Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

οὐδ’ λαθ’ τρέος υἱὸν ρηΐφιλον Μενέλαον
Πάτροκλος Τρώεσσι δαμεὶς ἐν δηϊοτῆτι.
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,
μφὶ δ’ἄρ’ αὐτῷ βαῖν’ ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρ
πρωτοτόκος κινυρὴ οὐ πρὶν εἰδυῖα τόκοιο·
ὣς περὶ Πατρόκλῳ βαῖνε ξανθὸς Μενέλαος.
πρόσθε δέ οἱ δόρυ τ’ἔσχε καὶ σπίδα πάντοσ’ ΐσην,
τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γ’ἀντίος λθοι.
οὐδ’ ρα Πάνθου υἱὸς ϋμμελίης μέλησε
Πατρόκλοιο πεσόντος μύμονος· γχι δ’ἄρ’ αὐτοῦ
στη, καὶ προσέειπεν ρηΐφιλον Μενέλαον·
τρεΐδη Μενέλαε διοτρεφὲς ρχαμε λαῶν
χάζεο, λεῖπε δὲ νεκρόν, α δ’ἔναρα βροτόεντα·
οὐ γάρ τις πρότερος Τρώων κλειτῶν τ’ἐπικούρων
Πάτροκλον βάλε δουρὶ κατὰ κρατερὴν σμίνην·
τώ με α κλέος σθλὸν νὶ Τρώεσσιν ρέσθαι,
μή σε βάλω, πὸ δὲ μελιηδέα θυμὸν λωμαι.
τὸν δὲ μέγ’ χθήσας προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·
Ζεῦ πάτερ οὐ μὲν καλὸν πέρβιον εὐχετάασθαι.
οὔτ’ οὖν παρδάλιος τόσσον μένος οὔτε λέοντος
οὔτε συὸς κάπρου λοόφρονος, οὗ τε μέγιστος
θυμὸς νὶ στήθεσσι περὶ σθένεϊ βλεμεαίνει,
σσον Πάνθου υἷες ϋμμελίαι φρονέουσιν.
οὐδὲ μὲν οὐδὲ βίη περήνορος πποδάμοιο
ἧς βης πόνηθ’, τε μ’ὤνατο καί μ’ὑπέμεινε
καί μ’ἔφατ’ ἐν Δαναοῖσιν λέγχιστον πολεμιστὴν
μμεναι· οὐδέ φημι πόδεσσί γε οἷσι κιόντα
εὐφρῆναι λοχόν τε φίλην κεδνούς τε τοκῆας.
ὥς θην καὶ σὸν γὼ λύσω μένος εἴ κέ μευ ντα
στήῃς· λλά σ’ἔγωγ’ ναχωρήσαντα κελεύω
ἐς πληθὺν έναι, μηδ’ ντίος στασ’ μεῖο
πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος γνω.
ὣς φάτο, τὸν δ’οὐ πεῖθεν· μειβόμενος δὲ προσηύδα·
νῦν μὲν δὴ Μενέλαε διοτρεφὲς μάλα τείσεις
γνωτὸν μὸν τὸν πεφνες, πευχόμενος δ’ἀγορεύεις,
χήρωσας δὲ γυναῖκα μυχῷ θαλάμοιο νέοιο,
ρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος θηκας.
κέ σφιν δειλοῖσι γόου κατάπαυμα γενοίμην
εἴ κεν γὼ κεφαλήν τε τεὴν καὶ τεύχε’ νείκας
Πάνθῳ ἐν χείρεσσι βάλω καὶ Φρόντιδι δίῃ.
ἀλλ’ οὐ μὰν τι δηρὸν πείρητος πόνος σται
οὐδ’ ἔτ’ δήριτος ἤτ’ λκῆς τε φόβοιο.
ὣς εἰπὼν οὔτησε κατ’ σπίδα πάντοσ’ ΐσην·
οὐδ’ ρρηξεν χαλκός, νεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμὴ
σπίδ’ νὶ κρατερῇ· δὲ δεύτερος ρνυτο χαλκῷ
τρεΐδης Μενέλαος πευξάμενος Δι πατρί·
ἂψ δ’ἀναχαζομένοιο κατὰ στομάχοιο θέμεθλα
νύξ’, πὶ δ’αὐτὸς ρεισε βαρεί χειρὶ πιθήσας·
ντικρὺ δ’ἁπαλοῖο δι’ αὐχένος λυθ’ κωκή,
δούπησεν δὲ πεσών, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
αἵματί οἱ δεύοντο κόμαι Χαρίτεσσιν μοῖαι
πλοχμοί θ’,οἳ χρυσῷ τε καὶ ργύρῳ σφήκωντο.
οἷον δὲ τρέφει ρνος νὴρ ριθηλὲς λαίης
χώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, ὅθ’ λις ναβέβροχεν δωρ,
καλὸν τηλεθάον· τὸ δέ τε πνοιαὶ δονέουσι
παντοίων νέμων, καί τε βρύει νθεϊ λευκῷ·
λθὼν δ’ἐξαπίνης νεμος σὺν λαίλαπι πολλῇ
βόθρου τ’ἐξέστρεψε καὶ ξετάνυσσ’ πὶ γαίῃ·
τοῖον Πάνθου υἱὸν ϋμμελίην Εὔφορβον
τρεΐδης Μενέλαος πεὶ κτάνε τεύχε’ σύλα.
ὡς δ’ὅτε τίς τε λέων ρεσίτροφος λκὶ πεποιθὼς
βοσκομένης γέλης βοῦν ρπάσῃ τις ρίστη·
τῆς δ’ἐξ αὐχέν’ αξε λαβὼν κρατεροῖσιν δοῦσι
πρῶτον, πειτα δέ θ’αἷμα καὶ γκατα πάντα λαφύσσει
δῃῶν· μφὶ δὲ τόν γε κύνες τ’ἄνδρές τε νομῆες
πολλὰ μάλ’ ύζουσιν πόπροθεν οὐδ’ θέλουσιν
ντίον λθέμεναι· μάλα γὰρ χλωρὸν δέος αἱρεῖ·
ὣς τῶν οὔ τινι θυμὸς νὶ στήθεσσιν τόλμα
ντίον λθέμεναι Μενελάου κυδαλίμοιο.
νθά κε ῥεῖα φέροι κλυτὰ τεύχεα Πανθοΐδαο
τρεΐδης, εἰ μή οἱ γάσσατο Φοῖβος πόλλων,
ὅς ῥά οἱ κτορ’ πῶρσε θο τάλαντον ρηϊ
νέρι εἰσάμενος Κικόνων γήτορι Μέντῃ·
καί μιν φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
κτορ νῦν σὺ μὲν δε θέεις κίχητα διώκων
ππους Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δ’ἀλεγεινοὶ
νδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδ’ χέεσθαι
λλῳ γ’ἢ χιλῆϊ, τὸν θανάτη τέκε μήτηρ.
τόφρα δέ τοι Μενέλαος ρήϊος τρέος υἱὸς
Πατρόκλῳ περιβὰς Τρώων τὸν ριστον πεφνε
Πανθοΐδην Εὔφορβον, παυσε δὲ θούριδος λκῆς.
ὣς εἰπὼν μὲν αὖτις βη θεὸς ἂμ πόνον νδρῶν,
κτορα δ’αἰνὸν χος πύκασε φρένας μφὶ μελαίνας·
πάπτηνεν δ’ἄρ’ πειτα κατὰ στίχας, αὐτίκα δ’ἔγνω
τὸν μὲν παινύμενον κλυτὰ τεύχεα, τὸν δ’ἐπὶ γαί
κείμενον· ρρει δ’αἷμα κατ’ οὐταμένην τειλήν.
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ
ξέα κεκλήγων φλογὶ εἴκελος φαίστοιο
σβέστῳ· οὐδ’ υἱὸν λάθεν τρέος ξὺ βοήσας·
χθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι γὼν εἰ μέν κε λίπω κάτα τεύχεα καλὰ
Πάτροκλόν θ’,ὃς κεῖται μῆς νεκ’ νθάδε τιμῆς,
μή τίς μοι Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν δηται.
εἰ δέ κεν κτορι μοῦνος ὼν καὶ Τρωσὶ μάχωμαι
αἰδεσθείς, μή πώς με περιστήωσ’ να πολλοί·
Τρῶας δ’ἐνθάδε πάντας γει κορυθαίολος κτωρ.
λλὰ τί μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;
ππότ’ νὴρ θέλῃ πρὸς δαίμονα φωτὶ μάχεσθαι
ὅν κε θεὸς τιμᾷ, τάχα οἱ μέγα πῆμα κυλίσθη.
