Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

Ἔνθ’ αὖ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ Παλλὰς θήνη
δῶκε μένος καὶ θάρσος, ἵν’ ἔκδηλος μετὰ πᾶσιν
Ἀργείοισι γένοιτο δὲ κλέος ἐσθλὸν ροιτο·
δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθός τε καὶ σπίδος κάματον πῦρ
στέρ’ πωρινῷ ναλίγκιον, ὅς τε μάλιστα
λαμπρὸν παμφαίνῃσι λελουμένος κεανοῖο·
τοῖόν οἱ πῦρ δαῖεν πὸ κρατός τε καὶ μων,
ὦρσε δέ μιν κατὰ μέσσον θι πλεῖστοι κλονέοντο.
Ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δάρης ἀφνειὸς μύμων
ρεὺς φαίστοιο· δύω δέ οἱ υἱέες στην
Φηγεὺς δαῖός τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.
Τώ οἱ ποκρινθέντε ναντίω ὁρμηθήτην·
τὼ μὲν ἀφ’ ἵπποιιν, δ’ἀπὸ χθονὸς ὄρνυτο πεζός.
Οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν σαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες
Φηγεύς ῥα πρότερος προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·
Τυδεΐδεω δ’ὑπὲρ μον ριστερὸν λυθ’ κωκὴ
ἔγχεος, οὐδ’ βαλ’ αὐτόν· δ’ὕστερος ὄρνυτο χαλκῷ
Τυδεΐδης· τοῦ δ’οὐχ  λιον βέλος ἔκφυγε χειρός,
ἀλλ’ βαλε στῆθος μεταμάζιον, σε δ’ἀφ’ ἵππων.
δαῖος δ’ἀπόρουσε λιπὼν περικαλλέα δίφρον,
οὐδ’ ἔτλη περιβῆναι δελφειοῦ κταμένοιο·
οὐδὲ γὰρ οὐδέ κεν αὐτὸς πέκφυγε κῆρα μέλαιναν,
ἀλλ’ φαιστος ρυτο, σάωσε δὲ νυκτὶ καλύψας,
ὡς δή οἱ μὴ πάγχυ γέρων καχήμενος εἴη.
Ἵππους δ’ἐξελάσας μεγαθύμου Τυδέος υἱὸς
δῶκεν ταίροισιν κατάγειν κοίλας πὶ νῆας.
Τρῶες δὲ μεγάθυμοι πεὶ δον υἷε Δάρητος
τὸν μὲν λευάμενον, τὸν δὲ κτάμενον παρ’ χεσφι,
πᾶσιν ρίνθη θυμός· τὰρ γλαυκῶπις θήνη
χειρὸς λοῦσ’ πέεσσι προσηύδα θοῦρον ρηα·
ρες ρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε τειχεσιπλῆτα
οὐκ ἂν δὴ Τρῶας μὲν άσαιμεν καὶ χαιοὺς
μάρνασθ’, ὁπποτέροισι πατὴρ Ζεὺς κῦδος ρέξῃ,
νῶϊ δὲ χαζώμεσθα, Διὸς δ’ἀλεώμεθα μῆνιν;
ὣς εἰποῦσα μάχης ξήγαγε θοῦρον ρηα·
τὸν μὲν πειτα καθεῖσεν ἐπ’ ϊόεντι Σκαμάνδρῳ,
Τρῶας δ’ἔκλιναν Δαναοί· λε δ’ἄνδρα καστος
γεμόνων· πρῶτος δὲ ναξ ἀνδρῶν γαμέμνων
ἀρχὸν λιζώνων δίον μέγαν ἔκβαλε δίφρου·
πρώτῳ γὰρ στρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξεν
μων μεσσηγύς, δι δὲ στήθεσφιν λασσε,
δούπησεν δὲ πεσών, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
δομενεὺς δ’ἄρα Φαῖστον νήρατο Μῄονος υἱὸν
Βώρου, ὃς ἐκ Τάρνης ριβώλακος εἰληλούθει.
Τὸν μὲν ἄρ’ δομενεὺς δουρικλυτὸς ἔγχεϊ μακρῷ
νύξ’ ἵππων πιβησόμενον κατὰ δεξιὸν μον·
ριπε δ’ἐξ χέων, στυγερὸς δ’ἄρα μιν σκότος εἷλε.
Τὸν μὲν ἄρ’ δομενῆος σύλευον θεράποντες·
υἱὸν δὲ Στροφίοιο Σκαμάνδριον αἵμονα θήρης
τρεΐδης Μενέλαος ἕλ’ ἔγχεϊ ξυόεντι
ἐσθλὸν θηρητῆρα· δίδαξε γὰρ Ἄρτεμις αὐτὴ
βάλλειν γρια πάντα, τά τε τρέφει οὔρεσιν λη·
ἀλλ’ οὔ οἱ τότε γε χραῖσμ’ Ἄρτεμις οχέαιρα,
οὐδὲ κηβολίαι σιν τὸ πρίν γε κέκαστο·
ἀλλά μιν τρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος
πρόσθεν θεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρὶ
μων μεσσηγύς, δι δὲ στήθεσφιν λασσεν,
ριπε δὲ πρηνής, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
Μηριόνης δὲ Φέρεκλον νήρατο, τέκτονος υἱὸν
Ἁρμονίδεω, ὃς χερσὶν πίστατο δαίδαλα πάντα
τεύχειν· ξοχα γάρ μιν φίλατο Παλλὰς θήνη·
ὃς καὶ λεξάνδρῳ τεκτήνατο νῆας ΐσας
ἀρχεκάκους, αἳ πᾶσι κακὸν Τρώεσσι γένοντο
οἷ τ’αὐτῷ, πεὶ οὔ τι θεῶν ἐκ θέσφατα δη.
Τὸν μὲν Μηριόνης τε δὴ κατέμαρπτε διώκων
βεβλήκει γλουτὸν κατὰ δεξιόν· δὲ διαπρὸ
ἀντικρὺ κατὰ κύστιν ὑπ’ στέον λυθ’ κωκή·
γνὺξ δ’ἔριπ’ οἰμώξας, θάνατος δέ μιν ἀμφεκάλυψε.
Πήδαιον δ’ἄρ’ πεφνε Μέγης Ἀντήνορος υἱὸν
ὅς ῥα νόθος μὲν ην, πύκα δ’ἔτρεφε δῖα Θεανὼ
σα φίλοισι τέκεσσι χαριζομένη πόσεϊ ᾧ.
Τὸν μὲν Φυλεΐδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν
βεβλήκει κεφαλῆς κατὰ νίον ξέϊ δουρί·
ἀντικρὺ δ’ἀν’ δόντας πὸ γλῶσσαν τάμε χαλκός·
ριπε δ’ἐν κονίῃ, ψυχρὸν δ’ἕλε χαλκὸν δοῦσιν.
Εὐρύπυλος δ’Εὐαιμονίδης ψήνορα δῖον
υἱὸν περθύμου Δολοπίονος, ὅς ῥα Σκαμάνδρου
ρητὴρ τέτυκτο, θεὸς δ’ὣς τίετο δήμῳ,
τὸν μὲν ἄρ’ Εὐρύπυλος, Εὐαίμονος γλαὸς υἱός,
πρόσθεν θεν φεύγοντα μεταδρομάδην λασ’ μον
φασγάνῳ ΐξας, πὸ δ’ἔξεσε χεῖρα βαρεῖαν·
αἱματόεσσα δὲ χεὶρ πεδί πέσε· τὸν δὲ κατ’ ὄσσε
ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.
Ὣς οἳ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·
Τυδεΐδην δ’οὐκ ἂν γνοίης ποτέροισι μετείη
μετὰ Τρώεσσιν μιλέοι μετ’ χαιοῖς.
Θῦνε γὰρ ἂμ πεδίον ποταμῷ πλήθοντι οικὼς
χειμάρρῳ, ὅς τ’ὦκα ῥέων κέδασσε γεφύρας·
τὸν δ’οὔτ’ ἄρ τε γέφυραι εργμέναι ἰσχανόωσιν,
οὔτ’ ρα ἕρκεα ἴσχει λωάων ριθηλέων
ἐλθόντ’ ξαπίνης ὅτ’ πιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος·
πολλὰ δ’ὑπ’ αὐτοῦ ἔργα κατήριπε κάλ’ αἰζηῶν·
ὣς πὸ Τυδεΐδῃ πυκιναὶ κλονέοντο φάλαγγες
Τρώων, οὐδ’ ρα μιν μίμνον πολέες περ όντες.
Τὸν δ’ὡς οὖν νόησε Λυκάονος γλαὸς υἱὸς
θύνοντ’ ἂμ πεδίον πρὸ θεν κλονέοντα φάλαγγας,
αἶψ’ πὶ Τυδεΐδῃ τιταίνετο καμπύλα τόξα,
καὶ βάλ’ παΐσσοντα τυχὼν κατὰ δεξιὸν μον
θώρηκος γύαλον· δι δ’ἔπτατο πικρὸς ϊστός,
ἀντικρὺ δὲ διέσχε, παλάσσετο δ’αἵματι θώρηξ.
Τῷ δ’ἐπὶ μακρὸν ϋσε Λυκάονος γλαὸς υἱός·
ὄρνυσθε Τρῶες μεγάθυμοι κέντορες ἵππων·
βέβληται γὰρ ριστος χαιῶν, οὐδέ φημι
δήθ’ ἀνσχήσεσθαι κρατερὸν βέλος, εἰ τεόν με
ὦρσεν ναξ Διὸς υἱὸς πορνύμενον Λυκίηθεν.
Ὣς φατ’ εὐχόμενος· τὸν δ’οὐ βέλος κὺ δάμασσεν,
ἀλλ’ ναχωρήσας πρόσθ’ ἵπποιιν καὶ χεσφιν
στη, καὶ Σθένελον προσέφη Καπανήϊον υἱόν·
ὄρσο πέπον Καπανηϊάδη, καταβήσεο δίφρου,
ὄφρά μοι ἐξ μοιο ρύσσῃς πικρὸν ϊστόν.
Ὣς ἄρ’ φη, Σθένελος δὲ καθ’ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε,
πὰρ δὲ στὰς βέλος κὺ διαμπερὲς ξέρυσ’ μου·
αἷμα δ’ἀνηκόντιζε δι στρεπτοῖο χιτῶνος.
