Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

Νέστορα δ’οὐκ λαθεν αχὴ πίνοντά περ ἔμπης,
ἀλλ’ Ἀσκληπιάδην πεα πτερόεντα προσηύδα·
φράζεο δῖε Μαχᾶον πως σται τάδε ἔργα·
μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βο θαλερῶν αἰζηῶν.
ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνον
εἰς κε θερμὰ λοετρὰ ϋπλόκαμος καμήδη
θερμήνῃ καὶ λούσῃ πο βρότον αἱματόεντα·
αὐτὰρ γὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν.
ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος οῖο
κείμενον ἐν κλισί Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιο
χαλκῷ παμφαῖνον· δ’ἔχ’ σπίδα πατρὸς οῖο.
εἵλετο δ’ἄλκιμον ἔγχος καχμένον ξέϊ χαλκῷ,
στῆ δ’ἐκτὸς κλισίης, τάχα δ’εἴσιδεν ἔργον εικὲς
τοὺς μὲν ρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας πισθε
Τρῶας περθύμους· ρέριπτο δὲ τεῖχος χαιῶν.
ὡς δ’ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷ
ὀσσόμενον λιγέων νέμων λαιψηρὰ κέλευθα
αὔτως, οὐδ’ ρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε,
πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,
ὣς γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν
διχθάδι’, μεθ’ μιλον οι Δαναῶν ταχυπώλων,
ε μετ’ τρεΐδην γαμέμνονα ποιμένα λαῶν.
δε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι
βῆναι ἐπ’ τρεΐδην. οἳ δ’ἀλλήλους νάριζον
μαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περὶ χρο χαλκὸς τειρὴς
νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.
Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆες
πὰρ νηῶν νιόντες σοι βεβλήατο χαλκῷ
Τυδεΐδης δυσεύς τε καὶ τρεΐδης γαμέμνων.
πολλὸν γάρ ῥ’ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆες
θῖν’ ἔφ’ λὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲ
εἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος πὶ πρύμνῃσιν δειμαν.
οὐδὲ γὰρ οὐδ’ εὐρύς περ ὼν δυνήσατο πάσας
αἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί·
τώ ῥα προκρόσσας ρυσαν, καὶ πλῆσαν πάσης
ϊόνος στόμα μακρόν, σον συνεέργαθον κραι.
τώ ῥ’οἵ γ’ὀψείοντες ϋτῆς καὶ πολέμοιο
ἔγχει ρειδόμενοι κίον θρόοι· ἄχνυτο δέ σφι
θυμὸς νὶ στήθεσσιν. δὲ ξύμβλητο γεραιὸς
Νέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν νὶ στήθεσσιν χαιῶν.
τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων γαμέμνων·
Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος χαιῶν
τίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρ’ φικάνεις;
δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ πος βριμος κτωρ,
ὥς ποτ’ πηπείλησεν νὶ Τρώεσσ’ γορεύων
μὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτὶ λιον πονέεσθαι
πρὶν πυρὶ νῆας νιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς.
κεῖνος τὼς γόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.
πόποι ῥα καὶ ἄλλοι ϋκνήμιδες χαιοὶ
ἐν θυμῷ βάλλονται μοὶ χόλον ὥς περ χιλλεὺς
οὐδ’ θέλουσι μάχεσθαι πὶ πρυμνῇσι νέεσσι.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
δὴ ταῦτά γ’ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλως
Ζεὺς ψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο.
τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, πέπιθμεν
ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ σεσθαι·
οἳ δ’ἐπὶ νηυσὶ θοσι μάχην λίαστον χουσι
νωλεμές· οὐδ’ ἂν τι γνοίης μάλα περ σκοπιάζων
ὁπποτέρωθεν χαιοὶ ρινόμενοι κλονέονται,
ὡς πιμὶξ κτείνονται, ϋτὴ δ’οὐρανὸν κει.
μεῖς δὲ φραζώμεθ’ πως σται τάδε ἔργα
εἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δ’οὐκ ἄμμε κελεύω
δύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον στὶ μάχεσθαι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ναξ ἀνδρῶν γαμέμνων·
Νέστορ πεὶ δὴ νηυσὶν πι πρυμνῇσι μάχονται,
τεῖχος δ’οὐκ χραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος,
πι πολλὰ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμῷ
ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ σεσθαι·
οὕτω που Δι μέλλει περμενέϊ φίλον εἶναι
νωνύμνους πολέσθαι ἀπ’ Ἄργεος ἐνθάδ’ χαιούς.
δεα μὲν γὰρ τε πρόφρων Δαναοῖσιν μυνεν,
οἶδα δὲ νῦν τε τοὺς μὲν μῶς μακάρεσσι θεοῖσι
κυδάνει, μέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας δησεν.
ἀλλ’ γεθ’ ὡς ἂν γὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.
νῆες σαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσης
ἕλκωμεν, πάσας δὲ ρύσσομεν εἰς λα δῖαν,
ψι δ’ἐπ’ εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς κεν ἔλθῃ
νὺξ βρότη, ἢν καὶ τῇ πόσχωνται πολέμοιο
Τρῶες· πειτα δέ κεν ρυσαίμεθα νῆας πάσας.
οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδ’ νὰ νύκτα.
βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν λώῃ.
τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη πολύμητις δυσσεύς·
τρεΐδη ποῖόν σε πος φύγεν ἕρκος δόντων·
οὐλόμεν’ αἴθ’ φελλες εικελίου στρατοῦ ἄλλου
σημαίνειν, μὴ δ’ἄμμιν νασσέμεν, οἷσιν ρα Ζεὺς
ἐκ νεότητος δωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύειν
ἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα καστος.
οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιαν
καλλείψειν, ἧς εἵνεκ’ ϊζύομεν κακὰ πολλά;
σίγα, μή τίς τ’ἄλλος χαιῶν τοῦτον κούσῃ
μῦθον, ὃν οὔ κεν νήρ γε δι στόμα πάμπαν γοιτο
ὅς τις πίσταιτο σι φρεσὶν ἄρτια βάζειν
σκηπτοῦχός τ’εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶ
τοσσοίδ’ ὅσσοισιν σὺ μετ’ Ἀργείοισιν νάσσεις·
νῦν δέ σευ νοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ειπες·
ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ϋτῆς
νῆας ϋσσέλμους λαδ’ ἑλκέμεν, ὄφρ’ τι μᾶλλον
Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται πικρατέουσί περ ἔμπης,
μῖν δ’αἰπὺς λεθρος πιρρέπῃ. οὐ γὰρ χαιοὶ
σχήσουσιν πόλεμον νηῶν λα δ’ἑλκομενάων,
ἀλλ’ ποπαπτανέουσιν, ρωήσουσι δὲ χάρμης.
ἔνθά κε σὴ βουλὴ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα ναξ ἀνδρῶν γαμέμνων·
δυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν νιπῇ
ἀργαλέῃ· τὰρ οὐ μὲν γὼν έκοντας νωγα
νῆας ϋσσέλμους λα δ’ἑλκέμεν υἷας χαιῶν.
νῦν δ’εἴη ὃς τῆσδέ γ’ἀμείνονα μῆτιν νίσποι
νέος παλαιός· μοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη.
τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν γαθὸς Διομήδης·
ἐγγὺς νήρ· οὐ δηθὰ ματεύσομεν· αἴ κ’ἐθέλητε
πείθεσθαι, καὶ μή τι κότῳ γάσησθε καστος
οὕνεκα δὴ γενεφι νεώτατός εἰμι μεθ’ μῖν·
πατρὸς δ’ἐξ γαθοῦ καὶ γὼ γένος εὔχομαι εἶναι
Τυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτει.
πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες μύμονες ξεγένοντο,
οἴκεον δ’ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ Καλυδῶνι
γριος δὲ Μέλας, τρίτατος δ’ἦν ἱππότα Οἰνεὺς
πατρὸς μοῖο πατήρ· ρετῇ δ’ἦν ξοχος αὐτῶν.
ἀλλ’ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δ’ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθη
πλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς θελε καὶ θεοὶ ἄλλοι.
δρήστοιο δ’ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμα
ἀφνειὸν βιότοιο, λις δέ οἱ σαν ρουραι
πυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν σαν ὄρχατοι ἀμφίς,
πολλὰ δέ οἱ πρόβατ’ σκε· κέκαστο δὲ πάντας χαιοὺς
ἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετ’ κουέμεν, εἰ τεόν περ.
τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ νάλκιδα φάντες
μῦθον τιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κ’ἐ εἴπω.
δεῦτ’ ομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ νάγκῃ.
ἔνθα δ’ἔπειτ’ αὐτοὶ μὲν χώμεθα δηϊοτῆτος
ἐκ βελέων, μή πού τις ἐφ’ ἕλκεϊ ἕλκος ρηται·
ἄλλους δ’ὀτρύνοντες νήσομεν, οἳ τὸ πάρος περ
θυμῷ ρα φέροντες φεστᾶσ’ οὐδὲ μάχονται.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον δὲ πίθοντο·
βὰν δ’ἴμεν, ἦρχε δ’ἄρά σφιν ναξ ἀνδρῶν γαμέμνων.
οὐδ’ λαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,
ἀλλὰ μετ’ αὐτοὺς ἦλθε παλαι φωτὶ οικώς,
δεξιτερὴν δ’ἕλε χεῖρ’ γαμέμνονος τρεΐδαο,
καί μιν φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
τρεΐδη νῦν δή που χιλλῆος λοὸν κῆρ
γηθεῖ νὶ στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν χαιῶν
δερκομένῳ, πεὶ οὔ οἱ νι φρένες οὐδ’ βαιαί.
ἀλλ’ μὲν ὣς πόλοιτο, θεὸς δέ σιφλώσειε·
σοὶ δ’οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν,
ἀλλ’ τι που Τρώων γήτορες δὲ μέδοντες
εὐρὺ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δ’ἐπόψεαι αὐτὸς
φεύγοντας προτὶ στυ νεῶν πο καὶ κλισιάων.