τώ μ’οὔ τις Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν δηται
κτορι χωρήσαντ’, πεὶ ἐκ θεόφιν πολεμίζει.
εἰ δέ που Αἴαντός γε βοὴν γαθοῖο πυθοίμην,
μφω κ’αὖτις όντες πιμνησαίμεθα χάρμης
καὶ πρὸς δαίμονά περ, εἴ πως ρυσαίμεθα νεκρὸν
Πηλεΐδῃ χιλῆϊ· κακῶν δέ κε φέρτατον εἴη.
εἷος ταῦθ’ ρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
τόφρα δ’ἐπὶ Τρώων στίχες λυθον· ρχε δ’ἄρ’ κτωρ.
αὐτὰρ γ’ἐξοπίσω νεχάζετο, λεῖπε δὲ νεκρὸν
ντροπαλιζόμενος ὥς τε λὶς ϋγένειος,
ὅν ῥα κύνες τε καὶ νδρες πὸ σταθμοῖο δίωνται
γχεσι καὶ φωνῇ· τοῦ δ’ἐν φρεσὶν λκιμον τορ
παχνοῦται, έκων δέ τ’ἔβη πὸ μεσσαύλοιο·
ὣς πὸ Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος.
στῆ δὲ μεταστρεφθεὶς πεὶ κετο θνος ταίρων
παπταίνων Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.
τὸν δὲ μάλ’ αἶψ’ νόησε μάχης ἐπ’ ριστερὰ πάσης
θαρσύνονθ’ τάρους καὶ ποτρύνοντα μάχεσθαι·
θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον μβαλε Φοῖβος πόλλων·
βῆ δὲ θέειν, εἶθαρ δὲ παριστάμενος πος ηὔδα.
Αἶαν δεῦρο πέπον, περὶ Πατρόκλοιο θανόντος
σπεύσομεν, αἴ κε νέκυν περ χιλλῆϊ προφέρωμεν
γυμνόν· τὰρ τά γε τεύχε’ χει κορυθαίολος κτωρ.
ὣς φατ’, Αἴαντι δὲ δαΐφρονι θυμὸν ρινε·
βῆ δὲ δι προμάχων, μα δὲ ξανθὸς Μενέλαος.
κτωρ μὲν Πάτροκλον πεὶ κλυτὰ τεύχε’ πηύρα,
ἕλχ’ ἵν’ ἀπ’ μοιιν κεφαλὴν τάμοι ξέϊ χαλκῷ,
τὸν δὲ νέκυν Τρῳσιν ρυσσάμενος κυσὶ δοίη.
Αἴας δ’ἐγγύθεν λθε φέρων σάκος ΰτε πύργον·
κτωρ δ’ἂψ ἐς μιλον ὼν νεχάζεθ’ ταίρων,
ἐς δίφρον δ’ἀνόρουσε· δίδου δ’ὅ γε τεύχεα καλὰ
Τρωσὶ φέρειν προτὶ στυ, μέγα κλέος μμεναι αὐτῷ.
Αἴας δ’ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ σάκος εὐρὺ καλύψας
στήκει ὥς τίς τε λέων περὶ οἷσι τέκεσσιν,
ῥά τε νήπι’ γοντι συναντήσωνται ἐν λῃ
νδρες πακτῆρες· δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει,
πᾶν δέ τ’ἐπισκύνιον κάτω λκεται σσε καλύπτων·
ὣς Αἴας περὶ Πατρόκλῳ ρωϊ βεβήκει.
τρεΐδης δ’ἑτέρωθεν ρηΐφιλος Μενέλαος
στήκει, μέγα πένθος νὶ στήθεσσιν έξων.
Γλαῦκος δ’Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων γὸς νδρῶν
κτορ’ πόδρα δὼν χαλεπῷ νίπαπε μύθῳ·
κτορ εἶδος ριστε μάχης ρα πολλὸν δεύεο.
σ’αὔτως κλέος σθλὸν χει φύξηλιν όντα.
φράζεο νῦν ππως κε πόλιν καὶ στυ σαώσῃς
οἶος σὺν λαοῖς τοὶ λί γγεγάασιν·
οὐ γάρ τις Λυκίων γε μαχησόμενος Δαναοῖσιν
εἶσι περὶ πτόλιος, πεὶ οὐκ ρα τις χάρις εν
μάρνασθαι δηίοισιν ἐπ’ νδράσι νωλεμὲς αἰεί.
πῶς κε σὺ χείρονα φῶτα σαώσειας μεθ’ μιλον
σχέτλι’, πεὶ Σαρπηδόν’ μα ξεῖνον καὶ ταῖρον
κάλλιπες ργείοισιν λωρ καὶ κύρμα γενέσθαι,
ὅς τοι πόλλ’ φελος γένετο πτόλεΐ τε καὶ αὐτῷ
ζωὸς ών· νῦν δ’οὔ οἱ λαλκέμεναι κύνας τλης.
τὼ νῦν εἴ τις μοὶ Λυκίων πιπείσεται νδρῶν
οἴκαδ’ μεν, Τροί δὲ πεφήσεται αἰπὺς λεθρος.
εἰ γὰρ νῦν Τρώεσσι μένος πολυθαρσὲς νείη
τρομον, οἷόν τ’ἄνδρας σέρχεται οἳ περὶ πάτρης
νδράσι δυσμενέεσσι πόνον καὶ δῆριν θεντο,
αἶψά κε Πάτροκλον ρυσαίμεθα λιον εἴσω.
εἰ δ’οὗτος προτὶ στυ μέγα Πριάμοιο νακτος
λθοι τεθνηὼς καί μιν ρυσαίμεθα χάρμης,
αἶψά κεν ργεῖοι Σαρπηδόνος ντεα καλὰ
λύσειαν, καί κ’αὐτὸν γοίμεθα λιον εἴσω·
τοίου γὰρ θεράπων πέφατ’ νέρος, ὃς μέγ’ ριστος
ργείων παρὰ νηυσὶ καὶ γχέμαχοι θεράποντες.
λλὰ σύ γ’Αἴαντος μεγαλήτορος οὐκ τάλασσας
στήμεναι ντα κατ’ σσε δὼν δηίων ἐν ϋτῇ,
οὐδ’ θὺς μαχέσασθαι, πεὶ σέο φέρτερός στι.
τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη κορυθαίολος κτωρ·
Γλαῦκε τί δὲ σὺ τοῖος ὼν πέροπλον ειπες;
πόποι τ’ἐφάμην σὲ περὶ φρένας μμεναι λλων
τῶν σσοι Λυκίην ριβώλακα ναιετάουσι·
νῦν δέ σευ νοσάμην πάγχυ φρένας οἷον ειπες,
ὅς τέ με φῂς Αἴαντα πελώριον οὐχ πομεῖναι.
οὔ τοι γὼν ρριγα μάχην οὐδὲ κτύπον ππων·
ἀλλ’ αἰεί τε Διὸς κρείσσων νόος αἰγιόχοιο,
ὅς τε καὶ λκιμον νδρα φοβεῖ καὶ φείλετο νίκην
ῥηϊδίως, τὲ δ’αὐτὸς ποτρύνει μαχέσασθαι.
ἀλλ’ γε δεῦρο πέπον, παρ’ ἔμ’ στασο καὶ δε ργον,
πανημέριος κακὸς σσομαι, ὡς γορεύεις,
τινα καὶ Δαναῶν λκῆς μάλα περ μεματα
σχήσω μυνέμεναι περὶ Πατρόκλοιο θανόντος.
ὣς εἰπὼν Τρώεσσιν κέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι γχιμαχηταί,
νέρες στε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος λκῆς,
ὄφρ’ ἂν γὼν χιλῆος μύμονος ντεα δύω
καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην νάριξα κατακτάς.
ὣς ρα φωνήσας πέβη κορυθαίολος κτωρ
δηΐου ἐκ πολέμοιο· θέων δ’ἐκίχανεν ταίρους
κα μάλ’ οὔ πω τῆλε ποσὶ κραιπνοῖσι μετασπών,
οἳ προτὶ στυ φέρον κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνος.
στὰς δ’ἀπάνευθε μάχης πολυδακρύου ντε’ μειβεν·
τοι μὲν τὰ δῶκε φέρειν προτὶ λιον ρὴν
Τρωσὶ φιλοπτολέμοισιν, δ’ἄμβροτα τεύχεα δῦνε
Πηλεΐδεω χιλῆος οἱ θεοὶ Οὐρανίωνες
πατρὶ φίλῳ πορον· δ’ἄρα παιδὶ πασσε
γηράς· ἀλλ’ οὐχ υἱὸς ἐν ντεσι πατρὸς γήρα.