Δὴ τότ’ πειτ’ ρᾶτο βοὴν γαθὸς Διομήδης·
κλῦθί μευ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος τρυτώνη,
εἴ ποτέ μοι καὶ πατρὶ φίλα φρονέουσα παρέστης
δηΐ ἐν πολέμῳ, νῦν αὖτ’ μὲ φῖλαι θήνη·
δὸς δέ τέ μ’ἄνδρα λεῖν καὶ ἐς ὁρμὴν ἔγχεος ἐλθεῖν
ὅς μ’ἔβαλε φθάμενος καὶ πεύχεται, οὐδέ μέ φησι
δηρὸν ἔτ’ ψεσθαι λαμπρὸν φάος ελίοιο.
ὣς φατ’ εὐχόμενος· τοῦ δ’ἔκλυε Παλλὰς θήνη,
γυῖα δ’ἔθηκεν λαφρά, πόδας καὶ χεῖρας περθεν·
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη πεα πτερόεντα προσηύδα·
θαρσῶν νῦν Διόμηδες πὶ Τρώεσσι μάχεσθαι·
ἐν γάρ τοι στήθεσσι μένος πατρώϊον κα
τρομον, οἷον χεσκε σακέσπαλος ἱππότα Τυδεύς·
χλὺν δ’αὖ τοι ἀπ’ ὀφθαλμῶν λον πρὶν πῆεν,
ὄφρ’ εὖ γιγνώσκῃς μὲν θεὸν δὲ καὶ ἄνδρα.
τὼ νῦν αἴ κε θεὸς πειρώμενος ἐνθάδ’ κηται
μή τι σύ γ’ἀθανάτοισι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαι
τοῖς ἄλλοις· τὰρ εἴ κε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
ἔλθῃσ’ ἐς πόλεμον, τήν γ’οὐτάμεν ξέϊ χαλκῷ.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ πέβη γλαυκῶπις θήνη,
Τυδεΐδης δ’ἐξαῦτις ὼν προμάχοισιν μίχθη
καὶ πρίν περ θυμῷ μεμαὼς Τρώεσσι μάχεσθαι·
δὴ τότε μιν τρὶς τόσσον λεν μένος ὥς τε λέοντα
Ὅν ῥά τε ποιμὴν γρῷ ἐπ’ εἰροπόκοις ΐεσσι
χραύσῃ μέν τ’αὐλῆς περάλμενον οὐδὲ δαμάσσῃ·
τοῦ μέν τε σθένος ὦρσεν, πειτα δέ τ’οὐ προσαμύνει,
ἀλλὰ κατὰ σταθμοὺς δύεται, τὰ δ’ἐρῆμα φοβεῖται·
αἳ μέν τ’ἀγχιστῖναι ἐπ’ ἀλλήλῃσι κέχυνται,
αὐτὰρ ἐμμεμαὼς βαθέης ξάλλεται αὐλῆς·
ὣς μεμαὼς Τρώεσσι μίγη κρατερὸς Διομήδης.
Ἔνθ’ λεν στύνοον καὶ πείρονα ποιμένα λαῶν,
τὸν μὲν πὲρ μαζοῖο βαλὼν χαλκήρεϊ δουρί,
τὸν δ’ἕτερον ξίφεϊ μεγάλῳ κληδα παρ’ μον
πλῆξ’, πὸ δ’αὐχένος μον έργαθεν ἠδ’ πὸ νώτου.
Τοὺς μὲν ασ’, δ’Ἄβαντα μετῴχετο καὶ Πολύειδον
υἱέας Εὐρυδάμαντος νειροπόλοιο γέροντος·
τοῖς οὐκ ἐρχομένοις γέρων κρίνατ’ νείρους,
ἀλλά σφεας κρατερὸς Διομήδης ξενάριξε·
βῆ δὲ μετὰ Ξάνθόν τε Θόωνά τε Φαίνοπος υἷε
ἄμφω τηλυγέτω· δὲ τείρετο γήραϊ λυγρῷ,
υἱὸν δ’οὐ τέκετ’ ἄλλον πὶ κτεάτεσσι λιπέσθαι.
Ἔνθ’ γε τοὺς νάριζε, φίλον δ’ἐξαίνυτο θυμὸν
ἀμφοτέρω, πατέρι δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰ
λεῖπ’, πεὶ οὐ ζώοντε μάχης ἐκνοστήσαντε
δέξατο· χηρωσταὶ δὲ δι κτῆσιν δατέοντο.
Ἔνθ’ υἷας Πριάμοιο δύω λάβε Δαρδανίδαο
εἰν νὶ δίφρῳ όντας χέμμονά τε Χρομίον τε.
Ὡς δὲ λέων ἐν βουσὶ θορὼν ἐξ αὐχένα ξῃ
πόρτιος βοὸς ξύλοχον κάτα βοσκομενάων,
ὣς τοὺς ἀμφοτέρους ἐξ ἵππων Τυδέος υἱὸς
βῆσε κακῶς έκοντας, πειτα δὲ τεύχε’ σύλα·
ἵππους δ’οἷς τάροισι δίδου μετὰ νῆας λαύνειν.
Τὸν δ’ἴδεν Αἰνείας λαπάζοντα στίχας ἀνδρῶν,
βῆ δ’ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ νὰ κλόνον ἐγχειάων
Πάνδαρον ἀντίθεον διζήμενος εἴ που φεύροι·
εὗρε Λυκάονος υἱὸν μύμονά τε κρατερόν τε,
στῆ δὲ πρόσθ’ αὐτοῖο πος τέ μιν ἀντίον ηὔδα·
Πάνδαρε ποῦ τοι τόξον δὲ πτερόεντες ϊστοὶ
καὶ κλέος; οὔ τίς τοι ρίζεται ἐνθάδε γ’ἀνήρ,
οὐδέ τις ἐν Λυκί σέο γ’εὔχεται εἶναι μείνων.
Ἀλλ’ γε τῷδ’ φες ἀνδρὶ βέλος Δι χεῖρας νασχὼν
ὅς τις δε κρατέει καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργε
Τρῶας, πεὶ πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν γούνατ’ λυσεν·
εἰ μή τις θεός στι κοτεσσάμενος Τρώεσσιν
ρῶν μηνίσας· χαλεπὴ δὲ θεοῦ πι μῆνις.
Τὸν δ’αὖτε προσέειπε Λυκάονος γλαὸς υἱός·
Αἰνεία Τρώων βουληφόρε χαλκοχιτώνων
Τυδεΐδῃ μιν γωγε δαΐφρονι πάντα ΐσκω,
σπίδι γιγνώσκων αὐλώπιδί τε τρυφαλείῃ,
ἵππους τ’εἰσορόων· σάφα δ’οὐκ οἶδ’ εἰ θεός στιν.
Εἰ δ’ὅ γ’ἀνὴρ ὅν φημι δαΐφρων Τυδέος υἱὸς
οὐχ γ’ἄνευθε θεοῦ τάδε μαίνεται, ἀλλά τις ἄγχι
στηκ’ θανάτων νεφέλῃ εἰλυμένος μους,
ὃς τούτου βέλος κὺ κιχήμενον τραπεν ἄλλῃ.
δη γάρ οἱ φῆκα βέλος, καί μιν βάλον μον
δεξιὸν ἀντικρὺ δι θώρηκος γυάλοιο·
καί μιν γωγ’ φάμην ϊδωνῆϊ προϊάψειν,
ἔμπης δ’οὐκ δάμασσα· θεός νύ τίς στι κοτήεις.
Ἵπποι δ’οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κ’ἐπιβαίην·
ἀλλά που ἐν μεγάροισι Λυκάονος ἕνδεκα δίφροι
καλοὶ πρωτοπαγεῖς νεοτευχέες· ἀμφὶ δὲ πέπλοι
πέπτανται· παρὰ δέ σφιν κάστῳ δίζυγες ἵπποι
στᾶσι κρῖ λευκὸν ρεπτόμενοι καὶ λύρας.
μέν μοι μάλα πολλὰ γέρων αἰχμητὰ Λυκάων
ἐρχομένῳ πέτελλε δόμοις νι ποιητοῖσιν·
ἵπποισίν μ’ἐκέλευε καὶ ἅρμασιν ἐμβεβατα
ἀρχεύειν Τρώεσσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·
ἀλλ’ γὼ οὐ πιθόμην· τ’ἂν πολὺ κέρδιον εν·
ἵππων φειδόμενος, μή μοι δευοίατο φορβῆς
ἀνδρῶν εἰλομένων εἰωθότες ἔδμεναι δην.
Ὣς λίπον, αὐτὰρ πεζὸς ἐς λιον εἰλήλουθα
τόξοισιν πίσυνος· τὰ δέ μ’οὐκ ἄρ’ μελλον νήσειν.
δη γὰρ δοιοῖσιν ριστήεσσιν φῆκα
Τυδεΐδῃ τε καὶ τρεΐδῃ, ἐκ δ’ἀμφοτέροιιν
τρεκὲς αἷμ’ ἔσσευα βαλών, γειρα δὲ μᾶλλον.
Τώ ῥα κακῇ αἴσῃ πὸ πασσάλου ἀγκύλα τόξα
ματι τῷ λόμην τε λιον εἰς ρατεινὴν
γεόμην Τρώεσσι φέρων χάριν κτορι δίῳ.
Εἰ δέ κε νοστήσω καὶ σόψομαι ὀφθαλμοῖσι
πατρίδ’ μὴν λοχόν τε καὶ ψερεφὲς μέγα δῶμα,
αὐτίκ’ πειτ’ ἀπ’ μεῖο κάρη τάμοι ἀλλότριος φὼς
εἰ μὴ γὼ τάδε τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην
χερσὶ διακλάσσας· νεμώλια γάρ μοι πηδεῖ.
Τὸν δ’αὖτ’ Αἰνείας Τρώων γὸς ἀντίον ηὔδα·
μὴ δ’οὕτως γόρευε· πάρος δ’οὐκ ἔσσεται ἄλλως,
πρίν γ’ἐπὶ νὼ τῷδ’ ἀνδρὶ σὺν ἵπποισιν καὶ χεσφιν
ἀντιβίην ἐλθόντε σὺν ἔντεσι πειρηθῆναι.
