Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

αὐτὰρ πεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον βησαν
φεύγοντες, πολλοὶ δὲ δάμεν Δαναῶν πὸ χερσίν,
οἳ μὲν δὴ παρ’ χεσφιν ρητύοντο μένοντες
χλωροὶ παὶ δείους πεφοβημένοι· γρετο δὲ Ζεὺς
δης ἐν κορυφῇσι παρὰ χρυσοθρόνου ρης,
στῆ δ’ἄρ’ ναΐξας, δε δὲ Τρῶας καὶ χαιοὺς
τοὺς μὲν ρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας πισθεν
ργείους, μετὰ δέ σφι Ποσειδάωνα νακτα·
κτορα δ’ἐν πεδί δε κείμενον, μφὶ δ’ἑταῖροι
εἵαθ’, δ’ἀργαλέ χετ’ ἄσθματι κῆρ πινύσσων
αἷμ’ μέων, πεὶ οὔ μιν φαυρότατος βάλ’ χαιῶν.
τὸν δὲ δὼν λέησε πατὴρ νδρῶν τε θεῶν τε,
δεινὰ δ’ὑπόδρα δὼν ρην πρὸς μῦθον ειπεν·
μάλα δὴ κακότεχνος μήχανε σὸς δόλος ρη
κτορα δῖον παυσε μάχης, φόβησε δὲ λαούς.
οὐ μὰν οἶδ’ εἰ αὖτε κακορραφίης λεγεινῆς
πρώτη παύρηαι καί σε πληγῇσιν μάσσω.
ἦ οὐ μέμνῃ τε τ’ἐκρέμω ψόθεν, ἐκ δὲ ποδοῖιν
κμονας κα δύω, περὶ χερσὶ δὲ δεσμὸν ηλα
χρύσεον ρρηκτον; σὺ δ’ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσιν
κρέμω· λάστεον δὲ θεοὶ κατὰ μακρὸν λυμπον,
λῦσαι δ’οὐκ δύναντο παρασταδόν· ὃν δὲ λάβοιμι
ῥίπτασκον τεταγὼν πὸ βηλοῦ ὄφρ’ ἂν κηται
γῆν λιγηπελέων· μὲ δ’οὐδ’ ὧς θυμὸν νίει
ζηχὴς δύνη ρακλῆος θείοιο,
τὸν σὺ ξὺν Βορέ νέμῳ πεπιθοῦσα θυέλλας
πέμψας ἐπ’ τρύγετον πόντον κακὰ μητιόωσα,
καί μιν πειτα Κόων δ’εὖ ναιομένην πένεικας.
τὸν μὲν γὼν νθεν ῥυσάμην καὶ νήγαγον αὖτις
ργος ἐς ππόβοτον καὶ πολλά περ θλήσαντα.
τῶν σ’αὖτις μνήσω ἵν’ πολλήξῃς πατάων,
φρα δῃ ἤν τοι χραίσμῃ φιλότης τε καὶ εὐνή,
ἣν μίγης λθοῦσα θεῶν πο καί μ’ἀπάτησας.
ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ βοπις πότνια ρη,
καί μιν φωνήσασ’ πεα πτερόεντα προσηύδα·
στω νῦν τόδε Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς περθε
καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς δωρ, ὅς τε μέγιστος
ρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,
σή θ’ἱερὴ κεφαλὴ καὶ νωΐτερον λέχος αὐτῶν
κουρίδιον, τὸ μὲν οὐκ ἂν γώ ποτε μὰψ μόσαιμι·
μὴ δι’ μὴν ότητα Ποσειδάων νοσίχθων
πημαίνει Τρῶάς τε καὶ κτορα, τοῖσι δ’ἀρήγει,
λλά που αὐτὸν θυμὸς ποτρύνει καὶ νώγει,
τειρομένους δ’ἐπὶ νηυσὶν δὼν λέησεν χαιούς.
αὐτάρ τοι καὶ κείνῳ γὼ παραμυθησαίμην
τῇ μεν κεν δὴ σὺ κελαινεφὲς γεμονεύῃς.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ νδρῶν τε θεῶν τε,
καί μιν μειβόμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
εἰ μὲν δὴ σύ γ’ἔπειτα βοπις πότνια ρη
σον μοὶ φρονέουσα μετ’ θανάτοισι καθίζοις,
τώ κε Ποσειδάων γε, καὶ εἰ μάλα βούλεται λλῃ,
αἶψα μεταστρέψειε νόον μετὰ σὸν καὶ μὸν κῆρ.
ἀλλ’ εἰ δή ῥ’ἐτεόν γε καὶ τρεκέως γορεύεις,
ρχεο νῦν μετὰ φῦλα θεῶν, καὶ δεῦρο κάλεσσον
ρίν τ’ἐλθέμεναι καὶ πόλλωνα κλυτότοξον,
ὄφρ’ μὲν μετὰ λαὸν χαιῶν χαλκοχιτώνων
λθῃ, καὶ εἴπῃσι Ποσειδάωνι νακτι
παυσάμενον πολέμοιο τὰ πρὸς δώμαθ’ κέσθαι,
κτορα δ’ὀτρύνῃσι μάχην ἐς Φοῖβος πόλλων,
αὖτις δ’ἐμπνεύσῃσι μένος, λελάθῃ δ’ὀδυνάων
αἳ νῦν μιν τείρουσι κατὰ φρένας, αὐτὰρ χαιοὺς
αὖτις ποστρέψῃσιν νάλκιδα φύζαν νόρσας,
φεύγοντες δ’ἐν νηυσὶ πολυκλήϊσι πέσωσι
Πηλεΐδεω χιλῆος· δ’ἀνστήσει ὃν ταῖρον
Πάτροκλον· τὸν δὲ κτενεῖ γχεϊ φαίδιμος κτωρ
λίου προπάροιθε πολέας λέσαντ’ αἰζηοὺς
τοὺς λλους, μετὰ δ’υἱὸν μὸν Σαρπηδόνα δῖον.
τοῦ δὲ χολωσάμενος κτενεῖ κτορα δῖος χιλλεύς.
ἐκ τοῦ δ’ἄν τοι πειτα παλίωξιν παρὰ νηῶν
αἰὲν γὼ τεύχοιμι διαμπερὲς εἰς κ’Ἀχαιοὶ
λιον αἰπὺ λοιεν θηναίης δι βουλάς.
τὸ πρὶν δ’οὔτ’ ἄρ’ γὼ παύω χόλον οὔτέ τιν’ λλον
θανάτων Δαναοῖσιν μυνέμεν νθάδ’ άσω
πρίν γε τὸ Πηλεΐδαο τελευτηθῆναι έλδωρ,
ὥς οἱ πέστην πρῶτον, μῷ δ’ἐπένευσα κάρητι,
ματι τῷ ὅτ’ μεῖο θε Θέτις ψατο γούνων,
λισσομένη τιμῆσαι χιλλῆα πτολίπορθον.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε θε λευκώλενος ρη,
βῆ δ’ἐξ δαίων ρέων ἐς μακρὸν λυμπον.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ΐξῃ νόος νέρος, ὅς τ’ἐπὶ πολλὴν
γαῖαν ληλουθὼς φρεσὶ πευκαλίμῃσι νοήσῃ
ἔνθ’ εἴην νθα, μενοινήσί τε πολλά,
ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο πότνια ρη·
κετο δ’αἰπὺν λυμπον, μηγερέεσσι δ’ἐπῆλθεν
θανάτοισι θεοῖσι Διὸς δόμῳ· οἳ δὲ δόντες
πάντες νήϊξαν καὶ δεικανόωντο δέπασσιν.
δ’ἄλλους μὲν ασε, Θέμιστι δὲ καλλιπαρῄῳ
δέκτο δέπας· πρώτη γὰρ ναντίη λθε θέουσα,
καί μιν φωνήσασ’ πεα πτερόεντα προσηύδα·
ρη τίπτε βέβηκας; τυζομένῃ δὲ οικας·
μάλα δή σ’ἐφόβησε Κρόνου πάϊς, ὅς τοι κοίτης.
τὴν δ’ἠμείβετ’ πειτα θε λευκώλενος ρη·
μή με θε Θέμι ταῦτα διείρεο· οἶσθα καὶ αὐτὴ
οἷος κείνου θυμὸς περφίαλος καὶ πηνής.
