Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

ὣς οἳ μὲν περὶ νηὸς ϋσσέλμοιο μάχοντο·
Πάτροκλος δ’Ἀχιλῆϊ παρίστατο ποιμένι λαῶν
δάκρυα θερμὰ χέων ὥς τε κρήνη μελάνυδρος,
τε κατ’ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει δωρ.
τὸν δὲ δὼν κτιρε ποδάρκης δῖος χιλλεύς,
καί μιν φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
τίπτε δεδάκρυσαι Πατρόκλεες, ΰτε κούρη
νηπίη, θ’ἅμα μητρὶ θέουσ’ νελέσθαι νώγει
εἱανοῦ πτομένη, καί τ’ἐσσυμένην κατερύκει,
δακρυόεσσα δέ μιν ποτιδέρκεται, ὄφρ’ νέληται·
τῇ κελος Πάτροκλε τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβεις.
έ τι Μυρμιδόνεσσι πιφαύσκεαι, μοὶ αὐτῷ,
έ τιν’ γγελίην Φθίης ξέκλυες οἶος;
ζώειν μὰν τι φασὶ Μενοίτιον κτορος υἱόν,
ζώει δ’Αἰακίδης Πηλεὺς μετὰ Μυρμιδόνεσσι;
τῶν κε μάλ’ μφοτέρων καχοίμεθα τεθνηώτων.
ε σύ γ’Ἀργείων λοφύρεαι, ὡς λέκονται
νηυσὶν πι γλαφυρῇσιν περβασίης νεκα σφῆς;
ξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ, να εἴδομεν μφω.
τὸν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφης Πατρόκλεες ππεῦ·
χιλεῦ Πηλῆος υἱ μέγα φέρτατ’ χαιῶν
μὴ νεμέσα· τοῖον γὰρ χος βεβίηκεν χαιούς.
οἳ μὲν γὰρ δὴ πάντες, σοι πάρος σαν ριστοι,
ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.
βέβληται μὲν Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης,
οὔτασται δ’Ὀδυσεὺς δουρικλυτὸς ἠδ’ γαμέμνων,
βέβληται δὲ καὶ Εὐρύπυλος κατὰ μηρὸν ϊστῷ.
τοὺς μέν τ’ἰητροὶ πολυφάρμακοι μφιπένονται
λκε’ κειόμενοι· σὺ δ’ἀμήχανος πλευ χιλλεῦ.
μὴ μέ γ’οὖν οὗτός γε λάβοι χόλος, ὃν σὺ φυλάσσεις
αἰναρέτη· τί σευ λλος νήσεται ψίγονός περ
αἴ κε μὴ ργείοισιν εικέα λοιγὸν μύνῃς;
νηλεές, οὐκ ρα σοί γε πατὴρ ἦν ππότα Πηλεύς,
οὐδὲ Θέτις μήτηρ· γλαυκὴ δέ σε τίκτε θάλασσα
πέτραι τ’ἠλίβατοι, τι τοι νόος στὶν πηνής.
εἰ δέ τινα φρεσὶ σῇσι θεοπροπίην λεείνεις
καί τινά τοι πὰρ Ζηνὸς πέφραδε πότνια μήτηρ,
ἀλλ’ μέ περ πρόες ὦχ’, μα δ’ἄλλον λαὸν πασσον
Μυρμιδόνων, ἤν πού τι φόως Δαναοῖσι γένωμαι.
δὸς δέ μοι μοιιν τὰ σὰ τεύχεα θωρηχθῆναι,
αἴ κ’ἐμὲ σοὶ σκοντες πόσχωνται πολέμοιο
Τρῶες, ναπνεύσωσι δ’Ἀρήϊοι υἷες χαιῶν
τειρόμενοι· λίγη δέ τ’ἀνάπνευσις πολέμοιο.
ῥεῖα δέ κ’ἀκμῆτες κεκμηότας νδρας ϋτῇ
σαιμεν προτὶ στυ νεῶν πο καὶ κλισιάων.
ὣς φάτο λισσόμενος μέγα νήπιος· γὰρ μελλεν
οἷ αὐτῷ θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα λιτέσθαι.
τὸν δὲ μέγ’ χθήσας προσέφη πόδας κὺς χιλλεύς·
μοι διογενὲς Πατρόκλεες οἷον ειπες·
οὔτε θεοπροπίης μπάζομαι ἥν τινα οἶδα,
οὔτέ τί μοι πὰρ Ζηνὸς πέφραδε πότνια μήτηρ·
λλὰ τόδ’ αἰνὸν χος κραδίην καὶ θυμὸν κάνει,
ππότε δὴ τὸν μοῖον νὴρ θέλῃσιν μέρσαι
καὶ γέρας ἂψ φελέσθαι, τε κράτεϊ προβεβήκῃ·
αἰνὸν χος τό μοί στιν, πεὶ πάθον λγεα θυμῷ.
κούρην ἣν ρα μοι γέρας ξελον υἷες χαιῶν,
δουρὶ δ’ἐμῷ κτεάτισσα πόλιν εὐτείχεα πέρσας,
τὴν ἂψ ἐκ χειρῶν λετο κρείων γαμέμνων
τρεΐδης ὡς εἴ τιν’ τίμητον μετανάστην.
λλὰ τὰ μὲν προτετύχθαι άσομεν· οὐδ’ ρα πως ἦν
σπερχὲς κεχολῶσθαι νὶ φρεσίν· τοι φην γε
οὐ πρὶν μηνιθμὸν καταπαυσέμεν, ἀλλ’ πότ’ ἂν δὴ
νῆας μὰς φίκηται ϋτή τε πτόλεμός τε.
τύνη δ’ὤμοιιν μὲν μὰ κλυτὰ τεύχεα δῦθι,
ρχε δὲ Μυρμιδόνεσσι φιλοπτολέμοισι μάχεσθαι,
εἰ δὴ κυάνεον Τρώων νέφος μφιβέβηκε
νηυσὶν πικρατέως, οἳ δὲ ῥηγμῖνι θαλάσσης
κεκλίαται, χώρης λίγην τι μοῖραν χοντες
ργεῖοι, Τρώων δὲ πόλις πὶ πᾶσα βέβηκε
θάρσυνος· οὐ γὰρ μῆς κόρυθος λεύσσουσι μέτωπον
γγύθι λαμπομένης· τάχα κεν φεύγοντες ναύλους
πλήσειαν νεκύων, εἴ μοι κρείων γαμέμνων
πια εἰδείη· νῦν δὲ στρατὸν μφιμάχονται.
οὐ γὰρ Τυδεΐδεω Διομήδεος ἐν παλάμῃσι
μαίνεται γχείη Δαναῶν πὸ λοιγὸν μῦναι·
οὐδέ πω τρεΐδεω πὸς κλυον αὐδήσαντος
χθρῆς ἐκ κεφαλῆς· ἀλλ’ κτορος νδροφόνοιο
Τρωσὶ κελεύοντος περιάγνυται, οἳ δ’ἀλαλητῷ
πᾶν πεδίον κατέχουσι μάχῃ νικῶντες χαιούς.
λλὰ καὶ ὧς Πάτροκλε νεῶν πο λοιγὸν μύνων
μπεσ’ πικρατέως, μὴ δὴ πυρὸς αἰθομένοιο
νῆας νιπρήσωσι, φίλον δ’ἀπὸ νόστον λωνται.
πείθεο δ’ὥς τοι γὼ μύθου τέλος ἐν φρεσὶ θείω,
ὡς ἄν μοι τιμὴν μεγάλην καὶ κῦδος ρηαι
πρὸς πάντων Δαναῶν, τὰρ οἳ περικαλλέα κούρην
ἂψ πονάσσωσιν, ποτὶ δ’ἀγλα δῶρα πόρωσιν.
ἐκ νηῶν λάσας έναι πάλιν· εἰ δέ κεν αὖ τοι
δώ κῦδος ρέσθαι ρίγδουπος πόσις ρης,
μὴ σύ γ’ἄνευθεν μεῖο λιλαίεσθαι πολεμίζειν
Τρωσὶ φιλοπτολέμοισιν· τιμότερον δέ με θήσεις·
μὴ δ’ἐπαγαλλόμενος πολέμῳ καὶ δηϊοτῆτι
Τρῶας ναιρόμενος προτὶ λιον γεμονεύειν,
μή τις ἀπ’ Οὐλύμποιο θεῶν αἰειγενετάων
μβήῃ· μάλα τούς γε φιλεῖ κάεργος πόλλων·
λλὰ πάλιν τρωπᾶσθαι, πὴν φάος ἐν νήεσσι
θήῃς, τοὺς δ’ἔτ’ ᾶν πεδίον κάτα δηριάασθαι.
αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ θηναίη καὶ πολλον
μήτέ τις οὖν Τρώων θάνατον φύγοι σσοι ἔασι,
μήτέ τις ργείων, νῶϊν δ’ἐκδῦμεν λεθρον,
ὄφρ’ οἶοι Τροίης ερὰ κρήδεμνα λύωμεν.
ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς λλήλους γόρευον,
Αἴας δ’οὐκ ἔτ’ μιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσι·
δάμνα μιν Ζηνός τε νόος καὶ Τρῶες γαυοὶ
βάλλοντες· δεινὴν δὲ περὶ κροτάφοισι φαεινὴ
πήληξ βαλλομένη καναχὴν χε, βάλλετο δ’αἰεὶ
κὰπ φάλαρ’ εὐποίηθ’· δ’ἀριστερὸν μον καμνεν
μπεδον αἰὲν χων σάκος αἰόλον· οὐδὲ δύναντο
ἀμφ’ αὐτῷ πελεμίξαι ρείδοντες βελέεσσιν.
αἰεὶ δ’ἀργαλέ χετ’ σθματι, κὰδ δέ οἱ δρὼς
πάντοθεν ἐκ μελέων πολὺς ρρεεν, οὐδέ πῃ εἶχεν
μπνεῦσαι· πάντῃ δὲ κακὸν κακῷ στήρικτο.