Ἀλλ’ ἄγ’ μῶν χέων πιβήσεο, ὄφρα δηαι
οἷοι Τρώϊοι ἵπποι πιστάμενοι πεδίοιο
κραιπνὰ μάλ’ ἔνθα καὶ ἔνθα διωκέμεν δὲ φέβεσθαι·
τὼ καὶ νῶϊ πόλιν δὲ σαώσετον, εἴ περ ἂν αὖτε
Ζεὺς πὶ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ κῦδος ρέξῃ.
Ἀλλ’ γε νῦν μάστιγα καὶ νία σιγαλόεντα
δέξαι, γὼ δ’ἵππων ποβήσομαι ὄφρα μάχωμαι·
σὺ τόνδε δέδεξο, μελήσουσιν δ’ἐμοὶ ἵπποι.
Τὸν δ’αὖτε προσέειπε Λυκάονος γλαὸς υἱός·
Αἰνεία σὺ μὲν αὐτὸς ἔχ’ νία καὶ τεὼ ἵππω·
μᾶλλον ὑφ’ νιόχῳ εἰωθότι καμπύλον ἅρμα
οἴσετον, εἴ περ ἂν αὖτε φεβώμεθα Τυδέος υἱόν·
μὴ τὼ μὲν δείσαντε ματήσετον, οὐδ’ θέλητον
ἐκφερέμεν πολέμοιο τεὸν φθόγγον ποθέοντε,
νῶϊ δ’ἐπαΐξας μεγαθύμου Τυδέος υἱὸς
αὐτώ τε κτείνῃ καὶ λάσσῃ μώνυχας ἵππους.
Ἀλλὰ σύ γ’αὐτὸς λαυνε τέ’ ἅρματα καὶ τεὼ ἵππω,
τὸν δὲ δ’ἐγὼν πιόντα δεδέξομαι ξέϊ δουρί.
Ὣς ρα φωνήσαντες ἐς ἅρματα ποικίλα βάντες
ἐμμεμαῶτ’ πὶ Τυδεΐδῃ χον κέας ἵππους.
Τοὺς δὲ δε Σθένελος Καπανήϊος γλαὸς υἱός,
αἶψα δὲ Τυδεΐδην πεα πτερόεντα προσηύδα·
Τυδεΐδη Διόμηδες μῷ κεχαρισμένε θυμῷ,
ἄνδρ’ ρόω κρατερὼ πὶ σοὶ μεματε μάχεσθαι
ἶν’ πέλεθρον χοντας· μὲν τόξων εἰδὼς
Πάνδαρος, υἱὸς δ’αὖτε Λυκάονος εὔχεται εἶναι·
Αἰνείας δ’υἱὸς μὲν μύμονος Ἀγχίσαο
εὔχεται ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ οἵ ἐστ’ Ἀφροδίτη.
Ἀλλ’ γε δὴ χαζώμεθ’ ἐφ’ ἵππων, μηδέ μοι οὕτω
θῦνε δι προμάχων, μή πως φίλον τορ λέσσῃς.
Τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
μή τι φόβον δ’ἀγόρευ’, πεὶ οὐδὲ σὲ πεισέμεν οἴω.
Οὐ γάρ μοι γενναῖον λυσκάζοντι μάχεσθαι
οὐδὲ καταπτώσσειν· τι μοι μένος ἔμπεδόν στιν·
ὀκνείω δ’ἵππων πιβαινέμεν, ἀλλὰ καὶ αὔτως
ἀντίον εἶμ’ αὐτῶν· τρεῖν μ’οὐκ ἐᾷ Παλλὰς θήνη.
Τούτω δ’οὐ πάλιν αὖτις ποίσετον κέες ἵπποι
ἄμφω ἀφ’ μείων, εἴ γ’οὖν τερός γε φύγῃσιν.
Ἄλλο δέ τοι ρέω, σὺ δ’ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
αἴ κέν μοι πολύβουλος θήνη κῦδος ρέξῃ
ἀμφοτέρω κτεῖναι, σὺ δὲ τούσδε μὲν κέας ἵππους
αὐτοῦ ρυκακέειν ἐξ ἄντυγος νία τείνας,
Αἰνείαο δ’ἐπαΐξαι μεμνημένος ἵππων,
ἐκ δ’ἐλάσαι Τρώων μετ’ ϋκνήμιδας χαιούς.
Τῆς γάρ τοι γενεῆς ἧς Τρωΐ περ εὐρύοπα Ζεὺς
δῶχ’ υἷος ποινὴν Γανυμήδεος, οὕνεκ’ ριστοι
ἵππων ὅσσοι ἔασιν ὑπ’ τ’ἠέλιόν τε,
τῆς γενεῆς κλεψεν ναξ ἀνδρῶν Ἀγχίσης
λάθρῃ Λαομέδοντος ποσχὼν θήλεας ἵππους·
τῶν οἱ ἓξ γένοντο νὶ μεγάροισι γενέθλη.
Τοὺς μὲν τέσσαρας αὐτὸς χων τίταλλ’ πὶ φάτνῃ,
τὼ δὲ δύ’ Αἰνεί δῶκεν μήστωρε φόβοιο.
Εἰ τούτω κε λάβοιμεν, ροίμεθά κε κλέος ἐσθλόν.
Ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους γόρευον,
τὼ δὲ τάχ’ ἐγγύθεν ἦλθον λαύνοντ’ κέας ἵππους.
Τὸν πρότερος προσέειπε Λυκάονος γλαὸς υἱός·
καρτερόθυμε δαΐφρον γαυοῦ Τυδέος υἱ
μάλα σ’οὐ βέλος κὺ δαμάσσατο πικρὸς ϊστός·
νῦν αὖτ’ ἐγχεί πειρήσομαι αἴ κε τύχωμι.
ῥα καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
καὶ βάλε Τυδεΐδαο κατ’ σπίδα· τῆς δὲ δι πρὸ
αἰχμὴ χαλκείη πταμένη θώρηκι πελάσθη·
τῷ δ’ἐπὶ μακρὸν ϋσε Λυκάονος γλαὸς υἱός·
βέβληαι κενενα διαμπερές, οὐδέ σ’ὀΐω
δηρὸν ἔτ’ ἀνσχήσεσθαι· μοὶ δὲ μέγ’ εὖχος δωκας.
Τὸν δ’οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
ἤμβροτες οὐδ’ τυχες· τὰρ οὐ μὲν σφῶΐ γ’ὀΐω
πρίν γ’ἀποπαύσεσθαι πρίν γ’ἢ τερόν γε πεσόντα
αἵματος σαι ρηα, ταλαύρινον πολεμιστήν.
Ὣς φάμενος προέηκε· βέλος δ’ἴθυνεν θήνη
ῥῖνα παρ’ ὀφθαλμόν, λευκοὺς δ’ἐπέρησεν δόντας.
Τοῦ δ’ἀπὸ μὲν γλῶσσαν πρυμνὴν τάμε χαλκὸς τειρής,
αἰχμὴ δ’ἐξελύθη παρὰ νείατον ἀνθερενα·
ριπε δ’ἐξ χέων, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ
αἰόλα παμφανόωντα, παρέτρεσσαν δέ οἱ ἵπποι
κύποδες· τοῦ δ’αὖθι λύθη ψυχή τε μένος τε.
Αἰνείας δ’ἀπόρουσε σὺν σπίδι δουρί τε μακρῷ
δείσας μή πώς οἱ ρυσαίατο νεκρὸν χαιοί.
Ἀμφὶ δ’ἄρ’ αὐτῷ βαῖνε λέων ὣς ἀλκὶ πεποιθώς,
πρόσθε δέ οἱ δόρυ τ’ἔσχε καὶ σπίδα πάντοσ’ ΐσην,
τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γ’ἀντίος ἔλθοι
σμερδαλέα άχων· δὲ χερμάδιον λάβε χειρὶ
Τυδεΐδης μέγα ἔργον οὐ δύο γ’ἄνδρε φέροιεν,
οἷοι νῦν βροτοί εἰσ’· δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.
Τῷ βάλεν Αἰνείαο κατ’ ἰσχίον ἔνθά τε μηρὸς
ἰσχί ἐνστρέφεται, κοτύλην δέ τέ μιν καλέουσι·
θλάσσε δέ οἱ κοτύλην, πρὸς δ’ἄμφω ῥῆξε τένοντε·
σε δ’ἀπὸ ῥινὸν τρηχὺς λίθος· αὐτὰρ γ’ἥρως
στη γνὺξ ριπὼν καὶ ρείσατο χειρὶ παχεί
γαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ κάλυψε.
Καί νύ κεν ἔνθ’ πόλοιτο ναξ ἀνδρῶν Αἰνείας,
εἰ μὴ ἄρ’ ξὺ νόησε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
μήτηρ, μιν ὑπ’ Ἀγχίσῃ τέκε βουκολέοντι·
ἀμφὶ δ’ἑὸν φίλον υἱὸν χεύατο πήχεε λευκώ,
πρόσθε δέ οἱ πέπλοιο φαεινοῦ πτύγμα κάλυψεν
ἕρκος μεν βελέων, μή τις Δαναῶν ταχυπώλων
χαλκὸν νὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν λοιτο.
μὲν ὸν φίλον υἱὸν πεξέφερεν πολέμοιο·
οὐδ’ υἱὸς Καπανῆος λήθετο συνθεσιάων
τάων ἃς πέτελλε βοὴν γαθὸς Διομήδης,
ἀλλ’ γε τοὺς μὲν οὺς ρύκακε μώνυχας ἵππους
νόσφιν πὸ φλοίσβου ἐξ ἄντυγος νία τείνας,
Αἰνείαο δ’ἐπαΐξας καλλίτριχας ἵππους
ξέλασε Τρώων μετ’ ϋκνήμιδας χαιούς.
Δῶκε δὲ Δηϊπύλῳ τάρῳ φίλῳ, ὃν περὶ πάσης
τῖεν μηλικίης τι οἱ φρεσὶν ἄρτια δη,
νηυσὶν πι γλαφυρῇσιν λαυνέμεν· αὐτὰρ γ’ἥρως
ὧν ἵππων πιβὰς λαβ’ νία σιγαλόεντα,
αἶψα δὲ Τυδεΐδην μέθεπε κρατερώνυχας ἵππους
ἐμμεμαώς· δὲ Κύπριν πῴχετο νηλέϊ χαλκῷ
γιγνώσκων τ’ἄναλκις ην θεός, οὐδὲ θεάων
τάων αἵ τ’ἀνδρῶν πόλεμον κάτα κοιρανέουσιν,
οὔτ’ ἄρ’ θηναίη οὔτε πτολίπορθος νυώ.