ὣς εἰπὼν μέγ’ ϋσεν πεσσύμενος πεδίοιο.
ὅσσόν τ’ἐννεάχιλοι πίαχον δεκάχιλοι
νέρες ἐν πολέμῳ ριδα ξυνάγοντες ρηος,
τόσσην ἐκ στήθεσφιν πα κρείων νοσίχθων
κεν· χαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλ’ κάστῳ
καρδίῃ, ληκτον πολεμίζειν δὲ μάχεσθαι.
ρη δ’εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσι
στᾶσ’ ἐξ Οὐλύμποιο πὸ ῥίου· αὐτίκα δ’ἔγνω
τὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην νὰ κυδιάνειραν
αὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ·
Ζῆνα δ’ἐπ’ κροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος δης
μενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ πλετο θυμῷ.
μερμήριξε δ’ἔπειτα βοπις πότνια ρη
ὅππως ξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο·
δε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ρίστη φαίνετο βουλὴ
ἐλθεῖν εἰς δην εὖ ἐντύνασαν αὐτήν,
εἴ πως μείραιτο παραδραθέειν φιλότητι
χροιῇ, τῷ δ’ὕπνον πήμονά τε λιαρόν τε
χεύ πὶ βλεφάροισιν δὲ φρεσὶ πευκαλίμῃσι.
βῆ δ’ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς τευξεν
φαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν πῆρσε
κληδι κρυπτῇ, τὴν δ’οὐ θεὸς ἄλλος νῷγεν·
ἔνθ’ γ’εἰσελθοῦσα θύρας πέθηκε φαεινάς.
ἀμβροσί μὲν πρῶτον πὸ χροὸς μερόεντος
λύματα πάντα κάθηρεν, λείψατο δὲ λίπ’ λαί
ἀμβροσί δανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον εν·
τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶ
ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν κετ’ ϋτμή.
τῷ ῥ’ἥ γε χρόα καλὸν λειψαμένη δὲ χαίτας
πεξαμένη χερσὶ πλοκάμους πλεξε φαεινοὺς
καλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος θανάτοιο.
ἀμφὶ δ’ἄρ’ ἀμβρόσιον ανὸν σαθ’, ὅν οἱ θήνη
ξυσ’ σκήσασα, τίθει δ’ἐνὶ δαίδαλα πολλά·
χρυσείῃς δ’ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο.
ζώσατο δὲ ζώνῃ κατὸν θυσάνοις ραρυίῃ,
ἐν δ’ἄρα ἕρματα κεν ϋτρήτοισι λοβοῖσι
τρίγληνα μορόεντα· χάρις δ’ἀπελάμπετο πολλή.
κρηδέμνῳ δ’ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάων
καλῷ νηγατέῳ· λευκὸν δ’ἦν έλιος ὥς·
ποσσὶ δ’ὑπὸ λιπαροῖσιν δήσατο καλὰ πέδιλα.
αὐτὰρ πεὶ δὴ πάντα περὶ χρο θήκατο κόσμον
βῆ ῥ’ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δ’Ἀφροδίτην
τῶν ἄλλων πάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ειπε·
ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω,
έ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ,
οὕνεκ’ γὼ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ρήγεις;
τὴν δ’ἠμείβετ’ πειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·
ρη πρέσβα θε θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο
αὔδα τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς νωγεν,
εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον στίν.
τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια ρη·
δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ μερον, τε σὺ πάντας
δαμνᾷ θανάτους δὲ θνητοὺς ἀνθρώπους.
εἶμι γὰρ ψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,
κεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,
οἵ μ’ἐν σφοῖσι δόμοισιν τρέφον ἠδ’ τίταλλον
δεξάμενοι ’Ρείας, τε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς
γαίης νέρθε καθεῖσε καὶ τρυγέτοιο θαλάσσης·
τοὺς εἶμ’ ψομένη, καί σφ’ἄκριτα νείκεα λύσω·
δη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων πέχονται
εὐνῆς καὶ φιλότητος, πεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
εἰ κείνω πέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρ
εἰς εὐνὴν νέσαιμι μωθῆναι φιλότητι,
αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην.
τὴν δ’αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη·
οὐκ ἔστ’ οὐδὲ οικε τεὸν πος ἀρνήσασθαι·
Ζηνὸς γὰρ τοῦ ρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν αύεις.
ἦ, καὶ πὸ στήθεσφιν λύσατο κεστὸν μάντα
ποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο·
ἔνθ’ νι μὲν φιλότης, ἐν δ’ἵμερος, ἐν δ’ὀαριστὺς
πάρφασις, τ’ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.
τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσὶν πος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζε·
τῆ νῦν τοῦτον μάντα τε ἐγκάτθεο κόλπῳ
ποικίλον, νι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημι
πρηκτόν γε νέεσθαι, τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοπις πότνια ρη,
μειδήσασα δ’ἔπειτα ἐγκάτθετο κόλπῳ.