λλὰ σύ γ’ἄρχε θεοῖσι δόμοις νι δαιτὸς ΐσης·
ταῦτα δὲ καὶ μετὰ πᾶσιν κούσεαι θανάτοισιν
οἷα Ζεὺς κακὰ ργα πιφαύσκεται· οὐδέ τί φημι
πᾶσιν μῶς θυμὸν κεχαρησέμεν, οὔτε βροτοῖσιν
οὔτε θεοῖς, εἴ πέρ τις τι νῦν δαίνυται εὔφρων.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσα καθέζετο πότνια ρη,
χθησαν δ’ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοί· δ’ἐγέλασσε
χείλεσιν, οὐδὲ μέτωπον ἐπ’ φρύσι κυανέσιν
άνθη· πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα·
νήπιοι οἳ Ζηνὶ μενεαίνομεν φρονέοντες·
τι μιν μέμαμεν καταπαυσέμεν σσον όντες
πει βίῃ· δ’ἀφήμενος οὐκ λεγίζει
οὐδ’ θεται· φησὶν γὰρ ἐν θανάτοισι θεοῖσι
κάρτεΐ τε σθένεΐ τε διακριδὸν εἶναι ριστος.
τὼ χεθ’ ττί κεν μμι κακὸν πέμπῃσιν κάστῳ.
δη γὰρ νῦν λπομ’ ρηΐ γε πῆμα τετύχθαι·
υἱὸς γάρ οἱ λωλε μάχῃ νι φίλτατος νδρῶν
σκάλαφος, τόν φησιν ὃν μμεναι βριμος ρης.
ὣς φατ’, αὐτὰρ ρης θαλερὼ πεπλήγετο μηρὼ
χερσὶ καταπρηνέσσ’, λοφυρόμενος δ’ἔπος ηὔδα·
μὴ νῦν μοι νεμεσήσετ’ λύμπια δώματ’ χοντες
τίσασθαι φόνον υἷος όντ’ πὶ νῆας χαιῶν,
εἴ πέρ μοι καὶμοῖρα Διὸς πληγέντι κεραυνῷ
κεῖσθαι μοῦ νεκύεσσι μεθ’ αἵματι καὶ κονίσιν.
ὣς φάτο, καί ῥ’ἵππους κέλετο Δεῖμόν τε Φόβον τε
ζευγνύμεν, αὐτὸς δ’ἔντε’ δύσετο παμφανόωντα.
νθά κ’ἔτι μείζων τε καὶ ργαλεώτερος λλος
πὰρ Διὸς θανάτοισι χόλος καὶ μῆνις τύχθη,
εἰ μὴ θήνη πᾶσι περιδείσασα θεοῖσιν
ρτο διὲκ προθύρου, λίπε δὲ θρόνον νθα θάασσε,
τοῦ δ’ἀπὸ μὲν κεφαλῆς κόρυθ’ εἵλετο καὶ σάκος μων,
γχος δ’ἔστησε στιβαρῆς πὸ χειρὸς λοῦσα
χάλκεον· δ’ἐπέεσσι καθάπτετο θοῦρον ρηα·
μαινόμενε φρένας λὲ διέφθορας· νύ τοι αὔτως
οὔατ’ κουέμεν στί, νόος δ’ἀπόλωλε καὶ αἰδώς.
οὐκ ΐεις τέ φησι θε λευκώλενος ρη
δὴ νῦν πὰρ Ζηνὸς λυμπίου εἰλήλουθεν;
θέλεις αὐτὸς μὲν ναπλήσας κακὰ πολλὰ
ἂψ μεν Οὔλυμπον δὲ καὶ χνύμενός περ νάγκῃ,
αὐτὰρ τοῖς λλοισι κακὸν μέγα πᾶσι φυτεῦσαι;
αὐτίκα γὰρ Τρῶας μὲν περθύμους καὶ χαιοὺς
λείψει, δ’ἡμέας εἶσι κυδοιμήσων ἐς λυμπον,
μάρψει δ’ἑξείης ὅς τ’αἴτιος ὅς τε καὶ οὐκί.
τώ σ’αὖ νῦν κέλομαι μεθέμεν χόλον υἷος ος·
δη γάρ τις τοῦ γε βίην καὶ χεῖρας μείνων
πέφατ’, καὶ πειτα πεφήσεται· ργαλέον δὲ
πάντων νθρώπων ῥῦσθαι γενεήν τε τόκον τε.
ὣς εἰποῦσ’ δρυσε θρόνῳ νι θοῦρον ρηα.
ρη δ’Ἀπόλλωνα καλέσσατο δώματος κτὸς
ρίν θ’,ἥ τε θεοῖσι μετάγγελος θανάτοισι,
καί σφεας φωνήσασ’ πεα πτερόεντα προσηύδα·
Ζεὺς σφὼ εἰς δην κέλετ’ λθέμεν ττι τάχιστα·
αὐτὰρ πὴν λθητε, Διός τ’εἰς πα δησθε,
ρδειν ττί κε κεῖνος ποτρύνῃ καὶ νώγῃ.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσα πάλιν κίε πότνια ρη,
ζετο δ’εἰνὶ θρόνῳ· τὼ δ’ἀΐξαντε πετέσθην.
δην δ’ἵκανον πολυπίδακα μητέρα θηρῶν,
εὗρον δ’εὐρύοπα Κρονίδην νὰ Γαργάρῳ κρῳ
μενον· μφὶ δέ μιν θυόεν νέφος στεφάνωτο.
τὼ δὲ πάροιθ’ λθόντε Διὸς νεφεληγερέταο
στήτην· οὐδέ σφωϊν δὼν χολώσατο θυμῷ,
ττί οἱ ὦκ’ πέεσσι φίλης λόχοιο πιθέσθην.
ριν δὲ προτέρην πεα πτερόεντα προσηύδα·
βάσκ’ θι ρι ταχεῖα, Ποσειδάωνι νακτι
πάντα τάδ’ γγεῖλαι, μὴ δὲ ψευδάγγελος εἶναι.
παυσάμενόν μιν νωχθι μάχης δὲ πτολέμοιο
ρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν εἰς λα δῖαν.
εἰ δέ μοι οὐκ πέεσσ’ πιπείσεται, ἀλλ’ λογήσει,
φραζέσθω δὴ πειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
μή μ’οὐδὲ κρατερός περ ὼν πιόντα ταλάσσῃ
μεῖναι, πεί εὑ φημὶ βί πολὺ φέρτερος εἶναι
καὶ γενε πρότερος· τοῦ δ’οὐκ θεται φίλον τορ
σον μοὶ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ λλοι.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε ποδήνεμος κέα ρις,
βῆ δὲ κατ’ δαίων ρέων εἰς λιον ρήν.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ἐκ νεφέων πτῆται νιφὰς χάλαζα
ψυχρὴ πὸ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο,
ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο κέα ρις,
γχοῦ δ’ἱσταμένη προσέφη κλυτὸν ννοσίγαιον·
γγελίην τινά τοι γαιήοχε κυανοχαῖτα
λθον δεῦρο φέρουσα παραὶ Διὸς αἰγιόχοιο.
παυσάμενόν σ’ἐκέλευσε μάχης δὲ πτολέμοιο
ρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν εἰς λα δῖαν.
εἰ δέ οἱ οὐκ πέεσσ’ πιπείσεαι, ἀλλ’ λογήσεις,
πείλει καὶ κεῖνος ναντίβιον πολεμίξων
νθάδ’ λεύσεσθαι· σὲ δ’ὑπεξαλέασθαι νωγε
χεῖρας, πεὶ σέο φησὶ βί πολὺ φέρτερος εἶναι
καὶ γενε πρότερος· σὸν δ’οὐκ θεται φίλον τορ
σόν οἱ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ λλοι.
τὴν δὲ μέγ’ χθήσας προσέφη κλυτὸς ννοσίγαιος·
πόποι ῥ’ἀγαθός περ ὼν πέροπλον ειπεν
εἴ μ’ὁμότιμον όντα βί έκοντα καθέξει.
τρεῖς γάρ τ’ἐκ Κρόνου εἰμὲν δελφεοὶ οὓς τέκετο ’Ρέα
Ζεὺς καὶ γώ, τρίτατος δ’Ἀΐδης νέροισιν νάσσων.
τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται, καστος δ’ἔμμορε τιμῆς·
τοι γὼν λαχον πολιὴν λα ναιέμεν αἰεὶ
παλλομένων, ΐδης δ’ἔλαχε ζόφον ερόεντα,
Ζεὺς δ’ἔλαχ’ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσι·
γαῖα δ’ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς λυμπος.
τώ ῥα καὶ οὔ τι Διὸς βέομαι φρεσίν, λλὰ κηλος
καὶ κρατερός περ ὼν μενέτω τριτάτῃ νὶ μοίρῃ.
χερσὶ δὲ μή τί με πάγχυ κακὸν ὣς δειδισσέσθω·
θυγατέρεσσιν γάρ τε καὶ υἱάσι βέλτερον εἴη
κπάγλοις πέεσσιν νισσέμεν οὓς τέκεν αὐτός,
οἵ θεν τρύνοντος κούσονται καὶ νάγκῃ.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα ποδήνεμος κέα ρις·
οὕτω γὰρ δή τοι γαιήοχε κυανοχαῖτα
τόνδε φέρω Δι μῦθον πηνέα τε κρατερόν τε,
τι μεταστρέψεις; στρεπταὶ μέν τε φρένες σθλῶν.
οἶσθ’ ὡς πρεσβυτέροισιν ρινύες αἰὲν πονται.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε Ποσειδάων νοσίχθων·
ρι θε μάλα τοῦτο πος κατὰ μοῖραν ειπες·
σθλὸν καὶ τὸ τέτυκται ὅτ’ γγελος αἴσιμα εἰδῇ.
λλὰ τόδ’ αἰνὸν χος κραδίην καὶ θυμὸν κάνει
ππότ’ ἂν σόμορον καὶ μῇ πεπρωμένον αἴσῃ
νεικείειν θέλῃσι χολωτοῖσιν πέεσσιν.
ἀλλ’ τοι νῦν μέν κε νεμεσσηθεὶς ποείξω·
λλο δέ τοι ρέω, καὶ πειλήσω τό γε θυμῷ·
αἴ κεν νευ μέθεν καὶ θηναίης γελείης
ρης ρμείω τε καὶ φαίστοιο νακτος
λίου αἰπεινῆς πεφιδήσεται, οὐδ’ θελήσει
κπέρσαι, δοῦναι δὲ μέγα κράτος ργείοισιν,
στω τοῦθ’ τι νῶϊν νήκεστος χόλος σται.
ὣς εἰπὼν λίπε λαὸν χαιϊκὸν ννοσίγαιος,
δῦνε δὲ πόντον ών, πόθεσαν δ’ἥρωες χαιοί.
καὶ τότ’ πόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
ρχεο νῦν φίλε Φοῖβε μεθ’ κτορα χαλκοκορυστήν·
δη μὲν γάρ τοι γαιήοχος ννοσίγαιος
οἴχεται εἰς λα δῖαν λευάμενος χόλον αἰπὺν
μέτερον· μάλα γάρ κε μάχης πύθοντο καὶ λλοι,
οἵ περ νέρτεροί εἰσι θεοὶ Κρόνον μφὶς όντες.
λλὰ τόδ’ μὲν μοὶ πολὺ κέρδιον δέ οἱ αὐτῷ
πλετο, ττι πάροιθε νεμεσσηθεὶς πόειξε
χεῖρας μάς, πεὶ οὔ κεν νιδρωτί γ’ἐτελέσθη.
λλὰ σύ γ’ἐν χείρεσσι λάβ’ αἰγίδα θυσσανόεσσαν,
τῇ μάλ’ πισσείων φοβέειν ρωας χαιούς·
σοὶ δ’αὐτῷ μελέτω κατηβόλε φαίδιμος κτωρ·
τόφρα γὰρ οὖν οἱ γειρε μένος μέγα, ὄφρ’ ἂν χαιοὶ
φεύγοντες νῆάς τε καὶ λλήσποντον κωνται.
κεῖθεν δ’αὐτὸς γὼ φράσομαι ργον τε πος τε,
ὥς κε καὶ αὖτις χαιοὶ ναπνεύσωσι πόνοιο.
ὣς φατ’, οὐδ’ ρα πατρὸς νηκούστησεν πόλλων,
βῆ δὲ κατ’ δαίων ρέων ρηκι οικὼς
κέϊ φασσοφόνῳ, ὅς τ’ὤκιστος πετεηνῶν.
εὗρ’ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος κτορα δῖον
μενον, οὐδ’ τι κεῖτο, νέον δ’ἐσαγείρετο θυμόν,
μφὶ γιγνώσκων τάρους· τὰρ ἆσθμα καὶ δρὼς
παύετ’, πεί μιν γειρε Διὸς νόος αἰγιόχοιο.
γχοῦ δ’ἱστάμενος προσέφη κάεργος πόλλων·
κτορ υἱ Πριάμοιο, τί δὲ σὺ νόσφιν ἀπ’ λλων
ἧσ’ λιγηπελέων; πού τί σε κῆδος κάνει;
τὸν δ’ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος κτωρ·
τίς δὲ σύ σσι φέριστε θεῶν ὅς μ’εἴρεαι ντην;
οὐκ ΐεις με νηυσὶν πι πρυμνῇσιν χαιῶν
οὓς τάρους λέκοντα βοὴν γαθὸς βάλεν Αἴας
χερμαδί πρὸς στῆθος, παυσε δὲ θούριδος λκῆς;
καὶ δὴ γωγ’ φάμην νέκυας καὶ δῶμ’ ΐδαο
ματι τῷδ’ ξεσθαι, πεὶ φίλον ϊον τορ.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ναξ κάεργος πόλλων·
θάρσει νῦν· τοῖόν τοι οσσητῆρα Κρονίων
ἐξ δης προέηκε παρεστάμεναι καὶ μύνειν
Φοῖβον πόλλωνα χρυσάορον, ὅς σε πάρος περ
ῥύομ’, μῶς αὐτόν τε καὶ αἰπεινὸν πτολίεθρον.
ἀλλ’ γε νῦν ππεῦσιν πότρυνον πολέεσσι
νηυσὶν πι γλαφυρῇσιν λαυνέμεν κέας ππους·
αὐτὰρ γὼ προπάροιθε κιὼν πποισι κέλευθον
πᾶσαν λειανέω, τρέψω δ’ἥρωας χαιούς.
ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν.
ὡς δ’ὅτε τις στατὸς ππος κοστήσας πὶ φάτνῃ
δεσμὸν πορρήξας θεί πεδίοιο κροαίνων
εἰωθὼς λούεσθαι ϋρρεῖος ποταμοῖο
κυδιόων· ψοῦ δὲ κάρη χει, μφὶ δὲ χαῖται
μοις ΐσσονται· δ’ἀγλαΐηφι πεποιθὼς
ῥίμφά γοῦνα φέρει μετά τ’ἤθεα καὶ νομὸν ππων·
ὣς κτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατ’ νώμα
τρύνων ππῆας, πεὶ θεοῦ κλυεν αὐδήν.
οἳ δ’ὥς τ’ἢ λαφον κεραὸν γριον αἶγα
σσεύαντο κύνες τε καὶ νέρες γροιται·
τὸν μέν τ’ἠλίβατος πέτρη καὶ δάσκιος λη
εἰρύσατ’, οὐδ’ ρα τέ σφι κιχήμεναι αἴσιμον εν·
τῶν δέ θ’ὑπὸ αχῆς φάνη λὶς ϋγένειος
εἰς δόν, αἶψα δὲ πάντας πέτραπε καὶ μεματας·
ὣς Δαναοὶ εἷος μὲν μιλαδὸν αἰὲν ποντο
νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ γχεσιν μφιγύοισιν·
αὐτὰρ πεὶ δον κτορ’ ποιχόμενον στίχας νδρῶν
τάρβησαν, πᾶσιν δὲ παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός.
τοῖσι δ’ἔπειτ’ γόρευε Θόας νδραίμονος υἱός,
Αἰτωλῶν ὄχ’ ριστος πιστάμενος μὲν κοντι
σθλὸς δ’ἐν σταδίῃ· γορῇ δέ παῦροι χαιῶν
νίκων, ππότε κοῦροι ρίσσειαν περὶ μύθων·
σφιν ϋφρονέων γορήσατο καὶ μετέειπεν·
πόποι μέγα θαῦμα τόδ’ φθαλμοῖσιν ρῶμαι,
οἷον δ’αὖτ’ ξαῦτις νέστη κῆρας λύξας
κτωρ· θήν μιν μάλα λπετο θυμὸς κάστου
χερσὶν ὑπ’ Αἴαντος θανέειν Τελαμωνιάδαο.