τὸν δ’ὡς οὖν πάνευθεν δεν νεφεληγερέτα Ζεὺς
τεύχεσι Πηλεΐδαο κορυσσόμενον θείοιο,
κινήσας ῥα κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·
δείλ’ οὐδέ τί τοι θάνατος καταθύμιός στιν
ὃς δή τοι σχεδὸν εἶσι· σὺ δ’ἄμβροτα τεύχεα δύνεις
νδρὸς ριστῆος, τόν τε τρομέουσι καὶ λλοι·
τοῦ δὴ ταῖρον πεφνες νηέα τε κρατερόν τε,
τεύχεα δ’οὐ κατὰ κόσμον πὸ κρατός τε καὶ μων
εἵλευ· τάρ τοι νῦν γε μέγα κράτος γγυαλίξω,
τῶν ποινὴν τοι οὔ τι μάχης κνοστήσαντι
δέξεται νδρομάχη κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνος.
καὶ κυανέσιν ἐπ’ φρύσι νεῦσε Κρονίων.
κτορι δ’ἥρμοσε τεύχε’ πὶ χροΐ, δῦ δέ μιν ρης
δεινὸς νυάλιος, πλῆσθεν δ’ἄρα οἱ μέλε’ ντὸς
λκῆς καὶ σθένεος· μετὰ δὲ κλειτοὺς πικούρους
βῆ ῥα μέγα άχων· νδάλλετο δέ σφισι πᾶσι
τεύχεσι λαμπόμενος μεγαθύμου Πηλεΐωνος.
τρυνεν δὲ καστον ποιχόμενος πέεσσι
Μέσθλην τε Γλαῦκόν τε Μέδοντά τε Θερσίλοχόν τε
στεροπαῖόν τε Δεισήνορά θ’Ἱππόθοόν τε
Φόρκυν τε Χρομίον τε καὶ ννομον οἰωνιστήν·
τοὺς γ’ἐποτρύνων πεα πτερόεντα προσηύδα·
κέκλυτε μυρία φῦλα περικτιόνων πικούρων·
οὐ γὰρ γὼ πληθὺν διζήμενος οὐδὲ χατίζων
νθάδ’ ἀφ’ μετέρων πολίων γειρα καστον,
ἀλλ’ να μοι Τρώων λόχους καὶ νήπια τέκνα
προφρονέως ῥύοισθε φιλοπτολέμων ὑπ’ χαιῶν.
τὰ φρονέων δώροισι κατατρύχω καὶ δωδῇ
λαούς, μέτερον δὲ κάστου θυμὸν έξω.
τώ τις νῦν θὺς τετραμμένος πολέσθω
σαωθήτω· γὰρ πολέμου αριστύς.
ὃς δέ κε Πάτροκλον καὶ τεθνητά περ μπης
Τρῶας ἐς πποδάμους ρύσῃ, εἴξῃ δέ οἱ Αἴας,
μισυ τῷ νάρων ποδάσσομαι, μισυ δ’αὐτὸς
ξω γώ· τὸ δέ οἱ κλέος σσεται σσον μοί περ.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἰθὺς Δαναῶν βρίσαντες βησαν
δούρατ’ νασχόμενοι· μάλα δέ σφισιν λπετο θυμὸς
νεκρὸν ὑπ’ Αἴαντος ρύειν Τελαμωνιάδαο
νήπιοι· τε πολέσσιν ἐπ’ αὐτῷ θυμὸν πηύρα.
καὶ τότ’ ἄρ’ Αἴας εἶπε βοὴν γαθὸν Μενέλαον·
πέπον Μενέλαε διοτρεφὲς οὐκέτι νῶϊ
λπομαι αὐτώ περ νοστησέμεν ἐκ πολέμοιο.
οὔ τι τόσον νέκυος περιδείδια Πατρόκλοιο,
ὅς κε τάχα Τρώων κορέει κύνας ἠδ’ οἰωνούς,
σσον μῇ κεφαλῇ περιδείδια μή τι πάθῃσι,
καὶ σῇ, πεὶ πολέμοιο νέφος περὶ πάντα καλύπτει
κτωρ, μῖν δ’αὖτ’ ναφαίνεται αἰπὺς λεθρος.
ἀλλ’ ἄγ’ ριστῆας Δαναῶν κάλει, ἤν τις κούσῃ.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε βοὴν γαθὸς Μενέλαος,
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·
φίλοι ργείων γήτορες δὲ μέδοντες
οἵ τε παρ’ τρεΐδῃς γαμέμνονι καὶ Μενελά
δήμια πίνουσιν καὶ σημαίνουσιν καστος
λαοῖς· ἐκ δὲ Διὸς τιμὴ καὶ κῦδος πηδεῖ.
ργαλέον δέ μοί στι διασκοπισθαι καστον
γεμόνων· τόσση γὰρ ρις πολέμοιο δέδηεν·
λλά τις αὐτὸς τω, νεμεσιζέσθω δ’ἐνὶ θυμῷ
Πάτροκλον Τρῳσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι.
ὣς φατ’, ξὺ δ’ἄκουσεν ϊλῆος ταχὺς Αἴας·
πρῶτος δ’ἀντίος λθε θέων νὰ δηϊοτῆτα,
τὸν δὲ μετ’ δομενεὺς καὶ πάων δομενῆος
Μηριόνης τάλαντος νυαλί νδρειφόντῃ.
τῶν δ’ἄλλων τίς κεν σι φρεσὶν οὐνόματ’ εἴποι,
σσοι δὴ μετόπισθε μάχην γειραν χαιῶν;
Τρῶες δὲ προὔτυψαν ολλέες· ρχε δ’ἄρ’ κτωρ.
ὡς δ’ὅτ’ πὶ προχοσι διιπετέος ποταμοῖο
βέβρυχεν μέγα κῦμα ποτὶ ῥόον, μφὶ δέ τ’ἄκραι
ϊόνες βοόωσιν ρευγομένης λὸς ξω,
τόσσῃ ρα Τρῶες αχῇ σαν. αὐτὰρ χαιοὶ
στασαν μφὶ Μενοιτιάδῃ να θυμὸν χοντες
φραχθέντες σάκεσιν χαλκήρεσιν· μφὶ δ’ἄρά σφι
λαμπρῇσιν κορύθεσσι Κρονίων έρα πολλὴν
χεῦ’, πεὶ οὐδὲ Μενοιτιάδην χθαιρε πάρος γε,
φρα ζωὸς ὼν θεράπων ἦν Αἰακίδαο·
μίσησεν δ’ἄρα μιν δηίων κυσὶ κύρμα γενέσθαι
Τρῳσιν· τὼ καί οἱ μυνέμεν ρσεν ταίρους.
σαν δὲ πρότεροι Τρῶες λίκωπας χαιούς·
νεκρὸν δὲ προλιπόντες πέτρεσαν, οὐδέ τιν’ αὐτῶν
Τρῶες πέρθυμοι λον γχεσιν έμενοί περ,
λλὰ νέκυν ρύοντο· μίνυνθα δὲ καὶ τοῦ χαιοὶ
μέλλον πέσσεσθαι· μάλα γάρ σφεας ὦκ’ λέλιξεν
Αἴας, ὃς περὶ μὲν εἶδος, περὶ δ’ἔργα τέτυκτο
τῶν λλων Δαναῶν μετ’ μύμονα Πηλεΐωνα.
θυσεν δὲ δι προμάχων συ εἴκελος λκὴν
καπρίῳ, ὅς τ’ἐν ρεσσι κύνας θαλερούς τ’αἰζηοὺς
ῥηϊδίως κέδασσεν, λιξάμενος δι βήσσας·
ὣς υἱὸς Τελαμῶνος γαυοῦ φαίδιμος Αἴας
ῥεῖα μετεισάμενος Τρώων κέδασσε φάλαγγας
οἳ περὶ Πατρόκλῳ βέβασαν, φρόνεον δὲ μάλιστα
στυ πότι σφέτερον ρύειν καὶ κῦδος ρέσθαι.
τοι τὸν Λήθοιο Πελασγοῦ φαίδιμος υἱὸς
ππόθοος ποδὸς λκε κατὰ κρατερὴν σμίνην
δησάμενος τελαμῶνι παρὰ σφυρὸν μφὶ τένοντας
κτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος· τάχα δ’αὐτῷ
λθε κακόν, τό οἱ οὔ τις ρύκακεν εμένων περ.
