Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

Οἳ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι γορόωντο
χρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια βη
νέκταρ οινοχόει· τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσι
δειδέχατ’ λλήλους, Τρώων πόλιν εἰσορόωντες·
αὐτίκ’ πειρᾶτο Κρονίδης ρεθιζέμεν ρην
κερτομίοις πέεσσι παραβλήδην γορεύων·
δοιαὶ μὲν Μενελά ρηγόνες εἰσὶ θεάων
ρη τ’Ἀργείη καὶ λαλκομενηῒς θήνη.
Ἀλλ’ τοι ταὶ νόσφι καθήμεναι εἰσορόωσαι
τέρπεσθον· τῷ δ’αὖτε φιλομειδὴς φροδίτη
αἰεὶ παρμέμβλωκε καὶ αὐτοῦ κῆρας μύνει·
καὶ νῦν ξεσάωσεν ϊόμενον θανέεσθαι.
Ἀλλ’ τοι νίκη μὲν ρηϊφίλου Μενελάου·
μεῖς δὲ φραζώμεθ’ πως σται τάδε ργα,
ῥ’αὖτις πόλεμόν τε κακὸν καὶ φύλοπιν αἰνὴν
ρσομεν, φιλότητα μετ’ μφοτέροισι βάλωμεν.
Εἰ δ’αὖ πως τόδε πᾶσι φίλον καὶ δὺ γένοιτο,
τοι μὲν οἰκέοιτο πόλις Πριάμοιο νακτος,
αὖτις δ’Ἀργείην λένην Μενέλαος γοιτο.
Ὣς φαθ’, αἳ δ’ἐπέμυξαν θηναίη τε καὶ ρη·
πλησίαι αἵ γ’ἥσθην, κακὰ δὲ Τρώεσσι μεδέσθην.
τοι θηναίη κέων ἦν οὐδέ τι εἶπε
σκυζομένη Δι πατρί, χόλος δέ μιν γριος ρει·
ρῃ δ’οὐκ χαδε στῆθος χόλον, λλὰ προσηύδα·
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ειπες·
πῶς θέλεις λιον θεῖναι πόνον ἠδ’ τέλεστον,
δρῶ θ’ὃν δρωσα μόγῳ, καμέτην δέ μοι πποι
λαὸν γειρούσῃ, Πριάμῳ κακὰ τοῖό τε παισίν.
Ἕρδ’· τὰρ οὔ τοι πάντες παινέομεν θεοὶ λλοι.
Τὴν δὲ μέγ’ χθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
δαιμονίη τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες
τόσσα κακὰ ῥέζουσιν, τ’ἀσπερχὲς μενεαίνεις
λίου ξαλαπάξαι ϋκτίμενον πτολίεθρον;
εἰ δὲ σύ γ’εἰσελθοῦσα πύλας καὶ τείχεα μακρὰ
μὸν βεβρώθοις Πρίαμον Πριάμοιό τε παῖδας
λλους τε Τρῶας, τότε κεν χόλον ξακέσαιο.
ρξον πως θέλεις· μὴ τοῦτό γε νεῖκος πίσσω
σοὶ καὶ μοὶ μέγ’ ρισμα μετ’ μφοτέροισι γένηται.
λλο δέ τοι ρέω, σὺ δ’ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
ππότε κεν καὶ γὼ μεμαὼς πόλιν ξαλαπάξαι
τὴν θέλω θι τοι φίλοι νέρες γγεγάασι,
μή τι διατρίβειν τὸν μὸν χόλον, λλά μ’ἐσαι·
καὶ γὰρ γὼ σοὶ δῶκα κὼν έκοντί γε θυμῷ·
αἳ γὰρ ὑπ’ ελί τε καὶ οὐρανῷ στερόεντι
ναιετάουσι πόληες πιχθονίων νθρώπων,
τάων μοι περὶ κῆρι τιέσκετο λιος ρὴ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ϋμμελίω Πριάμοιο.
Οὐ γάρ μοί ποτε βωμὸς δεύετο δαιτὸς ΐσης
λοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας μεῖς.
Τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα βοπις πότνια ρη·
τοι μοὶ τρεῖς μὲν πολὺ φίλταταί εἰσι πόληες
ργός τε Σπάρτη τε καὶ εὐρυάγυια Μυκήνη·
τὰς διαπέρσαι ὅτ’ ἄν τοι πέχθωνται περὶ κῆρι·
τάων οὔ τοι γὼ πρόσθ’ σταμαι οὐδὲ μεγαίρω.
Εἴ περ γὰρ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰ διαπέρσαι,
οὐκ νύω φθονέουσ’ πεὶ πολὺ φέρτερός σσι.
λλὰ χρὴ καὶ μὸν θέμεναι πόνον οὐκ τέλεστον·
καὶ γὰρ γὼ θεός εἰμι, γένος δέ μοι νθεν θεν σοί,
καί με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος γκυλομήτης,
μφότερον γενε τε καὶ οὕνεκα σὴ παράκοιτις
κέκλημαι, σὺ δὲ πᾶσι μετ’ θανάτοισιν νάσσεις.
Ἀλλ’ τοι μὲν ταῦθ’ ποείξομεν λλήλοισι,
σοὶ μὲν γώ, σὺ δ’ἐμοί· πὶ δ’ἕψονται θεοὶ λλοι
θάνατοι· σὺ δὲ θᾶσσον θηναί πιτεῖλαι
λθεῖν ἐς Τρώων καὶ χαιῶν φύλοπιν αἰνήν,
πειρᾶν δ’ὥς κε Τρῶες περκύδαντας χαιοὺς
ρξωσι πρότεροι πὲρ ρκια δηλήσασθαι.
Ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε πατὴρ νδρῶν τε θεῶν τε·
αὐτίκ’ θηναίην πεα πτερόεντα προσηύδα·
αἶψα μάλ’ ἐς στρατὸν λθὲ μετὰ Τρῶας καὶ χαιούς,
πειρᾶν δ’ὥς κε Τρῶες περκύδαντας χαιοὺς
ρξωσι πρότεροι πὲρ ρκια δηλήσασθαι.
Ὣς εἰπὼν τρυνε πάρος μεμαυῖαν θήνην,
βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων ΐξασα.
Οἷον δ’ἀστέρα κε Κρόνου πάϊς γκυλομήτεω
ναύτῃσι τέρας στρατῷ εὐρέϊ λαῶν
λαμπρόν· τοῦ δέ τε πολλοὶ πὸ σπινθῆρες ενται·
τῷ ϊκυῖ’ ϊξεν πὶ χθόνα Παλλὰς θήνη,
κὰδ δ’ἔθορ’ ἐς μέσσον· θάμβος δ’ἔχεν εἰσορόωντας
Τρῶάς θ’ἱπποδάμους καὶ ϋκνήμιδας χαιούς·
δε δέ τις εἴπεσκεν δὼν ἐς πλησίον λλον·
ῥ’αὖτις πόλεμός τε κακὸς καὶ φύλοπις αἰνὴ
σσεται, φιλότητα μετ’ μφοτέροισι τίθησι
Ζεύς, ὅς τ’ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται.
Ὣς ρα τις εἴπεσκεν χαιῶν τε Τρώων τε.
δ’ἀνδρὶ κέλη Τρώων κατεδύσεθ’ μιλον
Λαοδόκῳ ντηνορίδῃ κρατερῷ αἰχμητῇ,
Πάνδαρον ντίθεον διζημένη εἴ που φεύροι.
Εὗρε Λυκάονος υἱὸν μύμονά τε κρατερόν τε
σταότ’· μφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες σπιστάων
λαῶν, οἵ οἱ ποντο ἀπ’ Αἰσήποιο ῥοάων·
γχοῦ δ’ἱσταμένη πεα πτερόεντα προσηύδα·
ῥά νύ μοί τι πίθοιο Λυκάονος υἱ δαΐφρον.
Τλαίης κεν Μενελά πιπροέμεν ταχὺν όν,
πᾶσι δέ κε Τρώεσσι χάριν καὶ κῦδος ροιο,
ἐκ πάντων δὲ μάλιστα λεξάνδρῳ βασιλῆϊ.
Τοῦ κεν δὴ πάμπρωτα παρ’ γλα δῶρα φέροιο,
αἴ κεν δῃ Μενέλαον ρήϊον τρέος υἱὸν
σῷ βέλεϊ δμηθέντα πυρῆς πιβάντ’ λεγεινῆς.
Ἀλλ’ ἄγ’ ΐστευσον Μενελάου κυδαλίμοιο,
εὔχεο δ’Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳ
ρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν κατόμβην
οἴκαδε νοστήσας ερῆς εἰς στυ Ζελείης.
Ὣς φάτ’ θηναίη, τῷ δὲ φρένας φρονι πεῖθεν·
αὐτίκ’ σύλα τόξον ΰξοον ξάλου αἰγὸς
γρίου, ὅν ῥά ποτ’ αὐτὸς πὸ στέρνοιο τυχήσας
πέτρης κβαίνοντα δεδεγμένος ἐν προδοκῇσι
βεβλήκει πρὸς στῆθος· δ’ὕπτιος μπεσε πέτρῃ.
Τοῦ κέρα ἐκ κεφαλῆς κκαιδεκάδωρα πεφύκει·
καὶ τὰ μὲν σκήσας κεραοξόος ραρε τέκτων,
πᾶν δ’εὖ λειήνας χρυσέην πέθηκε κορώνην.
Καὶ τὸ μὲν εὖ κατέθηκε τανυσσάμενος ποτὶ γαί
γκλίνας· πρόσθεν δὲ σάκεα σχέθον σθλοὶ ταῖροι
μὴ πρὶν ναΐξειαν ρήϊοι υἷες χαιῶν
πρὶν βλῆσθαι Μενέλαον ρήϊον τρέος υἱόν.
Αὐτὰρ σύλα πῶμα φαρέτρης, ἐκ δ’ἕλετ’ ὸν
βλῆτα πτερόεντα μελαινέων ἕρμ’ δυνάων·
αἶψα δ’ἐπὶ νευρῇ κατεκόσμει πικρὸν ϊστόν,
εὔχετο δ’Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳ
ρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν κατόμβην
οἴκαδε νοστήσας ερῆς εἰς στυ Ζελείης.
λκε δ’ὁμοῦ γλυφίδας τε λαβὼν καὶ νεῦρα βόεια·
νευρὴν μὲν μαζῷ πέλασεν, τόξῳ δὲ σίδηρον.
Αὐτὰρ πεὶ δὴ κυκλοτερὲς μέγα τόξον τεινε,
λίγξε βιός, νευρὴ δὲ μέγ’ αχεν, λτο δ’ὀϊστὸς
ξυβελὴς καθ’ μιλον πιπτέσθαι μενεαίνων.
Οὐδὲ σέθεν Μενέλαε θεοὶ μάκαρες λελάθοντο
θάνατοι, πρώτη δὲ Διὸς θυγάτηρ γελείη,
τοι πρόσθε στᾶσα βέλος χεπευκὲς μυνεν.
δὲ τόσον μὲν εργεν πὸ χροὸς ὡς τε μήτηρ
παιδὸς έργῃ μυῖαν ὅθ’ δέϊ λέξεται πνῳ,
αὐτὴ δ’αὖτ’ θυνεν θι ζωστῆρος χῆες
χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ντετο θώρηξ.
Ἐν δ’ἔπεσε ζωστῆρι ρηρότι πικρὸς ϊστός·
δι μὲν ἂρ ζωστῆρος λήλατο δαιδαλέοιο,
καὶ δι θώρηκος πολυδαιδάλου ρήρειστο
μίτρης θ’,ἣν φόρει ρυμα χροὸς ρκος κόντων,
οἱ πλεῖστον ρυτο· δι πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς.
κρότατον δ’ἄρ’ ϊστὸς πέγραψε χρόα φωτός·
αὐτίκα δ’ἔρρεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ τειλῆς.
Ὡς δ’ὅτε τίς τ’ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃ
Μῃονὶς Κάειρα παρήϊον μμεναι ππων·
κεῖται δ’ἐν θαλάμῳ, πολέες τέ μιν ρήσαντο
ππῆες φορέειν· βασιλῆϊ δὲ κεῖται γαλμα,
μφότερον κόσμός θ’ἵππῳ λατῆρί τε κῦδος·
τοῖοί τοι Μενέλαε μιάνθην αἵματι μηροὶ
εὐφυέες κνῆμαί τε δὲ σφυρὰ κάλ’ πένερθε.
Ῥίγησεν δ’ἄρ’ πειτα ναξ νδρῶν γαμέμνων
ὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταρρέον ἐξ τειλῆς·
ῥίγησεν δὲ καὶ αὐτὸς ρηΐφιλος Μενέλαος.
Ὡς δὲ δεν νεῦρόν τε καὶ γκους κτὸς όντας
ψορρόν οἱ θυμὸς νὶ στήθεσσιν γέρθη.
Τοῖς δὲ βαρὺ στενάχων μετέφη κρείων γαμέμνων
χειρὸς χων Μενέλαον, πεστενάχοντο δ’ἑταῖροι·
φίλε κασίγνητε θάνατόν νύ τοι ρκι’ ταμνον
οἶον προστήσας πρὸ χαιῶν Τρωσὶ μάχεσθαι,
ὥς σ’ἔβαλον Τρῶες, κατὰ δ’ὅρκια πιστὰ πάτησαν.
Οὐ μέν πως λιον πέλει ρκιον αἷμά τε ρνῶν
σπονδαί τ’ἄκρητοι καὶ δεξιαὶ ᾗς πέπιθμεν.
Εἴ περ γάρ τε καὶ αὐτίκ’ λύμπιος οὐκ τέλεσσεν,
ἔκ τε καὶ ψὲ τελεῖ, σύν τε μεγάλῳ πέτισαν
σὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν.
Εὖ γὰρ γὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·
σσεται μαρ ὅτ’ ἄν ποτ’ λώλῃ λιος ρὴ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ϋμμελίω Πριάμοιο,
Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ψίζυγος αἰθέρι ναίων
αὐτὸς πισσείσιν ρεμνὴν αἰγίδα πᾶσι
τῆσδ’ πάτης κοτέων· τὰ μὲν σσεται οὐκ τέλεστα·
λλά μοι αἰνὸν χος σέθεν σσεται Μενέλαε
αἴ κε θάνῃς καὶ πότμον ναπλήσῃς βιότοιο.
Καί κεν λέγχιστος πολυδίψιον ργος κοίμην·
αὐτίκα γὰρ μνήσονται χαιοὶ πατρίδος αἴης·
κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιμεν
ργείην λένην· σέο δ’ὀστέα πύσει ρουρα
κειμένου ἐν Τροί τελευτήτῳ πὶ ργῳ.
Καί κέ τις ὧδ’ ρέει Τρώων περηνορεόντων
τύμβῳ πιθρῴσκων Μενελάου κυδαλίμοιο·
αἴθ’ οὕτως πὶ πᾶσι χόλον τελέσει’ γαμέμνων,
ὡς καὶ νῦν λιον στρατὸν γαγεν νθάδ’ χαιῶν,
καὶ δὴ βη οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
σὺν κεινῇσιν νηυσὶ λιπὼν γαθὸν Μενέλαον.
Ὥς ποτέ τις ρέει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.
Τὸν δ’ἐπιθαρσύνων προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·
θάρσει, μηδέ τί πω δειδίσσεο λαὸν χαιῶν·
οὐκ ἐν καιρί ξὺ πάγη βέλος, λλὰ πάροιθεν
εἰρύσατο ζωστήρ τε παναίολος ἠδ’ πένερθε
ζῶμά τε καὶ μίτρη, τὴν χαλκῆες κάμον νδρες.
Τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων γαμέμνων·
αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος Μενέλαε·
λκος δ’ἰητὴρ πιμάσσεται ἠδ’ πιθήσει
φάρμαχ’ κεν παύσῃσι μελαινάων δυνάων.
καὶ Ταλθύβιον θεῖον κήρυκα προσηύδα·
Ταλθύβι’ ττι τάχιστα Μαχάονα δεῦρο κάλεσσον
φῶτ’ σκληπιοῦ υἱὸν μύμονος ητῆρος,
φρα δῃ Μενέλαον ρήϊον τρέος υἱόν,
ὅν τις ϊστεύσας βαλεν τόξων εἰδὼς
Τρώων Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, μμι δὲ πένθος.
Ὣς φατ’, οὐδ’ ρα οἱ κῆρυξ πίθησεν κούσας,
βῆ δ’ἰέναι κατὰ λαὸν χαιῶν χαλκοχιτώνων
παπταίνων ρωα Μαχάονα· τὸν δὲ νόησεν
σταότ’· μφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες σπιστάων
λαῶν, οἵ οἱ ποντο Τρίκης ἐξ πποβότοιο.
γχοῦ δ’ἱστάμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
ὄρσ’ σκληπιάδη, καλέει κρείων γαμέμνων,
φρα δῃς Μενέλαον ρήϊον ρχὸν χαιῶν,
ὅν τις ϊστεύσας βαλεν τόξων εἰδὼς
Τρώων Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, μμι δὲ πένθος.
Ὣς φάτο, τῷ δ’ἄρα θυμὸν νὶ στήθεσσιν ρινε·
βὰν δ’ἰέναι καθ’ μιλον νὰ στρατὸν εὐρὺν χαιῶν.
Ἀλλ’ τε δή ῥ’ἵκανον θι ξανθὸς Μενέλαος
βλήμενος ἦν, περὶ δ’αὐτὸν γηγέραθ’ σσοι ριστοι
κυκλόσ’, δ’ἐν μέσσοισι παρίστατο σόθεος φώς,
αὐτίκα δ’ἐκ ζωστῆρος ρηρότος λκεν ϊστόν·
τοῦ δ’ἐξελκομένοιο πάλιν γεν ξέες γκοι.
Λῦσε δέ οἱ ζωστῆρα παναίολον ἠδ’ πένερθε
ζῶμά τε καὶ μίτρην, τὴν χαλκῆες κάμον νδρες.
Αὐτὰρ πεὶ δεν λκος ὅθ’ μπεσε πικρὸς ϊστός,
αἷμ’ κμυζήσας ἐπ’ ἄρ’ πια φάρμακα εἰδὼς
πάσσε, τά οἵ ποτε πατρὶ φίλα φρονέων πόρε Χείρων.
φρα τοὶ μφεπένοντο βοὴν γαθὸν Μενέλαον,
τόφρα δ’ἐπὶ Τρώων στίχες λυθον σπιστάων·
οἳ δ’αὖτις κατὰ τεύχε’ δυν, μνήσαντο δὲ χάρμης.
Ἔνθ’ οὐκ ἂν βρίζοντα δοις γαμέμνονα δῖον
οὐδὲ καταπτώσσοντ’ οὐδ’ οὐκ θέλοντα μάχεσθαι,
λλὰ μάλα σπεύδοντα μάχην ἐς κυδιάνειραν.
ππους μὲν γὰρ ἔασε καὶ ρματα ποικίλα χαλκῷ·
καὶ τοὺς μὲν θεράπων πάνευθ’ χε φυσιόωντας
Εὐρυμέδων υἱὸς Πτολεμαίου Πειραΐδαο·
τῷ μάλα πόλλ’ πέτελλε παρισχέμεν ππότε κέν μιν
γυῖα λάβῃ κάματος πολέας δι κοιρανέοντα·
αὐτὰρ πεζὸς ὼν πεπωλεῖτο στίχας νδρῶν·
καί ῥ’οὓς μὲν σπεύδοντας δοι Δαναῶν ταχυπώλων,
τοὺς μάλα θαρσύνεσκε παριστάμενος πέεσσιν·
ργεῖοι μή πώ τι μεθίετε θούριδος λκῆς·
οὐ γὰρ πὶ ψευδέσσι πατὴρ Ζεὺς σσετ’ ρωγός,
ἀλλ’ οἵ περ πρότεροι πὲρ ρκια δηλήσαντο
τῶν τοι αὐτῶν τέρενα χρόα γῦπες δονται,
μεῖς αὖτ’ λόχους τε φίλας καὶ νήπια τέκνα
ξομεν ἐν νήεσσιν, πὴν πτολίεθρον λωμεν.
Οὕς τινας αὖ μεθιέντας δοι στυγεροῦ πολέμοιο,
τοὺς μάλα νεικείεσκε χολωτοῖσιν πέεσσιν·
ργεῖοι όμωροι λεγχέες οὔ νυ σέβεσθε;
τίφθ’ οὕτως στητε τεθηπότες ΰτε νεβροί,
αἵ τ’ἐπεὶ οὖν καμον πολέος πεδίοιο θέουσαι
στᾶσ’, οὐδ’ ρα τίς σφι μετὰ φρεσὶ γίγνεται λκή·
ὣς μεῖς στητε τεθηπότες οὐδὲ μάχεσθε.
μένετε Τρῶας σχεδὸν λθέμεν νθά τε νῆες
εἰρύατ’ εὔπρυμνοι πολιῆς πὶ θινὶ θαλάσσης,
φρα δητ’ αἴ κ’ὔμμιν πέρσχῃ χεῖρα Κρονίων;
ὣς γε κοιρανέων πεπωλεῖτο στίχας νδρῶν·
λθε δ’ἐπὶ Κρήτεσσι κιὼν νὰ οὐλαμὸν νδρῶν.
Οἳ δ’ἀμφ’ δομενῆα δαΐφρονα θωρήσσοντο·
δομενεὺς μὲν νὶ προμάχοις συ εἴκελος λκήν,
Μηριόνης δ’ἄρα οἱ πυμάτας τρυνε φάλαγγας.
Τοὺς δὲ δὼν γήθησεν ναξ νδρῶν γαμέμνων,
αὐτίκα δ’Ἰδομενῆα προσηύδα μειλιχίοισιν·
δομενεῦ περὶ μέν σε τίω Δαναῶν ταχυπώλων
μὲν νὶ πτολέμῳ ἠδ’ λλοί πὶ ργῳ
ἠδ’ ἐν δαίθ’, τε πέρ τε γερούσιον αἴθοπα οἶνον
ργείων οἳ ριστοι νὶ κρητῆρι κέρωνται.
Εἴ περ γάρ τ’ἄλλοι γε κάρη κομόωντες χαιοὶ
δαιτρὸν πίνωσιν, σὸν δὲ πλεῖον δέπας αἰεὶ
στηχ’, ὥς περ μοί, πιέειν τε θυμὸς νώγοι.
Ἀλλ’ ρσευ πόλεμον δ’οἷος πάρος εὔχεαι εἶναι.
Τὸν δ’αὖτ’ δομενεὺς Κρητῶν γὸς ντίον ηὔδα·
τρεΐδη μάλα μέν τοι γὼν ρίηρος ταῖρος
σσομαι, ὡς τὸ πρῶτον πέστην καὶ κατένευσα·
ἀλλ’ λλους τρυνε κάρη κομόωντας χαιοὺς
φρα τάχιστα μαχώμεθ’, πεὶ σύν γ’ὅρκι’ χευαν
Τρῶες· τοῖσιν δ’αὖ  θάνατος καὶ κήδε’ πίσσω
σσετ’ πεὶ πρότεροι πὲρ ρκια δηλήσαντο.
Ὣς φατ’, τρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ·
λθε δ’ἐπ’ Αἰάντεσσι κιὼν νὰ οὐλαμὸν νδρῶν·
τὼ δὲ κορυσσέσθην, μα δὲ νέφος εἵπετο πεζῶν.
Ὡς δ’ὅτ’ πὸ σκοπιῆς εἶδεν νέφος αἰπόλος νὴρ
ρχόμενον κατὰ πόντον πὸ Ζεφύροιο ωῆς·
τῷ δέ τ’ἄνευθεν όντι μελάντερον ΰτε πίσσα
φαίνετ’ ὸν κατὰ πόντον, γει δέ τε λαίλαπα πολλήν,
ῥίγησέν τε δών, πό τε σπέος λασε μῆλα·
τοῖαι ἅμ’ Αἰάντεσσι διοτρεφέων αἰζηῶν
δήϊον ἐς πόλεμον πυκιναὶ κίνυντο φάλαγγες
κυάνεαι, σάκεσίν τε καὶ γχεσι πεφρικυῖαι.
Καὶ τοὺς μὲν γήθησεν δὼν κρείων γαμέμνων,
καί σφεας φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
Αἴαντ’ ργείων γήτορε χαλκοχιτώνων,
σφῶϊ μέν· οὐ γὰρ ἔοικ’ τρυνέμεν· οὔ τι κελεύω·
αὐτὼ γὰρ μάλα λαὸν νώγετον φι μάχεσθαι.
Αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ θηναίη καὶ πολλον
τοῖος πᾶσιν θυμὸς νὶ στήθεσσι γένοιτο·
τώ κε τάχ’ μύσειε πόλις Πριάμοιο νακτος
χερσὶν ὑφ’ μετέρῃσιν λοῦσά τε περθομένη τε.
Ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετ’ λλους·
ἔνθ’ γε Νέστορ’ τετμε λιγὺν Πυλίων γορητὴν
οὓς τάρους στέλλοντα καὶ τρύνοντα μάχεσθαι
μφὶ μέγαν Πελάγοντα λάστορά τε Χρομίον τε
Αἵμονά τε κρείοντα Βίαντά τε ποιμένα λαῶν·
ππῆας μὲν πρῶτα σὺν πποισιν καὶ χεσφι,
πεζοὺς δ’ἐξόπιθε στῆσεν πολέας τε καὶ σθλοὺς
ρκος μεν πολέμοιο· κακοὺς δ’ἐς μέσσον λασσεν,
φρα καὶ οὐκ θέλων τις ναγκαί πολεμίζοι.
ππεῦσιν μὲν πρῶτ’ πετέλλετο· τοὺς γὰρ νώγει
σφοὺς ππους χέμεν μηδὲ κλονέεσθαι μίλῳ·
μηδέ τις πποσύνῃ τε καὶ νορέηφι πεποιθὼς
οἶος πρόσθ’ λλων μεμάτω Τρώεσσι μάχεσθαι,
μηδ’ ναχωρείτω· λαπαδνότεροι γὰρ σεσθε.
Ὃς δέ κ’ἀνὴρ πὸ ὧν χέων τερ’ ρμαθ’ κηται
γχει ρεξάσθω, πεὶ πολὺ φέρτερον οὕτω.
δε καὶ οἱ πρότεροι πόλεας καὶ τείχε’ πόρθεον
τόνδε νόον καὶ θυμὸν νὶ στήθεσσιν χοντες.
Ὣς γέρων τρυνε πάλαι πολέμων εἰδώς·
καὶ τὸν μὲν γήθησεν δὼν κρείων γαμέμνων,
καί μιν φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
γέρον εἴθ’ ὡς θυμὸς νὶ στήθεσσι φίλοισιν
ὥς τοι γούναθ’ ποιτο, βίη δέ τοι μπεδος εἴη·
λλά σε γῆρας τείρει μοίϊον· ὡς φελέν τις
νδρῶν λλος χειν, σὺ δὲ κουροτέροισι μετεῖναι.
Τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Γερήνιος ππότα Νέστωρ·
τρεΐδη μάλα μέν τοι γὼν θέλοιμι καὶ αὐτὸς
ὣς μεν ὡς τε δῖον ρευθαλίωνα κατέκταν.
Ἀλλ’ οὔ πως μα πάντα θεοὶ δόσαν νθρώποισιν·
εἰ τότε κοῦρος α νῦν αὖτέ με γῆρας πάζει.
λλὰ καὶ ὧς ππεῦσι μετέσσομαι δὲ κελεύσω
βουλῇ καὶ μύθοισι· τὸ γὰρ γέρας στὶ γερόντων.
Αἰχμὰς δ’αἰχμάσσουσι νεώτεροι, οἵ περ μεῖο
πλότεροι γεγάασι πεποίθασίν τε βίηφιν.
Ὣς φατ’, τρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ.
Εὗρ’ υἱὸν Πετεο Μενεσθῆα πλήξιππον
σταότ’· μφὶ δ’Ἀθηναῖοι μήστωρες ϋτῆς·
αὐτὰρ πλησίον στήκει πολύμητις δυσσεύς,
πὰρ δὲ Κεφαλλήνων μφὶ στίχες οὐκ λαπαδναὶ
στασαν· οὐ γάρ πώ σφιν κούετο λαὸς ϋτῆς,
λλὰ νέον συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγες
Τρώων πποδάμων καὶ χαιῶν· οἳ δὲ μένοντες
στασαν ππότε πύργος χαιῶν λλος πελθὼν
Τρώων ρμήσειε καὶ ρξειαν πολέμοιο.
Τοὺς δὲ δὼν νείκεσσεν ναξ νδρῶν γαμέμνων,
καί σφεας φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
υἱ Πετεο διοτρεφέος βασιλῆος,
καὶ σὺ κακοῖσι δόλοισι κεκασμένε κερδαλεόφρον
τίπτε καταπτώσσοντες φέστατε, μίμνετε δ’ἄλλους;
σφῶϊν μέν τ’ἐπέοικε μετὰ πρώτοισιν όντας
στάμεν δὲ μάχης καυστείρης ντιβολῆσαι·
πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸς κουάζεσθον μεῖο,
ππότε δαῖτα γέρουσιν φοπλίζωμεν χαιοί.
νθα φίλ’ πταλέα κρέα δμεναι δὲ κύπελλα
οἴνου πινέμεναι μελιηδέος ὄφρ’ θέλητον·
νῦν δὲ φίλως χ’ὁρότε καὶ εἰ δέκα πύργοι χαιῶν
μείων προπάροιθε μαχοίατο νηλέϊ χαλκῷ.
Τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη πολύμητις δυσσεύς·
τρεΐδη ποῖόν σε πος φύγεν ρκος δόντων;
πῶς δὴ φῂς πολέμοιο μεθιέμεν ππότ’ χαιοὶ
Τρωσὶν ἐφ’ πποδάμοισιν γείρομεν ξὺν ρηα;
ψεαι αἴ κ’ἐθέλῃσθα καὶ αἴ κέν τοι τὰ μεμήλῃ
Τηλεμάχοιο φίλον πατέρα προμάχοισι μιγέντα
Τρώων πποδάμων· σὺ δὲ ταῦτ’ νεμώλια βάζεις.
Τὸν δ’ἐπιμειδήσας προσέφη κρείων γαμέμνων
ὡς γνῶ χωομένοιο· πάλιν δ’ὅ γε λάζετο μῦθον·
διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ δυσσεῦ
οὔτέ σε νεικείω περιώσιον οὔτε κελεύω·
οἶδα γὰρ ὥς τοι θυμὸς νὶ στήθεσσι φίλοισιν
πια δήνεα οἶδε· τὰ γὰρ φρονέεις τ’ἐγώ περ.
Ἀλλ’ θι ταῦτα δ’ὄπισθεν ρεσσόμεθ’ εἴ τι κακὸν νῦν
εἴρηται, τὰ δὲ πάντα θεοὶ μεταμώνια θεῖεν.
Ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετ’ λλους.
Εὗρε δὲ Τυδέος υἱὸν πέρθυμον Διομήδεα
σταότ’ ἔν θ’ἵπποισι καὶ ρμασι κολλητοῖσι·
πὰρ δέ οἱ στήκει Σθένελος Καπανήϊος υἱός.
Καὶ τὸν μὲν νείκεσσεν δὼν κρείων γαμέμνων,
καί μιν φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
μοι Τυδέος υἱ δαΐφρονος πποδάμοιο
τί πτώσσεις, τί δ’ὀπιπεύεις πολέμοιο γεφύρας;
οὐ μὲν Τυδέϊ γ’ὧδε φίλον πτωσκαζέμεν εν,
λλὰ πολὺ πρὸ φίλων τάρων δηίοισι μάχεσθαι,
ὡς φάσαν οἵ μιν δοντο πονεύμενον· οὐ γὰρ γωγε
ντησ’ οὐδὲ δον· περὶ δ’ἄλλων φασὶ γενέσθαι.
τοι μὲν γὰρ τερ πολέμου εἰσῆλθε Μυκήνας
ξεῖνος ἅμ’ ντιθέ Πολυνείκεϊ λαὸν γείρων·
οἳ δὲ τότ’ στρατόωνθ’ ερὰ πρὸς τείχεα Θήβης,
καί ῥα μάλα λίσσοντο δόμεν κλειτοὺς πικούρους·
οἳ δ’ἔθελον δόμεναι καὶ πῄνεον ὡς κέλευον·
λλὰ Ζεὺς τρεψε παραίσια σήματα φαίνων.
Οἳ δ’ἐπεὶ οὖν χοντο δὲ πρὸ δοῦ γένοντο,
σωπὸν δ’ἵκοντο βαθύσχοινον λεχεποίην,
ἔνθ’ αὖτ’ γγελίην πὶ Τυδῆ στεῖλαν χαιοί.
Αὐτὰρ βῆ, πολέας δὲ κιχήσατο Καδμεΐωνας
δαινυμένους κατὰ δῶμα βίης τεοκληείης.
Ἔνθ’ οὐδὲ ξεῖνός περ ἐὼν ππηλάτα Τυδεὺς
τάρβει, μοῦνος ὼν πολέσιν μετὰ Καδμείοισιν,
ἀλλ’ γ’ἀεθλεύειν προκαλίζετο, πάντα δ’ἐνίκα
ῥηϊδίως· τοίη οἱ πίρροθος εν θήνη.
Οἳ δὲ χολωσάμενοι Καδμεῖοι κέντορες ππων
ἂψ ἄρ’ νερχομένῳ πυκινὸν λόχον εἷσαν γοντες
κούρους πεντήκοντα· δύω δ’ἡγήτορες σαν,
Μαίων Αἱμονίδης πιείκελος θανάτοισιν,
υἱός τ’Αὐτοφόνοιο μενεπτόλεμος Πολυφόντης.
Τυδεὺς μὲν καὶ τοῖσιν εικέα πότμον φῆκε·
πάντας πεφν’, να δ’οἶον ει οἶκον δὲ νέεσθαι·
Μαίον’ ρα προέηκε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.
Τοῖος ην Τυδεὺς Αἰτώλιος· λλὰ τὸν υἱὸν
γείνατο εἷο χέρεια μάχῃ, γορῇ δέ τ’ἀμείνω.
Ὣς φάτο, τὸν δ’οὔ τι προσέφη κρατερὸς Διομήδης
αἰδεσθεὶς βασιλῆος νιπὴν αἰδοίοιο·
τὸν δ’υἱὸς Καπανῆος μείψατο κυδαλίμοιο·
τρεΐδη μὴ ψεύδε’ πιστάμενος σάφα εἰπεῖν·
μεῖς τοι πατέρων μέγ’ μείνονες εὐχόμεθ’ εἶναι·
μεῖς καὶ Θήβης δος εἵλομεν πταπύλοιο
παυρότερον λαὸν γαγόνθ’ πὸ τεῖχος ρειον,
πειθόμενοι τεράεσσι θεῶν καὶ Ζηνὸς ρωγῇ·
κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν τασθαλίσιν λοντο·
τὼ μή μοι πατέρας ποθ’ μοί νθεο τιμῇ.
Τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
τέττα, σιωπῇ σο, μῷ δ’ἐπιπείθεο μύθῳ·
οὐ γὰρ γὼ νεμεσῶ γαμέμνονι ποιμένι λαῶν
τρύνοντι μάχεσθαι ϋκνήμιδας χαιούς·
τούτῳ μὲν γὰρ κῦδος ἅμ’ ψεται εἴ κεν χαιοὶ
Τρῶας δῃώσωσιν λωσί τε λιον ρήν,
τούτῳ δ’αὖ μέγα πένθος χαιῶν δῃωθέντων.
Ἀλλ’ γε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα θούριδος λκῆς.
ῥα καὶ ἐξ χέων σὺν τεύχεσιν λτο χαμᾶζε·
δεινὸν δ’ἔβραχε χαλκὸς πὶ στήθεσσιν νακτος
ρνυμένου· πό κεν ταλασίφρονά περ δέος εἷλεν.
Ὡς δ’ὅτ’ ἐν αἰγιαλῷ πολυηχέϊ κῦμα θαλάσσης
ρνυτ’ πασσύτερον Ζεφύρου πο κινήσαντος·
πόντῳ μέν τε πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ πειτα
χέρσῳ ῥηγνύμενον μεγάλα βρέμει, μφὶ δέ τ’ἄκρας
κυρτὸν ὸν κορυφοῦται, ποπτύει δ’ἁλὸς χνην·
ὣς τότ’ πασσύτεραι Δαναῶν κίνυντο φάλαγγες
νωλεμέως πόλεμον δέ· κέλευε δὲ οἷσιν καστος
γεμόνων· οἳ δ’ἄλλοι κὴν σαν, οὐδέ κε φαίης
τόσσον λαὸν πεσθαι χοντ’ ἐν στήθεσιν αὐδήν,
σιγῇ δειδιότες σημάντορας· μφὶ δὲ πᾶσι
τεύχεα ποικίλ’ λαμπε, τὰ εἱμένοι στιχόωντο.
Τρῶες δ’,ὥς τ’ὄϊες πολυπάμονος νδρὸς ἐν αὐλῇ
μυρίαι στήκασιν μελγόμεναι γάλα λευκὸν
ζηχὲς μεμακυῖαι κούουσαι πα ρνῶν,
ὣς Τρώων λαλητὸς νὰ στρατὸν εὐρὺν ρώρει·
οὐ γὰρ πάντων εν μὸς θρόος οὐδ’ α γῆρυς,
λλὰ γλῶσσα μέμικτο, πολύκλητοι δ’ἔσαν νδρες.
ρσε δὲ τοὺς μὲν ρης, τοὺς δὲ γλαυκῶπις θήνη
Δεῖμός τ’ἠδὲ Φόβος καὶ ρις μοτον μεμαυῖα,
ρεος νδροφόνοιο κασιγνήτη τάρη τε,
τ’ὀλίγη μὲν πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ πειτα
οὐρανῷ στήριξε κάρη καὶ πὶ χθονὶ βαίνει·
σφιν καὶ τότε νεῖκος μοίϊον μβαλε μέσσῳ
ρχομένη καθ’ μιλον φέλλουσα στόνον νδρῶν.
Οἳ δ’ὅτε δή ῥ’ἐς χῶρον να ξυνιόντες κοντο,
σύν ῥ’ἔβαλον ῥινούς, σὺν δ’ἔγχεα καὶ μένε’ νδρῶν
χαλκεοθωρήκων· τὰρ σπίδες μφαλόεσσαι
πληντ’ λλήλῃσι, πολὺς δ’ὀρυμαγδὸς ρώρει.
νθα δ’ἅμ’ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν νδρῶν
λλύντων τε καὶ λλυμένων, ῥέε δ’αἵματι γαῖα.
Ὡς δ’ὅτε χείμαρροι ποταμοὶ κατ’ ρεσφι ῥέοντες
ἐς μισγάγκειαν συμβάλλετον βριμον δωρ
κρουνῶν ἐκ μεγάλων κοίλης ντοσθε χαράδρης,
τῶν δέ τε τηλόσε δοῦπον ἐν οὔρεσιν κλυε ποιμήν·
ὣς τῶν μισγομένων γένετο αχή τε πόνος τε.
Πρῶτος δ’Ἀντίλοχος Τρώων λεν νδρα κορυστὴν
σθλὸν νὶ προμάχοισι Θαλυσιάδην χέπωλον·
τόν ῥ’ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον πποδασείης,
ἐν δὲ μετώπῳ πῆξε, πέρησε δ’ἄρ’ στέον εἴσω
αἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος σσε κάλυψεν,
ριπε δ’ὡς τε πύργος νὶ κρατερῇ σμίνῃ.
Τὸν δὲ πεσόντα ποδῶν λαβε κρείων λεφήνωρ
Χαλκωδοντιάδης μεγαθύμων ρχὸς βάντων,
λκε δ’ὑπ’ ἐκ βελέων, λελιημένος φρα τάχιστα
τεύχεα συλήσειε· μίνυνθα δέ οἱ γένεθ’ ρμή.
Νεκρὸν γὰρ ρύοντα δὼν μεγάθυμος γήνωρ
πλευρά, τά οἱ κύψαντι παρ’ σπίδος ξεφαάνθη,
οὔτησε ξυστῷ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα.
Ὣς τὸν μὲν λίπε θυμός, ἐπ’ αὐτῷ δ’ἔργον τύχθη
ργαλέον Τρώων καὶ χαιῶν· οἳ δὲ λύκοι ὣς
λλήλοις πόρουσαν, νὴρ δ’ἄνδρ’ δνοπάλιζεν.
Ἔνθ’ βαλ’ νθεμίωνος υἱὸν Τελαμώνιος Αἴας
ΐθεον θαλερὸν Σιμοείσιον, ὅν ποτε μήτηρ
δηθεν κατιοῦσα παρ’ χθῃσιν Σιμόεντος
γείνατ’, πεί ῥα τοκεῦσιν ἅμ’ σπετο μῆλα δέσθαι·
τοὔνεκά μιν κάλεον Σιμοείσιον· οὐδὲ τοκεῦσι
θρέπτρα φίλοις πέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼν
πλεθ’ ὑπ’ Αἴαντος μεγαθύμου δουρὶ δαμέντι.