μὲν βη πρὸς δῶμα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη,
ρη δ’ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,
Πιερίην δ’ἐπιβᾶσα καὶ μαθίην ρατεινὴν
σεύατ’ ἐφ’ ἱπποπόλων Θρῃκῶν ρεα νιφόεντα
κροτάτας κορυφάς· οὐδὲ χθόνα μάρπτε ποδοῖιν·
ἐξ θόω δ’ἐπὶ πόντον βήσετο κυμαίνοντα,
Λῆμνον δ’εἰσαφίκανε πόλιν θείοιο Θόαντος.
ἔνθ’ Ὕπνῳ ξύμβλητο κασιγνήτῳ Θανάτοιο,
ἔν τ’ἄρα οἱ φῦ χειρὶ πος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
Ὕπνε ναξ πάντων τε θεῶν πάντων τ’ἀνθρώπων,
μὲν δή ποτ’ μὸν πος κλυες, ἠδ’ τι καὶ νῦν
πείθευ· γὼ δέ κέ τοι δέω χάριν ματα πάντα.
κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπ’ ὀφρύσιν ὄσσε φαεινὼ
αὐτίκ’ πεί κεν γὼ παραλέξομαι ἐν φιλότητι.
δῶρα δέ τοι δώσω καλὸν θρόνον ἄφθιτον αἰεὶ
χρύσεον· φαιστος δέ κ’ἐμὸς πάϊς ἀμφιγυήεις
τεύξει’ σκήσας, πὸ δὲ θρῆνυν ποσὶν σει,
τῷ κεν πισχοίης λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε νήδυμος Ὕπνος·
ρη πρέσβα θε θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο
ἄλλον μέν κεν γωγε θεῶν αἰειγενετάων
ῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθρα
κεανοῦ, ὅς περ γένεσις πάντεσσι τέτυκται·
Ζηνὸς δ’οὐκ ἂν γωγε Κρονίονος ἆσσον κοίμην
οὐδὲ κατευνήσαιμ’, τε μὴ αὐτός γε κελεύοι.
δη γάρ με καὶ ἄλλο τε πίνυσσεν φετμὴ
ματι τῷ τε κεῖνος πέρθυμος Διὸς υἱὸς
πλεεν λιόθεν Τρώων πόλιν ξαλαπάξας.
τοι γὼ μὲν λεξα Διὸς νόον αἰγιόχοιο
νήδυμος ἀμφιχυθείς· σὺ δέ οἱ κακὰ μήσαο θυμῷ
ὄρσασ’ ἀργαλέων νέμων πὶ πόντον ήτας,
καί μιν πειτα Κόων δ’εὖ ναιομένην πένεικας
νόσφι φίλων πάντων. δ’ἐπεγρόμενος χαλέπαινε
ῥιπτάζων κατὰ δῶμα θεούς, μὲ δ’ἔξοχα πάντων
ζήτει· καί κέ μ’ἄϊστον ἀπ’ αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ,
εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν σάωσε καὶ ἀνδρῶν·
τὴν κόμην φεύγων, δ’ἐπαύσατο χωόμενός περ.
ζετο γὰρ μὴ Νυκτὶ θο ποθύμια ἕρδοι.
νῦν αὖ τοῦτό μ’ἄνωγας μήχανον ἄλλο τελέσσαι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε βοπις πότνια ρη·
Ὕπνε τί δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς;
φῂς ὣς Τρώεσσιν ρηξέμεν εὐρύοπα Ζῆν
ὡς ρακλῆος περιχώσατο παῖδος οῖο;
ἀλλ’ ἴθ’, γὼ δέ κέ τοι Χαρίτων μίαν πλοτεράων
δώσω πυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι κοιτιν.
ὣς φάτο, χήρατο δ’Ὕπνος, μειβόμενος δὲ προσηύδα·
γρει νῦν μοι μοσσον άατον Στυγὸς δωρ,
χειρὶ δὲ τῇ τέρῃ μὲν λε χθόνα πουλυβότειραν,
τῇ δ’ἑτέρῃ λα μαρμαρέην, να νῶϊν παντες
μάρτυροι ὦσ’ οἳ νερθε θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς όντες,
μὲν μοὶ δώσειν Χαρίτων μίαν πλοτεράων
Πασιθέην, ἧς τ’αὐτὸς έλδομαι ματα πάντα.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε θε λευκώλενος ρη,
ὄμνυε δ’ὡς κέλευε, θεοὺς δ’ὀνόμηνεν παντας
τοὺς ποταρταρίους οἳ Τιτῆνες καλέονται.
αὐτὰρ πεί ῥ’ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,
τὼ βήτην Λήμνου τε καὶ Ἴμβρου στυ λιπόντε
έρα ἑσσαμένω ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.
δην δ’ἱκέσθην πολυπίδακα μητέρα θηρῶν
Λεκτόν, θι πρῶτον λιπέτην λα· τὼ δ’ἐπὶ χέρσου
βήτην, κροτάτη δὲ ποδῶν πο σείετο λη.