τὸν δ’υἱὸς Τελαμῶνος παΐξας δι’ μίλου
πλῆξ’ αὐτοσχεδίην κυνέης δι χαλκοπαρῄου·
ρικε δ’ἱπποδάσεια κόρυς περὶ δουρὸς κωκῇ
πληγεῖσ’ γχεΐ τε μεγάλῳ καὶ χειρὶ παχείῃ,
γκέφαλος δὲ παρ’ αὐλὸν νέδραμεν ἐξ τειλῆς
αἱματόεις· τοῦ δ’αὖθι λύθη μένος, ἐκ δ’ἄρα χειρῶν
Πατρόκλοιο πόδα μεγαλήτορος κε χαμᾶζε
κεῖσθαι· δ’ἄγχ’ αὐτοῖο πέσε πρηνὴς πὶ νεκρῷ
τῆλ’ πὸ Λαρίσης ριβώλακος, οὐδὲ τοκεῦσι
θρέπτρα φίλοις πέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼν
πλεθ’ ὑπ’ Αἴαντος μεγαθύμου δουρὶ δαμέντι.
κτωρ δ’αὖτ’ Αἴαντος κόντισε δουρὶ φαεινῷ·
ἀλλ’ μὲν ντα δὼν λεύατο χάλκεον γχος
τυτθόν· δὲ Σχεδίον μεγαθύμου φίτου υἱὸν
Φωκήων ὄχ’ ριστον, ὃς ἐν κλειτῷ Πανοπῆϊ
οἰκία ναιετάασκε πολέσσ’ νδρεσσιν νάσσων,
τὸν βάλ’ πὸ κληδα μέσην· δι δ’ἀμπερὲς κρη
αἰχμὴ χαλκείη παρὰ νείατον μον νέσχε·
δούπησεν δὲ πεσών, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
Αἴας δ’αὖ Φόρκυνα δαΐφρονα Φαίνοπος υἱὸν
πποθό περιβάντα μέσην κατὰ γαστέρα τύψε·
ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, δι δ’ἔντερα χαλκὸς
φυσ’· δ’ἐν κονίσι πεσὼν λε γαῖαν γοστῷ.
χώρησαν δ’ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος κτωρ·
ργεῖοι δὲ μέγα αχον, ρύσαντο δὲ νεκροὺς
Φόρκυν θ’Ἱππόθοόν τε, λύοντο δὲ τεύχε’ ἀπ’ μων.
νθά κεν αὖτε Τρῶες ρηϊφίλων ὑπ’ χαιῶν
λιον εἰσανέβησαν ναλκείσι δαμέντες,
ργεῖοι δέ κε κῦδος λον καὶ πὲρ Διὸς αἶσαν
κάρτεϊ καὶ σθένεϊ σφετέρῳ· ἀλλ’ αὐτὸς πόλλων
Αἰνείαν τρυνε δέμας Περίφαντι οικὼς
κήρυκι πυτίδῃ, ὅς οἱ παρὰ πατρὶ γέροντι
κηρύσσων γήρασκε φίλα φρεσὶ μήδεα εἰδώς·
τῷ μιν εισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς πόλλων·
Αἰνεία πῶς ἂν καὶ πὲρ θεὸν εἰρύσσαισθε
λιον αἰπεινήν; ὡς δὴ δον νέρας λλους
κάρτεΐ τε σθένεΐ τε πεποιθότας νορέ τε
πλήθεΐ τε σφετέρῳ καὶ περδέα δῆμον χοντας·
μῖν δὲ Ζεὺς μὲν πολὺ βούλεται Δαναοῖσι
νίκην· ἀλλ’ αὐτοὶ τρεῖτ’ σπετον οὐδὲ μάχεσθε.
ὣς φατ’, Αἰνείας δ’ἑκατηβόλον πόλλωνα
γνω ἐς ντα δών, μέγα δ’Ἕκτορα εἶπε βοήσας·
κτόρ τ’ἠδ’ λλοι Τρώων γοὶ ἠδ’ πικούρων
αἰδὼς μὲν νῦν δε γ’ἀρηϊφίλων ὑπ’ χαιῶν
λιον εἰσαναβῆναι ναλκείσι δαμέντας.
ἀλλ’ τι γάρ τίς φησι θεῶν μοὶ γχι παραστὰς
Ζῆν’ πατον μήστωρα μάχης πιτάρροθον εἶναι·
τώ ῥ’ἰθὺς Δαναῶν ομεν, μηδ’ οἵ γε κηλοι
Πάτροκλον νηυσὶν πελασαίατο τεθνητα.
ὣς φάτο, καί ῥα πολὺ προμάχων ξάλμενος στη·
οἳ δ’ἐλελίχθησαν καὶ ναντίοι σταν χαιῶν.
ἔνθ’ αὖτ’ Αἰνείας Λειώκριτον οὔτασε δουρὶ
υἱὸν ρίσβαντος Λυκομήδεος σθλὸν ταῖρον.
τὸν δὲ πεσόντ’ λέησεν ρηΐφιλος Λυκομήδης,
στῆ δὲ μάλ’ γγὺς ών, καὶ κόντισε δουρὶ φαεινῷ,
καὶ βάλεν ππασίδην πισάονα ποιμένα λαῶν
παρ πὸ πραπίδων, εἶθαρ δ’ὑπὸ γούνατ’ λυσεν,
ὅς ῥ’ἐκ Παιονίης ριβώλακος εἰληλούθει,
καὶ δὲ μετ’ στεροπαῖον ριστεύεσκε μάχεσθαι.
τὸν δὲ πεσόντ’ λέησεν ρήϊος στεροπαῖος,
θυσεν δὲ καὶ πρόφρων Δαναοῖσι μάχεσθαι·
ἀλλ’ οὔ πως τι εἶχε· σάκεσσι γὰρ ρχατο πάντῃ
σταότες περὶ Πατρόκλῳ, πρὸ δὲ δούρατ’ χοντο.
Αἴας γὰρ μάλα πάντας πῴχετο πολλὰ κελεύων·
οὔτέ τιν’ ξοπίσω νεκροῦ χάζεσθαι νώγει
οὔτέ τινα προμάχεσθαι χαιῶν ξοχον λλων,
λλὰ μάλ’ ἀμφ’ αὐτῷ βεβάμεν, σχεδόθεν δὲ μάχεσθαι.
ὣς Αἴας πέτελλε πελώριος, αἵματι δὲ χθὼν
δεύετο πορφυρέῳ, τοὶ δ’ἀγχιστῖνοι πιπτον
νεκροὶ μοῦ Τρώων καὶ περμενέων πικούρων
καὶ Δαναῶν· οὐδ’ οἳ γὰρ ναιμωτί γε μάχοντο,
παυρότεροι δὲ πολὺ φθίνυθον· μέμνηντο γὰρ αἰεὶ
λλήλοις ἀν’ μιλον λεξέμεναι φόνον αἰπύν.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρός, οὐδέ κε φαίης
οὔτέ ποτ’ έλιον σῶν μμεναι οὔτε σελήνην·
έρι γὰρ κατέχοντο μάχης πί θ’ὅσσον ριστοι
στασαν μφὶ Μενοιτιάδῃ κατατεθνηῶτι.
οἳ δ’ἄλλοι Τρῶες καὶ ϋκνήμιδες χαιοὶ
εὔκηλοι πολέμιζον ὑπ’ αἰθέρι, πέπτατο δ’αὐγὴ
ελίου ξεῖα, νέφος δ’οὐ φαίνετο πάσης
γαίης οὐδ’ ρέων· μεταπαυόμενοι δὲ μάχοντο
λλήλων λεείνοντες βέλεα στονόεντα
πολλὸν φεσταότες. τοὶ δ’ἐν μέσῳ λγε’ πασχον
έρι καὶ πολέμῳ, τείροντο δὲ νηλέϊ χαλκῷ
σσοι ριστοι σαν· δύο δ’οὔ πω φῶτε πεπύσθην
νέρε κυδαλίμω Θρασυμήδης ντίλοχός τε
Πατρόκλοιο θανόντος μύμονος, ἀλλ’ ἔτ’ φαντο
ζωὸν νὶ πρώτῳ μάδῳ Τρώεσσι μάχεσθαι.
τὼ δ’ἐπιοσσομένω θάνατον καὶ φύζαν ταίρων
νόσφιν μαρνάσθην, πεὶ ὣς πετέλλετο Νέστωρ
τρύνων πόλεμον δὲ μελαινάων πὸ νηῶν.