σπετε νῦν μοι Μοῦσαι λύμπια δώματ’ χουσαι,
ππως δὴ πρῶτον πῦρ μπεσε νηυσὶν χαιῶν.
κτωρ Αἴαντος δόρυ μείλινον γχι παραστὰς
πλῆξ’ ορι μεγάλῳ αἰχμῆς παρὰ καυλὸν πισθεν,
ντικρὺ δ’ἀπάραξε· τὸ μὲν Τελαμώνιος Αἴας
πῆλ’ αὔτως ἐν χειρὶ κόλον δόρυ, τῆλε δ’ἀπ’ αὐτοῦ
αἰχμὴ χαλκείη χαμάδις βόμβησε πεσοῦσα.
γνῶ δ’Αἴας κατὰ θυμὸν μύμονα ῥίγησέν τε
ργα θεῶν, ῥα πάγχυ μάχης πὶ μήδεα κεῖρε
Ζεὺς ψιβρεμέτης, Τρώεσσι δὲ βούλετο νίκην·
χάζετο δ’ἐκ βελέων. τοὶ δ’ἔμβαλον κάματον πῦρ
νη θοῇ· τῆς δ’αἶψα κατ’ σβέστη κέχυτο φλόξ.
ὣς τὴν μὲν πρυμνὴν πῦρ μφεπεν· αὐτὰρ χιλλεὺς
μηρὼ πληξάμενος Πατροκλῆα προσέειπεν·
ρσεο διογενὲς Πατρόκλεες πποκέλευθε·
λεύσσω δὴ παρὰ νηυσὶ πυρὸς δηίοιο ωήν·
μὴ δὴ νῆας λωσι καὶ οὐκέτι φυκτὰ πέλωνται·
δύσεο τεύχεα θᾶσσον, γὼ δέ κε λαὸν γείρω.
ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ κορύσσετο νώροπι χαλκῷ.
κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν θηκε
καλάς, ργυρέοισιν πισφυρίοις ραρυίας·
δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν δυνε
ποικίλον στερόεντα ποδώκεος Αἰακίδαο.
μφὶ δ’ἄρ’ μοισιν βάλετο ξίφος ργυρόηλον
χάλκεον, αὐτὰρ πειτα σάκος μέγα τε στιβαρόν τε·
κρατὶ δ’ἐπ’ φθίμῳ κυνέην εὔτυκτον θηκεν
ππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν νευεν.
εἵλετο δ’ἄλκιμα δοῦρε, τά οἱ παλάμηφιν ρήρει.
γχος δ’οὐχ λετ’ οἶον μύμονος Αἰακίδαο
βριθὺ μέγα στιβαρόν· τὸ μὲν οὐ δύνατ’ λλος χαιῶν
πάλλειν, λλά μιν οἶος πίστατο πῆλαι χιλλεὺς
Πηλιάδα μελίην, τὴν πατρὶ φίλῳ πόρε Χείρων
Πηλίου ἐκ κορυφῆς, φόνον μμεναι ρώεσσιν.
ππους δ’Αὐτομέδοντα θοῶς ζευγνῦμεν νωγε,
τὸν μετ’ χιλλῆα ῥηξήνορα τῖε μάλιστα,
πιστότατος δέ οἱ σκε μάχῃ νι μεῖναι μοκλήν.
τῷ δὲ καὶ Αὐτομέδων παγε ζυγὸν κέας ππους
Ξάνθον καὶ Βαλίον, τὼ μα πνοισι πετέσθην,
τοὺς τεκε Ζεφύρῳ νέμῳ ρπυια Ποδάργη
βοσκομένη λειμῶνι παρὰ ῥόον κεανοῖο.
ἐν δὲ παρηορίσιν μύμονα Πήδασον ει,
τόν ῥά ποτ’ ετίωνος λὼν πόλιν γαγ’ χιλλεύς,
ὃς καὶ θνητὸς ὼν πεθ’ πποις θανάτοισι.
Μυρμιδόνας δ’ἄρ’ ποιχόμενος θώρηξεν χιλλεὺς
πάντας νὰ κλισίας σὺν τεύχεσιν· οἳ δὲ λύκοι ὣς
μοφάγοι, τοῖσίν τε περὶ φρεσὶν σπετος λκή,
οἵ τ’ἔλαφον κεραὸν μέγαν οὔρεσι δῃώσαντες
δάπτουσιν· πᾶσιν δὲ παρήϊον αἵματι φοινόν·
καί τ’ἀγεληδὸν ασιν πὸ κρήνης μελανύδρου
λάψοντες γλώσσῃσιν ραισιν μέλαν δωρ
κρον ρευγόμενοι φόνον αἵματος· ἐν δέ τε θυμὸς
στήθεσιν τρομός στι, περιστένεται δέ τε γαστήρ·
τοῖοι Μυρμιδόνων γήτορες δὲ μέδοντες
ἀμφ’ γαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο
ῥώοντ’· ἐν δ’ἄρα τοῖσιν ρήϊος στατ’ χιλλεύς,
τρύνων ππους τε καὶ νέρας σπιδιώτας.
πεντήκοντ’ σαν νῆες θοαί, σιν χιλλεὺς
ἐς Τροίην γεῖτο Δι φίλος· ἐν δὲ κάστῃ
πεντήκοντ’ σαν νδρες πὶ κλησιν ταῖροι·
πέντε δ’ἄρ’ γεμόνας ποιήσατο τοῖς πεποίθει
σημαίνειν· αὐτὸς δὲ μέγα κρατέων νασσε.
τῆς μὲν ῆς στιχὸς ρχε Μενέσθιος αἰολοθώρηξ
υἱὸς Σπερχειοῖο διιπετέος ποταμοῖο·
ὃν τέκε Πηλῆος θυγάτηρ καλὴ Πολυδώρη
Σπερχει κάμαντι γυνὴ θε εὐνηθεῖσα,
αὐτὰρ πίκλησιν Βώρῳ Περιήρεος υἷι,
ὅς ῥ’ἀναφανδὸν πυιε πορὼν περείσια δνα.
τῆς δ’ἑτέρης Εὔδωρος ρήϊος γεμόνευε
παρθένιος, τὸν τικτε χορῷ καλὴ Πολυμήλη
Φύλαντος θυγάτηρ· τῆς δὲ κρατὺς ργεϊφόντης
ράσατ’, φθαλμοῖσιν δὼν μετὰ μελπομένῃσιν
ἐν χορῷ ρτέμιδος χρυσηλακάτου κελαδεινῆς.
αὐτίκα δ’εἰς περῷ’ ναβὰς παρελέξατο λάθρῃ
ρμείας κάκητα, πόρεν δέ οἱ γλαὸν υἱὸν
Εὔδωρον πέρι μὲν θείειν ταχὺν δὲ μαχητήν.
αὐτὰρ πεὶ δὴ τόν γε μογοστόκος Εἰλείθυια
ξάγαγε πρὸ φόως δὲ καὶ ελίου δεν αὐγάς,
τὴν μὲν χεκλῆος κρατερὸν μένος κτορίδαο
γάγετο πρὸς δώματ’, πεὶ πόρε μυρία δνα,
τὸν δ’ὃ γέρων Φύλας εὖ τρεφεν ἠδ’ τίταλλεν
μφαγαπαζόμενος ὡς εἴ θ’ἑὸν υἱὸν όντα.
τῆς δὲ τρίτης Πείσανδρος ρήϊος γεμόνευε
Μαιμαλίδης, ὃς πᾶσι μετέπρεπε Μυρμιδόνεσσιν
γχεϊ μάρνασθαι μετὰ Πηλεΐωνος ταῖρον.
τῆς δὲ τετάρτης ρχε γέρων ππηλάτα Φοῖνιξ,
πέμπτης δ’Ἀλκιμέδων Λαέρκεος υἱὸς μύμων.
αὐτὰρ πεὶ δὴ πάντας ἅμ’ γεμόνεσσιν χιλλεὺς
στῆσεν κρίνας, κρατερὸν δ’ἐπὶ μῦθον τελλε·
Μυρμιδόνες μή τίς μοι πειλάων λελαθέσθω,
ἃς πὶ νηυσὶ θοσιν πειλεῖτε Τρώεσσι
πάνθ’ πὸ μηνιθμόν, καί μ’ᾐτιάασθε καστος·
σχέτλιε Πηλέος υἱ χόλῳ ρα σ’ἔτρεφε μήτηρ,
νηλεές, ὃς παρὰ νηυσὶν χεις έκοντας ταίρους·
οἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα ποντοπόροισιν
αὖτις, πεί ῥά τοι δε κακὸς χόλος μπεσε θυμῷ.
ταῦτά μ’ἀγειρόμενοι θάμ’ βάζετε· νῦν δὲ πέφανται
φυλόπιδος μέγα ργον, ης τὸ πρίν γ’ἐράασθε.
νθά τις λκιμον τορ χων Τρώεσσι μαχέσθω.
ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
μᾶλλον δὲ στίχες ρθεν, πεὶ βασιλῆος κουσαν.
ὡς δ’ὅτε τοῖχον νὴρ ράρῃ πυκινοῖσι λίθοισι
δώματος ψηλοῖο βίας νέμων λεείνων,
ὣς ραρον κόρυθές τε καὶ σπίδες μφαλόεσσαι.
σπὶς ἄρ’ σπίδ’ ρειδε, κόρυς κόρυν, νέρα δ’ἀνήρ·
ψαῦον δ’ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισι
νευόντων, ὡς πυκνοὶ φέστασαν λλήλοισι.