Ἀλλ’ τε δή ῥ’ἐκίχανε πολὺν καθ’ μιλον πάζων,
ἔνθ’ πορεξάμενος μεγαθύμου Τυδέος υἱὸς
κρην οὔτασε χεῖρα μετάλμενος ξέϊ δουρὶ
βληχρήν· εἶθαρ δὲ δόρυ χροὸς ἀντετόρησεν
ἀμβροσίου δι πέπλου, ὅν οἱ Χάριτες κάμον αὐταί,
πρυμνὸν περ θέναρος· ῥέε δ’ἄμβροτον αἷμα θεοῖο
χώρ, οἷός πέρ τε ῥέει μακάρεσσι θεοῖσιν·
οὐ γὰρ σῖτον δουσ’, οὐ πίνουσ’ αἴθοπα οἶνον,
τοὔνεκ’ ναίμονές εἰσι καὶ θάνατοι καλέονται.
δὲ μέγα άχουσα πὸ ἕο κάββαλεν υἱόν·
καὶ τὸν μὲν μετὰ χερσὶν ρύσατο Φοῖβος πόλλων
κυανέ νεφέλῃ, μή τις Δαναῶν ταχυπώλων
χαλκὸν νὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν λοιτο·
τῇ δ’ἐπὶ μακρὸν ϋσε βοὴν γαθὸς Διομήδης·
εἶκε Διὸς θύγατερ πολέμου καὶ δηϊοτῆτος·
ἦ οὐχ λις ὅττι γυναῖκας νάλκιδας περοπεύεις;
εἰ δὲ σύ γ’ἐς πόλεμον πωλήσεαι, τέ σ’ὀΐω
ῥιγήσειν πόλεμόν γε καὶ εἴ χ’ἑτέρωθι πύθηαι.
Ὣς φαθ’, δ’ἀλύουσ’ πεβήσετο, τείρετο δ’αἰνῶς·
τὴν μὲν ἄρ’ ρις λοῦσα ποδήνεμος ξαγ’ μίλου
ἀχθομένην δύνῃσι, μελαίνετο δὲ χρόα καλόν.
Εὗρεν πειτα μάχης ἐπ’ ριστερὰ θοῦρον ρηα
μενον· έρι δ’ἔγχος κέκλιτο καὶ ταχέ’ ἵππω·
δὲ γνὺξ ριποῦσα κασιγνήτοιο φίλοιο
πολλὰ λισσομένη χρυσάμπυκας τεεν ἵππους·
φίλε κασίγνητε κόμισαί τέ με δός τέ μοι ἵππους,
ὄφρ’ ἐς λυμπον κωμαι ἵν’ θανάτων δος στί.
Λίην ἄχθομαι ἕλκος με βροτὸς οὔτασεν νὴρ
Τυδεΐδης, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Δι πατρὶ μάχοιτο.
Ὣς φάτο, τῇ δ’ἄρ’ ρης δῶκε χρυσάμπυκας ἵππους·
δ’ἐς δίφρον βαινεν κηχεμένη φίλον τορ,
πὰρ δέ οἱ ρις βαινε καὶ νία λάζετο χερσί,
μάστιξεν δ’ἐλάαν, τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην.
Αἶψα δ’ἔπειθ’ κοντο θεῶν δος αἰπὺν λυμπον·
ἔνθ’ ἵππους στησε ποδήνεμος κέα ρις
λύσασ’ ἐξ χέων, παρὰ δ’ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ·
δ’ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης δῖ’ Ἀφροδίτη
μητρὸς ῆς· δ’ἀγκὰς λάζετο θυγατέρα ἥν,
χειρί τέ μιν κατέρεξεν πος τ’ἔφατ’ ἐκ τ’ὀνόμαζε·
τίς νύ σε τοιάδ’ ρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνων
μαψιδίως, ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν νωπῇ;
τὴν δ’ἠμείβετ’ πειτα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη·
οὖτά με Τυδέος υἱὸς πέρθυμος Διομήδης,
οὕνεκ’ γὼ φίλον υἱὸν πεξέφερον πολέμοιο
Αἰνείαν, ὃς μοὶ πάντων πολὺ φίλτατός στιν.
Οὐ γὰρ τι Τρώων καὶ χαιῶν φύλοπις αἰνή,
ἀλλ’ δη Δαναοί γε καὶ θανάτοισι μάχονται.
Τὴν δ’ἠμείβετ’ πειτα Διώνη, δῖα θεάων·
τέτλαθι τέκνον μόν, καὶ νάσχεο κηδομένη περ·
πολλοὶ γὰρ δὴ τλῆμεν λύμπια δώματ’ χοντες
ἐξ ἀνδρῶν χαλέπ’ ἄλγε’ ἐπ’ ἀλλήλοισι τιθέντες.
Τλῆ μὲν ρης τε μιν τος κρατερός τ’Ἐφιάλτης
παῖδες λωος, δῆσαν κρατερῷ νὶ δεσμῷ·
χαλκέῳ δ’ἐν κεράμῳ δέδετο τρισκαίδεκα μῆνας·
καί νύ κεν ἔνθ’ πόλοιτο ρης τος πολέμοιο,
εἰ μὴ μητρυι περικαλλὴς ερίβοια
Ἑρμέᾳ ξήγγειλεν· δ’ἐξέκλεψεν ρηα
δη τειρόμενον, χαλεπὸς δέ δεσμὸς δάμνα.
Τλῆ δ’Ἥρη, τε μιν κρατερὸς πάϊς Ἀμφιτρύωνος
δεξιτερὸν κατὰ μαζὸν ϊστῷ τριγλώχινι
βεβλήκει· τότε καί μιν νήκεστον λάβεν ἄλγος.
Τλῆ δ’Ἀΐδης ἐν τοῖσι πελώριος κὺν ϊστόν,
εὖτέ μιν ωὐτὸς νὴρ υἱὸς Διὸς αἰγιόχοιο
ἐν Πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλὼν δύνῃσιν δωκεν·
αὐτὰρ βῆ πρὸς δῶμα Διὸς καὶ μακρὸν λυμπον
κῆρ χέων δύνῃσι πεπαρμένος· αὐτὰρ ϊστὸς
μῳ νι στιβαρῷ λήλατο, κῆδε δὲ θυμόν.
Τῷ δ’ἐπὶ Παιήων δυνήφατα φάρμακα πάσσων
κέσατ’· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γε τέτυκτο.
Σχέτλιος βριμοεργὸς ὃς οὐκ θετ’ αἴσυλα ῥέζων,
ὃς τόξοισιν κηδε θεοὺς οἳ λυμπον χουσι.
Σοὶ δ’ἐπὶ τοῦτον νῆκε θε γλαυκῶπις θήνη·
νήπιος, οὐδὲ τὸ οἶδε κατὰ φρένα Τυδέος υἱὸς
ὅττι μάλ’ οὐ δηναιὸς ὃς θανάτοισι μάχηται,
οὐδέ τί μιν παῖδες ποτὶ γούνασι παππάζουσιν
ἐλθόντ’ ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.
Τὼ νῦν Τυδεΐδης, εἰ καὶ μάλα καρτερός στι,
φραζέσθω μή τίς οἱ μείνων σεῖο μάχηται,
μὴ δὴν Αἰγιάλεια περίφρων δρηστίνη
ἐξ ὕπνου γοόωσα φίλους οἰκῆας γείρῃ
κουρίδιον ποθέουσα πόσιν τὸν ριστον χαιῶν
ἰφθίμη λοχος Διομήδεος ἱπποδάμοιο.
ῥα καὶ ἀμφοτέρῃσιν ἀπ’ χῶ χειρὸς μόργνυ·
ἄλθετο χείρ, δύναι δὲ κατηπιόωντο βαρεῖαι.
Αἳ δ’αὖτ’ εἰσορόωσαι θηναίη τε καὶ ρη
κερτομίοις πέεσσι Δία Κρονίδην ρέθιζον.
Τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε θε γλαυκῶπις θήνη·
Ζεῦ πάτερ ῥά τί μοι κεχολώσεαι ὅττι κεν εἴπω;
μάλα δή τινα Κύπρις χαιϊάδων νιεῖσα
Τρωσὶν μα σπέσθαι, τοὺς νῦν ἔκπαγλα φίλησε,
τῶν τινα καρρέζουσα χαιϊάδων ϋπέπλων
πρὸς χρυσῇ περόνῃ καταμύξατο χεῖρα ραιήν.
Ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,
καί ῥα καλεσσάμενος προσέφη χρυσῆν Ἀφροδίτην·
οὔ τοι τέκνον μὸν δέδοται πολεμήϊα ἔργα,
ἀλλὰ σύ γ’ἱμερόεντα μετέρχεο ἔργα γάμοιο,
ταῦτα δ’Ἄρηϊ θο καὶ θήνῃ πάντα μελήσει.
Ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους γόρευον,
Αἰνεί δ’ἐπόρουσε βοὴν γαθὸς Διομήδης,
γιγνώσκων οἱ αὐτὸς πείρεχε χεῖρας πόλλων·
ἀλλ’ γ’ἄρ’ οὐδὲ θεὸν μέγαν ζετο, ετο δ’αἰεὶ
Αἰνείαν κτεῖναι καὶ πὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαι.
Τρὶς μὲν πειτ’ πόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων,
τρὶς δέ οἱ στυφέλιξε φαεινὴν σπίδ’ πόλλων·
ἀλλ’ τε δὴ τὸ τέταρτον πέσσυτο δαίμονι σος,
δεινὰ δ’ὁμοκλήσας προσέφη κάεργος πόλλων·
φράζεο Τυδεΐδη καὶ χάζεο, μηδὲ θεοῖσιν
ἶσ’ θελε φρονέειν, πεὶ οὔ ποτε φῦλον μοῖον
θανάτων τε θεῶν χαμαὶ ἐρχομένων τ’ἀνθρώπων.
Ὣς φάτο, Τυδεΐδης δ’ἀνεχάζετο τυτθὸν πίσσω
μῆνιν λευάμενος κατηβόλου πόλλωνος.