τοῖς δὲ πανημερίοις ριδος μέγα νεῖκος ρώρει
ργαλέης· καμάτῳ δὲ καὶ δρῷ νωλεμὲς αἰεὶ
γούνατά τε κνῆμαί τε πόδες θ’ὑπένερθεν κάστου
χεῖρές τ’ὀφθαλμοί τε παλάσσετο μαρναμένοιιν
ἀμφ’ γαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο.
ὡς δ’ὅτ’ νὴρ ταύροιο βοὸς μεγάλοιο βοείην
λαοῖσιν δώ τανύειν μεθύουσαν λοιφῇ·
δεξάμενοι δ’ἄρα τοί γε διαστάντες τανύουσι
κυκλόσ’, φαρ δέ τε κμὰς βη, δύνει δέ τ’ἀλοιφὴ
πολλῶν λκόντων, τάνυται δέ τε πᾶσα δι πρό·
ὣς οἵ γ’ἔνθα καὶ νθα νέκυν λίγῃ νὶ χώρῃ
εἵλκεον μφότεροι· μάλα δέ σφισιν λπετο θυμὸς
Τρωσὶν μὲν ρύειν προτὶ λιον, αὐτὰρ χαιοῖς
νῆας πι γλαφυράς· περὶ δ’αὐτοῦ μῶλος ρώρει
γριος· οὐδέ κ’Ἄρης λαοσσόος οὐδέ κ’Ἀθήνη
τόν γε δοῦσ’ νόσαιτ’, οὐδ’ εἰ μάλα μιν χόλος κοι·
τοῖον Ζεὺς πὶ Πατρόκλῳ νδρῶν τε καὶ ππων
ματι τῷ τάνυσσε κακὸν πόνον· οὐδ’ ρα πώ τι
δεε Πάτροκλον τεθνηότα δῖος χιλλεύς·
πολλὸν γὰρ ῥ’ἀπάνευθε νεῶν μάρναντο θοάων
τείχει πο Τρώων· τό μιν οὔ ποτε λπετο θυμῷ
τεθνάμεν, λλὰ ζωὸν νιχριμφθέντα πύλῃσιν
ἂψ πονοστήσειν, πεὶ οὐδὲ τὸ λπετο πάμπαν
κπέρσειν πτολίεθρον νευ θεν, οὐδὲ σὺν αὐτῷ·
πολλάκι γὰρ τό γε μητρὸς πεύθετο νόσφιν κούων,
οἱ παγγέλλεσκε Διὸς μεγάλοιο νόημα.
δὴ τότε γ’οὔ οἱ ειπε κακὸν τόσον σσον τύχθη
μήτηρ, ττί ῥά οἱ πολὺ φίλτατος λεθ’ ταῖρος.
οἳ δ’αἰεὶ περὶ νεκρὸν καχμένα δούρατ’ χοντες
νωλεμὲς γχρίμπτοντο καὶ λλήλους νάριζον·
δε δέ τις εἴπεσκεν χαιῶν χαλκοχιτώνων·
φίλοι οὐ μὰν μιν ϋκλεὲς πονέεσθαι
νῆας πι γλαφυράς, ἀλλ’ αὐτοῦ γαῖα μέλαινα
πᾶσι χάνοι· τό κεν μιν φαρ πολὺ κέρδιον εἴη
εἰ τοῦτον Τρώεσσι μεθήσομεν πποδάμοισιν
στυ πότι σφέτερον ρύσαι καὶ κῦδος ρέσθαι.
ὣς δέ τις αὖ Τρώων μεγαθύμων αὐδήσασκεν·
φίλοι, εἰ καὶ μοῖρα παρ’ νέρι τῷδε δαμῆναι
πάντας μῶς, μή πώ τις ρωείτω πολέμοιο.
ὣς ρα τις εἴπεσκε, μένος δ’ὄρσασκεν κάστου.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο, σιδήρειος δ’ὀρυμαγδὸς
χάλκεον οὐρανὸν κε δι’ αἰθέρος τρυγέτοιο·
πποι δ’Αἰακίδαο μάχης πάνευθεν όντες
κλαῖον, πεὶ δὴ πρῶτα πυθέσθην νιόχοιο
ἐν κονίσι πεσόντος ὑφ’ κτορος νδροφόνοιο.
μὰν Αὐτομέδων Διώρεος λκιμος υἱὸς
πολλὰ μὲν ἂρ μάστιγι θο πεμαίετο θείνων,
πολλὰ δὲ μειλιχίοισι προσηύδα, πολλὰ δ’ἀρειῇ·
τὼ δ’οὔτ’ ἂψ πὶ νῆας πὶ πλατὺν λλήσποντον
θελέτην έναι οὔτ’ ἐς πόλεμον μετ’ χαιούς,
ἀλλ’ ὥς τε στήλη μένει μπεδον, τ’ἐπὶ τύμβῳ
νέρος στήκῃ τεθνηότος γυναικός,
ὣς μένον σφαλέως περικαλλέα δίφρον χοντες
οὔδει νισκίμψαντε καρήατα· δάκρυα δέ σφι
θερμὰ κατὰ βλεφάρων χαμάδις ῥέε μυρομένοισιν
νιόχοιο πόθῳ· θαλερὴ δ’ἐμιαίνετο χαίτη
ζεύγλης ξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν μφοτέρωθεν.
μυρομένω δ’ἄρα τώ γε δὼν λέησε Κρονίων,
κινήσας δὲ κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·
δειλώ, τί σφῶϊ δόμεν Πηλῆϊ νακτι
θνητῷ, μεῖς δ’ἐστὸν γήρω τ’ἀθανάτω τε;
να δυστήνοισι μετ’ νδράσιν λγε’ χητον;
οὐ μὲν γάρ τί πού στιν ϊζυρώτερον νδρὸς
πάντων, σσά τε γαῖαν πι πνείει τε καὶ ρπει.
ἀλλ’ οὐ μὰν μῖν γε καὶ ρμασι δαιδαλέοισιν
κτωρ Πριαμίδης ποχήσεται· οὐ γὰρ άσω.
ἦ οὐχ λις ὡς καὶ τεύχε’ χει καὶ πεύχεται αὔτως;
σφῶϊν δ’ἐν γούνεσσι βαλῶ μένος ἠδ’ νὶ θυμῷ,
φρα καὶ Αὐτομέδοντα σαώσετον ἐκ πολέμοιο
νῆας πι γλαφυράς· τι γάρ σφισι κῦδος ρέξω
κτείνειν, εἰς κε νῆας ϋσσέλμους φίκωνται
δύ τ’ἠέλιος καὶ πὶ κνέφας ερὸν λθῃ·
ὣς εἰπὼν πποισιν νέπνευσεν μένος ΰ.
τὼ δ’ἀπὸ χαιτάων κονίην οὖδας δὲ βαλόντε
ῥίμφα φέρον θοὸν ρμα μετὰ Τρῶας καὶ χαιούς.
τοῖσι δ’ἐπ’ Αὐτομέδων μάχετ’ χνύμενός περ ταίρου
πποις ΐσσων ὥς τ’αἰγυπιὸς μετὰ χῆνας·
ῥέα μὲν γὰρ φεύγεσκεν ὑπ’ ἐκ Τρώων ρυμαγδοῦ,
ῥεῖα δ’ἐπαΐξασκε πολὺν καθ’ μιλον πάζων.
ἀλλ’ οὐχ ρει φῶτας τε σεύαιτο διώκειν·
οὐ γάρ πως ἦν οἶον όνθ’ ερῷ νὶ δίφρῳ
γχει φορμᾶσθαι καὶ πίσχειν κέας ππους.
ψὲ δὲ δή μιν ταῖρος νὴρ δεν φθαλμοῖσιν
λκιμέδων υἱὸς Λαέρκεος Αἱμονίδαο·
στῆ δ’ὄπιθεν δίφροιο καὶ Αὐτομέδοντα προσηύδα·
Αὐτόμεδον, τίς τοί νυ θεῶν νηκερδέα βουλὴν
ἐν στήθεσσιν θηκε, καὶ ξέλετο φρένας σθλάς;
οἷον πρὸς Τρῶας μάχεαι πρώτῳ ἐν μίλῳ
μοῦνος· τάρ τοι ταῖρος πέκτατο, τεύχεα δ’Ἕκτωρ
αὐτὸς χων μοισιν γάλλεται Αἰακίδαο.