λλά τις αὖτε θεῶν ρρύσατο καὶ σάωσεν
κτορ’, δὴ πολλῶν Δαναῶν πὸ γούνατ’ λυσεν,
ὡς καὶ νῦν σσεσθαι ΐομαι· οὐ γὰρ τερ γε
Ζηνὸς ριγδούπου πρόμος σταται δε μενοινῶν.
ἀλλ’ γεθ’ ὡς ἂν γὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.
πληθὺν μὲν ποτὶ νῆας νώξομεν πονέεσθαι·
αὐτοὶ δ’,ὅσσοι ριστοι νὶ στρατῷ εὐχόμεθ’ εἶναι,
στήομεν, εἴ κεν πρῶτον ρύξομεν ντιάσαντες
δούρατ’ νασχόμενοι· τὸν δ’οἴω καὶ μεματα
θυμῷ δείσεσθαι Δαναῶν καταδῦναι μιλον.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον δὲ πίθοντο·
οἳ μὲν ἄρ’ ἀμφ’ Αἴαντα καὶ δομενῆα νακτα
Τεῦκρον Μηριόνην τε Μέγην τ’ἀτάλαντον ρηϊ
σμίνην ρτυνον ριστῆας καλέσαντες
κτορι καὶ Τρώεσσιν ναντίον· αὐτὰρ πίσσω
πληθὺς πὶ νῆας χαιῶν πονέοντο.
Τρῶες δὲ προὔτυψαν ολλέες, ρχε δ’ἄρ’ κτωρ
μακρὰ βιβάς· πρόσθεν δὲ κί’ αὐτοῦ Φοῖβος πόλλων
εἱμένος μοιιν νεφέλην, χε δ’αἰγίδα θοῦριν
δεινὴν μφιδάσειαν ριπρεπέ’, ἣν ρα χαλκεὺς
φαιστος Δι δῶκε φορήμεναι ἐς φόβον νδρῶν·
τὴν ἄρ’ γ’ἐν χείρεσσιν χων γήσατο λαῶν.
ργεῖοι δ’ὑπέμειναν ολλέες, ρτο δ’ἀϋτὴ
ξεῖ’ μφοτέρωθεν, πὸ νευρῆφι δ’ὀϊστοὶ
θρῷσκον· πολλὰ δὲ δοῦρα θρασειάων πὸ χειρῶν
λλα μὲν ἐν χρο πήγνυτ’ ρηϊθόων αἰζηῶν,
πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγὺ πάρος χρόα λευκὸν παυρεῖν
ἐν γαί σταντο λιλαιόμενα χροὸς σαι.
φρα μὲν αἰγίδα χερσὶν ἔχ’ τρέμα Φοῖβος πόλλων,
τόφρα μάλ’ μφοτέρων βέλε’ πτετο, πῖπτε δὲ λαός.
αὐτὰρ πεὶ κατ’ νῶπα δὼν Δαναῶν ταχυπώλων
σεῖσ’, πὶ δ’αὐτὸς ϋσε μάλα μέγα, τοῖσι δὲ θυμὸν
ἐν στήθεσσιν θελξε, λάθοντο δὲ θούριδος λκῆς.
οἳ δ’ὥς τ’ἠ βοῶν γέλην πῶϋ μέγ’ οἰῶν
θῆρε δύω κλονέωσι μελαίνης νυκτὸς μολγῷ
λθόντ’ ξαπίνης σημάντορος οὐ παρεόντος,
ὣς φόβηθεν χαιοὶ νάλκιδες· ἐν γὰρ πόλλων
κε φόβον, Τρωσὶν δὲ καὶ κτορι κῦδος παζεν.
νθα δ’ἀνὴρ λεν νδρα κεδασθείσης σμίνης.
κτωρ μὲν Στιχίον τε καὶ ρκεσίλαον πεφνε,
τὸν μὲν Βοιωτῶν γήτορα χαλκοχιτώνων,
τὸν δὲ Μενεσθῆος μεγαθύμου πιστὸν ταῖρον·
Αἰνείας δὲ Μέδοντα καὶ ασον ξενάριξεν.
τοι μὲν νόθος υἱὸς ϊλῆος θείοιο
σκε Μέδων Αἴαντος δελφεός· αὐτὰρ ναιεν
ἐν Φυλάκῃ γαίης πο πατρίδος νδρα κατακτὰς
γνωτὸν μητρυιῆς ριώπιδος, ἣν ἔχ’ ϊλεύς·
ασος αὖτ’ ρχὸς μὲν θηναίων τέτυκτο,
υἱὸς δὲ Σφήλοιο καλέσκετο Βουκολίδαο.
Μηκιστῆ δ’ἕλε Πουλυδάμας, χίον δὲ Πολίτης
πρώτῃ ἐν σμίνῃ, Κλονίον δ’ἕλε δῖος γήνωρ.
Δηΐοχον δὲ Πάρις βάλε νείατον μον πισθε
φεύγοντ’ ἐν προμάχοισι, δι πρὸ δὲ χαλκὸν λασσεν.
ὄφρ’ οἳ τοὺς νάριζον ἀπ’ ντεα, τόφρα δ’Ἀχαιοὶ
τάφρῳ καὶ σκολόπεσσιν νιπλήξαντες ρυκτῇ
νθα καὶ νθα φέβοντο, δύοντο δὲ τεῖχος νάγκῃ.
κτωρ δὲ Τρώεσσιν κέκλετο μακρὸν ΰσας
νηυσὶν πισσεύεσθαι, ᾶν δ’ἔναρα βροτόεντα·
ὃν δ’ἂν γὼν πάνευθε νεῶν τέρωθι νοήσω,
αὐτοῦ οἱ θάνατον μητίσομαι, οὐδέ νυ τόν γε
γνωτοί τε γνωταί τε πυρὸς λελάχωσι θανόντα,
λλὰ κύνες ρύουσι πρὸ στεος μετέροιο.
ὣς εἰπὼν μάστιγι κατωμαδὸν λασεν ππους
κεκλόμενος Τρώεσσι κατὰ στίχας· οἳ δὲ σὺν αὐτῷ
πάντες μοκλήσαντες χον ρυσάρματας ππους
χῇ θεσπεσίῃ· προπάροιθε δὲ Φοῖβος πόλλων
ῥεῖ’ χθας καπέτοιο βαθείης ποσσὶν ρείπων
ἐς μέσσον κατέβαλλε, γεφύρωσεν δὲ κέλευθον
μακρὴν ἠδ’ εὐρεῖαν, σον τ’ἐπὶ δουρὸς ρω
γίγνεται, ππότ’ νὴρ σθένεος πειρώμενος σι.
τῇ ῥ’οἵ γε προχέοντο φαλαγγηδόν, πρὸ δ’Ἀπόλλων
αἰγίδ’ χων ρίτιμον· ρειπε δὲ τεῖχος χαιῶν
ῥεῖα μάλ’, ὡς τε τις ψάμαθον πάϊς γχι θαλάσσης,
ὅς τ’ἐπεὶ οὖν ποιήσῃ θύρματα νηπιέσιν
ἂψ αὖτις συνέχευε ποσὶν καὶ χερσὶν θύρων.
ὥς ῥα σὺ ϊε Φοῖβε πολὺν κάματον καὶ ϊζὺν
σύγχεας ργείων, αὐτοῖσι δὲ φύζαν νῶρσας.
ὣς οἳ μὲν παρὰ νηυσὶν ρητύοντο μένοντες,
λλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσι
χεῖρας νίσχοντες μεγάλ’ εὐχετόωντο καστος·
Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος χαιῶν
εὔχετο χεῖρ’ ρέγων εἰς οὐρανὸν στερόεντα·
Ζεῦ πάτερ εἴ ποτέ τίς τοι ἐν ργεΐ περ πολυπύρῳ
βοὸς οἰὸς κατὰ πίονα μηρία καίων
εὔχετο νοστῆσαι, σὺ δ’ὑπέσχεο καὶ κατένευσας,
τῶν μνῆσαι καὶ μυνον λύμπιε νηλεὲς μαρ,
μηδ’ οὕτω Τρώεσσιν α δάμνασθαι χαιούς.