ἔνθ’ Ὕπνος μὲν μεινε πάρος Διὸς ὄσσε δέσθαι
εἰς λάτην ναβὰς περιμήκετον, τότ’ ἐν δῃ
μακροτάτη πεφυυῖα δι’ έρος αἰθέρ’ κανεν·
ἔνθ’ ἧστ’ ζοισιν πεπυκασμένος εἰλατίνοισιν
ὄρνιθι λιγυρῇ ναλίγκιος, ἥν τ’ἐν ρεσσι
χαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν.
ρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον κρον
δης ψηλῆς· δε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς.
ὡς δ’ἴδεν, ὥς μιν ρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν,
οἷον τε πρῶτόν περ μισγέσθην φιλότητι
εἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας.
στῆ δ’αὐτῆς προπάροιθεν πος τ’ἔφατ’ ἔκ τ’ὀνόμαζεν·
ρη πῇ μεμαυῖα κατ’ Οὐλύμπου τόδ’ κάνεις;
ἵπποι δ’οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κ’ἐπιβαίης.
τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια ρη·
ἔρχομαι ψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,
κεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,
οἵ με σφοῖσι δόμοισιν τρέφον ἠδ’ τίταλλον·
τοὺς εἶμ’ ψομένη, καί σφ’ἄκριτα νείκεα λύσω·
δη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων πέχονται
εὐνῆς καὶ φιλότητος, πεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
ἵπποι δ’ἐν πρυμνωρεί πολυπίδακος δης
στᾶσ’, οἵ μ’οἴσουσιν πὶ τραφερήν τε καὶ γρήν.
νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατ’ Οὐλύμπου τόδ’ κάνω,
μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇ
οἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυρρόου κεανοῖο.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
ρη κεῖσε μὲν στι καὶ στερον ὁρμηθῆναι,
νῶϊ δ’ἄγ’ ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε.
οὐ γάρ πώ ποτέ μ’ὧδε θεᾶς ρος οὐδὲ γυναικὸς
θυμὸν νὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς δάμασσεν,
οὐδ’ πότ’ ρασάμην ξιονίης λόχοιο,
τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρ’ τάλαντον·
οὐδ’ τε περ Δανάης καλλισφύρου κρισιώνης,
τέκε Περσῆα πάντων ριδείκετον ἀνδρῶν·
οὐδ’ τε Φοίνικος κούρης τηλεκλειτοῖο,
τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον ’Ραδάμανθυν·
οὐδ’ τε περ Σεμέλης οὐδ’ Ἀλκμήνης νὶ Θήβῃ,
ῥ’Ἡρακλῆα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·
δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν·
οὐδ’ τε Δήμητρος καλλιπλοκάμοιο νάσσης,
οὐδ’ πότε Λητοῦς ρικυδέος, οὐδὲ σεῦ αὐτῆς,
ὡς σέο νῦν ραμαι καί με γλυκὺς μερος αἱρεῖ.
τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια ρη·
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ειπες.
εἰ νῦν ἐν φιλότητι λιλαίεαι εὐνηθῆναι
δης ἐν κορυφῇσι, τὰ δὲ προπέφανται παντα·
πῶς κ’ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάων
εὕδοντ’ θρήσειε, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼν
πεφράδοι; οὐκ ἂν γωγε τεὸν πρὸς δῶμα νεοίμην
ἐξ εὐνῆς ἀνστᾶσα, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη.
ἀλλ’ εἰ δή ῥ’ἐθέλεις καί τοι φίλον πλετο θυμῷ,
στιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς τευξεν
φαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν πῆρσεν·
ἔνθ’ ομεν κείοντες, πεί νύ τοι εὔαδεν εὐνή.
τὴν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
ρη μήτε θεῶν τό γε δείδιθι μήτέ τιν’ ἀνδρῶν
ψεσθαι· τοῖόν τοι γὼ νέφος ἀμφικαλύψω
χρύσεον· οὐδ’ ἂν νῶϊ διαδράκοι έλιός περ,
οὗ τε καὶ ξύτατον πέλεται φάος εἰσοράασθαι.
ῥα καὶ ἀγκὰς μαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν·
τοῖσι δ’ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην,
λωτόν θ’ἑρσήεντα δὲ κρόκον ἠδ’ άκινθον
πυκνὸν καὶ μαλακόν, ὃς πὸ χθονὸς ψόσ’ εργε.
τῷ νι λεξάσθην, πὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντο
καλὴν χρυσείην· στιλπναὶ δ’ἀπέπιπτον ερσαι.
ὣς μὲν τρέμας εὗδε πατὴρ νὰ Γαργάρῳ κρῳ,
ὕπνῳ καὶ φιλότητι δαμείς, χε δ’ἀγκὰς κοιτιν·
βῆ δὲ θέειν πὶ νῆας χαιῶν νήδυμος Ὕπνος
ἀγγελίην ρέων γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳ·
ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσείδαον πάμυνε,
καί σφιν κῦδος παζε μίνυνθά περ, ὄφρ’ τι εὕδει
Ζεύς, πεὶ αὐτῷ γὼ μαλακὸν περὶ κῶμ’ κάλυψα·
ρη δ’ἐν φιλότητι παρήπαφεν εὐνηθῆναι.