πάντων δὲ προπάροιθε δύ’ νέρε θωρήσσοντο
Πάτροκλός τε καὶ Αὐτομέδων να θυμὸν χοντες
πρόσθεν Μυρμιδόνων πολεμιζέμεν. αὐτὰρ χιλλεὺς
βῆ ῥ’ἴμεν ἐς κλισίην, χηλοῦ δ’ἀπὸ πῶμ’ νέγε
καλῆς δαιδαλέης, τήν οἱ Θέτις ργυρόπεζα
θῆκ’ πὶ νηὸς γεσθαι πλήσασα χιτώνων
χλαινάων τ’ἀνεμοσκεπέων οὔλων τε ταπήτων.
νθα δέ οἱ δέπας σκε τετυγμένον, οὐδέ τις λλος
οὔτ’ νδρῶν πίνεσκεν ἀπ’ αὐτοῦ αἴθοπα οἶνον,
οὔτέ τε σπένδεσκε θεῶν, τε μὴ Δι πατρί.
τό ῥα τότ’ ἐκ χηλοῖο λαβὼν κάθηρε θεεί
πρῶτον, πειτα δ’ἔνιψ’ δατος καλῇσι ῥοσι,
νίψατο δ’αὐτὸς χεῖρας, φύσσατο δ’αἴθοπα οἶνον.
εὔχετ’ πειτα στὰς μέσῳ ρκεϊ, λεῖβε δὲ οἶνον
οὐρανὸν εἰσανιδών· Δία δ’οὐ λάθε τερπικέραυνον·
Ζεῦ να Δωδωναῖε Πελασγικὲ τηλόθι ναίων
Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου, μφὶ δὲ Σελλοὶ
σοὶ ναίουσ’ ποφῆται νιπτόποδες χαμαιεῦναι,
μὲν δή ποτ’ μὸν πος κλυες εὐξαμένοιο,
τίμησας μὲν μέ, μέγα δ’ἴψαο λαὸν χαιῶν,
ἠδ’ τι καὶ νῦν μοι τόδ’ πικρήηνον έλδωρ·
αὐτὸς μὲν γὰρ γὼ μενέω νηῶν ἐν γῶνι,
ἀλλ’ ταρον πέμπω πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσι
μάρνασθαι· τῷ κῦδος μα πρόες εὐρύοπα Ζεῦ,
θάρσυνον δέ οἱ τορ νὶ φρεσίν, φρα καὶ κτωρ
εἴσεται ῥα καὶ οἶος πίστηται πολεμίζειν
μέτερος θεράπων, οἱ τότε χεῖρες απτοι
μαίνονθ’, ππότ’ γώ περ ω μετὰ μῶλον ρηος.
αὐτὰρ πεί κ’ἀπὸ ναῦφι μάχην νοπήν τε δίηται,
σκηθής μοι πειτα θοὰς πὶ νῆας κοιτο
τεύχεσί τε ξὺν πᾶσι καὶ γχεμάχοις τάροισιν.
ὣς φατ’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ἔκλυε μητίετα Ζεύς.
τῷ δ’ἕτερον μὲν δωκε πατήρ, τερον δ’ἀνένευσε·
νηῶν μέν οἱ πώσασθαι πόλεμόν τε μάχην τε
δῶκε, σόον δ’ἀνένευσε μάχης ξαπονέεσθαι.
τοι μὲν σπείσας τε καὶ εὐξάμενος Δι πατρὶ
ἂψ κλισίην εἰσῆλθε, δέπας δ’ἀπέθηκ’ νὶ χηλῷ,
στῆ δὲ πάροιθ’ λθὼν κλισίης, τι δ’ἤθελε θυμῷ
εἰσιδέειν Τρώων καὶ χαιῶν φύλοπιν αἰνήν.
οἳ δ’ἅμα Πατρόκλῳ μεγαλήτορι θωρηχθέντες
στιχον, ὄφρ’ ἐν Τρωσὶ μέγα φρονέοντες ρουσαν.
αὐτίκα δὲ σφήκεσσιν οικότες ξεχέοντο
εἰνοδίοις, οὓς παῖδες ριδμαίνωσιν θοντες
αἰεὶ κερτομέοντες δῷ πι οἰκί’ χοντας
νηπίαχοι· ξυνὸν δὲ κακὸν πολέεσσι τιθεῖσι.
τοὺς δ’εἴ περ παρά τίς τε κιὼν νθρωπος δίτης
κινήσῃ έκων, οἳ δ’ἄλκιμον τορ χοντες
πρόσσω πᾶς πέτεται καὶ μύνει οἷσι τέκεσσι.
τῶν τότε Μυρμιδόνες κραδίην καὶ θυμὸν χοντες
ἐκ νηῶν χέοντο· βο δ’ἄσβεστος ρώρει.
Πάτροκλος δ’ἑτάροισιν κέκλετο μακρὸν ΰσας·
Μυρμιδόνες ταροι Πηληϊάδεω χιλῆος
νέρες στε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος λκῆς,
ὡς ἂν Πηλεΐδην τιμήσομεν, ὃς μέγ’ ριστος
ργείων παρὰ νηυσὶ καὶ γχέμαχοι θεράποντες,
γνῷ δὲ καὶ τρεΐδης εὐρὺ κρείων γαμέμνων
ἣν την, τ’ἄριστον χαιῶν οὐδὲν τισεν.
ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου,
ἐν δ’ἔπεσον Τρώεσσιν ολλέες· μφὶ δὲ νῆες
σμερδαλέον κονάβησαν ϋσάντων ὑπ’ χαιῶν.
Τρῶες δ’ὡς εἴδοντο Μενοιτίου λκιμον υἱὸν
αὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ντεσι μαρμαίροντας,
πᾶσιν ρίνθη θυμός, κίνηθεν δὲ φάλαγγες
λπόμενοι παρὰ ναῦφι ποδώκεα Πηλεΐωνα
μηνιθμὸν μὲν πορρῖψαι, φιλότητα δ’ἑλέσθαι·
πάπτηνεν δὲ καστος πῃ φύγοι αἰπὺν λεθρον.
Πάτροκλος δὲ πρῶτος κόντισε δουρὶ φαεινῷ
ντικρὺ κατὰ μέσσον, θι πλεῖστοι κλονέοντο,
νη πάρα πρυμνῇ μεγαθύμου Πρωτεσιλάου,
καὶ βάλε Πυραίχμην, ὃς Παίονας πποκορυστὰς
γαγεν ἐξ μυδῶνος ἀπ’ ξιοῦ εὐρὺ ῥέοντος·
τὸν βάλε δεξιὸν μον· δ’ὕπτιος ἐν κονίσι
κάππεσεν οἰμώξας, ταροι δέ μιν μφεφόβηθεν
Παίονες· ἐν γὰρ Πάτροκλος φόβον κεν πασιν
γεμόνα κτείνας, ὃς ριστεύεσκε μάχεσθαι.
ἐκ νηῶν δ’ἔλασεν, κατὰ δ’ἔσβεσεν αἰθόμενον πῦρ.
μιδαὴς δ’ἄρα νηῦς λίπετ’ αὐτόθι· τοὶ δὲ φόβηθεν
Τρῶες θεσπεσί μάδῳ· Δαναοὶ δ’ἐπέχυντο
νῆας νὰ γλαφυράς· μαδος δ’ἀλίαστος τύχθη.
ὡς δ’ὅτ’ ἀφ’ ψηλῆς κορυφῆς ρεος μεγάλοιο
κινήσῃ πυκινὴν νεφέλην στεροπηγερέτα Ζεύς,
ἔκ τ’ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες κροι
καὶ νάπαι, οὐρανόθεν δ’ἄρ’ περράγη σπετος αἰθήρ,
ὣς Δαναοὶ νηῶν μὲν πωσάμενοι δήιον πῦρ*
τυτθὸν νέπνευσαν, πολέμου δ’οὐ γίγνετ’ ρωή·
οὐ γάρ πώ τι Τρῶες ρηϊφίλων ὑπ’ χαιῶν
προτροπάδην φοβέοντο μελαινάων πὸ νηῶν,
ἀλλ’ ἔτ’ ἄρ’ νθίσταντο, νεῶν δ’ὑπόεικον νάγκῃ.
νθα δ’ἀνὴρ λεν νδρα κεδασθείσης σμίνης
γεμόνων. πρῶτος δὲ Μενοιτίου λκιμος υἱὸς
αὐτίκ’ ρα στρεφθέντος ρηϊλύκου βάλε μηρὸν
γχεϊ ξυόεντι, δι πρὸ δὲ χαλκὸν λασσε·
ῥῆξεν δ’ὀστέον γχος, δὲ πρηνὴς πὶ γαί
κάππεσ’· τὰρ Μενέλαος ρήϊος οὖτα Θόαντα
στέρνον γυμνωθέντα παρ’ σπίδα, λῦσε δὲ γυῖα.
Φυλεΐδης δ’Ἄμφικλον φορμηθέντα δοκεύσας
φθη ρεξάμενος πρυμνὸν σκέλος, νθα πάχιστος
μυὼν νθρώπου πέλεται· περὶ δ’ἔγχεος αἰχμῇ
νεῦρα διεσχίσθη· τὸν δὲ σκότος σσε κάλυψε.
Νεστορίδαι δ’ὃ μὲν οὔτασ’ τύμνιον ξέϊ δουρὶ
ντίλοχος, λαπάρης δὲ διήλασε χάλκεον γχος·
ριπε δὲ προπάροιθε. Μάρις δ’αὐτοσχεδὰ δουρὶ
ντιλόχῳ πόρουσε κασιγνήτοιο χολωθεὶς
στὰς πρόσθεν νέκυος· τοῦ δ’ἀντίθεος Θρασυμήδης
φθη ρεξάμενος πρὶν οὐτάσαι, οὐδ’ φάμαρτεν,
μον φαρ· πρυμνὸν δὲ βραχίονα δουρὸς κωκὴ
δρύψ’ πὸ μυώνων, πὸ δ’ὀστέον χρις ραξε·
δούπησεν δὲ πεσών, κατὰ δὲ σκότος σσε κάλυψεν.