ὣς φατ’ εὐχόμενος, μέγα δ’ἔκτυπε μητίετα Ζεύς,
ράων ΐων Νηληϊάδαο γέροντος.
Τρῶες δ’ὡς πύθοντο Διὸς κτύπον αἰγιόχοιο,
μᾶλλον ἐπ’ ργείοισι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.
οἳ δ’ὥς τε μέγα κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο
νηὸς πὲρ τοίχων καταβήσεται, ππότ’ πείγῃ
ἲς νέμου· γάρ τε μάλιστά γε κύματ’ φέλλει·
ὣς Τρῶες μεγάλῃ αχῇ κατὰ τεῖχος βαινον,
ππους δ’εἰσελάσαντες πὶ πρύμνῃσι μάχοντο
γχεσιν μφιγύοις αὐτοσχεδόν, οἳ μὲν ἀφ’ ππων,
οἳ δ’ἀπὸ νηῶν ψι μελαινάων πιβάντες
μακροῖσι ξυστοῖσι, τά ῥά σφ’ἐπὶ νηυσὶν κειτο
ναύμαχα κολλήεντα, κατὰ στόμα εἱμένα χαλκῷ.
Πάτροκλος δ’εἷος μὲν χαιοί τε Τρῶές τε
τείχεος μφεμάχοντο θοάων κτοθι νηῶν,
τόφρ’ γ’ἐνὶ κλισί γαπήνορος Εὐρυπύλοιο
στό τε καὶ τὸν τερπε λόγοις, πὶ δ’ἕλκεϊ λυγρῷ
φάρμακ’ κέσματ’ πασσε μελαινάων δυνάων.
αὐτὰρ πεὶ δὴ τεῖχος πεσσυμένους νόησε
Τρῶας, τὰρ Δαναῶν γένετο αχή τε φόβος τε,
μωξέν τ’ἄρ’ πειτα καὶ πεπλήγετο μηρὼ
χερσὶ καταπρηνέσσ’, λοφυρόμενος δ’ἔπος ηὔδα·
Εὐρύπυλ’ οὐκ τι τοι δύναμαι χατέοντί περ’ μπης
νθάδε παρμενέμεν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ρωρεν·
λλὰ σὲ μὲν θεράπων ποτιτερπέτω, αὐτὰρ γωγε
σπεύσομαι εἰς χιλῆα, ἵν’ τρύνω πολεμίζειν.
τίς δ’οἶδ’ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ρίνω
παρειπών; γαθὴ δὲ παραίφασίς στιν ταίρου.
τὸν μὲν ἄρ’ ὣς εἰπόντα πόδες φέρον· αὐτὰρ χαιοὶ
Τρῶας περχομένους μένον μπεδον, οὐδ’ δύναντο
παυροτέρους περ όντας πώσασθαι παρὰ νηῶν·
οὐδέ ποτε Τρῶες Δαναῶν δύναντο φάλαγγας
ῥηξάμενοι κλισίσι μιγήμεναι δὲ νέεσσιν.
ἀλλ’ ὥς τε στάθμη δόρυ νήϊον ξιθύνει
τέκτονος ἐν παλάμῃσι δαήμονος, ὅς ῥά τε πάσης
εὖ εἰδῇ σοφίης ποθημοσύνῃσιν θήνης,
ὣς μὲν τῶν πὶ σα μάχη τέτατο πτόλεμός τε·
λλοι δ’ἀμφ’ λλῃσι μάχην μάχοντο νέεσσιν,
κτωρ δ’ἄντ’ Αἴαντος είσατο κυδαλίμοιο.
τὼ δὲ μιῆς περὶ νηὸς χον πόνον, οὐδὲ δύναντο
οὔθ’ τὸν ξελάσαι καὶ νιπρῆσαι πυρὶ νῆα
οὔθ’ τὸν ἂψ σασθαι, πεί ῥ’ἐπέλασσέ γε δαίμων.
ἔνθ’ υἷα Κλυτίοιο Καλήτορα φαίδιμος Αἴας
πῦρ ἐς νῆα φέροντα κατὰ στῆθος βάλε δουρί.
δούπησεν δὲ πεσών, δαλὸς δέ οἱ κπεσε χειρός.
κτωρ δ’ὡς νόησεν νεψιὸν φθαλμοῖσιν
ἐν κονίσι πεσόντα νεὸς προπάροιθε μελαίνης,
Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν κέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι γχιμαχηταὶ
μὴ δή πω χάζεσθε μάχης ἐν στείνεϊ τῷδε,
ἀλλ’ υἷα Κλυτίοιο σαώσατε, μή μιν χαιοὶ
τεύχεα συλήσωσι νεῶν ἐν γῶνι πεσόντα.
ὣς εἰπὼν Αἴαντος κόντισε δουρὶ φαεινῷ.
τοῦ μὲν μαρθ’, δ’ἔπειτα Λυκόφρονα Μάστορος υἱὸν
Αἴαντος θεράποντα Κυθήριον, ὅς ῥα παρ’ αὐτῷ
ναῖ’, πεὶ νδρα κατέκτα Κυθήροισι ζαθέοισι,
τόν ῥ’ἔβαλεν κεφαλὴν πὲρ οὔατος ξέϊ χαλκῷ
σταότ’ ἄγχ’ Αἴαντος· δ’ὕπτιος ἐν κονίσι
νηὸς πο πρυμνῆς χαμάδις πέσε, λύντο δὲ γυῖα.
Αἴας δ’ἐρρίγησε, κασίγνητον δὲ προσηύδα·
Τεῦκρε πέπον δὴ νῶϊν πέκτατο πιστὸς ταῖρος
Μαστορίδης, ὃν νῶϊ Κυθηρόθεν νδον όντα
σα φίλοισι τοκεῦσιν τίομεν ἐν μεγάροισι·
τὸν δ’Ἕκτωρ μεγάθυμος πέκτανε. ποῦ νύ τοι οὶ
κύμοροι καὶ τόξον τοι πόρε Φοῖβος πόλλων;
ὣς φάθ’, δὲ ξυνέηκε, θέων δέ οἱ γχι παρέστη,
τόξον χων ἐν χειρὶ παλίντονον δὲ φαρέτρην
οδόκον· μάλα δ’ὦκα βέλεα Τρώεσσιν φίει.
καί ῥ’ἔβαλε Κλεῖτον Πεισήνορος γλαὸν υἱὸν
Πουλυδάμαντος ταῖρον γαυοῦ Πανθοΐδαο
νία χερσὶν χοντα· μὲν πεπόνητο καθ’ ππους·
τῇ γὰρ ἔχ’ ῥα πολὺ πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες
κτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος· τάχα δ’αὐτῷ
λθε κακόν, τό οἱ οὔ τις ρύκακεν εμένων περ.
αὐχένι γάρ οἱ πισθε πολύστονος μπεσεν ός·
ριπε δ’ἐξ χέων, περώησαν δέ οἱ πποι
κείν’ χεα κροτέοντες. ναξ δ’ἐνόησε τάχιστα
Πουλυδάμας, καὶ πρῶτος ναντίος λυθεν ππων.
τοὺς μὲν γ’Ἀστυνό Προτιάονος υἱέϊ δῶκε,
πολλὰ δ’ἐπότρυνε σχεδὸν σχειν εἰσορόωντα
ππους· αὐτὸς δ’αὖτις ὼν προμάχοισιν μίχθη.
Τεῦκρος δ’ἄλλον ϊστὸν ἐφ’ κτορι χαλκοκορυστῇ
αἴνυτο, καί κεν παυσε μάχης πὶ νηυσὶν χαιῶν,
εἴ μιν ριστεύοντα βαλὼν ξείλετο θυμόν.
ἀλλ’ οὐ λῆθε Διὸς πυκινὸν νόον, ὅς ῥ’ἐφύλασσεν
κτορ’, τὰρ Τεῦκρον Τελαμώνιον εὖχος πηύρα,
ὅς οἱ ϋστρεφέα νευρὴν ἐν μύμονι τόξῳ
ῥῆξ’ πὶ τῷ ρύοντι· παρεπλάγχθη δέ οἱ λλῃ
ὸς χαλκοβαρής, τόξον δέ οἱ κπεσε χειρός.