Αἰνείαν δ’ἀπάτερθεν μίλου θῆκεν πόλλων
Περγάμῳ εἰν ερῇ, θι οἱ νηός γε τέτυκτο.
τοι τὸν Λητώ τε καὶ Ἄρτεμις οχέαιρα
ἐν μεγάλῳ δύτῳ κέοντό τε κύδαινόν τε·
αὐτὰρ εἴδωλον τεῦξ’ ἀργυρότοξος πόλλων
αὐτῷ τ’Αἰνεί κελον καὶ τεύχεσι τοῖον,
ἀμφὶ δ’ἄρ’ εἰδώλῳ Τρῶες καὶ δῖοι χαιοὶ
δῄουν ἀλλήλων ἀμφὶ στήθεσσι βοείας
σπίδας εὐκύκλους λαισήϊά τε πτερόεντα.
Δὴ τότε θοῦρον ρηα προσηύδα Φοῖβος πόλλων·
ρες ρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε τειχεσιπλῆτα,
οὐκ ἂν δὴ τόνδ’ ἄνδρα μάχης ρύσαιο μετελθὼν
Τυδεΐδην, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Δι πατρὶ μάχοιτο;
Κύπριδα μὲν πρῶτα σχεδὸν οὔτασε χεῖρ’ πὶ καρπῷ,
αὐτὰρ πειτ’ αὐτῷ μοι πέσσυτο δαίμονι σος.
Ὣς εἰπὼν αὐτὸς μὲν φέζετο Περγάμῳ κρῃ,
Τρῳὰς δὲ στίχας οὖλος ρης τρυνε μετελθὼν
εἰδόμενος κάμαντι θο γήτορι Θρῃκῶν·
υἱάσι δὲ Πριάμοιο διοτρεφέεσσι κέλευεν·
υἱεῖς Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆος
ἐς τί τι κτείνεσθαι άσετε λαὸν χαιοῖς;
ἦ εἰς κεν ἀμφὶ πύλῃς εὖ ποιητῇσι μάχωνται;
κεῖται νὴρ ὃν σον τίομεν κτορι δί
Αἰνείας υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαο·
ἀλλ’ γετ’ ἐκ φλοίσβοιο σαώσομεν ἐσθλὸν ταῖρον.
Ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
Ἔνθ’ αὖ Σαρπηδὼν μάλα νείκεσεν κτορα δῖον·
κτορ πῇ δή τοι μένος οἴχεται πρὶν χεσκες;
φῆς που τερ λαῶν πόλιν ξέμεν ἠδ’ πικούρων
οἶος σὺν γαμβροῖσι κασιγνήτοισί τε σοῖσι.
Τῶν νῦν οὔ τιν’ γὼ δέειν δύναμ’ οὐδὲ νοσαι,
ἀλλὰ καταπτώσσουσι κύνες ὣς ἀμφὶ λέοντα·
μεῖς δὲ μαχόμεσθ’ οἵ πέρ τ’ἐπίκουροι νειμεν.
Καὶ γὰρ γὼν πίκουρος ὼν μάλα τηλόθεν κω·
τηλοῦ γὰρ Λυκίη Ξάνθῳ πι δινήεντι,
ἔνθ’ λοχόν τε φίλην λιπον καὶ νήπιον υἱόν,
κὰδ δὲ κτήματα πολλά, τὰ ἔλδεται ὅς κ’ἐπιδευής.
Ἀλλὰ καὶ ὧς Λυκίους τρύνω καὶ μέμον’ αὐτὸς
ἀνδρὶ μαχήσασθαι· τὰρ οὔ τί μοι ἐνθάδε τοῖον
οἷόν κ’ἠ φέροιεν χαιοὶ κεν γοιεν·
τύνη δ’ἕστηκας, τὰρ οὐδ’ ἄλλοισι κελεύεις
λαοῖσιν μενέμεν καὶ μυνέμεναι ρεσσι.
Μή πως ὡς ψῖσι λίνου λόντε πανάγρου
ἀνδράσι δυσμενέεσσιν λωρ καὶ κύρμα γένησθε·
οἳ δὲ τάχ’ ἐκπέρσουσ’ εὖ ναιομένην πόλιν μήν.
Σοὶ δὲ χρὴ τάδε πάντα μέλειν νύκτάς τε καὶ μαρ
ἀρχοὺς λισσομένῳ τηλεκλειτῶν πικούρων
νωλεμέως χέμεν, κρατερὴν δ’ἀποθέσθαι νιπήν.
Ὣς φάτο Σαρπηδών, δάκε δὲ φρένας κτορι μῦθος·
αὐτίκα δ’ἐξ χέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,
πάλλων δ’ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν χετο πάντῃ
τρύνων μαχέσασθαι, γειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.
Οἳ δ’ἐλελίχθησαν καὶ ναντίοι σταν χαιῶν·
Ἀργεῖοι δ’ὑπέμειναν ολλέες οὐδὲ φόβηθεν.
Ὡς δ’ἄνεμος ἄχνας φορέει ερὰς κατ’ λωὰς
ἀνδρῶν λικμώντων, τε τε ξανθὴ Δημήτηρ
κρίνῃ πειγομένων νέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας,
αἳ δ’ὑπολευκαίνονται χυρμιαί· ὣς τότ’ χαιοὶ
λευκοὶ περθε γένοντο κονισάλῳ, ὅν ῥα δι’ αὐτῶν
οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον πέπληγον πόδες ἵππων
ἂψ πιμισγομένων· πὸ δ’ἔστρεφον νιοχῆες.
Οἳ δὲ μένος χειρῶν θὺς φέρον· ἀμφὶ δὲ νύκτα
θοῦρος ρης κάλυψε μάχῃ Τρώεσσιν ρήγων
πάντοσ’ ποιχόμενος· τοῦ δ’ἐκραίαινεν φετμὰς
Φοίβου πόλλωνος χρυσαόρου, ὅς μιν νώγει
Τρωσὶν θυμὸν γεῖραι, πεὶ δε Παλλάδ’ θήνην
οἰχομένην· γάρ ῥα πέλεν Δαναοῖσιν ρηγών.
Αὐτὸς δ’Αἰνείαν μάλα πίονος ἐξ δύτοιο
κε, καὶ ἐν στήθεσσι μένος βάλε ποιμένι λαῶν.
Αἰνείας δ’ἑτάροισι μεθίστατο· τοὶ δὲ χάρησαν,
ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντα
καὶ μένος ἐσθλὸν χοντα· μετάλλησάν γε μὲν οὔ τι.
Οὐ γὰρ ἔα πόνος ἄλλος, ὃν ἀργυρότοξος γειρεν
ρης τε βροτολοιγὸς ρις τ’ἄμοτον μεμαυῖα.
Τοὺς δ’Αἴαντε δύω καὶ δυσσεὺς καὶ Διομήδης
τρυνον Δαναοὺς πολεμιζέμεν· οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ
οὔτε βίας Τρώων πεδείδισαν οὔτε ωκάς,
ἀλλ’ μενον νεφέλῃσιν οικότες ἅς τε Κρονίων
νηνεμίης στησεν ἐπ’ κροπόλοισιν ρεσσιν
τρέμας, ὄφρ’ εὕδῃσι μένος Βορέαο καὶ ἄλλων
ζαχρειῶν νέμων, οἵ τε νέφεα σκιόεντα
πνοισιν λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν έντες·
ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο.
τρεΐδης δ’ἀν’ μιλον φοίτα πολλὰ κελεύων·
φίλοι νέρες στε καὶ ἄλκιμον τορ λεσθε,
ἀλλήλους τ’αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·
αἰδομένων ἀνδρῶν πλέονες σόοι πέφανται·
φευγόντων δ’οὔτ’ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτε τις ἀλκή.
καὶ κόντισε δουρὶ θοῶς, βάλε δὲ πρόμον ἄνδρα
Αἰνείω ταρον μεγαθύμου Δηϊκόωντα
Περγασίδην, ὃν Τρῶες μῶς Πριάμοιο τέκεσσι
τῖον, πεὶ θοὸς σκε μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι.
Τόν ῥα κατ’ σπίδα δουρὶ βάλε κρείων γαμέμνων·
δ’οὐκ ἔγχος ρυτο, δι πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,
νειαίρῃ δ’ἐν γαστρὶ δι ζωστῆρος λασσε·
δούπησεν δὲ πεσών, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
Ἔνθ’ αὖτ’ Αἰνείας Δαναῶν λεν ἄνδρας ρίστους
υἷε Διοκλῆος Κρήθωνά τε Ὀρσίλοχόν τε,
τῶν ῥα πατὴρ μὲν ναιεν ϋκτιμένῃ νὶ Φηρῇ
ἀφνειὸς βιότοιο, γένος δ’ἦν ἐκ ποταμοῖο
Ἀλφειοῦ, ὅς τ’εὐρὺ ῥέει Πυλίων δι γαίης,
ὃς τέκετ’ Ὀρτίλοχον πολέεσσ’ ἄνδρεσσιν νακτα·
Ὀρτίλοχος δ’ἄρ’ τικτε Διοκλῆα μεγάθυμον,
ἐκ δὲ Διοκλῆος διδυμάονε παῖδε γενέσθην,
Κρήθων Ὀρσίλοχός τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.
Τὼ μὲν ἄρ’ βήσαντε μελαινάων πὶ νηῶν
λιον εἰς εὔπωλον ἅμ’ Ἀργείοισιν πέσθην,
τιμὴν τρεΐδῃς γαμέμνονι καὶ Μενελά
ἀρνυμένω· τὼ δ’αὖθι τέλος θανάτοιο κάλυψεν.
Οἵω τώ γε λέοντε δύω ρεος κορυφῇσιν
τραφέτην πὸ μητρὶ βαθείης τάρφεσιν λης·
τὼ μὲν ἄρ’ ἁρπάζοντε βόας καὶ φια μῆλα
σταθμοὺς ἀνθρώπων κεραΐζετον, ὄφρα καὶ αὐτὼ
ἀνδρῶν ἐν παλάμῃσι κατέκταθεν ξέϊ χαλκῷ·
τοίω τὼ χείρεσσιν ὑπ’ Αἰνείαο δαμέντε
καππεσέτην, λάτῃσιν οικότες ψηλῇσι.