ὣς τὼ μὲν δοιοῖσι κασιγνήτοισι δαμέντε
βήτην εἰς ρεβος Σαρπηδόνος σθλοὶ ταῖροι
υἷες κοντισταὶ μισωδάρου, ὅς ῥα Χίμαιραν
θρέψεν μαιμακέτην πολέσιν κακὸν νθρώποισιν.
Αἴας δὲ Κλεόβουλον ϊλιάδης πορούσας
ζωὸν λε βλαφθέντα κατὰ κλόνον· λλά οἱ αὖθι
λῦσε μένος πλήξας ξίφει αὐχένα κωπήεντι.
πᾶν δ’ὑπεθερμάνθη ξίφος αἵματι· τὸν δὲ κατ’ σσε
λλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.
Πηνέλεως δὲ Λύκων τε συνέδραμον· γχεσι μὲν γὰρ
μβροτον λλήλων, μέλεον δ’ἠκόντισαν μφω·
τὼ δ’αὖτις ξιφέεσσι συνέδραμον. νθα Λύκων μὲν
πποκόμου κόρυθος φάλον λασεν, μφὶ δὲ καυλὸν
φάσγανον ρραίσθη· δ’ὑπ’ οὔατος αὐχένα θεῖνε
Πηνέλεως, πᾶν δ’εἴσω δυ ξίφος, σχεθε δ’οἶον
δέρμα, παρηέρθη δὲ κάρη, πέλυντο δὲ γυῖα.
Μηριόνης δ’Ἀκάμαντα κιχεὶς ποσὶ καρπαλίμοισι
νύξ’ ππων πιβησόμενον κατὰ δεξιὸν μον·
ριπε δ’ἐξ χέων, κατὰ δ’ὀφθαλμῶν κέχυτ’ χλύς.
δομενεὺς δ’Ἐρύμαντα κατὰ στόμα νηλέϊ χαλκῷ
νύξε· τὸ δ’ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ξεπέρησε
νέρθεν ὑπ’ γκεφάλοιο, κέασσε δ’ἄρ’ στέα λευκά·
ἐκ δ’ἐτίναχθεν δόντες, νέπλησθεν δέ οἱ μφω
αἵματος φθαλμοί· τὸ δ’ἀνὰ στόμα καὶ κατὰ ῥῖνας
πρῆσε χανών· θανάτου δὲ μέλαν νέφος μφεκάλυψεν.
οὗτοι ἄρ’ γεμόνες Δαναῶν λον νδρα καστος.
ὡς δὲ λύκοι ρνεσσιν πέχραον ρίφοισι
σίνται ὑπ’ ἐκ μήλων αἱρεύμενοι, αἵ τ’ἐν ρεσσι
ποιμένος φραδίσι διέτμαγεν· οἳ δὲ δόντες
αἶψα διαρπάζουσιν νάλκιδα θυμὸν χούσας·
ὣς Δαναοὶ Τρώεσσιν πέχραον· οἳ δὲ φόβοιο
δυσκελάδου μνήσαντο, λάθοντο δὲ θούριδος λκῆς.
Αἴας δ’ὃ μέγας αἰὲν ἐφ’ κτορι χαλκοκορυστῇ
ετ’ κοντίσσαι· δὲ δρεί πολέμοιο
σπίδι ταυρεί κεκαλυμμένος εὐρέας μους
σκέπτετ’ ϊστῶν τε ῥοῖζον καὶ δοῦπον κόντων.
μὲν δὴ γίγνωσκε μάχης τεραλκέα νίκην·
λλὰ καὶ ὧς νέμιμνε, σάω δ’ἐρίηρας ταίρους.
ὡς δ’ὅτ’ ἀπ’ Οὐλύμπου νέφος ρχεται οὐρανὸν εἴσω
αἰθέρος ἐκ δίης, τε τε Ζεὺς λαίλαπα τείνῃ,
ὣς τῶν ἐκ νηῶν γένετο αχή τε φόβος τε,
οὐδὲ κατὰ μοῖραν πέραον πάλιν. κτορα δ’ἵπποι
κφερον κύποδες σὺν τεύχεσι, λεῖπε δὲ λαὸν
Τρωϊκόν, οὓς έκοντας ρυκτὴ τάφρος ρυκε.
πολλοὶ δ’ἐν τάφρῳ ρυσάρματες κέες πποι
ξαντ’ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ λίπον ρματ’ νάκτων,
Πάτροκλος δ’ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων
Τρωσὶ κακὰ φρονέων· οἳ δὲ αχῇ τε φόβῳ τε
πάσας πλῆσαν δούς, πεὶ ἂρ τμάγεν· ψι δ’ἀέλλη
σκίδναθ’ πὸ νεφέων, τανύοντο δὲ μώνυχες πποι
ψορρον προτὶ στυ νεῶν πο καὶ κλισιάων.
Πάτροκλος δ’ᾗ πλεῖστον ρινόμενον δε λαόν,
τῇ ῥ’ἔχ’ μοκλήσας· πὸ δ’ἄξοσι φῶτες πιπτον
πρηνέες ἐξ χέων, δίφροι δ’ἀνακυμβαλίαζον.
ντικρὺ δ’ἄρα τάφρον πέρθορον κέες πποι
μβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν γλα δῶρα,
πρόσσω έμενοι, πὶ δ’Ἕκτορι κέκλετο θυμός·
ετο γὰρ βαλέειν· τὸν δ’ἔκφερον κέες πποι.
ὡς δ’ὑπὸ λαίλαπι πᾶσα κελαινὴ βέβριθε χθὼν
ματ’ πωρινῷ, τε λαβρότατον χέει δωρ
Ζεύς, τε δή ῥ’ἄνδρεσσι κοτεσσάμενος χαλεπήνῃ,
οἳ βί εἰν γορῇ σκολιὰς κρίνωσι θέμιστας,
ἐκ δὲ δίκην λάσωσι θεῶν πιν οὐκ λέγοντες·
τῶν δέ τε πάντες μὲν ποταμοὶ πλήθουσι ῥέοντες,
πολλὰς δὲ κλιτῦς τότ’ ποτμήγουσι χαράδραι,
ἐς δ’ἅλα πορφυρέην μεγάλα στενάχουσι ῥέουσαι
ἐξ ρέων πικάρ, μινύθει δέ τε ἔργ’ νθρώπων·
ὣς πποι Τρῳαὶ μεγάλα στενάχοντο θέουσαι.
Πάτροκλος δ’ἐπεὶ οὖν πρώτας πέκερσε φάλαγγας,
ἂψ πὶ νῆας εργε παλιμπετές, οὐδὲ πόληος
εἴα εμένους πιβαινέμεν, λλὰ μεσηγὺ
νηῶν καὶ ποταμοῦ καὶ τείχεος ψηλοῖο
κτεῖνε μεταΐσσων, πολέων δ’ἀπετίνυτο ποινήν.
ἔνθ’ τοι Πρόνοον πρῶτον βάλε δουρὶ φαεινῷ
στέρνον γυμνωθέντα παρ’ σπίδα, λῦσε δὲ γυῖα·
δούπησεν δὲ πεσών· δὲ Θέστορα νοπος υἱὸν
δεύτερον ρμηθείς· μὲν εὐξέστῳ νὶ δίφρῳ
στο λείς· ἐκ γὰρ πλήγη φρένας, ἐκ δ’ἄρα χειρῶν
νία ΐχθησαν· δ’ἔγχεϊ νύξε παραστὰς
γναθμὸν δεξιτερόν, δι δ’αὐτοῦ πεῖρεν δόντων,
λκε δὲ δουρὸς λὼν πὲρ ντυγος, ὡς τε τις φὼς
πέτρῃ πι προβλῆτι καθήμενος ερὸν χθὺν
ἐκ πόντοιο θύραζε λίνῳ καὶ νοπι χαλκῷ·
ὣς ἕλκ’ ἐκ δίφροιο κεχηνότα δουρὶ φαεινῷ,
κὰδ δ’ἄρ’ πὶ στόμ’ ωσε· πεσόντα δέ μιν λίπε θυμός.
αὐτὰρ πειτ’ ρύλαον πεσσύμενον βάλε πέτρῳ
μέσσην κὰκ κεφαλήν· δ’ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη
ἐν κόρυθι βριαρῇ· δ’ἄρα πρηνὴς πὶ γαί
κάππεσεν, μφὶ δέ μιν θάνατος χύτο θυμοραϊστής.
αὐτὰρ πειτ’ ρύμαντα καὶ μφοτερὸν καὶ πάλτην
Τληπόλεμόν τε Δαμαστορίδην χίον τε Πύριν τε
φέα τ’Εὔιππόν τε καὶ ργεάδην Πολύμηλον
πάντας πασσυτέρους πέλασε χθονὶ πουλυβοτείρῃ.
Σαρπηδὼν δ’ὡς οὖν ἴδ’ μιτροχίτωνας ταίρους
χέρσ’ πο Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμέντας,
κέκλετ’ ἄρ’ ντιθέοισι καθαπτόμενος Λυκίοισιν·
αἰδὼς Λύκιοι· πόσε φεύγετε; νῦν θοοὶ στε.
ντήσω γὰρ γὼ τοῦδ’ νέρος, φρα δαείω
ὅς τις δε κρατέει καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργε
Τρῶας, πεὶ πολλῶν τε καὶ σθλῶν γούνατ’ λυσεν.
ῥα, καὶ ἐξ χέων σὺν τεύχεσιν λτο χαμᾶζε.
Πάτροκλος δ’ἑτέρωθεν πεὶ δεν κθορε δίφρου.
οἳ δ’ὥς τ’αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες γκυλοχεῖλαι
πέτρῃ ἐφ’ ψηλῇ μεγάλα κλάζοντε μάχωνται,
ὣς οἳ κεκλήγοντες ἐπ’ λλήλοισιν ρουσαν.
τοὺς δὲ δὼν λέησε Κρόνου πάϊς γκυλομήτεω,
ρην δὲ προσέειπε κασιγνήτην λοχόν τε·
μοι γών, τέ μοι Σαρπηδόνα φίλτατον νδρῶν
μοῖρ’ πὸ Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμῆναι.