Τεῦκρος δ’ἐρρίγησε, κασίγνητον δὲ προσηύδα·
πόποι δὴ πάγχυ μάχης πὶ μήδεα κείρει
δαίμων μετέρης, τέ μοι βιὸν κβαλε χειρός,
νευρὴν δ’ἐξέρρηξε νεόστροφον, ἣν νέδησα
πρώϊον, ὄφρ’ νέχοιτο θαμὰ θρῴσκοντας ϊστούς.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
πέπον λλὰ βιὸν μὲν α καὶ ταρφέας οὺς
κεῖσθαι, πεὶ συνέχευε θεὸς Δαναοῖσι μεγήρας·
αὐτὰρ χερσὶν λὼν δολιχὸν δόρυ καὶ σάκος μῳ
μάρναό τε Τρώεσσι καὶ λλους ρνυθι λαούς.
μὴ μὰν σπουδί γε δαμασσάμενοί περ λοιεν
νῆας ϋσσέλμους, λλὰ μνησώμεθα χάρμης.
ὣς φάθ’, δὲ τόξον μὲν νὶ κλισίσιν θηκεν,
αὐτὰρ γ’ἀμφ’ μοισι σάκος θέτο τετραθέλυμνον,
κρατὶ δ’ἐπ’ φθίμῳ κυνέην εὔτυκτον θηκεν
ππουριν, δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν νευεν·
εἵλετο δ’ἄλκιμον γχος καχμένον ξέϊ χαλκῷ,
βῆ δ’ἰέναι, μάλα δ’ὦκα θέων Αἴαντι παρέστη.
κτωρ δ’ὡς εἶδεν Τεύκρου βλαφθέντα βέλεμνα,
Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν κέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι γχιμαχηταὶ
νέρες στε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος λκῆς
νῆας νὰ γλαφυράς· δὴ γὰρ δον φθαλμοῖσιν
νδρὸς ριστῆος Διόθεν βλαφθέντα βέλεμνα.
ῥεῖα δ’ἀρίγνωτος Διὸς νδράσι γίγνεται λκή,
μὲν τέοισιν κῦδος πέρτερον γγυαλίξῃ,
ἠδ’ τινας μινύθῃ τε καὶ οὐκ θέλῃσιν μύνειν,
ὡς νῦν ργείων μινύθει μένος, μμι δ’ἀρήγει.
λλὰ μάχεσθ’ πὶ νηυσὶν ολλέες· ὃς δέ κεν μέων
βλήμενος τυπεὶς θάνατον καὶ πότμον πίσπῃ
τεθνάτω· οὔ οἱ εικὲς μυνομένῳ περὶ πάτρης
τεθνάμεν· ἀλλ’ λοχός τε σόη καὶ παῖδες πίσσω,
καὶ οἶκος καὶ κλῆρος κήρατος, εἴ κεν χαιοὶ
οἴχωνται σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.
ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
Αἴας δ’αὖθ’ τέρωθεν κέκλετο οἷς τάροισιν·
αἰδὼς ργεῖοι· νῦν ρκιον πολέσθαι
σαωθῆναι καὶ πώσασθαι κακὰ νηῶν.
λπεσθ’ ἢν νῆας λῃ κορυθαίολος κτωρ
μβαδὸν ξεσθαι ἣν πατρίδα γαῖαν καστος;
οὐκ τρύνοντος κούετε λαὸν παντα
κτορος, ὃς δὴ νῆας νιπρῆσαι μενεαίνει;
οὐ μὰν ἔς γε χορὸν κέλετ’ λθέμεν, λλὰ μάχεσθαι.
μῖν δ’οὔ τις τοῦδε νόος καὶ μῆτις μείνων
αὐτοσχεδί μῖξαι χεῖράς τε μένος τε.
βέλτερον πολέσθαι να χρόνον βιναι
δηθὰ στρεύγεσθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι
ὧδ’ αὔτως παρὰ νηυσὶν ὑπ’ νδράσι χειροτέροισιν.
ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
ἔνθ’ κτωρ μὲν λε Σχεδίον Περιμήδεος υἱὸν
ρχὸν Φωκήων, Αἴας δ’ἕλε Λαοδάμαντα
γεμόνα πρυλέων ντήνορος γλαὸν υἱόν·
Πουλυδάμας δ’Ὦτον Κυλλήνιον ξενάριξε
Φυλεΐδεω ταρον, μεγαθύμων ρχὸν πειῶν.
τῷ δὲ Μέγης πόρουσεν δών· δ’ὕπαιθα λιάσθη
Πουλυδάμας· καὶ τοῦ μὲν πήμβροτεν· οὐ γὰρ πόλλων
εἴα Πάνθου υἱὸν νὶ προμάχοισι δαμῆναι·
αὐτὰρ γε Κροίσμου στῆθος μέσον οὔτασε δουρί.
δούπησεν δὲ πεσών· δ’ἀπ’ μων τεύχε’ σύλα.
τόφρα δὲ τῷ πόρουσε Δόλοψ αἰχμῆς εἰδὼς
Λαμπετίδης, ὃν Λάμπος γείνατο φέρτατον υἱὸν
Λαομεδοντιάδης εὖ εἰδότα θούριδος λκῆς,
ὃς τότε Φυλεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶ
γγύθεν ρμηθείς· πυκινὸς δέ οἱ ρκεσε θώρηξ,
τόν ῥ’ἐφόρει γυάλοισιν ρηρότα· τόν ποτε Φυλεὺς
γαγεν ἐξ φύρης, ποταμοῦ πο Σελλήεντος.
ξεῖνος γάρ οἱ δωκεν ναξ νδρῶν Εὐφήτης
ἐς πόλεμον φορέειν δηίων νδρῶν λεωρήν·
ὅς οἱ καὶ τότε παιδὸς πὸ χροὸς ρκεσ’ λεθρον.
τοῦ δὲ Μέγης κόρυθος χαλκήρεος πποδασείης
κύμβαχον κρότατον νύξ’ γχεϊ ξυόεντι,
ῥῆξε δ’ἀφ’ ππειον λόφον αὐτοῦ· πᾶς δὲ χαμᾶζε
κάππεσεν ἐν κονίσι νέον φοίνικι φαεινός.
εἷος τῷ πολέμιζε μένων, τι δ’ἔλπετο νίκην,
τόφρα δέ οἱ Μενέλαος ρήϊος λθεν μύντωρ,
στῆ δ’εὐρὰξ σὺν δουρὶ λαθών, βάλε δ’ὦμον πισθεν·
αἰχμὴ δὲ στέρνοιο διέσσυτο μαιμώωσα
πρόσσω εμένη· δ’ἄρα πρηνὴς λιάσθη.
τὼ μὲν εισάσθην χαλκήρεα τεύχε’ ἀπ’ μων
συλήσειν· κτωρ δὲ κασιγνήτοισι κέλευσε
πᾶσι μάλα, πρῶτον δ’Ἱκεταονίδην νένιπεν
φθιμον Μελάνιππον. δ’ὄφρα μὲν εἰλίποδας βοῦς
βόσκ’ ἐν Περκώτῃ δηίων πὸ νόσφιν όντων·
αὐτὰρ πεὶ Δαναῶν νέες λυθον μφιέλισσαι,
ἂψ εἰς λιον λθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,
ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ, δέ μιν τίεν σα τέκεσσι·
τόν ῥ’Ἕκτωρ νένιπεν πος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
οὕτω δὴ Μελάνιππε μεθήσομεν; οὐδέ νυ σοί περ
ντρέπεται φίλον τορ νεψιοῦ κταμένοιο;
οὐχ ράᾳς οἷον Δόλοπος περὶ τεύχε’ πουσιν;
ἀλλ’ πευ· οὐ γὰρ ἔτ’ στιν ποσταδὸν ργείοισι
μάρνασθαι, πρίν γ’ἠ κατακτάμεν κατ’ κρης
λιον αἰπεινὴν λέειν κτάσθαι τε πολίτας.
ὣς εἰπὼν μὲν ἦρχ’, δ’ἅμ’ σπετο σόθεος φώς·
ργείους δ’ὄτρυνε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
φίλοι νέρες στε, καὶ αἰδῶ θέσθ’ νὶ θυμῷ,
λλήλους τ’αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς σμίνας.
αἰδομένων δ’ἀνδρῶν πλέονες σόοι πέφανται·
φευγόντων δ’οὔτ’ ἂρ κλέος ρνυται οὔτέ τις λκή.