ὣς εἰπὼν μὲν χετ’ πὶ κλυτὰ φῦλ’ ἀνθρώπων,
τὸν δ’ἔτι μᾶλλον νῆκεν μυνέμεναι Δαναοῖσιν.
αὐτίκα δ’ἐν πρώτοισι μέγα προθορὼν κέλευσεν·
Ἀργεῖοι καὶ δ’αὖτε μεθίεμεν κτορι νίκην
Πριαμίδῃ, να νῆας λῃ καὶ κῦδος ρηται;
ἀλλ’ μὲν οὕτω φησὶ καὶ εὔχεται οὕνεκ’ χιλλεὺς
νηυσὶν πι γλαφυρῇσι μένει κεχολωμένος τορ·
κείνου δ’οὔ τι λίην ποθὴ ἔσσεται, εἴ κεν οἳ ἄλλοι
μεῖς τρυνώμεθ’ μυνέμεν ἀλλήλοισιν.
ἀλλ’ γεθ’ ὡς ἂν γὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·
σπίδες ὅσσαι ρισται νὶ στρατῷ δὲ μέγισται
ἑσσάμενοι, κεφαλὰς δὲ παναίθῃσιν κορύθεσσι
κρύψαντες, χερσίν τε τὰ μακρότατ’ ἔγχε’ λόντες
ομεν· αὐτὰρ γὼν γήσομαι, οὐδ’ τι φημὶ
κτορα Πριαμίδην μενέειν μάλα περ μεματα.
ὃς δέ κ’ἀνὴρ μενέχαρμος, χει δ’ὀλίγον σάκος μῳ,
χείρονι φωτὶ δότω, δ’ἐν σπίδι μείζονι δύτω.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον δὲ πίθοντο·
τοὺς δ’αὐτοὶ βασιλῆες κόσμεον οὐτάμενοί περ
Τυδεΐδης δυσεύς τε καὶ τρεΐδης γαμέμνων·
οἰχόμενοι δ’ἐπὶ πάντας ρήϊα τεύχε’ μειβον·
ἐσθλὰ μὲν ἐσθλὸς δυνε, χέρεια δὲ χείρονι δόσκεν.
αὐτὰρ πεί ῥ’ἕσσαντο περὶ χρο νώροπα χαλκὸν
βάν ῥ’ἴμεν· ἦρχε δ’ἄρά σφι Ποσειδάων νοσίχθων
δεινὸν ορ τανύηκες χων ἐν χειρὶ παχεί
εἴκελον στεροπῇ· τῷ δ’οὐ θέμις στὶ μιγῆναι
ἐν δα λευγαλέῃ, ἀλλὰ δέος ἰσχάνει ἄνδρας.
Τρῶας δ’αὖθ’ τέρωθεν κόσμει φαίδιμος κτωρ.
δή ῥα τότ’ αἰνοτάτην ριδα πτολέμοιο τάνυσσαν
κυανοχαῖτα Ποσειδάων καὶ φαίδιμος κτωρ,
τοι μὲν Τρώεσσιν, δ’Ἀργείοισιν ρήγων.
κλύσθη δὲ θάλασσα ποτὶ κλισίας τε νέας τε
Ἀργείων· οἳ δὲ ξύνισαν μεγάλῳ λαλητῷ.
οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοά ποτὶ χέρσον
ποντόθεν ὀρνύμενον πνοι Βορέω λεγεινῇ·
οὔτε πυρὸς τόσσός γε ποτὶ βρόμος αἰθομένοιο
οὔρεος ἐν βήσσῃς, τε τ’ὤρετο καιέμεν λην·
οὔτ’νεμος τόσσόν γε περὶ δρυσὶν ψικόμοισι
πύει, ὅς τε μάλιστα μέγα βρέμεται χαλεπαίνων,
ὅσση ρα Τρώων καὶ χαιῶν πλετο φωνὴ
δεινὸν ϋσάντων, ὅτ’ ἐπ’ ἀλλήλοισιν ρουσαν.
Αἴαντος δὲ πρῶτος κόντισε φαίδιμος κτωρ
ἔγχει, πεὶ τέτραπτο πρὸς θύ οἱ, οὐδ’ φάμαρτε,
τῇ ῥα δύω τελαμῶνε περὶ στήθεσσι τετάσθην,
τοι μὲν σάκεος, δὲ φασγάνου ἀργυροήλου·
τώ οἱ ῥυσάσθην τέρενα χρόα. χώσατο δ’Ἕκτωρ,
ὅττί ῥά οἱ βέλος κὺ τώσιον ἔκφυγε χειρός,
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος χάζετο κῆρ’ λεείνων.
τὸν μὲν πειτ’ πιόντα μέγας Τελαμώνιος Αἴας
χερμαδίῳ, τά ῥα πολλὰ θοάων ἔχματα νηῶν
πὰρ ποσὶ μαρναμένων κυλίνδετο, τῶν ἓν είρας
στῆθος βεβλήκει πὲρ ἄντυγος ἀγχόθι δειρῆς,
στρόμβον δ’ὣς ἔσσευε βαλών, περὶ δ’ἔδραμε πάντῃ.