διχθὰ δέ μοι κραδίη μέμονε φρεσὶν ρμαίνοντι,
μιν ζωὸν όντα μάχης πο δακρυοέσσης
θείω ναρπάξας Λυκίης ἐν πίονι δήμῳ,
δη πὸ χερσὶ Μενοιτιάδαο δαμάσσω.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα βοπις πότνια ρη·
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ειπες.
νδρα θνητὸν όντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃ
ἂψ θέλεις θανάτοιο δυσηχέος ξαναλῦσαι;
ἔρδ’· τὰρ οὔ τοι πάντες παινέομεν θεοὶ λλοι.
λλο δέ τοι ρέω, σὺ δ’ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
αἴ κε ζὼν πέμψῃς Σαρπηδόνα ὃν δὲ δόμον δέ,
φράζεο μή τις πειτα θεῶν θέλῃσι καὶ λλος
πέμπειν ὃν φίλον υἱὸν πὸ κρατερῆς σμίνης·
πολλοὶ γὰρ περὶ στυ μέγα Πριάμοιο μάχονται
υἱέες θανάτων, τοῖσιν κότον αἰνὸν νήσεις.
ἀλλ’ εἴ τοι φίλος στί, τεὸν δ’ὀλοφύρεται τορ,
τοι μέν μιν ἔασον νὶ κρατερῇ σμίνῃ
χέρσ’ πο Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμῆναι·
αὐτὰρ πὴν δὴ τόν γε λίπῃ ψυχή τε καὶ αἰών,
πέμπειν μιν θάνατόν τε φέρειν καὶ νήδυμον πνον
εἰς κε δὴ Λυκίης εὐρείης δῆμον κωνται,
νθά ταρχύσουσι κασίγνητοί τε ται τε
τύμβῳ τε στήλῃ τε· τὸ γὰρ γέρας στὶ θανόντων.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε πατὴρ νδρῶν τε θεῶν τε·
αἱματοέσσας δὲ ψιάδας κατέχευεν ραζε
παῖδα φίλον τιμῶν, τόν οἱ Πάτροκλος μελλε
φθίσειν ἐν Τροί ριβώλακι τηλόθι πάτρης.
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν σαν ἐπ’ λλήλοισιν όντες,
ἔνθ’ τοι Πάτροκλος γακλειτὸν Θρασύμηλον,
ὅς ῥ’ἠῢς θεράπων Σαρπηδόνος εν νακτος,
τὸν βάλε νείαιραν κατὰ γαστέρα, λῦσε δὲ γυῖα.
Σαρπηδὼν δ’αὐτοῦ μὲν πήμβροτε δουρὶ φαεινῷ
δεύτερον ρμηθείς, δὲ Πήδασον οὔτασεν ππον
γχεϊ δεξιὸν μον· δ’ἔβραχε θυμὸν ΐσθων,
κὰδ δ’ἔπεσ’ ἐν κονίσι μακών, πὸ δ’ἔπτατο θυμός.
τὼ δὲ διαστήτην, κρίκε δὲ ζυγόν, νία δέ σφι
σύγχυτ’, πεὶ δὴ κεῖτο παρήορος ἐν κονίσι.
τοῖο μὲν Αὐτομέδων δουρικλυτὸς εὕρετο τέκμωρ·
σπασσάμενος τανύηκες ορ παχέος παρὰ μηροῦ
ΐξας πέκοψε παρήορον οὐδ’ μάτησε·
τὼ δ’ἰθυνθήτην, ἐν δὲ ῥυτῆρσι τάνυσθεν·
τὼ δ’αὖτις συνίτην ριδος πέρι θυμοβόροιο.
ἔνθ’ αὖ Σαρπηδὼν μὲν πήμβροτε δουρὶ φαεινῷ,
Πατρόκλου δ’ὑπὲρ μον ριστερὸν λυθ’ κωκὴ
γχεος, οὐδ’ βαλ’ αὐτόν· δ’ὕστερος ρνυτο χαλκῷ
Πάτροκλος· τοῦ δ’οὐχ λιον βέλος κφυγε χειρός,
ἀλλ’ βαλ’ ἔνθ’ ρα τε φρένες ρχαται ἀμφ’ δινὸν κῆρ.
ριπε δ’ὡς τε τις δρῦς ριπεν χερωῒς
πίτυς βλωθρή, τήν τ’οὔρεσι τέκτονες νδρες
ξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι·
ὣς πρόσθ’ ππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθεὶς
βεβρυχὼς κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης.
ΰτε ταῦρον πεφνε λέων γέληφι μετελθὼν
αἴθωνα μεγάθυμον ἐν εἰλιπόδεσσι βόεσσι,
λετό τε στενάχων πὸ γαμφηλῇσι λέοντος,
ὣς πὸ Πατρόκλῳ Λυκίων γὸς σπιστάων
κτεινόμενος μενέαινε, φίλον δ’ὀνόμηνεν ταῖρον·
Γλαῦκε πέπον πολεμιστὰ μετ’ νδράσι νῦν σε μάλα χρὴ
αἰχμητήν τ’ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν·
νῦν τοι ελδέσθω πόλεμος κακός, εἰ θοός σσι.
πρῶτα μὲν τρυνον Λυκίων γήτορας νδρας
πάντῃ ποιχόμενος Σαρπηδόνος μφιμάχεσθαι·
αὐτὰρ πειτα καὶ αὐτὸς μεῦ πέρι μάρναο χαλκῷ.
σοὶ γὰρ γὼ καὶ πειτα κατηφείη καὶ νειδος
σσομαι ματα πάντα διαμπερές, εἴ κέ μ’Ἀχαιοὶ
τεύχεα συλήσωσι νεῶν ἐν γῶνι πεσόντα.
ἀλλ’ χεο κρατερῶς, τρυνε δὲ λαὸν παντα.
ὣς ρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψεν
φθαλμοὺς ῥῖνάς θ’·ὃ δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνων
ἐκ χροὸς λκε δόρυ, προτὶ δὲ φρένες αὐτῷ ποντο·
τοῖο δ’ἅμα ψυχήν τε καὶ γχεος ξέρυσ’ αἰχμήν.
Μυρμιδόνες δ’αὐτοῦ σχέθον ππους φυσιόωντας
εμένους φοβέεσθαι, πεὶ λίπον ρματ’ νάκτων.
Γλαύκῳ δ’αἰνὸν χος γένετο φθογγῆς ΐοντι·
ρίνθη δέ οἱ τορ τ’οὐ δύνατο προσαμῦναι.
χειρὶ δ’ἑλὼν πίεζε βραχίονα· τεῖρε γὰρ αὐτὸν
λκος, δή μιν Τεῦκρος πεσσύμενον βάλεν
τείχεος ψηλοῖο, ρὴν τάροισιν μύνων.
εὐχόμενος δ’ἄρα εἶπεν κηβόλῳ πόλλωνι·
κλῦθι ναξ ὅς που Λυκίης ἐν πίονι δήμῳ
εἲς νὶ Τροίῃ· δύνασαι δὲ σὺ πάντοσ’ κούειν
νέρι κηδομένῳ, ὡς νῦν μὲ κῆδος κάνει.
λκος μὲν γὰρ χω τόδε καρτερόν, μφὶ δέ μοι χεὶρ
ξείῃς δύνῃσιν λήλαται, οὐδέ μοι αἷμα
τερσῆναι δύναται, βαρύθει δέ μοι μος ὑπ’ αὐτοῦ·
γχος δ’οὐ δύναμαι σχεῖν μπεδον, οὐδὲ μάχεσθαι
λθὼν δυσμενέεσσιν. νὴρ δ’ὤριστος λωλε
Σαρπηδὼν Διὸς υἱός· δ’οὐ οὗ παιδὸς μύνει.
λλὰ σύ πέρ μοι ναξ τόδε καρτερὸν λκος κεσσαι,
κοίμησον δ’ὀδύνας, δὸς δὲ κράτος, ὄφρ’ τάροισι
κεκλόμενος Λυκίοισιν ποτρύνω πολεμίζειν,
αὐτός τ’ἀμφὶ νέκυι κατατεθνηῶτι μάχωμαι.
ὣς φατ’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ἔκλυε Φοῖβος πόλλων.
αὐτίκα παῦσ’ δύνας πὸ δ’ἕλκεος ργαλέοιο
αἷμα μέλαν τέρσηνε, μένος δέ οἱ μβαλε θυμῷ.
Γλαῦκος δ’ἔγνω σιν νὶ φρεσὶ γήθησέν τε
ττί οἱ ὦκ’ κουσε μέγας θεὸς εὐξαμένοιο.
πρῶτα μὲν τρυνεν Λυκίων γήτορας νδρας
πάντῃ ποιχόμενος Σαρπηδόνος μφιμάχεσθαι·
αὐτὰρ πειτα μετὰ Τρῶας κίε μακρὰ βιβάσθων
Πουλυδάμαντ’ πι Πανθοΐδην καὶ γήνορα δῖον,
βῆ δὲ μετ’ Αἰνείαν τε καὶ κτορα χαλκοκορυστήν,
γχοῦ δ’ἱστάμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
κτορ νῦν δὴ πάγχυ λελασμένος εἰς πικούρων,
οἳ σέθεν εἵνεκα τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης
θυμὸν ποφθινύθουσι· σὺ δ’οὐκ θέλεις παμύνειν.
κεῖται Σαρπηδὼν Λυκίων γὸς σπιστάων,
ὃς Λυκίην εἴρυτο δίκῃσί τε καὶ σθένεϊ ᾧ·
τὸν δ’ὑπὸ Πατρόκλῳ δάμασ’ γχεϊ χάλκεος ρης.