τὸν δ’αὖτ’ Αὐτομέδων προσέφη Διώρεος υἱός·
λκίμεδον τίς γάρ τοι χαιῶν λλος μοῖος
ππων θανάτων χέμεν δμῆσίν τε μένος τε,
εἰ μὴ Πάτροκλος θεόφιν μήστωρ τάλαντος
ζωὸς ών; νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.
λλὰ σὺ μὲν μάστιγα καὶ νία σιγαλόεντα
δέξαι, γὼ δ’ἵππων ποβήσομαι, φρα μάχωμαι.
ὣς φατ’, λκιμέδων δὲ βοηθόον ἅρμ’ πορούσας
καρπαλίμως μάστιγα καὶ νία λάζετο χερσίν,
Αὐτομέδων δ’ἀπόρουσε· νόησε δὲ φαίδιμος κτωρ,
αὐτίκα δ’Αἰνείαν προσεφώνεεν γγὺς όντα·
Αἰνεία Τρώων βουληφόρε χαλκοχιτώνων
ππω τώδ’ νόησα ποδώκεος Αἰακίδαο
ἐς πόλεμον προφανέντε σὺν νιόχοισι κακοῖσι·
τώ κεν ελποίμην αἱρησέμεν, εἰ σύ γε θυμῷ
σῷ θέλεις, πεὶ οὐκ ἂν φορμηθέντε γε νῶϊ
τλαῖεν ναντίβιον στάντες μαχέσασθαι ρηϊ.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησεν ῢς πάϊς γχίσαο.
τὼ δ’ἰθὺς βήτην βοέῃς εἰλυμένω μους
αὔσι στερεσι· πολὺς δ’ἐπελήλατο χαλκός.
τοῖσι δ’ἅμα Χρομίος τε καὶ ρητος θεοειδὴς
ϊσαν μφότεροι· μάλα δέ σφισιν λπετο θυμὸς
αὐτώ τε κτενέειν λάαν τ’ἐριαύχενας ππους
νήπιοι, οὐδ’ ἄρ’ μελλον ναιμωτί γε νέεσθαι
αὖτις ἀπ’ Αὐτομέδοντος. δ’εὐξάμενος Δι πατρὶ
λκῆς καὶ σθένεος πλῆτο φρένας μφὶ μελαίνας·
αὐτίκα δ’Ἀλκιμέδοντα προσηύδα πιστὸν ταῖρον·
λκίμεδον μὴ δή μοι πόπροθεν σχέμεν ππους,
λλὰ μάλ’ ἐμπνείοντε μεταφρένῳ· οὐ γὰρ γωγε
κτορα Πριαμίδην μένεος σχήσεσθαι ΐω,
πρίν γ’ἐπ’ χιλλῆος καλλίτριχε βήμεναι ππω
νῶϊ κατακτείναντα, φοβῆσαί τε στίχας νδρῶν
ργείων, κ’αὐτὸς νὶ πρώτοισιν λοίη.
ὣς εἰπὼν Αἴαντε καλέσσατο καὶ Μενέλαον·
Αἴαντ’ ργείων γήτορε καὶ Μενέλαε
τοι μὲν τὸν νεκρὸν πιτράπεθ’ οἵ περ ριστοι
ἀμφ’ αὐτῷ βεβάμεν καὶ μύνεσθαι στίχας νδρῶν,
νῶϊν δὲ ζωοῖσιν μύνετε νηλεὲς μαρ·
τῇδε γὰρ βρισαν πόλεμον κάτα δακρυόεντα
κτωρ Αἰνείας θ’,οἳ Τρώων εἰσὶν ριστοι.
ἀλλ’ τοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται·
σω γὰρ καὶ γώ, τὰ δέ κεν Δι πάντα μελήσει.
ῥα, καὶ μπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον γχος,
καὶ βάλεν ρήτοιο κατ’ σπίδα πάντοσ’ ΐσην·
δ’οὐκ γχος ρυτο, δι πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,
νειαίρῃ δ’ἐν γαστρὶ δι ζωστῆρος λασσεν.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ξὺν χων πέλεκυν αἰζήϊος νὴρ
κόψας ξόπιθεν κεράων βοὸς γραύλοιο
να τάμῃ δι πᾶσαν, δὲ προθορὼν ρίπῃσιν,
ὣς ἄρ’ γε προθορὼν πέσεν πτιος· ἐν δέ οἱ γχος
νηδυίοισι μάλ’ ξὺ κραδαινόμενον λύε γυῖα.
κτωρ δ’Αὐτομέδοντος κόντισε δουρὶ φαεινῷ·
ἀλλ’ μὲν ντα δὼν λεύατο χάλκεον γχος·
πρόσσω γὰρ κατέκυψε, τὸ δ’ἐξόπιθεν δόρυ μακρὸν
οὔδει νισκίμφθη, πὶ δ’οὐρίαχος πελεμίχθη
γχεος· νθα δ’ἔπειτ’ φίει μένος βριμος ρης.
καί νύ κε δὴ ξιφέεσσ’ αὐτοσχεδὸν ρμηθήτην
εἰ μή σφω’ Αἴαντε διέκριναν μεματε,
οἵ ῥ’ἦλθον καθ’ μιλον ταίρου κικλήσκοντος·
τοὺς ποταρβήσαντες χώρησαν πάλιν αὖτις
κτωρ Αἰνείας τ’ἠδὲ Χρομίος θεοειδής,
ρητον δὲ κατ’ αὖθι λίπον δεδαϊγμένον τορ
κείμενον· Αὐτομέδων δὲ θο τάλαντος ρηϊ
τεύχεά τ’ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος πος ηὔδα·
δὴ μὰν λίγον γε Μενοιτιάδαο θανόντος
κῆρ χεος μεθέηκα χερείονά περ καταπέφνων.
ὣς εἰπὼν ἐς δίφρον λὼν ναρα βροτόεντα
θῆκ’, ἂν δ’αὐτὸς βαινε πόδας καὶ χεῖρας περθεν
αἱματόεις ὥς τίς τε λέων κατὰ ταῦρον δηδώς.
ἂψ δ’ἐπὶ Πατρόκλῳ τέτατο κρατερὴ σμίνη
ργαλέη πολύδακρυς, γειρε δὲ νεῖκος θήνη
οὐρανόθεν καταβᾶσα· προκε γὰρ εὐρύοπα Ζεὺς
ρνύμεναι Δαναούς· δὴ γὰρ νόος τράπετ’ αὐτοῦ.
ΰτε πορφυρέην ριν θνητοῖσι τανύσσῃ
Ζεὺς ἐξ οὐρανόθεν τέρας μμεναι πολέμοιο
καὶ χειμῶνος δυσθαλπέος, ὅς ῥά τε ργων
νθρώπους νέπαυσεν πὶ χθονί, μῆλα δὲ κήδει,
ὣς πορφυρέ νεφέλῃ πυκάσασα αὐτὴν
δύσετ’ χαιῶν θνος, γειρε δὲ φῶτα καστον.
πρῶτον δ’Ἀτρέος υἱὸν ποτρύνουσα προσηύδα
φθιμον Μενέλαον· γάρ ῥά οἱ γγύθεν εν·
εἰσαμένη Φοίνικι δέμας καὶ τειρέα φωνήν·
σοὶ μὲν δὴ Μενέλαε κατηφείη καὶ νειδος
σσεται εἴ κ’Ἀχιλῆος γαυοῦ πιστὸν ταῖρον
τείχει πο Τρώων ταχέες κύνες λκήσουσιν.
ἀλλ’ χεο κρατερῶς, τρυνε δὲ λαὸν παντα.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε βοὴν γαθὸς Μενέλαος·
Φοῖνιξ ττα γεραι παλαιγενές, εἰ γὰρ θήνη
δοίη κάρτος μοί, βελέων δ’ἀπερύκοι ρωήν·
τώ κεν γωγ’ θέλοιμι παρεστάμεναι καὶ μύνειν
Πατρόκλῳ· μάλα γάρ με θανὼν σεμάσσατο θυμόν.
ἀλλ’ κτωρ πυρὸς αἰνὸν χει μένος, οὐδ’ πολήγει
χαλκῷ δηϊόων· τῷ γὰρ Ζεὺς κῦδος πάζει.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ θε γλαυκῶπις θήνη,
ττί ῥά οἱ πάμπρωτα θεῶν ρήσατο πάντων.
ἐν δὲ βίην μοισι καὶ ἐν γούνεσσιν θηκε,
καί οἱ μυίης θάρσος νὶ στήθεσσιν νῆκεν,
τε καὶ ργομένη μάλα περ χροὸς νδρομέοιο
σχανά δακέειν, λαρόν τέ οἱ αἷμ’ νθρώπου·
τοίου μιν θάρσευς πλῆσε φρένας μφὶ μελαίνας,
βῆ δ’ἐπὶ Πατρόκλῳ, καὶ κόντισε δουρὶ φαεινῷ.