ὡς δ’ὅθ’ πὸ πληγῆς πατρὸς Διὸς ξερίπῃ δρῦς
πρόρριζος, δεινὴ δὲ θεείου γίγνεται ὀδμὴ
ἐξ αὐτῆς, τὸν δ’οὔ περ χει θράσος ὅς κεν δηται
ἐγγὺς ών, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός,
ὣς πεσ’ κτορος κα χαμαὶ μένος ἐν κονίσι·
χειρὸς δ’ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπ’ αὐτῷ δ’ἀσπὶς ἑάφθη
καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.
οἳ δὲ μέγα άχοντες πέδραμον υἷες χαιῶν
ἐλπόμενοι ρύεσθαι, κόντιζον δὲ θαμειὰς
αἰχμάς· ἀλλ’ οὔ τις δυνήσατο ποιμένα λαῶν
οὐτάσαι οὐδὲ βαλεῖν· πρὶν γὰρ περίβησαν ριστοι
Πουλυδάμας τε καὶ Αἰνείας καὶ δῖος γήνωρ
Σαρπηδών τ’ἀρχὸς Λυκίων καὶ Γλαῦκος μύμων.
τῶν δ’ἄλλων οὔ τίς εὑ κήδεσεν, ἀλλὰ πάροιθεν
σπίδας εὐκύκλους σχέθον αὐτοῦ. τὸν δ’ἄρ’ ταῖροι
χερσὶν είραντες φέρον ἐκ πόνου, ὄφρ’ κεθ’ ἵππους
κέας, οἵ οἱ πισθε μάχης δὲ πτολέμοιο
στασαν νίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλ’ χοντες·
οἳ τόν γε προτὶ στυ φέρον βαρέα στενάχοντα.
ἀλλ’ τε δὴ πόρον ξον ϋρρεῖος ποταμοῖο
Ξάνθου δινήεντος, ὃν θάνατος τέκετο Ζεύς,
ἔνθά μιν ἐξ ἵππων πέλασαν χθονί, κὰδ δέ οἱ δωρ
χεῦαν· δ’ἀμπνύνθη καὶ νέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν,
ζόμενος δ’ἐπὶ γοῦνα κελαινεφὲς αἷμ’ πέμεσσεν·
αὖτις δ’ἐξοπίσω πλῆτο χθονί, τὼ δέ οἱ ὄσσε
νὺξ κάλυψε μέλαινα· βέλος δ’ἔτι θυμὸν δάμνα.
Ἀργεῖοι δ’ὡς οὖν δον κτορα νόσφι κιόντα
μᾶλλον πὶ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.
ἔνθα πολὺ πρώτιστος ϊλῆος ταχὺς Αἴας
Σάτνιον οὔτασε δουρὶ μετάλμενος ξυόεντι
νοπίδην, ὃν ρα νύμφη τέκε νηῒς μύμων
νοπι βουκολέοντι παρ’ ὄχθας Σατνιόεντος.
τὸν μὲν ϊλιάδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν
οὖτα κατὰ λαπάρην· δ’ἀνετράπετ’, ἀμφὶ δ’ἄρ’ αὐτῷ
Τρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην.
τῷ δ’ἐπὶ Πουλυδάμας ἐγχέσπαλος ἦλθεν μύντωρ
Πανθοΐδης, βάλε δὲ Προθοήνορα δεξιὸν μον
υἱὸν ρηϊλύκοιο, δι’ μου δ’ὄβριμον ἔγχος
ἔσχεν, δ’ἐν κονίσι πεσὼν λε γαῖαν γοστῷ.
Πουλυδάμας δ’ἔκπαγλον πεύξατο μακρὸν ΰσας·
οὐ μὰν αὖτ’ ΐω μεγαθύμου Πανθοΐδαο
χειρὸς πο στιβαρῆς λιον πηδῆσαι κοντα,
ἀλλά τις Ἀργείων κόμισε χροΐ, καί μιν ΐω
αὐτῷ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον ϊδος εἴσω.
ὣς φατ’, Ἀργείοισι δ’ἄχος γένετ’ εὐξαμένοιο·
Αἴαντι δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ρινε
τῷ Τελαμωνιάδῃ· τοῦ γὰρ πέσεν ἄγχι μάλιστα.
καρπαλίμως δ’ἀπιόντος κόντισε δουρὶ φαεινῷ.
Πουλυδάμας δ’αὐτὸς μὲν λεύατο κῆρα μέλαιναν
λικριφὶς ΐξας, κόμισεν δ’Ἀντήνορος υἱὸς
Ἀρχέλοχος· τῷ γάρ ῥα θεοὶ βούλευσαν λεθρον.