λλὰ φίλοι πάρστητε, νεμεσσήθητε δὲ θυμῷ,
μὴ πὸ τεύχε’ λωνται, εικίσσωσι δὲ νεκρὸν
Μυρμιδόνες, Δαναῶν κεχολωμένοι σσοι λοντο,
τοὺς πὶ νηυσὶ θοσιν πέφνομεν γχείσιν.
ὣς φατο, Τρῶας δὲ κατὰ κρῆθεν λάβε πένθος
σχετον, οὐκ πιεικτόν, πεί σφισιν ρμα πόληος
σκε καὶ λλοδαπός περ ών· πολέες γὰρ ἅμ’ αὐτῷ
λαοὶ ποντ’, ἐν δ’αὐτὸς ριστεύεσκε μάχεσθαι·
βὰν δ’ἰθὺς Δαναῶν λελιημένοι· ρχε δ’ἄρά σφιν
κτωρ χωόμενος Σαρπηδόνος. αὐτὰρ χαιοὺς
ρσε Μενοιτιάδεω Πατροκλῆος λάσιον κῆρ·
Αἴαντε πρώτω προσέφη μεματε καὶ αὐτώ·
Αἴαντε νῦν σφῶϊν μύνεσθαι φίλον στω,
οἷοί περ πάρος τε μετ’ νδράσιν καὶ ρείους.
κεῖται νὴρ ὃς πρῶτος σήλατο τεῖχος χαιῶν
Σαρπηδών· ἀλλ’ εἴ μιν εικισσαίμεθ’ λόντες,
τεύχεά τ’ὤμοιιν φελοίμεθα, καί τιν’ ταίρων
αὐτοῦ μυνομένων δαμασαίμεθα νηλέϊ χαλκῷ.
ὣς φαθ’, οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ λέξασθαι μενέαινον.
οἳ δ’ἐπεὶ μφοτέρωθεν καρτύναντο φάλαγγας
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Μυρμιδόνες καὶ χαιοί,
σύμβαλον μφὶ νέκυι κατατεθνηῶτι μάχεσθαι
δεινὸν ΰσαντες· μέγα δ’ἔβραχε τεύχεα φωτῶν.
Ζεὺς δ’ἐπὶ νύκτ’ λοὴν τάνυσε κρατερῇ σμίνῃ,
φρα φίλῳ περὶ παιδὶ μάχης λοὸς πόνος εἴη.
σαν δὲ πρότεροι Τρῶες λίκωπας χαιούς·
βλῆτο γὰρ οὔ τι κάκιστος νὴρ μετὰ Μυρμιδόνεσσιν
υἱὸς γακλῆος μεγαθύμου δῖος πειγεύς,
ὅς ῥ’ἐν Βουδεί εὖ ναιομένῳ νασσε
τὸ πρίν· τὰρ τότε γ’ἐσθλὸν νεψιὸν ξεναρίξας
ἐς Πηλῆ’ κέτευσε καὶ ἐς Θέτιν ργυρόπεζαν·
οἳ δ’ἅμ’ χιλλῆϊ ῥηξήνορι πέμπον πεσθαι
λιον εἰς εὔπωλον, να Τρώεσσι μάχοιτο.
τόν ῥα τόθ’ πτόμενον νέκυος βάλε φαίδιμος κτωρ
χερμαδί κεφαλήν· δ’ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη
ἐν κόρυθι βριαρῇ· δ’ἄρα πρηνὴς πὶ νεκρῷ
κάππεσεν, μφὶ δέ μιν θάνατος χύτο θυμοραϊστής.
Πατρόκλῳ δ’ἄρ’ χος γένετο φθιμένου τάροιο,
θυσεν δὲ δι προμάχων ρηκι οικὼς
κέϊ, ὅς τ’ἐφόβησε κολοιούς τε ψῆράς τε·
ὣς θὺς Λυκίων Πατρόκλεες πποκέλευθε
σσυο καὶ Τρώων, κεχόλωσο δὲ κῆρ τάροιο.
καί ῥ’ἔβαλε Σθενέλαον θαιμένεος φίλον υἱὸν
αὐχένα χερμαδίῳ, ῥῆξεν δ’ἀπὸ τοῖο τένοντας.
χώρησαν δ’ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος κτωρ.
σση δ’αἰγανέης ῥιπὴ ταναοῖο τέτυκται,
ἥν ῥά τ’ἀνὴρ φέ πειρώμενος ἐν έθλῳ
καὶ ἐν πολέμῳ δηίων πο θυμοραϊστέων,
τόσσον χώρησαν Τρῶες, σαντο δ’Ἀχαιοί.
Γλαῦκος δὲ πρῶτος Λυκίων γὸς σπιστάων
τράπετ’, κτεινεν δὲ Βαθυκλῆα μεγάθυμον
Χάλκωνος φίλον υἱόν, ὃς λλάδι οἰκία ναίων
λβῳ τε πλούτῳ τε μετέπρεπε Μυρμιδόνεσσι.
τὸν μὲν ρα Γλαῦκος στῆθος μέσον οὔτασε δουρὶ
στρεφθεὶς ξαπίνης, τε μιν κατέμαρπτε διώκων·
δούπησεν δὲ πεσών· πυκινὸν δ’ἄχος λλαβ’ χαιούς,
ὡς πεσ’ σθλὸς νήρ· μέγα δὲ Τρῶες κεχάροντο,
στὰν δ’ἀμφ’ αὐτὸν όντες ολλέες· οὐδ’ ἄρ’ χαιοὶ
λκῆς ξελάθοντο, μένος δ’ἰθὺς φέρον αὐτῶν.
ἔνθ’ αὖ Μηριόνης Τρώων λεν νδρα κορυστὴν
Λαόγονον θρασὺν υἱὸν νήτορος, ὃς Διὸς ρεὺς
δαίου τέτυκτο, θεὸς δ’ὣς τίετο δήμῳ.
τὸν βάλ’ πὸ γναθμοῖο καὶ οὔατος· κα δὲ θυμὸς
χετ’ πὸ μελέων, στυγερὸς δ’ἄρα μιν σκότος εἷλεν.
Αἰνείας δ’ἐπὶ Μηριόνῃ δόρυ χάλκεον κεν·
λπετο γὰρ τεύξεσθαι πασπίδια προβιβῶντος.
ἀλλ’ μὲν ντα δὼν λεύατο χάλκεον γχος·
πρόσσω γὰρ κατέκυψε, τὸ δ’ἐξόπιθεν δόρυ μακρὸν
οὔδει νισκίμφθη, πὶ δ’οὐρίαχος πελεμίχθη
γχεος· νθα δ’ἔπειτ’ φίει μένος βριμος ρης.
αἰχμὴ δ’Αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίης
χετ’, πεί ῥ’ἅλιον στιβαρῆς πὸ χειρὸς ρουσεν.
Αἰνείας δ’ἄρα θυμὸν χώσατο φώνησέν τε·
Μηριόνη τάχα κέν σε καὶ ρχηστήν περ όντα
γχος μὸν κατέπαυσε διαμπερές, εἴ σ’ἔβαλόν περ.
τὸν δ’αὖ Μηριόνης δουρικλυτὸς ντίον ηὔδα·
Αἰνεία χαλεπόν σε καὶ φθιμόν περ όντα
πάντων νθρώπων σβέσσαι μένος, ὅς κέ σευ ντα
λθῃ μυνόμενος· θνητὸς δέ νυ καὶ σὺ τέτυξαι.
εἰ καὶ γώ σε βάλοιμι τυχὼν μέσον ξέϊ χαλκῷ,
αἶψά κε καὶ κρατερός περ ὼν καὶ χερσὶ πεποιθὼς
εὖχος μοὶ δοίης, ψυχὴν δ’Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.
ὣς φάτο, τὸν δ’ἐνένιπε Μενοιτίου λκιμος υἱός·
Μηριόνη τί σὺ ταῦτα καὶ σθλὸς ὼν γορεύεις;
πέπον οὔ τοι Τρῶες νειδείοις πέεσσι
νεκροῦ χωρήσουσι· πάρος τινὰ γαῖα καθέξει.
ἐν γὰρ χερσὶ τέλος πολέμου, πέων δ’ἐνὶ βουλῇ·
τὼ οὔ τι χρὴ μῦθον φέλλειν, λλὰ μάχεσθαι.
ὣς εἰπὼν μὲν ἦρχ’, δ’ἅμ’ σπετο σόθεος φώς.
τῶν δ’ὥς τε δρυτόμων νδρῶν ρυμαγδὸς ρώρει
οὔρεος ἐν βήσσῃς, καθεν δέ τε γίγνετ’ κουή,
ὣς τῶν ρνυτο δοῦπος πὸ χθονὸς εὐρυοδείης
χαλκοῦ τε ῥινοῦ τε βοῶν τ’εὐποιητάων,
νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ γχεσιν μφιγύοισιν.
οὐδ’ ἂν τι φράδμων περ νὴρ Σαρπηδόνα δῖον
γνω, πεὶ βελέεσσι καὶ αἵματι καὶ κονίσιν
ἐκ κεφαλῆς εἴλυτο διαμπερὲς ἐς πόδας κρους.
οἳ δ’αἰεὶ περὶ νεκρὸν μίλεον, ὡς τε μυῖαι
σταθμῷ νι βρομέωσι περιγλαγέας κατὰ πέλλας
ρῃ ἐν εἰαρινῇ, τε τε γλάγος γγεα δεύει·
ὣς ρα τοὶ περὶ νεκρὸν μίλεον, οὐδέ ποτε Ζεὺς
τρέψεν πὸ κρατερῆς σμίνης σσε φαεινώ,
λλὰ κατ’ αὐτοὺς αἰὲν ρα καὶ φράζετο θυμῷ,
πολλὰ μάλ’ μφὶ φόνῳ Πατρόκλου μερμηρίζων,
δη καὶ κεῖνον νὶ κρατερῇ σμίνῃ
αὐτοῦ ἐπ’ ντιθέ Σαρπηδόνι φαίδιμος κτωρ
χαλκῷ δῃώσῃ, πό τ’ὤμων τεύχε’ ληται,
τι καὶ πλεόνεσσιν φέλλειεν πόνον αἰπύν.