Τὼ δὲ πεσόντ’ λέησεν ρηΐφιλος Μενέλαος,
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ
σείων ἐγχείην· τοῦ δ’ὄτρυνεν μένος ρης,
τὰ φρονέων να χερσὶν ὑπ’ Αἰνείαο δαμείη.
Τὸν δ’ἴδεν Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱός,
βῆ δὲ δι προμάχων· περὶ γὰρ δίε ποιμένι λαῶν
μή τι πάθοι, μέγα δέ σφας ποσφήλειε πόνοιο.
Τὼ μὲν δὴ χεῖράς τε καὶ ἔγχεα ξυόεντα
ἀντίον ἀλλήλων χέτην μεματε μάχεσθαι·
Ἀντίλοχος δὲ μάλ’ ἄγχι παρίστατο ποιμένι λαῶν.
Αἰνείας δ’οὐ μεῖνε θοός περ ὼν πολεμιστὴς
ὡς εἶδεν δύο φῶτε παρ’ ἀλλήλοισι μένοντε.
Οἳ δ’ἐπεὶ οὖν νεκροὺς ρυσαν μετὰ λαὸν χαιῶν,
τὼ μὲν ρα δειλὼ βαλέτην ἐν χερσὶν ταίρων,
αὐτὼ δὲ στρεφθέντε μετὰ πρώτοισι μαχέσθην.
Ἔνθα Πυλαιμένεα λέτην τάλαντον ρηϊ
ἀρχὸν Παφλαγόνων μεγαθύμων σπιστάων.
Τὸν μὲν ἄρ’ τρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος
σταότ’ ἔγχεϊ νύξε κατὰ κληδα τυχήσας·
Ἀντίλοχος δὲ Μύδωνα βάλ’ νίοχον θεράποντα
ἐσθλὸν τυμνιάδην· δ’ὑπέστρεφε μώνυχας ἵππους·
χερμαδί ἀγκῶνα τυχὼν μέσον· ἐκ δ’ἄρα χειρῶν
νία λεύκ’ λέφαντι χαμαὶ πέσον ἐν κονίσιν.
Ἀντίλοχος δ’ἄρ’ παΐξας ξίφει λασε κόρσην·
αὐτὰρ γ’ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου
κύμβαχος ἐν κονίσιν πὶ βρεχμόν τε καὶ μους.
Δηθὰ μάλ’ στήκει· τύχε γάρ ῥ’ἀμάθοιο βαθείης·
ὄφρ’ ἵππω πλήξαντε χαμαὶ βάλον ἐν κονίσι·
τοὺς μασ’ Ἀντίλοχος, μετὰ δὲ στρατὸν λασ’ χαιῶν.
Τοὺς δ’Ἕκτωρ νόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δ’ἐπ’ αὐτοὺς
κεκλήγων· μα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγες
καρτεραί· ἦρχε δ’ἄρα σφιν ρης καὶ πότνι’ νυώ,
μὲν χουσα Κυδοιμὸν ναιδέα δηϊοτῆτος,
ρης δ’ἐν παλάμῃσι πελώριον ἔγχος νώμα,
φοίτα δ’ἄλλοτε μὲν πρόσθ’ κτορος, ἄλλοτ’ πισθε.
Τὸν δὲ δὼν ῥίγησε βοὴν γαθὸς Διομήδης·
ὡς δ’ὅτ’ νὴρ πάλαμνος ὼν πολέος πεδίοιο
στή ἐπ’ κυρό ποταμῷ λα δὲ προρέοντι
ἀφρῷ μορμύροντα δών, νά τ’ἔδραμ’ πίσσω,
ὣς τότε Τυδεΐδης νεχάζετο, εἶπέ τε λαῷ·
φίλοι οἷον δὴ θαυμάζομεν κτορα δῖον
αἰχμητήν τ’ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν·
τῷ δ’αἰεὶ πάρα εἷς γε θεῶν, ὃς λοιγὸν μύνει·
καὶ νῦν οἱ πάρα κεῖνος ρης βροτῷ ἀνδρὶ οικώς.
Ἀλλὰ πρὸς Τρῶας τετραμμένοι αἰὲν πίσσω
εἴκετε, μηδὲ θεοῖς μενεαινέμεν φι μάχεσθαι.
Ὣς ἄρ’ φη, Τρῶες δὲ μάλα σχεδὸν λυθον αὐτῶν.
Ἔνθ’ κτωρ δύο φῶτε κατέκτανεν εἰδότε χάρμης
εἰν νὶ δίφρῳ όντε, Μενέσθην Ἀγχίαλόν τε.
Τὼ δὲ πεσόντ’ λέησε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
στῆ δὲ μάλ’ ἐγγὺς ών, καὶ κόντισε δουρὶ φαεινῷ,
καὶ βάλεν Ἄμφιον Σελάγου όν, ὅς ῥ’ἐνὶ Παισῷ
ναῖε πολυκτήμων πολυλήϊος· ἀλλά μοῖρα
ἦγ’ πικουρήσοντα μετὰ Πρίαμόν τε καὶ υἷας.
Τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλεν Τελαμώνιος Αἴας,
νειαίρῃ δ’ἐν γαστρὶ πάγη δολιχόσκιον ἔγχος,
δούπησεν δὲ πεσών· δ’ἐπέδραμε φαίδιμος Αἴας
τεύχεα συλήσων· Τρῶες δ’ἐπὶ δούρατ’ χευαν
ξέα παμφανόωντα· σάκος δ’ἀνεδέξατο πολλά.
Αὐτὰρ λὰξ προσβὰς ἐκ νεκροῦ χάλκεον ἔγχος
σπάσατ’· οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰ
μοιιν φελέσθαι· πείγετο γὰρ βελέεσσι.
Δεῖσε δ’ὅ γ’ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων γερώχων,
οἳ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶ φέστασαν ἔγχε’ χοντες,
οἵ μέγαν περ όντα καὶ ἴφθιμον καὶ γαυὸν
σαν πὸ σφείων· δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.
Ὣς οἳ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·
Τληπόλεμον δ’Ἡρακλεΐδην ΰν τε μέγαν τε
ὦρσεν ἐπ’ ἀντιθέ Σαρπηδόνι μοῖρα κραταιή.
Οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν σαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες
υἱός θ’υἱωνός τε Διὸς νεφεληγερέταο,
τὸν καὶ Τληπόλεμος πρότερος πρὸς μῦθον ειπε·
Σαρπῆδον Λυκίων βουληφόρε, τίς τοι νάγκη
πτώσσειν ἐνθάδ’ όντι μάχης δαήμονι φωτί;
ψευδόμενοι δέ σέ φασι Διὸς γόνον αἰγιόχοιο
εἶναι, πεὶ πολλὸν κείνων πιδεύεαι ἀνδρῶν
οἳ Διὸς ξεγένοντο πὶ προτέρων ἀνθρώπων·
ἀλλ’ οἷόν τινά φασι βίην ρακληείην
εἶναι, μὸν πατέρα θρασυμέμνονα θυμολέοντα·
ὅς ποτε δεῦρ’ ἐλθὼν νεχ’ ἵππων Λαομέδοντος
ἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν
λίου ξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δ’ἀγυιάς·
σοὶ δὲ κακὸς μὲν θυμός, ποφθινύθουσι δὲ λαοί.
Οὐδέ τί σε Τρώεσσιν ΐομαι ἄλκαρ σεσθαι
ἐλθόντ’ ἐκ Λυκίης, οὐδ’ εἰ μάλα καρτερός ἐσσι,
ἀλλ’ ὑπ’ μοὶ δμηθέντα πύλας ΐδαο περήσειν.
Τὸν δ’αὖ Σαρπηδὼν Λυκίων γὸς ἀντίον ηὔδα·
Τληπόλεμ’ τοι κεῖνος πώλεσεν λιον ρὴν
νέρος ἀφραδίσιν γαυοῦ Λαομέδοντος,
ὅς ῥά μιν εὖ ἕρξαντα κακῷ νίπαπε μύθῳ,
οὐδ’ πέδωχ’ ἵππους, ὧν εἵνεκα τηλόθεν ἦλθε.
Σοὶ δ’ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαιναν
ἐξ μέθεν τεύξεσθαι, μῷ δ’ὑπὸ δουρὶ δαμέντα
εὖχος μοὶ δώσειν, ψυχὴν δ’Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.
Ὣς φάτο Σαρπηδών, δ’ἀνέσχετο μείλινον ἔγχος
Τληπόλεμος· καὶ τῶν μὲν μαρτῇ δούρατα μακρὰ
ἐκ χειρῶν ϊξαν· μὲν βάλεν αὐχένα μέσσον
Σαρπηδών, αἰχμὴ δὲ διαμπερὲς ἦλθ’ λεγεινή·
τὸν δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν ρεβεννὴ νὺξ κάλυψε.
Τληπόλεμος δ’ἄρα μηρὸν ριστερὸν ἔγχεϊ μακρῷ
βεβλήκειν, αἰχμὴ δὲ διέσσυτο μαιμώωσα
στέω ἐγχριμφθεῖσα, πατὴρ δ’ἔτι λοιγὸν μυνεν.
Οἳ μὲν ἄρ’ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ταῖροι
ξέφερον πολέμοιο· βάρυνε δέ μιν δόρυ μακρὸν
ἑλκόμενον· τὸ μὲν οὔ τις πεφράσατ’ οὐδὲ νόησε
μηροῦ ξερύσαι δόρυ μείλινον ὄφρ’ πιβαίη
σπευδόντων· τοῖον γὰρ χον πόνον ἀμφιέποντες.
Τληπόλεμον δ’ἑτέρωθεν ϋκνήμιδες χαιοὶ
ξέφερον πολέμοιο· νόησε δὲ δῖος δυσσεὺς
τλήμονα θυμὸν χων, μαίμησε δέ οἱ φίλον τορ·
μερμήριξε δ’ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
προτέρω Διὸς υἱὸν ριγδούποιο διώκοι,
γε τῶν πλεόνων Λυκίων πὸ θυμὸν λοιτο.
Οὐδ’ ἄρ’ δυσσῆϊ μεγαλήτορι μόρσιμον εν
ἴφθιμον Διὸς υἱὸν ποκτάμεν ξέϊ χαλκῷ·
τώ ῥα κατὰ πληθὺν Λυκίων τράπε θυμὸν θήνη.