σκε δ’ἐνὶ Τρώεσσι Ποδῆς υἱὸς ετίωνος
φνειός τ’ἀγαθός τε· μάλιστα δέ μιν τίεν κτωρ
δήμου, πεί οἱ ταῖρος ην φίλος εἰλαπιναστής·
τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλε ξανθὸς Μενέλαος
ΐξαντα φόβον δέ, δι πρὸ δὲ χαλκὸν λασσε·
δούπησεν δὲ πεσών· τὰρ τρεΐδης Μενέλαος
νεκρὸν ὑπ’ ἐκ Τρώων ρυσεν μετὰ θνος ταίρων.
κτορα δ’ἐγγύθεν στάμενος τρυνεν πόλλων
Φαίνοπι σιάδῃ ναλίγκιος, ὅς οἱ πάντων
ξείνων φίλτατος σκεν βυδόθι οἰκία ναίων·
τῷ μιν εισάμενος προσέφη κάεργος πόλλων·
κτορ τίς κέ σ’ἔτ’ λλος χαιῶν ταρβήσειεν;
οἷον δὴ Μενέλαον πέτρεσας, ὃς τὸ πάρος γε
μαλθακὸς αἰχμητής· νῦν δ’οἴχεται οἶος είρας
νεκρὸν ὑπ’ ἐκ Τρώων, σὸν δ’ἔκτανε πιστὸν ταῖρον
σθλὸν νὶ προμάχοισι Ποδῆν υἱὸν ετίωνος.
ὣς φάτο, τὸν δ’ἄχεος νεφέλη κάλυψε μέλαινα,
βῆ δὲ δι προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.
καὶ τότ’ ρα Κρονίδης λετ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
μαρμαρέην, δην δὲ κατὰ νεφέεσσι κάλυψεν,
στράψας δὲ μάλα μεγάλ’ κτυπε, τὴν δὲ τίναξε,
νίκην δὲ Τρώεσσι δίδου, φόβησε δ’Ἀχαιούς.
πρῶτος Πηνέλεως Βοιώτιος ρχε φόβοιο.
βλῆτο γὰρ μον δουρὶ πρόσω τετραμμένος αἰεὶ
κρον πιλίγδην· γράψεν δέ οἱ στέον χρις
αἰχμὴ Πουλυδάμαντος· γάρ ῥ’ἔβαλε σχεδὸν λθών.
Λήϊτον αὖθ’ κτωρ σχεδὸν οὔτασε χεῖρ’ πὶ καρπῷ
υἱὸν λεκτρυόνος μεγαθύμου, παῦσε δὲ χάρμης·
τρέσσε δὲ παπτήνας, πεὶ οὐκέτι λπετο θυμῷ
γχος χων ἐν χειρὶ μαχήσεσθαι Τρώεσσιν.
κτορα δ’Ἰδομενεὺς μετὰ Λήϊτον ρμηθέντα
βεβλήκει θώρηκα κατὰ στῆθος παρὰ μαζόν·
ἐν καυλῷ δ’ἐάγη δολιχὸν δόρυ, τοὶ δὲ βόησαν
Τρῶες· δ’Ἰδομενῆος κόντισε Δευκαλίδαο
δίφρῳ φεσταότος· τοῦ μέν ῥ’ἀπὸ τυτθὸν μαρτεν·
αὐτὰρ Μηριόναο πάονά θ’ἡνίοχόν τε
Κοίρανον, ὅς ῥ’ἐκ Λύκτου ϋκτιμένης πετ’ αὐτῷ·
πεζὸς γὰρ τὰ πρῶτα λιπὼν νέας μφιελίσσας
λυθε, καί κε Τρωσὶ μέγα κράτος γγυάλιξεν,
εἰ μὴ Κοίρανος κα ποδώκεας λασεν ππους·
καὶ τῷ μὲν φάος λθεν, μυνε δὲ νηλεὲς μαρ,
αὐτὸς δ’ὤλεσε θυμὸν ὑφ’ κτορος νδροφόνοιο·
τὸν βάλ’ πὸ γναθμοῖο καὶ οὔατος, ἐκ δ’ἄρ’ δόντας
σε δόρυ πρυμνόν, δι δὲ γλῶσσαν τάμε μέσσην.
ριπε δ’ἐξ χέων, κατὰ δ’ἡνία χεῦεν ραζε.
καὶ τά γε Μηριόνης λαβεν χείρεσσι φίλῃσι
κύψας ἐκ πεδίοιο, καὶ δομενῆα προσηύδα·
μάστιε νῦν εἷός κε θοὰς πὶ νῆας κηαι·
γιγνώσκεις δὲ καὶ αὐτὸς τ’οὐκέτι κάρτος χαιῶν.
ὣς φατ’, δομενεὺς δ’ἵμασεν καλλίτριχας ππους
νῆας πι γλαφυράς· δὴ γὰρ δέος μπεσε θυμῷ.
οὐδ’ λαθ’ Αἴαντα μεγαλήτορα καὶ Μενέλαον
Ζεύς, τε δὴ Τρώεσσι δίδου τεραλκέα νίκην.
τοῖσι δὲ μύθων ρχε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
πόποι δη μέν κε καὶ ὃς μάλα νήπιός στι
γνοίη τι Τρώεσσι πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ρήγει.
τῶν μὲν γὰρ πάντων βέλε’ πτεται ὅς τις φή
κακὸς γαθός· Ζεὺς δ’ἔμπης πάντ’ θύνει·
μῖν δ’αὔτως πᾶσιν τώσια πίπτει ραζε.
ἀλλ’ γετ’ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ρίστην,
μὲν πως τὸν νεκρὸν ρύσσομεν, δὲ καὶ αὐτοὶ
χάρμα φίλοις τάροισι γενώμεθα νοστήσαντες,
οἵ που δεῦρ’ ρόωντες κηχέδατ’, οὐδ’ τι φασὶν
κτορος νδροφόνοιο μένος καὶ χεῖρας άπτους
σχήσεσθ’, ἀλλ’ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.
εἴη δ’ὅς τις ταῖρος παγγείλειε τάχιστα
Πηλεΐδῃ, πεὶ οὔ μιν ΐομαι οὐδὲ πεπύσθαι
λυγρῆς γγελίης, τι οἱ φίλος λεθ’ ταῖρος.
ἀλλ’ οὔ πῃ δύναμαι δέειν τοιοῦτον χαιῶν·
έρι γὰρ κατέχονται μῶς αὐτοί τε καὶ πποι.
Ζεῦ πάτερ λλὰ σὺ ῥῦσαι ὑπ’ έρος υἷας χαιῶν,
ποίησον δ’αἴθρην, δὸς δ’ὀφθαλμοῖσιν δέσθαι·
ἐν δὲ φάει καὶ λεσσον, πεί νύ τοι εὔαδεν οὕτως.
ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ λοφύρατο δάκρυ χέοντα·
αὐτίκα δ’ἠέρα μὲν σκέδασεν καὶ πῶσεν μίχλην,
έλιος δ’ἐπέλαμψε, μάχη δ’ἐπὶ πᾶσα φαάνθη·
καὶ τότ’ ἄρ’ Αἴας εἶπε βοὴν γαθὸν Μενέλαον·
σκέπτεο νῦν Μενέλαε διοτρεφὲς αἴ κεν δηαι
ζωὸν ἔτ’ ντίλοχον μεγαθύμου Νέστορος υἱόν,
τρυνον δ’Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι θᾶσσον όντα
εἰπεῖν ττι ῥά οἱ πολὺ φίλτατος λεθ’ ταῖρος.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε βοὴν γαθὸς Μενέλαος,
βῆ δ’ἰέναι ὥς τίς τε λέων πὸ μεσσαύλοιο,
ὅς τ’ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τ’ἄνδρας τ’ἐρεθίζων,
οἵ τέ μιν οὐκ εἰσι βοῶν ἐκ πῖαρ λέσθαι
πάννυχοι γρήσσοντες· δὲ κρειῶν ρατίζων
θύει, ἀλλ’ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ κοντες
ντίον ΐσσουσι θρασειάων πὸ χειρῶν,
καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ σσύμενός περ·
θεν δ’ἀπονόσφιν βη τετιηότι θυμῷ·
ὣς πὸ Πατρόκλοιο βοὴν γαθὸς Μενέλαος
ϊε πόλλ’ έκων· περὶ γὰρ δίε μή μιν χαιοὶ
ργαλέου πρὸ φόβοιο λωρ δηίοισι λίποιεν.