ὣς φαθ’, οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ λέξασθαι μενέαινον,
ἐν θυμῷ δ’ἐβάλοντο πος, φράξαντο δὲ νῆας
ρκεϊ χαλκείῳ· πὶ δὲ Ζεὺς Τρῶας γειρεν.
ντίλοχον δ’ὄτρυνε βοὴν γαθὸς Μενέλαος·
ντίλοχ’ οὔ τις σεῖο νεώτερος λλος χαιῶν,
οὔτε ποσὶν θάσσων οὔτ’ λκιμος ὡς σὺ μάχεσθαι·
εἴ τινά που Τρώων ξάλμενος νδρα βάλοισθα.
ὣς εἰπὼν μὲν αὖτις πέσσυτο, τὸν δ’ὀρόθυνεν·
ἐκ δ’ἔθορε προμάχων, καὶ κόντισε δουρὶ φαεινῷ
μφὶ παπτήνας· πὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντο
νδρὸς κοντίσσαντος· δ’οὐχ λιον βέλος κεν,
ἀλλ’ κετάονος υἱὸν πέρθυμον Μελάνιππον
νισόμενον πόλεμον δὲ βάλε στῆθος παρὰ μαζόν.
δούπησεν δὲ πεσών, τὸν δὲ σκότος σσε κάλυψεν.
ντίλοχος δ’ἐπόρουσε κύων ὥς, ὅς τ’ἐπὶ νεβρῷ
βλημένῳ ΐξῃ, τόν τ’ἐξ εὐνῆφι θορόντα
θηρητὴρ τύχησε βαλών, πέλυσε δὲ γυῖα·
ὣς πὶ σοὶ Μελάνιππε θόρ’ ντίλοχος μενεχάρμης
τεύχεα συλήσων· ἀλλ’ οὐ λάθεν κτορα δῖον,
ὅς ῥά οἱ ντίος λθε θέων νὰ δηϊοτῆτα.
ντίλοχος δ’οὐ μεῖνε θοός περ ὼν πολεμιστής,
ἀλλ’ γ’ἄρ’ τρεσε θηρὶ κακὸν ῥέξαντι οικώς,
ὅς τε κύνα κτείνας βουκόλον μφὶ βόεσσι
φεύγει πρίν περ μιλον ολλισθήμεναι νδρῶν·
ὣς τρέσε Νεστορίδης, πὶ δὲ Τρῶές τε καὶ κτωρ
χῇ θεσπεσί βέλεα στονόεντα χέοντο·
στῆ δὲ μεταστρεφθείς, πεὶ κετο θνος ταίρων.
Τρῶες δὲ λείουσιν οικότες μοφάγοισι
νηυσὶν πεσσεύοντο, Διὸς δ’ἐτέλειον φετμάς,
σφισιν αἰὲν γειρε μένος μέγα, θέλγε δὲ θυμὸν
ργείων καὶ κῦδος παίνυτο, τοὺς δ’ὀρόθυνεν.
κτορι γάρ οἱ θυμὸς βούλετο κῦδος ρέξαι
Πριαμίδῃ, να νηυσὶ κορωνίσι θεσπιδαὲς πῦρ
μβάλοι κάματον, Θέτιδος δ’ἐξαίσιον ρὴν
πᾶσαν πικρήνειε· τὸ γὰρ μένε μητίετα Ζεὺς
νηὸς καιομένης σέλας φθαλμοῖσιν δέσθαι.
ἐκ γὰρ δὴ τοῦ μέλλε παλίωξιν παρὰ νηῶν
θησέμεναι Τρώων, Δαναοῖσι δὲ κῦδος ρέξειν.
τὰ φρονέων νήεσσιν πι γλαφυρῇσιν γειρεν
κτορα Πριαμίδην μάλα περ μεματα καὶ αὐτόν.
μαίνετο δ’ὡς ὅτ’ ρης γχέσπαλος λοὸν πῦρ
οὔρεσι μαίνηται βαθέης ἐν τάρφεσιν λης·
φλοισμὸς δὲ περὶ στόμα γίγνετο, τὼ δέ οἱ σσε
λαμπέσθην βλοσυρῇσιν ὑπ’ φρύσιν, μφὶ δὲ πήληξ
σμερδαλέον κροτάφοισι τινάσσετο μαρναμένοιο
κτορος· αὐτὸς γάρ οἱ ἀπ’ αἰθέρος εν μύντωρ
Ζεύς, ὅς μιν πλεόνεσσι μετ’ νδράσι μοῦνον όντα
τίμα καὶ κύδαινε. μινυνθάδιος γὰρ μελλεν
σσεσθ’· δη γάρ οἱ πόρνυε μόρσιμον μαρ
Παλλὰς θηναίη πὸ Πηλεΐδαο βίηφιν.
καί ῥ’ἔθελεν ῥῆξαι στίχας νδρῶν πειρητίζων,
δὴ πλεῖστον μιλον ρα καὶ τεύχε’ ριστα·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς δύνατο ῥῆξαι μάλα περ μενεαίνων·
σχον γὰρ πυργηδὸν ρηρότες, ΰτε πέτρη
λίβατος μεγάλη πολιῆς λὸς γγὺς οῦσα,
τε μένει λιγέων νέμων λαιψηρὰ κέλευθα
κύματά τε τροφόεντα, τά τε προσερεύγεται αὐτήν·
ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον μπεδον οὐδὲ φέβοντο.
αὐτὰρ λαμπόμενος πυρὶ πάντοθεν νθορ’ μίλῳ,
ἐν δ’ἔπεσ’ ὡς τε κῦμα θο ἐν νη πέσῃσι
λάβρον παὶ νεφέων νεμοτρεφές· δέ τε πᾶσα
χνῃ πεκρύφθη, νέμοιο δὲ δεινὸς ήτη
στί μβρέμεται, τρομέουσι δέ τε φρένα ναῦται
δειδιότες· τυτθὸν γὰρ ὑπ’ ἐκ θανάτοιο φέρονται·
ὣς δαΐζετο θυμὸς νὶ στήθεσσιν χαιῶν.
αὐτὰρ γ’ὥς τε λέων λοόφρων βουσὶν πελθών,
αἵ ῥά τ’ἐν εἱαμενῇ λεος μεγάλοιο νέμονται
μυρίαι, ἐν δέ τε τῇσι νομεὺς οὔ πω σάφα εἰδὼς
θηρὶ μαχέσσασθαι λικος βοὸς μφὶ φονῇσιν·
τοι μὲν πρώτῃσι καὶ στατίσι βόεσσιν
αἰὲν μοστιχάει, δέ τ’ἐν μέσσῃσιν ρούσας
βοῦν δει, αἳ δέ τε πᾶσαι πέτρεσαν· ὣς τότ’ χαιοὶ
θεσπεσίως φόβηθεν ὑφ’ κτορι καὶ Δι πατρὶ
πάντες, δ’οἶον πεφνε Μυκηναῖον Περιφήτην,
Κοπρῆος φίλον υἱόν, ὃς Εὐρυσθῆος νακτος
γγελίης οἴχνεσκε βί ρακληείῃ.
τοῦ γένετ’ ἐκ πατρὸς πολὺ χείρονος υἱὸς μείνων
παντοίας ρετάς, μὲν πόδας δὲ μάχεσθαι,
καὶ νόον ἐν πρώτοισι Μυκηναίων τέτυκτο·
ὅς ῥα τόθ’ κτορι κῦδος πέρτερον γγυάλιξε.
στρεφθεὶς γὰρ μετόπισθεν ἐν σπίδος ντυγι πάλτο,
τὴν αὐτὸς φορέεσκε ποδηνεκέ’ ρκος κόντων·
τῇ γ’ἐνὶ βλαφθεὶς πέσεν πτιος, μφὶ δὲ πήληξ
σμερδαλέον κονάβησε περὶ κροτάφοισι πεσόντος.
κτωρ δ’ὀξὺ νόησε, θέων δέ οἱ γχι παρέστη,
στήθεϊ δ’ἐν δόρυ πῆξε, φίλων δέ μιν γγὺς ταίρων
κτεῖν’· οἳ δ’οὐκ δύναντο καὶ χνύμενοί περ ταίρου
χραισμεῖν· αὐτοὶ γὰρ μάλα δείδισαν κτορα δῖον.