τόν ῥ’ἔβαλεν κεφαλῆς τε καὶ αὐχένος ἐν συνεοχμῷ,
νείατον ἀστράγαλον, πὸ δ’ἄμφω κέρσε τένοντε·
τοῦ δὲ πολὺ προτέρη κεφαλὴ στόμα τε ῥῖνές τε
οὔδεϊ πλῆντ’ περ κνῆμαι καὶ γοῦνα πεσόντος.
Αἴας δ’αὖτ’ γέγωνεν μύμονι Πουλυδάμαντι·
φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτὲς νίσπες
ῥ’οὐχ οὗτος νὴρ Προθοήνορος ἀντὶ πεφάσθαι
ξιος; οὐ μέν μοι κακὸς εἴδεται οὐδὲ κακῶν ἔξ,
ἀλλὰ κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο
πάϊς· αὐτῷ γὰρ γενεὴν ἄγχιστα κει.
ῥ’εὖ γιγνώσκων, Τρῶας δ’ἄχος ἔλλαβε θυμόν.
ἔνθ’ κάμας Πρόμαχον Βοιώτιον οὔτασε δουρὶ
ἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς· δ’ὕφελκε ποδοῖιν.
τῷ δ’Ἀκάμας ἔκπαγλον πεύξατο μακρὸν ΰσας·
Ἀργεῖοι όμωροι πειλάων κόρητοι
οὔ θην οἴοισίν γε πόνος τ’ἔσεται καὶ ϊζὺς
μῖν, ἀλλά ποθ’ δε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες.
φράζεσθ’ ὡς μῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδει
ἔγχει μῷ, να μή τι κασιγνήτοιό γε ποινὴ
δηρὸν τιτος ῃ· τὼ καί κέ τις εὔχεται νὴρ
γνωτὸν νὶ μεγάροισιν ρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι.
ὣς φατ’, Ἀργείοισι δ’ἄχος γένετ’ εὐξαμένοιο·
Πηνέλε δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ρινεν·
ὁρμήθη δ’Ἀκάμαντος· δ’οὐχ πέμεινεν ρωὴν
Πηνελέωο νακτος· δ’οὔτασεν λιονῆα
υἱὸν Φόρβαντος πολυμήλου, τόν ῥα μάλιστα
Ἑρμείας Τρώων φίλει καὶ κτῆσιν πασσε·
τῷ δ’ἄρ’ πὸ μήτηρ μοῦνον τέκεν λιονῆα.
τὸν τόθ’ ὑπ’ ὀφρύος οὖτα κατ’ ὀφθαλμοῖο θέμεθλα,
ἐκ δ’ὦσε γλήνην· δόρυ δ’ὀφθαλμοῖο δι πρὸ
καὶ δι νίου ἦλθεν, δ’ἕζετο χεῖρε πετάσσας
ἄμφω· Πηνέλεως δὲ ρυσσάμενος ξίφος ξὺ
αὐχένα μέσσον λασσεν, πήραξεν δὲ χαμᾶζε
αὐτῇ σὺν πήληκι κάρη· τι δ’ὄβριμον ἔγχος
εν ἐν ὀφθαλμῷ· δὲ φὴ κώδειαν νασχὼν
πέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος πος ηὔδα·
εἰπέμεναί μοι Τρῶες γαυοῦ λιονῆος
πατρὶ φίλῳ καὶ μητρὶ γοήμεναι ἐν μεγάροισιν·
οὐδὲ γὰρ Προμάχοιο δάμαρ λεγηνορίδαο
ἀνδρὶ φίλῳ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δὴ
ἐκ Τροίης σὺν νηυσὶ νεώμεθα κοῦροι χαιῶν.
ὣς φάτο, τοὺς δ’ἄρα πάντας πὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα,
πάπτηνεν δὲ καστος πῃ φύγοι αἰπὺν λεθρον.
σπετε νῦν μοι Μοῦσαι λύμπια δώματ’ χουσαι
ὅς τις δὴ πρῶτος βροτόεντ’ ἀνδράγρι’ χαιῶν
ρατ’, πεί ῥ’ἔκλινε μάχην κλυτὸς ἐννοσίγαιος.
Αἴας ῥα πρῶτος Τελαμώνιος Ὕρτιον οὖτα
Γυρτιάδην Μυσῶν γήτορα καρτεροθύμων·
Φάλκην δ’Ἀντίλοχος καὶ Μέρμερον ξενάριξε·
Μηριόνης δὲ Μόρυν τε καὶ Ἱπποτίωνα κατέκτα,
Τεῦκρος δὲ Προθόωνά τ’ἐνήρατο καὶ Περιφήτην·
τρεΐδης δ’ἄρ’ πειθ’ περήνορα ποιμένα λαῶν
οὖτα κατὰ λαπάρην, δι δ’ἔντερα χαλκὸς φυσσε
δῃώσας· ψυχὴ δὲ κατ’ οὐταμένην τειλὴν
ἔσσυτ’ πειγομένη, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
πλείστους δ’Αἴας εἷλεν ϊλῆος ταχὺς υἱός·
οὐ γάρ οἵ τις μοῖος πισπέσθαι ποσὶν εν
ἀνδρῶν τρεσσάντων, τε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ.