Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

Αὐτὰρ πεὶ κόσμηθεν ἅμ’ γεμόνεσσιν καστοι,
Τρῶες μὲν κλαγγῇ τ’ἐνοπῇ τ’ἴσαν ρνιθες ὣς
ΰτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει οὐρανόθι πρό·
αἵ τ’ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ θέσφατον μβρον
κλαγγῇ ταί γε πέτονται ἐπ’ κεανοῖο ῥοάων
νδράσι Πυγμαίοισι φόνον καὶ κῆρα φέρουσαι·
έριαι δ’ἄρα ταί γε κακὴν ριδα προφέρονται.
Οἳ δ’ἄρ’ σαν σιγῇ μένεα πνείοντες χαιοὶ
ἐν θυμῷ μεματες λεξέμεν λλήλοισιν.
Εὖτ’ ρεος κορυφῇσι Νότος κατέχευεν μίχλην
ποιμέσιν οὔ τι φίλην, κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς μείνω,
τόσσόν τίς τ’ἐπιλεύσσει σον τ’ἐπὶ λᾶαν ησιν·
ὣς ρα τῶν πὸ ποσσὶ κονίσαλος ρνυτ’ ελλὴς
ρχομένων· μάλα δ’ὦκα διέπρησσον πεδίοιο.
Οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν σαν ἐπ’ λλήλοισιν όντες,
Τρωσὶν μὲν προμάχιζεν λέξανδρος θεοειδὴς
παρδαλέην μοισιν χων καὶ καμπύλα τόξα
καὶ ξίφος· αὐτὰρ δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷ
πάλλων ργείων προκαλίζετο πάντας ρίστους
ντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι.
Τὸν δ’ὡς οὖν νόησεν ρηΐφιλος Μενέλαος
ρχόμενον προπάροιθεν μίλου μακρὰ βιβάντα,
ὥς τε λέων χάρη μεγάλῳ πὶ σώματι κύρσας
εὑρὼν λαφον κεραὸν γριον αἶγα
πεινάων· μάλα γάρ τε κατεσθίει, εἴ περ ἂν αὐτὸν
σεύωνται ταχέες τε κύνες θαλεροί τ’αἰζηοί·
ὣς χάρη Μενέλαος λέξανδρον θεοειδέα
φθαλμοῖσιν δών· φάτο γὰρ τίσεσθαι λείτην·
αὐτίκα δ’ἐξ χέων σὺν τεύχεσιν λτο χαμᾶζε.
Τὸν δ’ὡς οὖν νόησεν λέξανδρος θεοειδὴς
ἐν προμάχοισι φανέντα, κατεπλήγη φίλον τορ,
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς θνος χάζετο κῆρ’ λεείνων.
Ὡς δ’ὅτε τίς τε δράκοντα δὼν παλίνορσος πέστη
οὔρεος ἐν βήσσῃς, πό τε τρόμος λλαβε γυῖα,
ἂψ δ’ἀνεχώρησεν, χρός τέ μιν εἷλε παρειάς,
ὣς αὖτις καθ’ μιλον δυ Τρώων γερώχων
δείσας τρέος υἱὸν λέξανδρος θεοειδής.
Τὸν δ’Ἕκτωρ νείκεσσεν δὼν αἰσχροῖς πέεσσιν·
Δύσπαρι εἶδος ριστε γυναιμανὲς περοπευτὰ
αἴθ’ φελες γονός τ’ἔμεναι γαμός τ’ἀπολέσθαι·
καί κε τὸ βουλοίμην, καί κεν πολὺ κέρδιον εν
οὕτω λώβην τ’ἔμεναι καὶ πόψιον λλων.
που καγχαλόωσι κάρη κομόωντες χαιοὶ
φάντες ριστῆα πρόμον μμεναι, οὕνεκα καλὸν
εἶδος ἔπ’, ἀλλ’ οὐκ στι βίη φρεσὶν οὐδέ τις λκή.
τοιόσδε ὼν ἐν ποντοπόροισι νέεσσι
πόντον πιπλώσας, τάρους ρίηρας γείρας,
μιχθεὶς λλοδαποῖσι γυναῖκ’ εὐειδέ’ νῆγες
ἐξ πίης γαίης νυὸν νδρῶν αἰχμητάων
πατρί τε σῷ μέγα πῆμα πόληΐ τε παντί τε δήμῳ,
δυσμενέσιν μὲν χάρμα, κατηφείην δὲ σοὶ αὐτῷ;
οὐκ ἂν δὴ μείνειας ρηΐφιλον Μενέλαον;
γνοίης χ’οἵου φωτὸς χεις θαλερὴν παράκοιτιν·
οὐκ ἄν τοι χραίσμῃ κίθαρις τά τε δῶρ’ φροδίτης
τε κόμη τό τε εἶδος ὅτ’ ἐν κονίσι μιγείης.
λλὰ μάλα Τρῶες δειδήμονες· τέ κεν δη
λάϊνον σσο χιτῶνα κακῶν νεχ’ σσα ἔοργας.
Τὸν δ’αὖτε προσέειπεν λέξανδρος θεοειδής·
κτορ πεί με κατ’ αἶσαν νείκεσας οὐδ’ πὲρ αἶσαν·
αἰεί τοι κραδίη πέλεκυς ὥς στιν τειρὴς
ὅς τ’εἶσιν δι δουρὸς ὑπ’ νέρος ὅς ῥά τε τέχνῃ
νήϊον κτάμνῃσιν, φέλλει δ’ἀνδρὸς ρωήν·
ὣς σοὶ νὶ στήθεσσιν τάρβητος νόος στί·
μή μοι δῶρ’ ρατὰ πρόφερε χρυσέης φροδίτης·
οὔ τοι πόβλητ’ στὶ θεῶν ρικυδέα δῶρα
σσά κεν αὐτοὶ δῶσιν, κὼν δ’οὐκ ἄν τις λοιτο·
νῦν αὖτ’ εἴ μ’ἐθέλεις πολεμίζειν δὲ μάχεσθαι,
λλους μὲν κάθισον Τρῶας καὶ πάντας χαιούς,
αὐτὰρ ἔμ’ ἐν μέσσῳ καὶ ρηΐφιλον Μενέλαον
συμβάλετ’ ἀμφ’ λένῃ καὶ κτήμασι πᾶσι μάχεσθαι·
ππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,
κτήμαθ’ λὼν εὖ πάντα γυναῖκά τε οἴκαδ’ γέσθω·
οἳ δ’ἄλλοι φιλότητα καὶ ρκια πιστὰ ταμόντες
ναίοιτε Τροίην ριβώλακα, τοὶ δὲ νεέσθων
ργος ἐς ππόβοτον καὶ χαιΐδα καλλιγύναικα.
Ὣς φαθ’, κτωρ δ’αὖτ’  χάρη μέγα μῦθον κούσας,
καί ῥ’ἐς μέσσον ὼν Τρώων νέεργε φάλαγγας
μέσσου δουρὸς λών· τοὶ δ’ἱδρύνθησαν παντες.
Τῷ δ’ἐπετοξάζοντο κάρη κομόωντες χαιοὶ
οῖσίν τε τιτυσκόμενοι λάεσσί τ’ἔβαλλον·
αὐτὰρ μακρὸν ϋσεν ναξ νδρῶν γαμέμνων·
σχεσθ’ ργεῖοι, μὴ βάλλετε κοῦροι χαιῶν·
στεῦται γάρ τι πος ρέειν κορυθαίολος κτωρ.
Ὣς φαθ’, οἳ δ’ἔσχοντο μάχης νεῴ τ’ἐγένοντο
σσυμένως· κτωρ δὲ μετ’ μφοτέροισιν ειπε·
κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ ϋκνήμιδες χαιοὶ
μῦθον λεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ρωρεν.
λλους μὲν κέλεται Τρῶας καὶ πάντας χαιοὺς
τεύχεα κάλ’ ποθέσθαι πὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,
αὐτὸν δ’ἐν μέσσῳ καὶ ρηΐφιλον Μενέλαον
οἴους ἀμφ’ λένῃ καὶ κτήμασι πᾶσι μάχεσθαι.
ππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται
κτήμαθ’ λὼν εὖ πάντα γυναῖκά τε οἴκαδ’ γέσθω·
οἳ δ’ἄλλοι φιλότητα καὶ ρκια πιστὰ τάμωμεν.
Ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες κὴν γένοντο σιωπῇ·
τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν γαθὸς Μενέλαος·
κέκλυτε νῦν καὶ μεῖο· μάλιστα γὰρ λγος κάνει
θυμὸν μόν, φρονέω δὲ διακρινθήμεναι δη
ργείους καὶ Τρῶας, πεὶ κακὰ πολλὰ πέπασθε
εἵνεκ’ μῆς ριδος καὶ λεξάνδρου νεκ’ ρχῆς·
μέων δ’ὁπποτέρῳ θάνατος καὶ μοῖρα τέτυκται
τεθναίη· λλοι δὲ διακρινθεῖτε τάχιστα.
Οἴσετε ἄρν’, τερον λευκόν, τέρην δὲ μέλαιναν,
Γῇ τε καὶ ελίῳ· Δι δ’ἡμεῖς οἴσομεν λλον·
ξετε δὲ Πριάμοιο βίην, ὄφρ’ ρκια τάμνῃ
αὐτός, πεί οἱ παῖδες περφίαλοι καὶ πιστοι,
μή τις περβασί Διὸς ρκια δηλήσηται.
Αἰεὶ δ’ὁπλοτέρων νδρῶν φρένες ερέθονται·
οἷς δ’ὁ γέρων μετέσιν μα πρόσσω καὶ πίσσω
λεύσσει, πως ὄχ’ ριστα μετ’ μφοτέροισι γένηται.
Ὣς φαθ’, οἳ δ’ἐχάρησαν χαιοί τε Τρῶές τε
λπόμενοι παύσασθαι ϊζυροῦ πολέμοιο.
Καί ῥ’ἵππους μὲν ρυξαν πὶ στίχας, ἐκ δ’ἔβαν αὐτοί,
τεύχεά τ’ἐξεδύοντο· τὰ μὲν κατέθεντ’ πὶ γαί
πλησίον λλήλων, λίγη δ’ἦν μφὶς ρουρα·
κτωρ δὲ προτὶ στυ δύω κήρυκας πεμπε
καρπαλίμως ρνάς τε φέρειν Πρίαμόν τε καλέσσαι·
αὐτὰρ Ταλθύβιον προΐει κρείων γαμέμνων
νῆας πι γλαφυρὰς έναι, ἠδ’ ἄρν’ κέλευεν
οἰσέμεναι· δ’ἄρ’ οὐκ πίθησ’ γαμέμνονι δίῳ.
ρις δ’αὖθ’ λένῃ λευκωλένῳ γγελος λθεν
εἰδομένη γαλό ντηνορίδαο δάμαρτι,
τὴν ντηνορίδης εἶχε κρείων λικάων
Λαοδίκην Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ρίστην.
Τὴν δ’εὗρ’ ἐν μεγάρῳ· δὲ μέγαν στὸν φαινε
δίπλακα πορφυρέην, πολέας δ’ἐνέπασσεν έθλους
Τρώων θ’ἱπποδάμων καὶ χαιῶν χαλκοχιτώνων,
οὕς θεν εἵνεκ’ πασχον ὑπ’ ρηος παλαμάων·
γχοῦ δ’ἱσταμένη προσέφη πόδας κέα ρις·
δεῦρ’ θι νύμφα φίλη, να θέσκελα ργα δηαι
Τρώων θ’ἱπποδάμων καὶ χαιῶν χαλκοχιτώνων,
οἳ πρὶν ἐπ’ λλήλοισι φέρον πολύδακρυν ρηα
ἐν πεδί λοοῖο λιλαιόμενοι πολέμοιο·
οἳ δὴ νῦν ἕαται σιγῇ, πόλεμος δὲ πέπαυται,
σπίσι κεκλιμένοι, παρὰ δ’ἔγχεα μακρὰ πέπηγεν.
Αὐτὰρ λέξανδρος καὶ ρηΐφιλος Μενέλαος
μακρῇς γχείσι μαχήσονται περὶ σεῖο·
τῷ δέ κε νικήσαντι φίλη κεκλήσῃ κοιτις.
Ὣς εἰποῦσα θε γλυκὺν μερον μβαλε θυμῷ
νδρός τε προτέρου καὶ στεος δὲ τοκήων·
αὐτίκα δ’ἀργεννῇσι καλυψαμένη θόνῃσιν
ρμᾶτ’ ἐκ θαλάμοιο τέρεν κατὰ δάκρυ χέουσα
οὐκ οἴη, μα τῇ γε καὶ μφίπολοι δύ’ ποντο,
Αἴθρη Πιτθῆος θυγάτηρ, Κλυμένη τε βοπις·
αἶψα δ’ἔπειθ’ κανον θι Σκαιαὶ πύλαι σαν.
Οἳ δ’ἀμφὶ Πρίαμον καὶ Πάνθοον δὲ Θυμοίτην
Λάμπόν τε Κλυτίον θ’Ἱκετάονά τ’ὄζον ρηος
Οὐκαλέγων τε καὶ ντήνωρ πεπνυμένω μφω
ατο δημογέροντες πὶ Σκαισι πύλῃσι,
γήραϊ δὴ πολέμοιο πεπαυμένοι, ἀλλ’ γορηταὶ
σθλοί, τεττίγεσσιν οικότες οἵ τε καθ’ λην
δενδρέῳ φεζόμενοι πα λειριόεσσαν εῖσι·
τοῖοι ρα Τρώων γήτορες ἧντ’ πὶ πύργῳ.
Οἳ δ’ὡς οὖν εἴδονθ’ λένην πὶ πύργον οῦσαν,
κα πρὸς λλήλους πεα πτερόεντ’ γόρευον·
οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ϋκνήμιδας χαιοὺς
τοιῇδ’ μφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον λγεα πάσχειν·
αἰνῶς θανάτῃσι θεῇς εἰς πα οικεν·
λλὰ καὶ ὧς τοίη περ οῦσ’ ἐν νηυσὶ νεέσθω,
μηδ’ μῖν τεκέεσσί τ’ ὀπίσσω πῆμα λίποιτο.
Ὣς ἄρ’ φαν, Πρίαμος δ’Ἑλένην καλέσσατο φωνῇ·
δεῦρο πάροιθ’ λθοῦσα φίλον τέκος ζευ μεῖο,
φρα δῃ πρότερόν τε πόσιν πηούς τε φίλους τε·
οὔ τί μοι αἰτίη σσί, θεοί νύ μοι αἴτιοί εἰσιν
οἵ μοι φώρμησαν πόλεμον πολύδακρυν χαιῶν·
ὥς μοι καὶ τόνδ’ νδρα πελώριον ξονομήνῃς
ὅς τις ὅδ’ στὶν χαιὸς νὴρ ΰς τε μέγας τε.
τοι μὲν κεφαλῇ καὶ μείζονες λλοι ἔασι,
καλὸν δ’οὕτω γὼν οὔ πω δον φθαλμοῖσιν,
οὐδ’ οὕτω γεραρόν· βασιλῆϊ γὰρ νδρὶ ἔοικε.
Τὸν δ’Ἑλένη μύθοισιν μείβετο δῖα γυναικῶν·
αἰδοῖός τέ μοί σσι φίλε κυρὲ δεινός τε·
ὡς φελεν θάνατός μοι δεῖν κακὸς ππότε δεῦρο
υἱέϊ σῷ πόμην θάλαμον γνωτούς τε λιποῦσα
παῖδά τε τηλυγέτην καὶ μηλικίην ρατεινήν.
λλὰ τά γ’οὐκ γένοντο· τὸ καὶ κλαίουσα τέτηκα.
Τοῦτο δέ τοι ρέω μ’ἀνείρεαι δὲ μεταλλᾷς·
οὗτός γ’Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων γαμέμνων,
μφότερον βασιλεύς τ’ἀγαθὸς κρατερός τ’αἰχμητής·
δαὴρ αὖτ’ μὸς σκε κυνώπιδος, εἴ ποτ’ ην γε.
Ὣς φάτο, τὸν δ’ὁ γέρων γάσσατο φώνησέν τε·
μάκαρ τρεΐδη μοιρηγενὲς λβιόδαιμον,
ῥά νύ τοι πολλοὶ δεδμήατο κοῦροι χαιῶν.
δη καὶ Φρυγίην εἰσήλυθον μπελόεσσαν,
νθα δον πλείστους Φρύγας νέρας αἰολοπώλους
λαοὺς τρῆος καὶ Μυγδόνος ντιθέοιο,
οἵ ῥα τότ’ στρατόωντο παρ’ χθας Σαγγαρίοιο·
καὶ γὰρ γὼν πίκουρος ὼν μετὰ τοῖσιν λέχθην
ματι τῷ τε τ’ἦλθον μαζόνες ντιάνειραι·
ἀλλ’ οὐδ’ οἳ τόσοι σαν σοι λίκωπες χαιοί.
Δεύτερον αὖτ’ δυσῆα δὼν ρέειν’ γεραιός·
εἴπ’ γε μοι καὶ τόνδε φίλον τέκος ὅς τις ὅδ’ στί·
μείων μὲν κεφαλῇ γαμέμνονος τρεΐδαο,
εὐρύτερος δ’ὤμοισιν δὲ στέρνοισιν δέσθαι.
Τεύχεα μέν οἱ κεῖται πὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,
αὐτὸς δὲ κτίλος ὣς πιπωλεῖται στίχας νδρῶν·
ρνει μιν γωγε ΐσκω πηγεσιμάλλῳ,
ὅς τ’οἰῶν μέγα πῶϋ διέρχεται ργεννάων.
Τὸν δ’ἠμείβετ’ πειθ’ λένη Διὸς κγεγαυῖα·
οὗτος δ’αὖ Λαερτιάδης πολύμητις δυσσεύς,
ὃς τράφη ἐν δήμῳ θάκης κραναῆς περ ούσης
εἰδὼς παντοίους τε δόλους καὶ μήδεα πυκνά.
Τὴν δ’αὖτ’ ντήνωρ πεπνυμένος ντίον ηὔδα·
γύναι μάλα τοῦτο πος νημερτὲς ειπες·
δη γὰρ καὶ δεῦρό ποτ’ λυθε δῖος δυσσεὺς
σεῦ νεκ’ γγελίης σὺν ρηϊφίλῳ Μενελάῳ·
τοὺς δ’ἐγὼ ξείνισσα καὶ ἐν μεγάροισι φίλησα,
μφοτέρων δὲ φυὴν δάην καὶ μήδεα πυκνά.
Ἀλλ’ τε δὴ Τρώεσσιν ἐν γρομένοισιν μιχθεν
στάντων μὲν Μενέλαος πείρεχεν εὐρέας μους,
μφω δ’ἑζομένω γεραρώτερος εν δυσσεύς·
ἀλλ’ τε δὴ μύθους καὶ μήδεα πᾶσιν φαινον
τοι μὲν Μενέλαος πιτροχάδην γόρευε,
παῦρα μὲν λλὰ μάλα λιγέως, πεὶ οὐ πολύμυθος
οὐδ’ φαμαρτοεπής· καὶ γένει στερος εν.
Ἀλλ’ τε δὴ πολύμητις ναΐξειεν δυσσεὺς
στάσκεν, παὶ δὲ δεσκε κατὰ χθονὸς μματα πήξας,
σκῆπτρον δ’οὔτ’ πίσω οὔτε προπρηνὲς νώμα,
ἀλλ’ στεμφὲς χεσκεν ΐδρεϊ φωτὶ οικώς·
φαίης κε ζάκοτόν τέ τιν’ μμεναι φρονά τ’αὔτως.
Ἀλλ’ τε δὴ πα τε μεγάλην ἐκ στήθεος εἵη
καὶ πεα νιφάδεσσιν οικότα χειμερίσιν,
οὐκ ἂν πειτ’ δυσῆΐ γ’ ἐρίσσειε βροτὸς λλος·
οὐ τότε γ’ὧδ’ δυσῆος γασσάμεθ’ εἶδος δόντες.
Τὸ τρίτον αὖτ’ Αἴαντα δὼν ρέειν’ γεραιός·
τίς τὰρ ὅδ’ λλος χαιὸς νὴρ ΰς τε μέγας τε
ξοχος ργείων κεφαλήν τε καὶ εὐρέας μους;
τὸν δ’Ἑλένη τανύπεπλος μείβετο δῖα γυναικῶν·
οὗτος δ’Αἴας στὶ πελώριος ρκος χαιῶν·
δομενεὺς δ’ἑτέρωθεν νὶ Κρήτεσσι θεὸς ὣς
στηκ’, μφὶ δέ μιν Κρητῶν γοὶ γερέθονται.
Πολλάκι μιν ξείνισσεν ρηΐφιλος Μενέλαος
οἴκῳ ἐν μετέρῳ πότε Κρήτηθεν κοιτο.
Νῦν δ’ἄλλους μὲν πάντας ρῶ λίκωπας χαιούς,
οὕς κεν γνοίην καί τ’οὔνομα μυθησαίμην·
δοι δ’οὐ δύναμαι δέειν κοσμήτορε λαῶν
Κάστορά θ’ἱππόδαμον καὶ πὺξ γαθὸν Πολυδεύκεα
αὐτοκασιγνήτω, τώ μοι μία γείνατο μήτηρ.
οὐχ σπέσθην Λακεδαίμονος ἐξ ρατεινῆς,
δεύρω μὲν ποντο νέεσσ’ νι ποντοπόροισι,
νῦν αὖτ’ οὐκ θέλουσι μάχην καταδύμεναι νδρῶν
αἴσχεα δειδιότες καὶ νείδεα πόλλ’ μοί στιν.
Ὣς φάτο, τοὺς δ’ἤδη κάτεχεν φυσίζοος αἶα
ἐν Λακεδαίμονι αὖθι φίλῃ ἐν πατρίδι γαίῃ.
Κήρυκες δ’ἀνὰ στυ θεῶν φέρον ρκια πιστὰ
ρνε δύω καὶ οἶνον ΰφρονα καρπὸν ρούρης
σκῷ ἐν αἰγείῳ· φέρε δὲ κρητῆρα φαεινὸν
κῆρυξ δαῖος δὲ χρύσεια κύπελλα·
τρυνεν δὲ γέροντα παριστάμενος πέεσσιν·
ρσεο Λαομεδοντιάδη, καλέουσιν ριστοι
Τρώων θ’ἱπποδάμων καὶ χαιῶν χαλκοχιτώνων
ἐς πεδίον καταβῆναι ἵν’ ρκια πιστὰ τάμητε·
αὐτὰρ λέξανδρος καὶ ρηΐφιλος Μενέλαος
μακρῇς γχείσι μαχήσοντ’ μφὶ γυναικί·
τῷ δέ κε νικήσαντι γυνὴ καὶ κτήμαθ’ ποιτο·
οἳ δ’ἄλλοι φιλότητα καὶ ρκια πιστὰ ταμόντες
ναίοιμεν Τροίην ριβώλακα, τοὶ δὲ νέονται
ργος ἐς ππόβοτον καὶ χαιΐδα καλλιγύναικα.
Ὣς φάτο ῥίγησεν δ’ὃ γέρων, κέλευσε δ’ἑταίρους
ππους ζευγνύμεναι· τοὶ δ’ὀτραλέως πίθοντο.
Ἂν δ’ἄρ’ βη Πρίαμος, κατὰ δ’ἡνία τεῖνεν πίσσω·
πὰρ δέ οἱ ντήνωρ περικαλλέα βήσετο δίφρον·
τὼ δὲ δι Σκαιῶν πεδίον δ’ἔχον κέας ππους.
Ἀλλ’ τε δή ῥ’ἵκοντο μετὰ Τρῶας καὶ χαιούς,
ἐξ ππων ποβάντες πὶ χθόνα πουλυβότειραν
ἐς μέσσον Τρώων καὶ χαιῶν στιχόωντο.
ρνυτο δ’αὐτίκ’ πειτα ναξ νδρῶν γαμέμνων,
ἂν δ’Ὀδυσεὺς πολύμητις· τὰρ κήρυκες γαυοὶ
ρκια πιστὰ θεῶν σύναγον, κρητῆρι δὲ οἶνον
μίσγον, τὰρ βασιλεῦσιν δωρ πὶ χεῖρας χευαν.
τρεΐδης δὲ ρυσσάμενος χείρεσσι μάχαιραν,
οἱ πὰρ ξίφεος μέγα κουλεόν αἰὲν ωρτο,
ρνῶν ἐκ κεφαλέων τάμνε τρίχας· αὐτὰρ πειτα
κήρυκες Τρώων καὶ χαιῶν νεῖμαν ρίστοις.
Τοῖσιν δ’Ἀτρεΐδης μεγάλ’ εὔχετο χεῖρας νασχών·
Ζεῦ πάτερ δηθεν μεδέων κύδιστε μέγιστε,
έλιός θ’,ὃς πάντ’ φορᾷς καὶ πάντ’ πακούεις,
καὶ ποταμοὶ καὶ γαῖα, καὶ οἳ πένερθε καμόντας
νθρώπους τίνυσθον τις κ’ἐπίορκον μόσσῃ,
μεῖς μάρτυροι στε, φυλάσσετε δ’ὅρκια πιστά·
εἰ μέν κεν Μενέλαον λέξανδρος καταπέφνῃ
αὐτὸς πειθ’ λένην χέτω καὶ κτήματα πάντα,
μεῖς δ’ἐν νήεσσι νεώμεθα ποντοπόροισιν·
εἰ δέ κ’Ἀλέξανδρον κτείνῃ ξανθὸς Μενέλαος,
Τρῶας πειθ’ λένην καὶ κτήματα πάντ’ ποδοῦναι,
τιμὴν δ’Ἀργείοις ποτινέμεν ἥν τιν’ ἔοικεν,
τε καὶ σσομένοισι μετ’ νθρώποισι πέληται.
Εἰ δ’ἂν μοὶ τιμὴν Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες
τίνειν οὐκ θέλωσιν λεξάνδροιο πεσόντος,
αὐτὰρ γὼ καὶ πειτα μαχήσομαι εἵνεκα ποινῆς
αὖθι μένων, ός κε τέλος πολέμοιο κιχείω.
Ἦ, καὶ πὸ στομάχους ρνῶν τάμε νηλέϊ χαλκῷ·
καὶ τοὺς μὲν κατέθηκεν πὶ χθονὸς σπαίροντας
θυμοῦ δευομένους· πὸ γὰρ μένος εἵλετο χαλκός.
Οἶνον δ’ἐκ κρητῆρος φυσσόμενοι δεπάεσσιν
κχεον, ἠδ’ εὔχοντο θεοῖς αἰειγενέτῃσιν.
δε δέ τις εἴπεσκεν χαιῶν τε Τρώων τε·
Ζεῦ κύδιστε μέγιστε καὶ θάνατοι θεοὶ λλοι
ππότεροι πρότεροι πὲρ ρκια πημήνειαν
δέ σφ’ἐγκέφαλος χαμάδις ῥέοι ὡς δε οἶνος
αὐτῶν καὶ τεκέων, λοχοι δ’ἄλλοισι δαμεῖεν.
Ὣς φαν, οὐδ’ ρα πώ σφιν πεκραίαινε Κρονίων.
Τοῖσι δὲ Δαρδανίδης Πρίαμος μετὰ μῦθον ειπε·
κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ ϋκνήμιδες χαιοί·
τοι γὼν εἶμι προτὶ λιον νεμόεσσαν
ἄψ, πεὶ οὔ πω τλήσομ’ ἐν φθαλμοῖσιν ρᾶσθαι
μαρνάμενον φίλον υἱὸν ρηϊφίλῳ Μενελάῳ·
Ζεὺς μέν που τό γε οἶδε καὶ θάνατοι θεοὶ λλοι
πποτέρῳ θανάτοιο τέλος πεπρωμένον στίν.
ῥα καὶ ἐς δίφρον ρνας θέτο σόθεος φώς,
ἂν δ’ἄρ’ βαιν’ αὐτός, κατὰ δ’ἡνία τεῖνεν πίσσω·
πὰρ δέ οἱ ντήνωρ περικαλλέα βήσετο δίφρον.
Τὼ μὲν ἄρ’ ψορροι προτὶ λιον πονέοντο·
κτωρ δὲ Πριάμοιο πάϊς καὶ δῖος δυσσεὺς
χῶρον μὲν πρῶτον διεμέτρεον, αὐτὰρ πειτα
κλήρους ἐν κυνέ χαλκήρεϊ πάλλον λόντες,
ππότερος δὴ πρόσθεν φείη χάλκεον γχος.
Λαοὶ δ’ἠρήσαντο, θεοῖσι δὲ χεῖρας νέσχον,
δε δέ τις εἴπεσκεν χαιῶν τε Τρώων τε·
Ζεῦ πάτερ δηθεν μεδέων κύδιστε μέγιστε
ππότερος τάδε ργα μετ’ μφοτέροισιν θηκε,
τὸν δὸς ποφθίμενον δῦναι δόμον ϊδος εἴσω,
μῖν δ’αὖ φιλότητα καὶ ρκια πιστὰ γενέσθαι.
Ὣς ἄρ’ φαν, πάλλεν δὲ μέγας κορυθαίολος κτωρ
ἂψ ρόων· Πάριος δὲ θοῶς ἐκ κλῆρος ρουσεν.
Οἳ μὲν πειθ’ ζοντο κατὰ στίχας, χι κάστῳ
πποι ερσίποδες καὶ ποικίλα τεύχε’ κειτο·
αὐτὰρ γ’ἀμφ’ μοισιν δύσετο τεύχεα καλὰ
δῖος λέξανδρος λένης πόσις ϋκόμοιο.
Κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν θηκε
καλάς, ργυρέοισιν πισφυρίοις ραρυίας·
δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν δυνεν
οἷο κασιγνήτοιο Λυκάονος· ρμοσε δ’αὐτῷ.
μφὶ δ’ἄρ’ μοισιν βάλετο ξίφος ργυρόηλον
χάλκεον, αὐτὰρ πειτα σάκος μέγα τε στιβαρόν τε·
κρατὶ δ’ἐπ’ φθίμῳ κυνέην εὔτυκτον θηκεν
ππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν νευεν·
εἵλετο δ’ἄλκιμον γχος, οἱ παλάμηφιν ρήρει.
Ὣς δ’αὔτως Μενέλαος ρήϊος ντε’ δυνεν.
Οἳ δ’ἐπεὶ οὖν κάτερθεν μίλου θωρήχθησαν,
ἐς μέσσον Τρώων καὶ χαιῶν στιχόωντο
δεινὸν δερκόμενοι· θάμβος δ’ἔχεν εἰσορόωντας
Τρῶάς θ’ἱπποδάμους καὶ ϋκνήμιδας χαιούς.
Καί ῥ’ἐγγὺς στήτην διαμετρητῷ νὶ χώρῳ
σείοντ’ γχείας λλήλοισιν κοτέοντε.
Πρόσθε δ’Ἀλέξανδρος προΐει δολιχόσκιον γχος,
καὶ βάλεν τρεΐδαο κατ’ σπίδα πάντοσε σην,
οὐδ’ ρρηξεν χαλκός, νεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμὴ
σπίδ’ νὶ κρατερῇ· δὲ δεύτερον ρνυτο χαλκῷ
τρεΐδης Μενέλαος πευξάμενος Δι πατρί·
Ζεῦ να δὸς τίσασθαι με πρότερος κάκ’ ἔοργε
δῖον λέξανδρον, καὶ μῇς πὸ χερσὶ δάμασσον,
φρα τις ρρίγῃσι καὶ ψιγόνων νθρώπων
ξεινοδόκον κακὰ ῥέξαι, κεν φιλότητα παράσχῃ.
ῥα καὶ μπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον γχος,
καὶ βάλε Πριαμίδαο κατ’ σπίδα πάντοσε σην·
δι μὲν σπίδος λθε φαεινῆς βριμον γχος,
καὶ δι θώρηκος πολυδαιδάλου ρήρειστο·
ντικρὺ δὲ παραὶ λαπάρην διάμησε χιτῶνα
γχος· δ’ἐκλίνθη καὶ λεύατο κῆρα μέλαιναν.
τρεΐδης δὲ ρυσσάμενος ξίφος ργυρόηλον
πλῆξεν νασχόμενος κόρυθος φάλον· μφὶ δ’ἄρ’ αὐτῷ
τριχθά τε καὶ τετραχθὰ διατρυφὲν κπεσε χειρός.
τρεΐδης δ’ᾤμωξεν δὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·
Ζεῦ πάτερ οὔ τις σεῖο θεῶν λοώτερος λλος·
τ’ἐφάμην τίσασθαι λέξανδρον κακότητος·
νῦν δέ μοι ἐν χείρεσσιν γη ξίφος, ἐκ δέ μοι γχος
ΐχθη παλάμηφιν τώσιον, οὐδ’ βαλόν μιν.
καὶ παΐξας κόρυθος λάβεν πποδασείης,
λκε δ’ἐπιστρέψας μετ’ ϋκνήμιδας χαιούς·
γχε δέ μιν πολύκεστος μὰς παλὴν πὸ δειρήν,
ὅς οἱ ὑπ’ νθερενος χεὺς τέτατο τρυφαλείης.
Καί νύ κεν εἴρυσσέν τε καὶ σπετον ρατο κῦδος,
εἰ μὴ ἄρ’ ξὺ νόησε Διὸς θυγάτηρ φροδίτη,
οἱ ῥῆξεν μάντα βοὸς φι κταμένοιο·
κεινὴ δὲ τρυφάλεια ἅμ’ σπετο χειρὶ παχείῃ.
Τὴν μὲν πειθ’ ρως μετ’ ϋκνήμιδας χαιοὺς
ῥῖψ’ πιδινήσας, κόμισαν δ’ἐρίηρες ταῖροι·
αὐτὰρ ἂψ πόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων
γχεϊ χαλκείῳ· τὸν δ’ἐξήρπαξ’ φροδίτη
ῥεῖα μάλ’ ὥς τε θεός, κάλυψε δ’ἄρ’ έρι πολλῇ,
κὰδ δ’εἷσ’ ἐν θαλάμῳ εὐώδεϊ κηώεντι.
Αὐτὴ δ’αὖ λένην καλέουσ’ ε· τὴν δὲ κίχανε
πύργῳ ἐφ’ ψηλῷ, περὶ δὲ Τρῳαὶ λις σαν·
χειρὶ δὲ νεκταρέου ἑανοῦ τίναξε λαβοῦσα,
γρη δέ μιν ϊκυῖα παλαιγενέϊ προσέειπεν
εἰροκόμῳ, οἱ Λακεδαίμονι ναιετοώσῃ
σκειν εἴρια καλά, μάλιστα δέ μιν φιλέεσκε·
τῇ μιν εισαμένη προσεφώνεε δῖ’ φροδίτη·
δεῦρ’ ἴθ’· λέξανδρός σε καλεῖ οἶκον δὲ νέεσθαι.
Κεῖνος γ’ἐν θαλάμῳ καὶ δινωτοῖσι λέχεσσι
κάλλεΐ τε στίλβων καὶ εἵμασιν· οὐδέ κε φαίης
νδρὶ μαχεσσάμενον τόν γ’ἐλθεῖν, λλὰ χορὸν δὲ
ρχεσθ’, χοροῖο νέον λήγοντα καθίζειν.
Ὣς φάτο, τῇ δ’ἄρα θυμὸν νὶ στήθεσσιν ρινε·
καί ῥ’ὡς οὖν νόησε θεᾶς περικαλλέα δειρὴν
στήθεά θ’ἱμερόεντα καὶ μματα μαρμαίροντα,
θάμβησέν τ’ἄρ’ πειτα πος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
δαιμονίη, τί με ταῦτα λιλαίεαι περοπεύειν;
πῄ με προτέρω πολίων εὖ ναιομενάων
ξεις, Φρυγίης Μῃονίης ρατεινῆς,
εἴ τίς τοι καὶ κεῖθι φίλος μερόπων νθρώπων·
οὕνεκα δὴ νῦν δῖον λέξανδρον Μενέλαος
νικήσας θέλει στυγερὴν μὲ οἴκαδ’ γεσθαι,
τοὔνεκα δὴ νῦν δεῦρο δολοφρονέουσα παρέστης;
σο παρ’ αὐτὸν οῦσα, θεῶν δ’ἀπόεικε κελεύθου,
μηδ’ τι σοῖσι πόδεσσιν ποστρέψειας λυμπον,
ἀλλ’ αἰεὶ περὶ κεῖνον ΐζυε καί φύλασσε,
εἰς κέ σ’ἢ λοχον ποιήσεται γε δούλην.
Κεῖσε δ’ἐγὼν οὐκ εἶμι· νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη·
κείνου πορσανέουσα λέχος· Τρῳαὶ δέ μ’ὀπίσσω
πᾶσαι μωμήσονται· χω δ’ἄχε’ κριτα θυμῷ.
Τὴν δὲ χολωσαμένη προσεφώνεε δῖ’ φροδίτη·
μή μ’ἔρεθε σχετλίη, μὴ χωσαμένη σε μεθείω,
τὼς δέ σ’ἀπεχθήρω ὡς νῦν κπαγλ’ φίλησα,
μέσσῳ δ’ἀμφοτέρων μητίσομαι χθεα λυγρὰ
Τρώων καὶ Δαναῶν, σὺ δέ κεν κακὸν οἶτον ληαι.
Ὣς φατ’, δεισεν δ’Ἑλένη Διὸς κγεγαυῖα,
βῆ δὲ κατασχομένη ἑανῷ ργῆτι φαεινῷ
σιγῇ, πάσας δὲ Τρῳὰς λάθεν· ρχε δὲ δαίμων.
Αἳ δ’ὅτ’ λεξάνδροιο δόμον περικαλλέ’ κοντο,
μφίπολοι μὲν πειτα θοῶς πὶ ργα τράποντο,
δ’εἰς ψόροφον θάλαμον κίε δῖα γυναικῶν.
Τῇ δ’ἄρα δίφρον λοῦσα φιλομειδὴς φροδίτη
ντί’ λεξάνδροιο θε κατέθηκε φέρουσα·
νθα κάθιζ’ λένη κούρη Διὸς αἰγιόχοιο
σσε πάλιν κλίνασα, πόσιν δ’ἠνίπαπε μύθῳ·
λυθες ἐκ πολέμου· ὡς φελες αὐτόθ’ λέσθαι
νδρὶ δαμεὶς κρατερῷ, ὃς μὸς πρότερος πόσις εν.
μὲν δὴ πρίν γ’εὔχε’ ρηϊφίλου Μενελάου
σῇ τε βί καὶ χερσὶ καὶ γχεϊ φέρτερος εἶναι·
ἀλλ’ θι νῦν προκάλεσσαι ρηΐφιλον Μενέλαον
ξαῦτις μαχέσασθαι ναντίον· λλά σ’ἔγωγε
παύεσθαι κέλομαι, μηδὲ ξανθῷ Μενελά
ντίβιον πόλεμον πολεμίζειν δὲ μάχεσθαι
φραδέως, μή πως τάχ’ ὑπ’ αὐτοῦ δουρὶ δαμήῃς.
Τὴν δὲ Πάρις μύθοισιν μειβόμενος προσέειπε·
μή με γύναι χαλεποῖσιν νείδεσι θυμὸν νιπτε·
νῦν μὲν γὰρ Μενέλαος νίκησεν σὺν θήνῃ,
κεῖνον δ’αὖτις γώ· πάρα γὰρ θεοί εἰσι καὶ μῖν.
Ἀλλ’ γε δὴ φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε·
οὐ γάρ πώ ποτέ μ’ὧδέ γ’ ἔρως φρένας μφεκάλυψεν,
οὐδ’ τε σε πρῶτον Λακεδαίμονος ἐξ ρατεινῆς
πλεον ρπάξας ἐν ποντοπόροισι νέεσσι,
νήσῳ δ’ἐν Κρανα μίγην φιλότητι καὶ εὐνῇ,
ὥς σεο νῦν ραμαι καί με γλυκὺς μερος αἱρεῖ.
ῥα, καὶ ρχε λέχος δὲ κιών· μα δ’εἵπετ’ κοιτις.
Τὼ μὲν ἄρ’ ἐν τρητοῖσι κατεύνασθεν λεχέεσσιν,
τρεΐδης δ’ἀν’ μιλον φοίτα θηρὶ οικὼς
εἴ που σαθρήσειεν λέξανδρον θεοειδέα.
Ἀλλ’ οὔ τις δύνατο Τρώων κλειτῶν τ’ἐπικούρων
δεῖξαι λέξανδρον τότ’ ρηϊφίλῳ Μενελάῳ·
οὐ μὲν γὰρ φιλότητί γ’ ἐκεύθανον εἴ τις δοιτο·
σον γάρ σφιν πᾶσιν πήχθετο κηρὶ μελαίνῃ.
Τοῖσι δὲ καὶ μετέειπεν ναξ νδρῶν γαμέμνων·
κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδ’ πίκουροι·
νίκη μὲν δὴ φαίνετ’ ρηϊφίλου Μενελάου,
μεῖς δ’Ἀργείην λένην καὶ κτήμαθ’ ἅμ’ αὐτῇ
κδοτε, καὶ τιμὴν ποτινέμεν ἥν τιν’ ἔοικεν,
τε καὶ σσομένοισι μετ’ νθρώποισι πέληται.
Ὣς φατ’ τρεΐδης, πὶ δ’ᾔνεον λλοι χαιοί.