πολλὰ δὲ Μηριόνῃ τε καὶ Αἰάντεσσ’ πέτελλεν·
Αἴαντ’ ργείων γήτορε Μηριόνη τε
νῦν τις νηείης Πατροκλῆος δειλοῖο
μνησάσθω· πᾶσιν γὰρ πίστατο μείλιχος εἶναι
ζωὸς ών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.
ὣς ρα φωνήσας πέβη ξανθὸς Μενέλαος,
πάντοσε παπταίνων ὥς τ’αἰετός, ὅν ῥά τέ φασιν
ξύτατον δέρκεσθαι πουρανίων πετεηνῶν,
ὅν τε καὶ ψόθ’ όντα πόδας ταχὺς οὐκ λαθε πτὼξ
θάμνῳ ὑπ’ μφικόμῳ κατακείμενος, λλά τ’ἐπ’ αὐτῷ
σσυτο, καί τέ μιν κα λαβὼν ξείλετο θυμόν.
ὣς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς σσε φαεινὼ
πάντοσε δινείσθην πολέων κατὰ θνος ταίρων,
εἴ που Νέστορος υἱὸν τι ζώοντα δοιτο.
τὸν δὲ μάλ’ αἶψ’ νόησε μάχης ἐπ’ ριστερὰ πάσης
θαρσύνονθ’ τάρους καὶ ποτρύνοντα μάχεσθαι,
γχοῦ δ’ἱστάμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·
ντίλοχ’ εἰ δ’ἄγε δεῦρο διοτρεφὲς φρα πύθηαι
λυγρῆς γγελίης, μὴ φελλε γενέσθαι.
δη μὲν σὲ καὶ αὐτὸν ΐομαι εἰσορόωντα
γιγνώσκειν τι πῆμα θεὸς Δαναοῖσι κυλίνδει,
νίκη δὲ Τρώων· πέφαται δ’ὤριστος χαιῶν
Πάτροκλος, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι τέτυκται.
λλὰ σύ γ’αἶψ’ χιλῆϊ θέων πὶ νῆας χαιῶν
εἰπεῖν, αἴ κε τάχιστα νέκυν πὶ νῆα σαώσῃ
γυμνόν· τὰρ τά γε τεύχε’ χει κορυθαίολος κτωρ.
ὣς φατ’, ντίλοχος δὲ κατέστυγε μῦθον κούσας·
δὴν δέ μιν μφασίη πέων λάβε, τὼ δέ οἱ σσε
δακρυόφι πλῆσθεν, θαλερὴ δέ οἱ σχετο φωνή.
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς Μενελάου φημοσύνης μέλησε,
βῆ δὲ θέειν, τὰ δὲ τεύχε’ μύμονι δῶκεν ταίρῳ
Λαοδόκῳ, ὅς οἱ σχεδὸν στρεφε μώνυχας ππους.
τὸν μὲν δάκρυ χέοντα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο
Πηλεΐδῃ χιλῆϊ κακὸν πος γγελέοντα.
οὐδ’ ρα σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς θελε θυμὸς
τειρομένοις τάροισιν μυνέμεν, νθεν πῆλθεν
ντίλοχος, μεγάλη δὲ ποθὴ Πυλίοισιν τύχθη·
ἀλλ’ γε τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον νῆκεν,
αὐτὸς δ’αὖτ’ πὶ Πατρόκλῳ ρωϊ βεβήκει,
στῆ δὲ παρ’ Αἰάντεσσι θέων, εἶθαρ δὲ προσηύδα·
κεῖνον μὲν δὴ νηυσὶν πιπροέηκα θοσιν
λθεῖν εἰς χιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ μιν οἴω
νῦν έναι μάλα περ κεχολωμένον κτορι δίῳ·
οὐ γάρ πως ἂν γυμνὸς ὼν Τρώεσσι μάχοιτο.
μεῖς δ’αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ρίστην,
μὲν πως τὸν νεκρὸν ρύσσομεν, δὲ καὶ αὐτοὶ
Τρώων ἐξ νοπῆς θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
πάντα κατ’ αἶσαν ειπες γακλεὲς Μενέλαε·
λλὰ σὺ μὲν καὶ Μηριόνης ποδύντε μάλ’ κα
νεκρὸν είραντες φέρετ’ ἐκ πόνου· αὐτὰρ πισθε
νῶϊ μαχησόμεθα Τρωσίν τε καὶ κτορι δί
σον θυμὸν χοντες μώνυμοι, οἳ τὸ πάρος περ
μίμνομεν ξὺν ρηα παρ’ λλήλοισι μένοντες.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα νεκρὸν πὸ χθονὸς γκάζοντο
ψι μάλα μεγάλως· πὶ δ’ἴαχε λαὸς πισθε
Τρωϊκός, ὡς εἴδοντο νέκυν αἴροντας χαιούς.
θυσαν δὲ κύνεσσιν οικότες, οἵ τ’ἐπὶ κάπρῳ
βλημένῳ ΐξωσι πρὸ κούρων θηρητήρων·
ἕως μὲν γάρ τε θέουσι διαρραῖσαι μεματες,
ἀλλ’ τε δή ῥ’ἐν τοῖσιν λίξεται λκὶ πεποιθώς,
ἄψ τ’ἀνεχώρησαν διά τ’ἔτρεσαν λλυδις λλος.
ὣς Τρῶες εἷος μὲν μιλαδὸν αἰὲν ποντο
νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ γχεσιν μφιγύοισιν·
ἀλλ’ τε δή ῥ’Αἴαντε μεταστρεφθέντε κατ’ αὐτοὺς
σταίησαν, τῶν δὲ τράπετο χρώς, οὐδέ τις τλη
πρόσσω ΐξας περὶ νεκροῦ δηριάασθαι.
ὣς οἵ γ’ἐμμεματε νέκυν φέρον ἐκ πολέμοιο
νῆας πι γλαφυράς· πὶ δὲ πτόλεμος τέτατό σφιν
γριος ΰτε πῦρ, τό τ’ἐπεσσύμενον πόλιν νδρῶν
ρμενον ξαίφνης φλεγέθει, μινύθουσι δὲ οἶκοι
ἐν σέλαϊ μεγάλῳ· τὸ δ’ἐπιβρέμει ἲς νέμοιο.
ὣς μὲν τοῖς ππων τε καὶ νδρῶν αἰχμητάων
ζηχὴς ρυμαγδὸς πήϊεν ρχομένοισιν·
οἳ δ’ὥς θ’ἡμίονοι κρατερὸν μένος μφιβαλόντες
λκωσ’ ἐξ ρεος κατὰ παιπαλόεσσαν ταρπὸν
δοκὸν δόρυ μέγα νήϊον· ἐν δέ τε θυμὸς
τείρεθ’ μοῦ καμάτῳ τε καὶ δρῷ σπευδόντεσσιν·
ὣς οἵ γ’ἐμμεματε νέκυν φέρον. αὐτὰρ πισθεν
Αἴαντ’ σχανέτην, ὥς τε πρὼν σχάνει δωρ
λήεις πεδίοιο διαπρύσιον τετυχηκώς,
ὅς τε καὶ φθίμων ποταμῶν λεγεινὰ ῥέεθρα
σχει, φαρ δέ τε πᾶσι ῥόον πεδίον δὲ τίθησι
πλάζων· οὐδέ τί μιν σθένεϊ ῥηγνῦσι ῥέοντες·
ὣς αἰεὶ Αἴαντε μάχην νέεργον πίσσω
Τρώων· οἳ δ’ἅμ’ ποντο, δύω δ’ἐν τοῖσι μάλιστα
Αἰνείας τ’Ἀγχισιάδης καὶ φαίδιμος κτωρ.
τῶν δ’ὥς τε ψαρῶν νέφος ρχεται κολοιῶν
οὖλον κεκλήγοντες, τε προΐδωσιν όντα
κίρκον, τε σμικρῇσι φόνον φέρει ρνίθεσσιν,
ὣς ἄρ’ ὑπ’ Αἰνεί τε καὶ κτορι κοῦροι χαιῶν
οὖλον κεκλήγοντες σαν, λήθοντο δὲ χάρμης.
πολλὰ δὲ τεύχεα καλὰ πέσον περί τ’ἀμφί τε τάφρον
φευγόντων Δαναῶν· πολέμου δ’οὐ γίγνετ’ ρωή.