εἰσωποὶ δ’ἐγένοντο νεῶν, περὶ δ’ἔσχεθον κραι
νῆες σαι πρῶται εἰρύατο· τοὶ δ’ἐπέχυντο.
ργεῖοι δὲ νεῶν μὲν χώρησαν καὶ νάγκῃ
τῶν πρωτέων, αὐτοῦ δὲ παρὰ κλισίσιν μειναν
θρόοι, οὐδὲ κέδασθεν νὰ στρατόν· σχε γὰρ αἰδὼς
καὶ δέος· ζηχὲς γὰρ μόκλεον λλήλοισι.
Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος χαιῶν
λίσσεθ’ πὲρ τοκέων γουνούμενος νδρα καστον·
φίλοι νέρες στε καὶ αἰδῶ θέσθ’ νὶ θυμῷ
λλων νθρώπων, πὶ δὲ μνήσασθε καστος
παίδων ἠδ’ λόχων καὶ κτήσιος δὲ τοκήων,
μὲν τεῳ ζώουσι καὶ κατατεθνήκασι·
τῶν περ νθάδ’ γὼ γουνάζομαι οὐ παρεόντων
στάμεναι κρατερῶς, μὴ δὲ τρωπᾶσθε φόβον δέ.
ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
τοῖσι δ’ἀπ’ φθαλμῶν νέφος χλύος σεν θήνη
θεσπέσιον· μάλα δέ σφι φόως γένετ’ μφοτέρωθεν
μὲν πρὸς νηῶν καὶ μοιΐου πολέμοιο.
κτορα δὲ φράσσαντο βοὴν γαθὸν καὶ ταίρους,
μὲν σοι μετόπισθεν φέστασαν οὐδὲ μάχοντο,
ἠδ’ σσοι παρὰ νηυσὶ μάχην μάχοντο θοσιν.
οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ Αἴαντι μεγαλήτορι νδανε θυμῷ
στάμεν νθά περ λλοι φέστασαν υἷες χαιῶν·
ἀλλ’ γε νηῶν κρι’ πῴχετο μακρὰ βιβάσθων,
νώμα δὲ ξυστὸν μέγα ναύμαχον ἐν παλάμῃσι
κολλητὸν βλήτροισι δυωκαιεικοσίπηχυ.
ὡς δ’ὅτ’ νὴρ πποισι κελητίζειν εἰδώς,
ὅς τ’ἐπεὶ ἐκ πολέων πίσυρας συναείρεται ππους,
σεύας ἐκ πεδίοιο μέγα προτὶ στυ δίηται
λαοφόρον καθ’ δόν· πολέες τέ θηήσαντο
νέρες δὲ γυναῖκες· δ’ἔμπεδον σφαλὲς αἰεὶ
θρῴσκων λλοτ’ ἐπ’ λλον μείβεται, οἳ δὲ πέτονται·
ὣς Αἴας πὶ πολλὰ θοάων κρια νηῶν
φοίτα μακρὰ βιβάς, φωνὴ δέ οἱ αἰθέρ’ κανεν,
αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε
νηυσί τε καὶ κλισίσιν μυνέμεν. οὐδὲ μὲν κτωρ
μίμνεν νὶ Τρώων μάδῳ πύκα θωρηκτάων·
ἀλλ’ ὥς τ’ὀρνίθων πετεηνῶν αἰετὸς αἴθων
θνος φορμᾶται ποταμὸν πάρα βοσκομενάων
χηνῶν γεράνων κύκνων δουλιχοδείρων,
ὣς κτωρ θυσε νεὸς κυανοπρῴροιο
ντίος ΐξας· τὸν δὲ Ζεὺς σεν πισθε
χειρὶ μάλα μεγάλῃ, τρυνε δὲ λαὸν ἅμ’ αὐτῷ.
αὖτις δὲ δριμεῖα μάχη παρὰ νηυσὶν τύχθη·
φαίης κ’ἀκμῆτας καὶ τειρέας λλήλοισιν
ντεσθ’ ἐν πολέμῳ, ὡς σσυμένως μάχοντο.
τοῖσι δὲ μαρναμένοισιν ὅδ’ ἦν νόος· τοι χαιοὶ
οὐκ φασαν φεύξεσθαι ὑπ’ ἐκ κακοῦ, ἀλλ’ λέεσθαι,
Τρωσὶν δ’ἔλπετο θυμὸς νὶ στήθεσσιν κάστου
νῆας νιπρήσειν κτενέειν θ’ἥρωας χαιούς.
οἳ μὲν τὰ φρονέοντες φέστασαν λλήλοισιν·
κτωρ δὲ πρυμνῆς νεὸς ψατο ποντοπόροιο
καλῆς κυάλου, Πρωτεσίλαον νεικεν
ἐς Τροίην, οὐδ’ αὖτις πήγαγε πατρίδα γαῖαν.
τοῦ περ δὴ περὶ νηὸς χαιοί τε Τρῶές τε
δῄουν λλήλους αὐτοσχεδόν· οὐδ’ ρα τοί γε
τόξων ϊκὰς μφὶς μένον οὐδ’ ἔτ’ κόντων,
ἀλλ’ οἵ γ’ἐγγύθεν στάμενοι να θυμὸν χοντες
ξέσι δὴ πελέκεσσι καὶ ξίνῃσι μάχοντο
καὶ ξίφεσιν μεγάλοισι καὶ γχεσιν μφιγύοισι.
πολλὰ δὲ φάσγανα καλὰ μελάνδετα κωπήεντα
λλα μὲν ἐκ χειρῶν χαμάδις πέσον, λλα δ’ἀπ’ μων
νδρῶν μαρναμένων· ῥέε δ’αἵματι γαῖα μέλαινα.
κτωρ δὲ πρύμνηθεν πεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίει
φλαστον μετὰ χερσὶν χων, Τρωσὶν δὲ κέλευεν·
οἴσετε πῦρ, μα δ’αὐτοὶ ολλέες ρνυτ’ ϋτήν·
νῦν μῖν πάντων Ζεὺς ξιον μαρ δωκε
νῆας λεῖν, αἳ δεῦρο θεῶν έκητι μολοῦσαι
μῖν πήματα πολλὰ θέσαν, κακότητι γερόντων,
οἵ μ’ἐθέλοντα μάχεσθαι πὶ πρυμνῇσι νέεσσιν
αὐτόν τ’ἰσχανάασκον ρητύοντό τε λαόν·
ἀλλ’ εἰ δή ῥα τότε βλάπτε φρένας εὐρύοπα Ζεὺς
μετέρας, νῦν αὐτὸς ποτρύνει καὶ νώγει.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα μᾶλλον ἐπ’ ργείοισιν ρουσαν.
Αἴας δ’οὐκέτ’ μιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσιν·
ἀλλ’ νεχάζετο τυτθόν, ϊόμενος θανέεσθαι
θρῆνυν ἐφ’ πταπόδην, λίπε δ’ἴκρια νηὸς ΐσης.
ἔνθ’ ἄρ’ γ’ἑστήκει δεδοκημένος, γχεϊ δ’αἰεὶ
Τρῶας μυνε νεῶν, ὅς τις φέροι κάματον πῦρ·
αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε·
φίλοι ρωες Δαναοὶ θεράποντες ρηος
νέρες στε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος λκῆς.
έ τινάς φαμεν εἶναι οσσητῆρας πίσσω,
έ τι τεῖχος ρειον, κ’ἀνδράσι λοιγὸν μύναι;
οὐ μέν τι σχεδόν στι πόλις πύργοις ραρυῖα,
κ’ἀπαμυναίμεσθ’ τεραλκέα δῆμον χοντες·
ἀλλ’ ἐν γὰρ Τρώων πεδί πύκα θωρηκτάων
πόντῳ κεκλιμένοι κὰς μεθα πατρίδος αἴης·
τὼ ἐν χερσὶ φόως, οὐ μειλιχί πολέμοιο.
ἦ, καὶ μαιμώων φεπ’ γχεϊ ξυόεντι.
ὅς τις δὲ Τρώων κοίλῃς πὶ νηυσὶ φέροιτο
σὺν πυρὶ κηλείῳ, χάριν κτορος τρύναντος,
τὸν δ’Αἴας οὔτασκε δεδεγμένος γχεϊ μακρῷ·
δώδεκα δὲ προπάροιθε νεῶν αὐτοσχεδὸν οὖτα.