Ἔνθ’ γε Κοίρανον εἷλεν λάστορά τε Χρομίον τε
Ἄλκανδρόν θ’Ἅλιόν τε Νοήμονά τε Πρύτανίν τε.
Καί νύ κ’ἔτι πλέονας Λυκίων κτάνε δῖος δυσσεὺς
εἰ μὴ ἄρ’ ξὺ νόησε μέγας κορυθαίολος κτωρ·
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ
δεῖμα φέρων Δαναοῖσι· χάρη δ’ἄρα οἱ προσιόντι
Σαρπηδὼν Διὸς υἱός, πος δ’ὀλοφυδνὸν ειπε·
Πριαμίδη, μὴ δή με λωρ Δαναοῖσιν άσῃς
κεῖσθαι, ἀλλ’ πάμυνον· πειτά με καὶ λίποι αἰὼν
ἐν πόλει μετέρῃ, πεὶ οὐκ ἄρ’ μελλον γωγε
νοστήσας οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
εὐφρανέειν λοχόν τε φίλην καὶ νήπιον υἱόν.
Ὣς φάτο, τὸν δ’οὔ τι προσέφη κορυθαίολος κτωρ,
ἀλλὰ παρήϊξεν λελιημένος ὄφρα τάχιστα
σαιτ’ Ἀργείους, πολέων δ’ἀπὸ θυμὸν λοιτο.
Οἳ μὲν ἄρ’ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ταῖροι
εἷσαν ὑπ’ αἰγιόχοιο Διὸς περικαλλέϊ φηγῷ·
ἐκ δ’ἄρα οἱ μηροῦ δόρυ μείλινον σε θύραζε
ἴφθιμος Πελάγων, ὅς οἱ φίλος εν ταῖρος.
Τὸν δ’ἔλιπε ψυχή, κατὰ δ’ὀφθαλμῶν κέχυτ’ χλύς·
αὖτις δ’ἐμπνύνθη, περὶ δὲ πνοι Βορέαο
ζώγρει πιπνείουσα κακῶς κεκαφηότα θυμόν.
Ἀργεῖοι δ’ὑπ’ ρηϊ καὶ κτορι χαλκοκορυστῇ
οὔτε ποτὲ προτρέποντο μελαινάων πὶ νηῶν
οὔτε ποτ’ ἀντεφέροντο μάχῃ, ἀλλ’ αἰὲν πίσσω
χάζονθ’, ὡς πύθοντο μετὰ Τρώεσσιν ρηα.
Ἔνθα τίνα πρῶτον τίνα δ’ὕστατον ξενάριξαν
κτωρ τε Πριάμοιο πάϊς καὶ χάλκεος ρης;
ἀντίθεον Τεύθραντ’, πὶ δὲ πλήξιππον ρέστην,
Τρῆχόν τ’αἰχμητὴν Αἰτώλιον Οἰνόμαόν τε,
Οἰνοπίδην θ’Ἕλενον καὶ ρέσβιον αἰολομίτρην,
ὅς ῥ’ἐν λῃ ναίεσκε μέγα πλούτοιο μεμηλώς,
λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι· πὰρ δέ οἱ ἄλλοι
ναῖον Βοιωτοὶ μάλα πίονα δῆμον χοντες.
Τοὺς δ’ὡς οὖν νόησε θε λευκώλενος ρη
Ἀργείους λέκοντας νὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,
αὐτίκ’ θηναίην πεα πτερόεντα προσηύδα·
πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος τρυτώνη,
ῥ’ἅλιον τὸν μῦθον πέστημεν Μενελά
λιον ἐκπέρσαντ’ εὐτείχεον πονέεσθαι,
εἰ οὕτω μαίνεσθαι άσομεν οὖλον ρηα.
Ἀλλ’ γε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα θούριδος ἀλκῆς.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε θε γλαυκῶπις θήνη.
μὲν ποιχομένη χρυσάμπυκας ἔντυεν ἵππους
ρη πρέσβα θε θυγάτηρ μεγάλοιο Κρόνοιο·
βη δ’ἀμφ’ χέεσσι θοῶς βάλε καμπύλα κύκλα
χάλκεα κτάκνημα σιδηρέ ξονι ἀμφίς.
Τῶν τοι χρυσέη τυς ἄφθιτος, αὐτὰρ περθε
χάλκε’ πίσσωτρα προσαρηρότα, θαῦμα δέσθαι·
πλῆμναι δ’ἀργύρου εἰσὶ περίδρομοι ἀμφοτέρωθεν·
δίφρος δὲ χρυσέοισι καὶ ἀργυρέοισιν μᾶσιν
ἐντέταται, δοιαὶ δὲ περίδρομοι ἄντυγές εἰσι.
Τοῦ δ’ἐξ ἀργύρεος ῥυμὸς πέλεν· αὐτὰρ ἐπ’ κρῳ
δῆσε χρύσειον καλὸν ζυγόν, ἐν δὲ λέπαδνα
κάλ’ βαλε χρύσει’· πὸ δὲ ζυγὸν γαγεν ρη
ἵππους κύποδας, μεμαυῖ’ ριδος καὶ ϋτῆς.
Αὐτὰρ θηναίη κούρη Διὸς αἰγιόχοιο
πέπλον μὲν κατέχευεν ανὸν πατρὸς ἐπ’ οὔδει
ποικίλον, ὅν ῥ’αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν·
δὲ χιτῶν’ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταο
τεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήσσετο δακρυόεντα.
Ἀμφὶ δ’ἄρ’ μοισιν βάλετ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
δεινήν, ἣν περὶ μὲν πάντῃ Φόβος στεφάνωται,
ἐν δ’Ἔρις, ἐν δ’Ἀλκή, ἐν δὲ κρυόεσσα ωκή,
ἐν δέ τε Γοργείη κεφαλὴ δεινοῖο πελώρου
δεινή τε σμερδνή τε, Διὸς τέρας αἰγιόχοιο.
Κρατὶ δ’ἐπ’ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρον
χρυσείην, κατὸν πολίων πρυλέεσσ’ ραρυῖαν·
ἐς δ’ὄχεα φλόγεα ποσὶ βήσετο, λάζετο δ’ἔγχος
βριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν
ρώων, οἷσίν τε κοτέσσεται βριμοπάτρη.
ρη δὲ μάστιγι θοῶς πεμαίετ’ ἄρ’ ἵππους·
αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ ἃς χον ραι,
τῇς πιτέτραπται μέγας οὐρανὸς Οὔλυμπός τε
μὲν νακλῖναι πυκινὸν νέφος ἠδ’ πιθεῖναι.
Τῇ ῥα δι’ αὐτάων κεντρηνεκέας χον ἵππους·
εὗρον δὲ Κρονίωνα θεῶν τερ μενον ἄλλων
κροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο.
Ἔνθ’ ἵππους στήσασα θε λευκώλενος ρη
Ζῆν’ πατον Κρονίδην ξείρετο καὶ προσέειπε·
Ζεῦ πάτερ οὐ νεμεσίζῃ ρῃ τάδε καρτερὰ ἔργα
ὁσσάτιόν τε καὶ οἷον πώλεσε λαὸν χαιῶν
μὰψ τὰρ οὐ κατὰ κόσμον μοὶ δ’ἄχος, οἳ δὲ κηλοι
τέρπονται Κύπρίς τε καὶ ἀργυρότοξος πόλλων
ἄφρονα τοῦτον νέντες, ὃς οὔ τινα οἶδε θέμιστα;
Ζεῦ πάτερ ῥά τί μοι κεχολώσεαι, αἴ κεν ρηα
λυγρῶς πεπληγυῖα μάχης ξαποδίωμαι;
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
γρει μάν οἱ πορσον θηναίην γελείην,
μάλιστ’ εἴωθε κακῇς δύνῃσι πελάζειν.
Ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε θε λευκώλενος ρη,
μάστιξεν δ’ἵππους· τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην
μεσσηγὺς γαίης τε καὶ οὐρανοῦ στερόεντος.
Ὅσσον δ’ἠεροειδὲς νὴρ δεν ὀφθαλμοῖσιν
μενος ἐν σκοπιῇ, λεύσσων πὶ οἴνοπα πόντον,
τόσσον πιθρῴσκουσι θεῶν ψηχέες ἵπποι.
Ἀλλ’ τε δὴ Τροίην ξον ποταμώ τε ῥέοντε,
χι ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον δὲ Σκάμανδρος,
ἔνθ’ ἵππους στησε θε λευκώλενος ρη
λύσασ’ ἐξ χέων, περὶ δ’ἠέρα πουλὺν χευε·
τοῖσιν δ’ἀμβροσίην Σιμόεις νέτειλε νέμεσθαι.
Αἳ δὲ βάτην τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθ’ μοῖαι
ἀνδράσιν Ἀργείοισιν λεξέμεναι μεμαυῖαι·
ἀλλ’ τε δή ῥ’ἵκανον θι πλεῖστοι καὶ ριστοι
στασαν ἀμφὶ βίην Διομήδεος ἱπποδάμοιο
εἰλόμενοι λείουσιν οικότες μοφάγοισιν
συσὶ κάπροισιν, τῶν τε σθένος οὐκ λαπαδνόν,
ἔνθα στᾶσ’ ϋσε θε λευκώλενος ρη
Στέντορι εἰσαμένη μεγαλήτορι χαλκεοφώνῳ,
ὃς τόσον αὐδήσασχ’ σον ἄλλοι πεντήκοντα·
αἰδὼς Ἀργεῖοι κάκ’ λέγχεα εἶδος γητοί·
ὄφρα μὲν ἐς πόλεμον πωλέσκετο δῖος χιλλεύς,
οὐδέ ποτε Τρῶες πρὸ πυλάων Δαρδανιάων
οἴχνεσκον· κείνου γὰρ δείδισαν βριμον ἔγχος·
νῦν δὲ κὰς πόλιος κοίλῃς πὶ νηυσὶ μάχονται.
Ὣς εἰποῦσ’ τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
Τυδεΐδῃ δ’ἐπόρουσε θε γλαυκῶπις θήνη·
εὗρε δὲ τόν γε νακτα παρ’ ἵπποισιν καὶ χεσφιν
ἕλκος ναψύχοντα τό μιν βάλε Πάνδαρος ῷ.