δε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι
ὄφρ’ ῢς θεράπων Πηληϊάδεω χιλῆος
ξαῦτις Τρῶάς τε καὶ κτορα χαλκοκορυστὴν
σαιτο προτὶ στυ, πολέων δ’ἀπὸ θυμὸν λοιτο.
κτορι δὲ πρωτίστῳ νάλκιδα θυμὸν νῆκεν·
ἐς δίφρον δ’ἀναβὰς φύγαδ’ τραπε, κέκλετο δ’ἄλλους
Τρῶας φευγέμεναι· γνῶ γὰρ Διὸς ρὰ τάλαντα.
ἔνθ’ οὐδ’ φθιμοι Λύκιοι μένον, λλὰ φόβηθεν
πάντες, πεὶ βασιλῆα δον βεβλαμμένον τορ
κείμενον ἐν νεκύων γύρει· πολέες γὰρ ἐπ’ αὐτῷ
κάππεσον, εὖτ’ ριδα κρατερὴν τάνυσσε Κρονίων.
οἳ δ’ἄρ’ ἀπ’ μοιιν Σαρπηδόνος ντε’ λοντο
χάλκεα μαρμαίροντα, τὰ μὲν κοίλας πὶ νῆας
δῶκε φέρειν τάροισι Μενοιτίου λκιμος υἱός.
καὶ τότ’ πόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
εἰ δ’ἄγε νῦν φίλε Φοῖβε, κελαινεφὲς αἷμα κάθηρον
λθὼν ἐκ βελέων Σαρπηδόνα, καί μιν πειτα
πολλὸν πὸ πρὸ φέρων λοῦσον ποταμοῖο ῥοσι
χρῖσόν τ’ἀμβροσίῃ, περὶ δ’ἄμβροτα εἵματα σσον·
πέμπε δέ μιν πομποῖσιν μα κραιπνοῖσι φέρεσθαι
πνῳ καὶ θανάτῳ διδυμάοσιν, οἵ ῥά μιν κα
θήσουσ’ ἐν Λυκίης εὐρείης πίονι δήμῳ,
νθά ταρχύσουσι κασίγνητοί τε ται τε
τύμβῳ τε στήλῃ τε· τὸ γὰρ γέρας στὶ θανόντων.
ὣς φατ’, οὐδ’ ρα πατρὸς νηκούστησεν πόλλων.
βῆ δὲ κατ’ δαίων ρέων ἐς φύλοπιν αἰνήν,
αὐτίκα δ’ἐκ βελέων Σαρπηδόνα δῖον είρας
πολλὸν πὸ πρὸ φέρων λοῦσεν ποταμοῖο ῥοσι
χρῖσέν τ’ἀμβροσίῃ, περὶ δ’ἄμβροτα εἵματα σσε·
πέμπε δέ μιν πομποῖσιν μα κραιπνοῖσι φέρεσθαι,
πνῳ καὶ θανάτῳ διδυμάοσιν, οἵ ῥά μιν κα
κάτθεσαν ἐν Λυκίης εὐρείης πίονι δήμῳ.
Πάτροκλος δ’ἵπποισι καὶ Αὐτομέδοντι κελεύσας
Τρῶας καὶ Λυκίους μετεκίαθε, καὶ μέγ’ άσθη
νήπιος· εἰ δὲ πος Πηληϊάδαο φύλαξεν
τ’ἂν πέκφυγε κῆρα κακὴν μέλανος θανάτοιο.
ἀλλ’ αἰεί τε Διὸς κρείσσων νόος έ περ νδρῶν·
ὅς τε καὶ λκιμον νδρα φοβεῖ καὶ φείλετο νίκην
ῥηϊδίως, τε δ’αὐτὸς ποτρύνῃσι μάχεσθαι·
ὅς οἱ καὶ τότε θυμὸν νὶ στήθεσσιν νῆκεν.
νθα τίνα πρῶτον τίνα δ’ὕστατον ξενάριξας
Πατρόκλεις, τε δή σε θεοὶ θάνατον δὲ κάλεσσαν;
δρηστον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ χεκλον
καὶ Πέριμον Μεγάδην καὶ πίστορα καὶ Μελάνιππον,
αὐτὰρ πειτ’ λασον καὶ Μούλιον δὲ Πυλάρτην·
τοὺς λεν· οἳ δ’ἄλλοι φύγαδε μνώοντο καστος.
νθά κεν ψίπυλον Τροίην λον υἷες χαιῶν
Πατρόκλου πὸ χερσί, περὶ πρὸ γὰρ γχεϊ θῦεν,
εἰ μὴ πόλλων Φοῖβος ϋδμήτου πὶ πύργου
στη τῷ λο φρονέων, Τρώεσσι δ’ἀρήγων.
τρὶς μὲν ἐπ’ γκῶνος βῆ τείχεος ψηλοῖο
Πάτροκλος, τρὶς δ’αὐτὸν πεστυφέλιξεν πόλλων
χείρεσσ’ θανάτῃσι φαεινὴν σπίδα νύσσων.
ἀλλ’ τε δὴ τὸ τέταρτον πέσσυτο δαίμονι σος,
δεινὰ δ’ὁμοκλήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
χάζεο διογενὲς Πατρόκλεες· οὔ νύ τοι αἶσα
σῷ πὸ δουρὶ πόλιν πέρθαι Τρώων γερώχων,
οὐδ’ ὑπ’ χιλλῆος, ὅς περ σέο πολλὸν μείνων.
ὣς φάτο, Πάτροκλος δ’ἀνεχάζετο πολλὸν πίσσω
μῆνιν λευάμενος κατηβόλου πόλλωνος.
κτωρ δ’ἐν Σκαισι πύλῃς χε μώνυχας ππους·
δίζε γὰρ μάχοιτο κατὰ κλόνον αὖτις λάσσας,
λαοὺς ἐς τεῖχος μοκλήσειεν λῆναι.
ταῦτ’ ρα οἱ φρονέοντι παρίστατο Φοῖβος πόλλων
νέρι εἰσάμενος αἰζη τε κρατερῷ τε
σίῳ, ὃς μήτρως ἦν κτορος πποδάμοιο
αὐτοκασίγνητος κάβης, υἱὸς δὲ Δύμαντος,
ὃς Φρυγί ναίεσκε ῥοῇς πι Σαγγαρίοιο·
τῷ μιν εισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς πόλλων·
κτορ τίπτε μάχης ποπαύεαι; οὐδέ τί σε χρή.
αἴθ’ σον σσων εἰμί, τόσον σέο φέρτερος εἴην·
τώ κε τάχα στυγερῶς πολέμου περωήσειας.
ἀλλ’ γε Πατρόκλῳ φεπε κρατερώνυχας ππους,
αἴ κέν πώς μιν λῃς, δώ δέ τοι εὖχος πόλλων.
ὣς εἰπὼν μὲν αὖτις βη θεὸς ἂμ πόνον νδρῶν,
Κεβριόνῃ δ’ἐκέλευσε δαΐφρονι φαίδιμος κτωρ
ππους ἐς πόλεμον πεπληγέμεν. αὐτὰρ πόλλων
δύσεθ’ μιλον ών, ἐν δὲ κλόνον ργείοισιν
κε κακόν, Τρωσὶν δὲ καὶ κτορι κῦδος παζεν.
κτωρ δ’ἄλλους μὲν Δαναοὺς ἔα οὐδ’ νάριζεν·
αὐτὰρ Πατρόκλῳ φεπε κρατερώνυχας ππους.
Πάτροκλος δ’ἑτέρωθεν ἀφ’ ππων λτο χαμᾶζε
σκαι γχος χων· τέρηφι δὲ λάζετο πέτρον
μάρμαρον κριόεντα τόν οἱ περὶ χεὶρ κάλυψεν,
κε δ’ἐρεισάμενος, οὐδὲ δὴν χάζετο φωτός,
οὐδ’ λίωσε βέλος, βάλε δ’Ἕκτορος νιοχῆα
Κεβριόνην νόθον υἱὸν γακλῆος Πριάμοιο
ππων νί’ χοντα μετώπιον ξέϊ λᾶϊ.
μφοτέρας δ’ὀφρῦς σύνελεν λίθος, οὐδέ οἱ σχεν
στέον, φθαλμοὶ δὲ χαμαὶ πέσον ἐν κονίσιν
αὐτοῦ πρόσθε ποδῶν· δ’ἄρ’ ρνευτῆρι οικὼς
κάππεσ’ ἀπ’ εὐεργέος δίφρου, λίπε δ’ὀστέα θυμός.
τὸν δ’ἐπικερτομέων προσέφης Πατρόκλεες ππεῦ·
πόποι μάλ’ λαφρὸς νήρ, ὡς ῥεῖα κυβιστᾷ.
εἰ δή που καὶ πόντῳ ἐν χθυόεντι γένοιτο,
πολλοὺς ἂν κορέσειεν νὴρ δε τήθεα διφῶν
νηὸς ποθρῴσκων, εἰ καὶ δυσπέμφελος εἴη,
ὡς νῦν ἐν πεδί ἐξ ππων ῥεῖα κυβιστᾷ.
ῥα καὶ ἐν Τρώεσσι κυβιστητῆρες ασιν.
ὣς εἰπὼν πὶ Κεβριόνῃ ρωϊ βεβήκει
οἶμα λέοντος χων, ὅς τε σταθμοὺς κεραΐζων
βλητο πρὸς στῆθος, ή τέ μιν λεσεν λκή·
ὣς πὶ Κεβριόνῃ Πατρόκλεες λσο μεμαώς.
κτωρ δ’αὖθ’ τέρωθεν ἀφ’ ππων λτο χαμᾶζε.