Πρῶτον γάρ μιν όντα βάλε στῆθος παρὰ μαζὸν
δεξιόν· ντικρὺ δὲ δι’ μου χάλκεον γχος
λθεν· δ’ἐν κονίσι χαμαὶ πέσεν αἴγειρος ὣς
ῥά τ’ἐν εἱαμενῇ λεος μεγάλοιο πεφύκει
λείη, τάρ τέ οἱ ζοι ἐπ’ κροτάτῃ πεφύασι·
τὴν μέν θ’ἁρματοπηγὸς νὴρ αἴθωνι σιδήρῳ
ξέταμ’, φρα τυν κάμψῃ περικαλλέϊ δίφρῳ·
μέν τ’ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρ’ χθας.
Τοῖον ἄρ’ νθεμίδην Σιμοείσιον ξενάριξεν
Αἴας διογενής· τοῦ δ’Ἄντιφος αἰολοθώρηξ
Πριαμίδης καθ’ μιλον κόντισεν ξέϊ δουρί.
Τοῦ μὲν μαρθ’, δὲ Λεῦκον δυσσέος σθλὸν ταῖρον
βεβλήκει βουβῶνα, νέκυν τέρωσ’ ρύοντα·
ριπε δ’ἀμφ’ αὐτῷ, νεκρὸς δέ οἱ κπεσε χειρός.
Τοῦ δ’Ὀδυσεὺς μάλα θυμὸν ποκταμένοιο χολώθη,
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,
στῆ δὲ μάλ’ γγὺς ὼν καὶ κόντισε δουρὶ φαεινῷ
μφὶ παπτήνας· πὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντο
νδρὸς κοντίσσαντος· δ’οὐχ λιον βέλος κεν,
ἀλλ’ υἱὸν Πριάμοιο νόθον βάλε Δημοκόωντα
ὅς οἱ βυδόθεν λθε παρ’ ππων κειάων.
Τόν ῥ’Ὀδυσεὺς τάροιο χολωσάμενος βάλε δουρὶ
κόρσην· δ’ἑτέροιο δι κροτάφοιο πέρησεν
αἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος σσε κάλυψε,
δούπησεν δὲ πεσών, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
Χώρησαν δ’ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος κτωρ·
ργεῖοι δὲ μέγα αχον, ρύσαντο δὲ νεκρούς,
θυσαν δὲ πολὺ προτέρω· νεμέσησε δ’Ἀπόλλων
Περγάμου κκατιδών, Τρώεσσι δὲ κέκλετ’ ΰσας·
ρνυσθ’ ππόδαμοι Τρῶες μηδ’ εἴκετε χάρμης
ργείοις, πεὶ οὔ σφι λίθος χρὼς οὐδὲ σίδηρος
χαλκὸν νασχέσθαι ταμεσίχροα βαλλομένοισιν·
οὐ μὰν οὐδ’ χιλεὺς Θέτιδος πάϊς ϋκόμοιο
μάρναται, ἀλλ’ πὶ νηυσὶ χόλον θυμαλγέα πέσσει.
Ὣς φάτ’ πὸ πτόλιος δεινὸς θεός· αὐτὰρ χαιοὺς
ρσε Διὸς θυγάτηρ κυδίστη Τριτογένεια
ρχομένη καθ’ μιλον, θι μεθιέντας δοιτο.
Ἔνθ’ μαρυγκείδην Διώρεα μοῖρα πέδησε·
χερμαδί γὰρ βλῆτο παρὰ σφυρὸν κριόεντι
κνήμην δεξιτερήν· βάλε δὲ Θρῃκῶν γὸς νδρῶν
Πείρως μβρασίδης ὃς ἄρ’ Αἰνόθεν εἰληλούθει.
μφοτέρω δὲ τένοντε καὶ στέα λᾶας ναιδὴς
χρις πηλοίησεν· δ’ὕπτιος ἐν κονίσι
κάππεσεν μφω χεῖρε φίλοις τάροισι πετάσσας
θυμὸν ποπνείων· δ’ἐπέδραμεν ὅς ῥ’ἔβαλέν περ
Πείροος, οὖτα δὲ δουρὶ παρ’ μφαλόν· ἐκ δ’ἄρα πᾶσαι
χύντο χαμαὶ χολάδες, τὸν δὲ σκότος σσε κάλυψε.
Τὸν δὲ Θόας Αἰτωλὸς πεσσύμενον βάλε δουρὶ
στέρνον πὲρ μαζοῖο, πάγη δ’ἐν πνεύμονι χαλκός·
γχίμολον δέ οἱ λθε Θόας, ἐκ δ’ὄβριμον γχος
σπάσατο στέρνοιο, ρύσσατο δὲ ξίφος ξύ,
τῷ γε γαστέρα τύψε μέσην, ἐκ δ’αἴνυτο θυμόν.
Τεύχεα δ’οὐκ πέδυσε· περίστησαν γὰρ ταῖροι
Θρήϊκες κρόκομοι δολίχ’ γχεα χερσὶν χοντες,
οἵ μέγαν περ όντα καὶ φθιμον καὶ γαυὸν
σαν πὸ σφείων· δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.
Ὣς τώ γ’ἐν κονίσι παρ’ λλήλοισι τετάσθην,
τοι μὲν Θρῃκῶν, δ’Ἐπειῶν χαλκοχιτώνων
γεμόνες· πολλοὶ δὲ περὶ κτείνοντο καὶ λλοι.
νθά κεν οὐκέτι ργον νὴρ νόσαιτο μετελθών,
ὅς τις ἔτ’ βλητος καὶ νούτατος ξέϊ χαλκῷ
δινεύοι κατὰ μέσσον, γοι δέ Παλλὰς θήνη
χειρὸς λοῦσ’, αὐτὰρ βελέων περύκοι ρωήν·
πολλοὶ γὰρ Τρώων καὶ χαιῶν ματι κείνῳ
πρηνέες ἐν κονίσι παρ’ λλήλοισι τέταντο.