δρὼς γάρ μιν τειρεν πὸ πλατέος τελαμῶνος
σπίδος εὐκύκλου· τῷ τείρετο, κάμνε δὲ χεῖρα,
ἂν δ’ἴσχων τελαμῶνα κελαινεφὲς αἷμ’ πομόργνυ.
Ἱππείου δὲ θε ζυγοῦ ψατο φώνησέν τε·
λίγον οἷ παῖδα οικότα γείνατο Τυδεύς.
Τυδεύς τοι μικρὸς μὲν ην δέμας, ἀλλὰ μαχητής·
καί ῥ’ὅτε πέρ μιν γὼ πολεμίζειν οὐκ εἴασκον
οὐδ’ ἐκπαιφάσσειν, τε τ’ἤλυθε νόσφιν χαιῶν
ἄγγελος ἐς Θήβας πολέας μετὰ Καδμείωνας·
δαίνυσθαί μιν νωγον νὶ μεγάροισιν κηλον·
αὐτὰρ θυμὸν χων ὃν καρτερὸν ὡς τὸ πάρος περ
κούρους Καδμείων προκαλίζετο, πάντα δ’ἐνίκα
ῥηϊδίως· τοίη οἱ γὼν πιτάρροθος α.
Σοὶ δ’ἤτοι μὲν γὼ παρά θ’ἵσταμαι δὲ φυλάσσω,
καί σε προφρονέως κέλομαι Τρώεσσι μάχεσθαι·
ἀλλά σευ κάματος πολυϊξ γυῖα δέδυκεν
νύ σέ που δέος ἴσχει κήριον· οὐ σύ γ’ἔπειτα
Τυδέος ἔκγονός ἐσσι δαΐφρονος Οἰνεΐδαο.
Τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
γιγνώσκω σε θε θύγατερ Διὸς αἰγιόχοιο·
τώ τοι προφρονέως ρέω πος οὐδ’ πικεύσω.
Οὔτέ τί με δέος ἴσχει κήριον οὔτέ τις ὄκνος,
ἀλλ’ τι σέων μέμνημαι φετμέων ἃς πέτειλας
οὔ μ’εἴας μακάρεσσι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαι
τοῖς ἄλλοις· τὰρ εἴ κε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
ἔλθῃσ’ ἐς πόλεμον, τήν γ’οὐτάμεν ξέϊ χαλκῷ.
Τοὔνεκα νῦν αὐτός τ’ἀναχάζομαι δὲ καὶ ἄλλους
Ἀργείους κέλευσα λήμεναι ἐνθάδε πάντας·
γιγνώσκω γὰρ ρηα μάχην νὰ κοιρανέοντα.
Τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα θε γλαυκῶπις θήνη·
Τυδεΐδη Διόμηδες μῷ κεχαρισμένε θυμῷ
μήτε σύ γ’Ἄρηα τό γε δείδιθι μήτε τιν’ ἄλλον
θανάτων, τοίη τοι γὼν πιτάρροθός εἰμι·
ἀλλ’ ἄγ’ ἐπ’ ρηϊ πρώτῳ χε μώνυχας ἵππους,
τύψον δὲ σχεδίην μηδ’ ζεο θοῦρον ρηα
τοῦτον μαινόμενον, τυκτὸν κακόν, ἀλλοπρόσαλλον,
ὃς πρῴην μὲν μοί τε καὶ ρῃ στεῦτ’ γορεύων
Τρωσὶ μαχήσεσθαι, τὰρ Ἀργείοισιν ρήξειν,
νῦν δὲ μετὰ Τρώεσσιν μιλεῖ, τῶν δὲ λέλασται.
Ὣς φαμένη Σθένελον μὲν ἀφ’ ἵππων σε χαμᾶζε,
χειρὶ πάλιν ρύσασ’, δ’ἄρ’ ἐμμαπέως πόρουσεν·
δ’ἐς δίφρον βαινε παραὶ Διομήδεα δῖον
ἐμμεμαυῖα θεά· μέγα δ’ἔβραχε φήγινος ξων
βριθοσύνῃ· δεινὴν γὰρ γεν θεὸν ἄνδρά τ’ἄριστον.
Λάζετο δὲ μάστιγα καὶ νία Παλλὰς θήνη·
αὐτίκ’ ἐπ’ ρηϊ πρώτῳ χε μώνυχας ἵππους.
τοι μὲν Περίφαντα πελώριον ξενάριζεν
Αἰτωλῶν ὄχ’ ριστον χησίου γλαὸν υἱόν·
τὸν μὲν ρης νάριζε μιαιφόνος· αὐτὰρ θήνη
δῦν’ ϊδος κυνέην, μή μιν δοι βριμος ρης.
Ὡς δὲ δε βροτολοιγὸς ρης Διομήδεα δῖον,
τοι μὲν Περίφαντα πελώριον αὐτόθ’ ασε
κεῖσθαι θι πρῶτον κτείνων ξαίνυτο θυμόν,
αὐτὰρ βῆ ῥ’ἰθὺς Διομήδεος ἱπποδάμοιο.
Οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν σαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες,
πρόσθεν ρης ρέξαθ’ πὲρ ζυγὸν νία θ’ἵππων
ἔγχεϊ χαλκεί μεμαὼς πὸ θυμὸν λέσθαι·
καὶ τό γε χειρὶ λαβοῦσα θε γλαυκῶπις θήνη
σεν πὲκ δίφροιο τώσιον ϊχθῆναι.
Δεύτερος αὖθ’ ὡρμᾶτο βοὴν γαθὸς Διομήδης
ἔγχεϊ χαλκείῳ· πέρεισε δὲ Παλλὰς θήνη
νείατον ἐς κενενα θι ζωννύσκετο μίτρῃ·
τῇ ῥά μιν οὖτα τυχών, δι δὲ χρόα καλὸν δαψεν,
ἐκ δὲ δόρυ σπάσεν αὖτις· δ’ἔβραχε χάλκεος ρης
ὅσσόν τ’ἐννεάχιλοι πίαχον δεκάχιλοι
νέρες ἐν πολέμῳ ριδα ξυνάγοντες ρηος.
Τοὺς δ’ἄρ’ πὸ τρόμος εἷλεν χαιούς τε Τρῶάς τε
δείσαντας· τόσον βραχ’ ρης τος πολέμοιο.
Οἵη δ’ἐκ νεφέων ρεβεννὴ φαίνεται ὴρ
καύματος ἐξ νέμοιο δυσαέος ὀρνυμένοιο,
τοῖος Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ χάλκεος ρης
φαίνεθ’ μοῦ νεφέεσσιν ὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν.
Καρπαλίμως δ’ἵκανε θεῶν δος αἰπὺν λυμπον,
πὰρ δὲ Δι Κρονίωνι καθέζετο θυμὸν χεύων,
δεῖξεν δ’ἄμβροτον αἷμα καταρρέον ἐξ τειλῆς,
καί ῥ’ὀλοφυρόμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
Ζεῦ πάτερ οὐ νεμεσίζῃ ρῶν τάδε καρτερὰ ἔργα;
αἰεί τοι ῥίγιστα θεοὶ τετληότες εἰμὲν
ἀλλήλων ότητι, χάριν ἄνδρεσσι φέροντες.
Σοὶ πάντες μαχόμεσθα· σὺ γὰρ τέκες ἄφρονα κούρην
οὐλομένην, τ’αἰὲν ήσυλα ἔργα μέμηλεν.
Ἄλλοι μὲν γὰρ πάντες σοι θεοί εἰσ’ ἐν λύμπῳ
σοί τ’ἐπιπείθονται καὶ δεδμήμεσθα καστος·
ταύτην δ’οὔτ’ πεϊ προτιβάλλεαι οὔτέ τι ἔργῳ,
ἀλλ’ νιεῖς, πεὶ αὐτὸς γείναο παῖδ’ ΐδηλον·
νῦν Τυδέος υἱὸν περφίαλον Διομήδεα
μαργαίνειν νέηκεν ἐπ’ θανάτοισι θεοῖσι.
Κύπριδα μὲν πρῶτον σχεδὸν οὔτασε χεῖρ’ πὶ καρπῷ,
αὐτὰρ πειτ’ αὐτῷ μοι πέσσυτο δαίμονι σος·
ἀλλά μ’ὑπήνεικαν ταχέες πόδες· τέ κε δηρὸν
αὐτοῦ πήματ’ πασχον ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν,
κε ζὼς μενηνὸς α χαλκοῖο τυπῇσι.
Τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς.
Μή τί μοι ἀλλοπρόσαλλε παρεζόμενος μινύριζε.
Ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι θεῶν οἳ λυμπον χουσιν·
αἰεὶ γάρ τοι ρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε.
Μητρός τοι μένος στὶν άσχετον οὐκ πιεικτὸν
ρης· τὴν μὲν γὼ σπουδῇ δάμνημ’ πέεσσι·
τώ σ’ὀΐω κείνης τάδε πάσχειν ἐννεσίσιν.
Ἀλλ’ οὐ μάν σ’ἔτι δηρὸν νέξομαι ἄλγε’ χοντα·
ἐκ γὰρ μεῦ γένος ἐσσί, μοὶ δέ σε γείνατο μήτηρ·
εἰ δέ τευ ἐξ ἄλλου γε θεῶν γένευ ὧδ’ ΐδηλος
καί κεν δὴ πάλαι ἦσθα νέρτερος Οὐρανιώνων.
Ὣς φάτο, καὶ Παιήον’ νώγειν ήσασθαι.
Τῷ δ’ἐπὶ Παιήων δυνήφατα φάρμακα πάσσων
κέσατ’· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γ’ἐτέτυκτο.
Ὡς δ’ὅτ’ πὸς γάλα λευκὸν πειγόμενος συνέπηξεν
γρὸν όν, μάλα δ’ὦκα περιτρέφεται κυκόωντι,
ὣς ρα καρπαλίμως ήσατο θοῦρον ρηα.
Τὸν δ’Ἥβη λοῦσεν, χαρίεντα δὲ εἵματα ἕσσε·
πὰρ δὲ Δι Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων.
Αἳ δ’αὖτις πρὸς δῶμα Διὸς μεγάλοιο νέοντο
ρη τ’Ἀργείη καὶ λαλκομενηῒς θήνη
παύσασαι βροτολοιγὸν ρη’ ἀνδροκτασιάων.