τὼ περὶ Κεβριόναο λέονθ’ ὣς δηρινθήτην,
τ’ὄρεος κορυφῇσι περὶ κταμένης λάφοιο
μφω πεινάοντε μέγα φρονέοντε μάχεσθον·
ὣς περὶ Κεβριόναο δύω μήστωρες ϋτῆς
Πάτροκλός τε Μενοιτιάδης καὶ φαίδιμος κτωρ
εντ’ λλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.
κτωρ μὲν κεφαλῆφιν πεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίει·
Πάτροκλος δ’ἑτέρωθεν χεν ποδός· οἳ δὲ δὴ λλοι
Τρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν σμίνην.
ὡς δ’Εὖρός τε Νότος τ’ἐριδαίνετον λλήλοιιν
οὔρεος ἐν βήσσῃς βαθέην πελεμιζέμεν λην
φηγόν τε μελίην τε τανύφλοιόν τε κράνειαν,
αἵ τε πρὸς λλήλας βαλον τανυήκεας ζους
χῇ θεσπεσίῃ, πάταγος δέ τε γνυμενάων,
ὣς Τρῶες καὶ χαιοὶ ἐπ’ λλήλοισι θορόντες
δῄουν, οὐδ’ τεροι μνώοντ’ λοοῖο φόβοιο.
πολλὰ δὲ Κεβριόνην ἀμφ’ ξέα δοῦρα πεπήγει
οί τε πτερόεντες πὸ νευρῆφι θορόντες,
πολλὰ δὲ χερμάδια μεγάλ’ σπίδας στυφέλιξαν
μαρναμένων ἀμφ’ αὐτόν· δ’ἐν στροφάλιγγι κονίης
κεῖτο μέγας μεγαλωστί, λελασμένος πποσυνάων.
φρα μὲν έλιος μέσον οὐρανὸν μφιβεβήκει,
τόφρα μάλ’ μφοτέρων βέλε’ πτετο, πῖπτε δὲ λαός·
μος δ’Ἠέλιος μετενίσετο βουλυτὸν δέ,
καὶ τότε δή ῥ’ὑπὲρ αἶσαν χαιοὶ φέρτεροι σαν.
ἐκ μὲν Κεβριόνην βελέων ρωα ρυσσαν
Τρώων ἐξ νοπῆς, καὶ ἀπ’ μων τεύχε’ λοντο,
Πάτροκλος δὲ Τρωσὶ κακὰ φρονέων νόρουσε.
τρὶς μὲν πειτ’ πόρουσε θο τάλαντος ρηϊ
σμερδαλέα άχων, τρὶς δ’ἐννέα φῶτας πεφνεν.
ἀλλ’ τε δὴ τὸ τέταρτον πέσσυτο δαίμονι σος,
ἔνθ’ ρα τοι Πάτροκλε φάνη βιότοιο τελευτή·
ντετο γάρ τοι Φοῖβος νὶ κρατερῇ σμίνῃ
δεινός· μὲν τὸν όντα κατὰ κλόνον οὐκ νόησεν,
έρι γὰρ πολλῇ κεκαλυμμένος ντεβόλησε·
στῆ δ’ὄπιθεν, πλῆξεν δὲ μετάφρενον εὐρέε τ’ὤμω
χειρὶ καταπρηνεῖ, στρεφεδίνηθεν δέ οἱ σσε.
τοῦ δ’ἀπὸ μὲν κρατὸς κυνέην βάλε Φοῖβος πόλλων·
δὲ κυλινδομένη καναχὴν χε ποσσὶν ὑφ’ ππων
αὐλῶπις τρυφάλεια, μιάνθησαν δὲ θειραι
αἵματι καὶ κονίσι· πάρος γε μὲν οὐ θέμις εν
ππόκομον πήληκα μιαίνεσθαι κονίσιν,
ἀλλ’ νδρὸς θείοιο κάρη χαρίεν τε μέτωπον
ῥύετ’ χιλλῆος· τότε δὲ Ζεὺς κτορι δῶκεν
κεφαλῇ φορέειν, σχεδόθεν δέ οἱ εν λεθρος.
πᾶν δέ οἱ ἐν χείρεσσιν γη δολιχόσκιον γχος
βριθὺ μέγα στιβαρὸν κεκορυθμένον· αὐτὰρ ἀπ’ μων
σπὶς σὺν τελαμῶνι χαμαὶ πέσε τερμιόεσσα.
λῦσε δέ οἱ θώρηκα ναξ Διὸς υἱὸς πόλλων.
τὸν δ’ἄτη φρένας εἷλε, λύθεν δ’ὑπὸ φαίδιμα γυῖα,
στῆ δὲ ταφών· πιθεν δὲ μετάφρενον ξέϊ δουρὶ
μων μεσσηγὺς σχεδόθεν βάλε Δάρδανος νὴρ
Πανθοΐδης Εὔφορβος, ὃς λικίην κέκαστο
γχεΐ θ’ἱπποσύνῃ τε πόδεσσί τε καρπαλίμοισι·
καὶ γὰρ δὴ τότε φῶτας είκοσι βῆσεν ἀφ’ ππων
πρῶτ’ λθὼν σὺν χεσφι διδασκόμενος πολέμοιο·
ὅς τοι πρῶτος φῆκε βέλος Πατρόκλεες ππεῦ
οὐδὲ δάμασσ’· μὲν αὖτις νέδραμε, μίκτο δ’ὁμίλῳ,
ἐκ χροὸς ρπάξας δόρυ μείλινον, οὐδ’ πέμεινε
Πάτροκλον γυμνόν περ όντ’ ἐν δηϊοτῆτι.
Πάτροκλος δὲ θεοῦ πληγῇ καὶ δουρὶ δαμασθεὶς
ἂψ τάρων εἰς θνος χάζετο κῆρ’ λεείνων.
κτωρ δ’ὡς εἶδεν Πατροκλῆα μεγάθυμον
ἂψ ναχαζόμενον βεβλημένον ξέϊ χαλκῷ,
γχίμολόν ῥά οἱ λθε κατὰ στίχας, οὖτα δὲ δουρὶ
νείατον ἐς κενενα, δι πρὸ δὲ χαλκὸν λασσε·
δούπησεν δὲ πεσών, μέγα δ’ἤκαχε λαὸν χαιῶν·
ὡς δ’ὅτε σῦν κάμαντα λέων βιήσατο χάρμῃ,
τ’ὄρεος κορυφῇσι μέγα φρονέοντε μάχεσθον
πίδακος ἀμφ’ λίγης· θέλουσι δὲ πιέμεν μφω·
πολλὰ δέ τ’ἀσθμαίνοντα λέων δάμασσε βίηφιν·
ὣς πολέας πεφνόντα Μενοιτίου λκιμον υἱὸν
κτωρ Πριαμίδης σχεδὸν γχεϊ θυμὸν πηύρα,
καί οἱ πευχόμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
Πάτροκλ’ που φησθα πόλιν κεραϊξέμεν μήν,
Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας λεύθερον μαρ πούρας
ξειν ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
νήπιε· τάων δὲ πρόσθ’ κτορος κέες πποι
ποσσὶν ρωρέχαται πολεμίζειν· γχεϊ δ’αὐτὸς
Τρωσὶ φιλοπτολέμοισι μεταπρέπω, σφιν μύνω
μαρ ναγκαῖον· σὲ δέ τ’ἐνθάδε γῦπες δονται.
δείλ’, οὐδέ τοι σθλὸς ὼν χραίσμησεν χιλλεύς,
ὅς πού τοι μάλα πολλὰ μένων πετέλλετ’ όντι·
μή μοι πρὶν έναι Πατρόκλεες πποκέλευθε
νῆας πι γλαφυρὰς πρὶν κτορος νδροφόνοιο
αἱματόεντα χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι.
ὥς πού σε προσέφη, σοὶ δὲ φρένας φρονι πεῖθε.
τὸν δ’ὀλιγοδρανέων προσέφης Πατρόκλεες ππεῦ·
δη νῦν κτορ μεγάλ’ εὔχεο· σοὶ γὰρ δωκε
νίκην Ζεὺς Κρονίδης καὶ πόλλων, οἵ με δάμασσαν
ῥηιδίως· αὐτοὶ γὰρ ἀπ’ μων τεύχε’ λοντο.
τοιοῦτοι δ’εἴ πέρ μοι είκοσιν ντεβόλησαν,
πάντές κ’αὐτόθ’ λοντο μῷ πὸ δουρὶ δαμέντες.
λλά με μοῖρ’ λο καὶ Λητοῦς κτανεν υἱός,
νδρῶν δ’Εὔφορβος· σὺ δέ με τρίτος ξεναρίζεις.
λλο δέ τοι ρέω, σὺ δ’ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
οὔ θην οὐδ’ αὐτὸς δηρὸν βέῃ, λλά τοι δη
γχι παρέστηκεν θάνατος καὶ μοῖρα κραται
χερσὶ δαμέντ’ χιλῆος μύμονος Αἰακίδαο.
ὣς ρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε·
ψυχὴ δ’ἐκ ῥεθέων πταμένη ϊδος δὲ βεβήκει
ὃν πότμον γοόωσα λιποῦσ’ νδροτῆτα καὶ βην.
τὸν καὶ τεθνητα προσηύδα φαίδιμος κτωρ·
Πατρόκλεις τί νύ μοι μαντεύεαι αἰπὺν λεθρον;
τίς δ’οἶδ’ εἴ κ’Ἀχιλεὺς Θέτιδος πάϊς ϋκόμοιο
φθή μῷ πὸ δουρὶ τυπεὶς πὸ θυμὸν λέσσαι;
ὣς ρα φωνήσας δόρυ χάλκεον ἐξ τειλῆς
εἴρυσε λὰξ προσβάς, τὸν δ’ὕπτιον ὦσ’ πὸ δουρός.
αὐτίκα δὲ ξὺν δουρὶ μετ’ Αὐτομέδοντα βεβήκει
ντίθεον θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο·
ετο γὰρ βαλέειν· τὸν δ’ἔκφερον κέες πποι
μβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν γλα δῶρα.