαι, ἐπεύξασθαι δὲ θεοῖσιν,
ἰφθίμ τ’Ἀΐδ καὶ ἐπαιν Περσεφονείῃ·
αὐτὸς δὲ ξίφος ὀξ ἐρυσσάμενος παρ μηροῦ
ἧσθαι, μηδ ᾶν νεκύων ἀμενην κάρηνα
αἵματος ἆσσον ἴμεν, πρὶν Τειρεσίαο πυθέσθαι.
ἔνθα τοι αὐτίκα μάντις ἐλεύσεται, ὄρχαμε λαῶν,
ὅς κέν τοι εἴπῃσιν ὁδὸν καὶ μέτρα κελεύθου
νόστον θ’,ὡς ἐπ πόντον ἐλεύσεαι ἰχθυόεντα.
ὣς ἔφατ’, αὐτίκα δὲ χρυσόθρονος ἤλυθεν ώς.
ἀμφ δέ με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα ἕσσεν·
αὐτ δ’ἀργύφεον φᾶρος μέγα ἕννυτο νύμφη,
λεπτὸν καὶ χαρίεν, περ δὲ ζώνην βάλετ’ ἰξυῖ
καλὴν χρυσείην, κεφαλ δ’ἐπέθηκε καλύπτρην.
αὐτὰρ ἐγ δι δώματ’ ὼν ὤτρυνον ἑταίρους
μειλιχίοις ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον·
μηκέτι νῦν εὕδοντες ωτεῖτε γλυκὺν ὕπνον,
ἀλλ’ ομεν· δὴ γάρ μοι ἐπέφραδε πότνια Κίρκη.
ὣς ἐφάμην, τοῖσιν δ’ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ.
οὐδ μὲν οὐδ’ ἔνθεν περ ἀπήμονας ἦγον ἑταίρους.
Ἐλπήνωρ δέ τις ἔσκε νεώτατος, οὔτε τι λίην
ἄλκιμος ἐν πολέμ οὔτε φρεσὶν ᾖσιν ἀρηρώς·
ὅς μοι ἄνευθ’ ἑτάρων εροῖς ἐν δώμασι Κίρκης,
ψύχεος ἱμείρων, κατελέξατο οἰνοβαρείων.
κινυμένων δ’ἑτάρων ὅμαδον καὶ δοῦπον ἀκούσας
ἐξαπίνης ἀνόρουσε καὶ ἐκλάθετο φρεσὶν ᾗσιν
ἄψορρον καταβῆναι ὼν ἐς κλίμακα μακρήν,
ἀλλ κατ’ ἀντικρ τέγεος πέσεν· ἐκ δέ οἱ αὐχὴν
ἀστραγάλων άγη, ψυχ δ’Ἄϊδόσδε κατῆλθεν.
ἐρχομένοισι δὲ τοῖσιν ἐγ μετ μῦθον ειπον·
φάσθε νύ που οἶκόνδε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
ἔρχεσθ’· ἄλλην δ’ἧμιν ὁδὸν τεκμήρατο Κίρκη,
εἰς ΐδαο δόμους καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείης
ψυχ χρησομένους Θηβαίου Τειρεσίαο.
ὣς ἐφάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ,
ἑζόμενοι δὲ κατ’ αὖθι γόων τίλλοντό τε χαίτας·
ἀλλ’ οὐ γάρ τις πρῆξις ἐγίνετο μυρομένοισιν.
ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ἐπ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης
ομεν ἀχνύμενοι θαλερὸν κατ δάκρυ χέοντες,
τόφρα δ’ἄρ’ οἰχομένη Κίρκη παρ νη μελαίν
ἀρνειὸν κατέδησεν ϊν θῆλύν τε μέλαιναν,
ῥεῖα παρεξελθοῦσα· τίς ἂν θεὸν οὐκ ἐθέλοντα
ὀφθαλμοῖσιν ἴδοιτ’ ἔνθ’ ἔνθα κιόντα;