Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

Ζεὺς δ’ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ κτορα νηυσὶ πέλασσε,
τοὺς μὲν α παρὰ τῇσι πόνον τ’ἐχέμεν καὶ ϊζὺν
νωλεμέως, αὐτὸς δὲ πάλιν τρέπεν σσε φαεινὼ
νόσφιν ἐφ’ πποπόλων Θρῃκῶν καθορώμενος αἶαν
Μυσῶν τ’ἀγχεμάχων καὶ γαυῶν ππημολγῶν
γλακτοφάγων βίων τε δικαιοτάτων νθρώπων.
ἐς Τροίην δ’οὐ πάμπαν τι τρέπεν σσε φαεινώ·
οὐ γὰρ γ’ἀθανάτων τινα λπετο ὃν κατὰ θυμὸν
λθόντ’ Τρώεσσιν ρηξέμεν Δαναοῖσιν.
οὐδ’ λαοσκοπιὴν εἶχε κρείων νοσίχθων·
καὶ γὰρ θαυμάζων στο πτόλεμόν τε μάχην τε
ψοῦ ἐπ’ κροτάτης κορυφῆς Σάμου ληέσσης
Θρηϊκίης· νθεν γὰρ φαίνετο πᾶσα μὲν δη,
φαίνετο δὲ Πριάμοιο πόλις καὶ νῆες χαιῶν.
ἔνθ’ ἄρ’ γ’ἐξ λὸς ζετ’ ών, λέαιρε δ’Ἀχαιοὺς
Τρωσὶν δαμναμένους, Δι δὲ κρατερῶς νεμέσσα.
αὐτίκα δ’ἐξ ρεος κατεβήσετο παιπαλόεντος
κραιπνὰ ποσὶ προβιβάς· τρέμε δ’οὔρεα μακρὰ καὶ λη
ποσσὶν ὑπ’ θανάτοισι Ποσειδάωνος όντος.
τρὶς μὲν ρέξατ’ ών, τὸ δὲ τέτρατον κετο τέκμωρ
Αἰγάς, νθα δέ οἱ κλυτὰ δώματα βένθεσι λίμνης
χρύσεα μαρμαίροντα τετεύχαται φθιτα αἰεί.
ἔνθ’ λθὼν ὑπ’ χεσφι τιτύσκετο χαλκόποδ’ ππω
κυπέτα χρυσέσιν θείρῃσιν κομόωντε,
χρυσὸν δ’αὐτὸς δυνε περὶ χροΐ, γέντο δ’ἱμάσθλην
χρυσείην εὔτυκτον, οῦ δ’ἐπεβήσετο δίφρου,
βῆ δ’ἐλάαν πὶ κύματ’· ταλλε δὲ κήτε’ ὑπ’ αὐτοῦ
πάντοθεν ἐκ κευθμῶν, οὐδ’ γνοίησεν νακτα·
γηθοσύνῃ δὲ θάλασσα διίστατο· τοὶ δὲ πέτοντο
ῥίμφα μάλ’, οὐδ’ πένερθε διαίνετο χάλκεος ξων·
τὸν δ’ἐς χαιῶν νῆας ΰσκαρθμοι φέρον πποι.
στι δέ τι σπέος εὐρὺ βαθείης βένθεσι λίμνης
μεσσηγὺς Τενέδοιο καὶ μβρου παιπαλοέσσης·
ἔνθ’ ππους στησε Ποσειδάων νοσίχθων
λύσας ἐξ χέων, παρὰ δ’ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ
δμεναι· μφὶ δὲ ποσσὶ πέδας βαλε χρυσείας
ρρήκτους λύτους, ὄφρ’ μπεδον αὖθι μένοιεν
νοστήσαντα νακτα· δ’ἐς στρατὸν χετ’ χαιῶν.
Τρῶες δὲ φλογὶ σοι ολλέες θυέλλῃ
κτορι Πριαμίδῃ μοτον μεματες ποντο
βρομοι αὐΐαχοι· λποντο δὲ νῆας χαιῶν
αἱρήσειν, κτενέειν δὲ παρ’ αὐτόθι πάντας ρίστους.
λλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ννοσίγαιος
ργείους τρυνε βαθείης ἐξ λὸς λθὼν
εἰσάμενος Κάλχαντι δέμας καὶ τειρέα φωνήν·
Αἴαντε πρώτω προσέφη μεματε καὶ αὐτώ·
Αἴαντε σφὼ μέν τε σαώσετε λαὸν χαιῶν
λκῆς μνησαμένω, μὴ δὲ κρυεροῖο φόβοιο.
λλῃ μὲν γὰρ γωγ’ οὐ δείδια χεῖρας άπτους
Τρώων, οἳ μέγα τεῖχος περκατέβησαν μίλῳ·
ξουσιν γὰρ πάντας ϋκνήμιδες χαιοί·
τῇ δὲ δὴ αἰνότατον περιδείδια μή τι πάθωμεν,
ῥ’ὅ γ’ὁ λυσσώδης φλογὶ εἴκελος γεμονεύει
κτωρ, ὃς Διὸς εὔχετ’ ρισθενέος πάϊς εἶναι.
σφῶϊν δ’ὧδε θεῶν τις νὶ φρεσὶ ποιήσειεν
αὐτώ θ’ἑστάμεναι κρατερῶς καὶ νωγέμεν λλους·
τώ κε καὶ σσύμενόν περ ρωήσαιτ’ πὸ νηῶν
κυπόρων, εἰ καί μιν λύμπιος αὐτὸς γείρει.
καὶ σκηπανί γαιήοχος ννοσίγαιος
μφοτέρω κεκόπων πλῆσεν μένεος κρατεροῖο,
γυῖα δ’ἔθηκεν λαφρὰ πόδας καὶ χεῖρας περθεν.
αὐτὸς δ’ὥς τ’ἴρηξ κύπτερος ρτο πέτεσθαι,
ὅς ῥά τ’ἀπ’ αἰγίλιπος πέτρης περιμήκεος ρθεὶς
ρμήσῃ πεδίοιο διώκειν ρνεον λλο,
ὣς πὸ τῶν ϊξε Ποσειδάων νοσίχθων.
τοῖιν δ’ἔγνω πρόσθεν ϊλῆος ταχὺς Αἴας,
αἶψα δ’ἄρ’ Αἴαντα προσέφη Τελαμώνιον υἱόν·
Αἶαν πεί τις νῶϊ θεῶν οἳ λυμπον χουσι
μάντεϊ εἰδόμενος κέλεται παρὰ νηυσὶ μάχεσθαι,
οὐδ’ γε Κάλχας στὶ θεοπρόπος οἰωνιστής·
χνια γὰρ μετόπισθε ποδῶν δὲ κνημάων
ῥεῖ’ γνων πιόντος· ρίγνωτοι δὲ θεοί περ·
καὶ δ’ἐμοὶ αὐτῷ θυμὸς νὶ στήθεσσι φίλοισι
μᾶλλον φορμᾶται πολεμίζειν δὲ μάχεσθαι,
μαιμώωσι δ’ἔνερθε πόδες καὶ χεῖρες περθε.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη Τελαμώνιος Αἴας·
οὕτω νῦν καὶ μοὶ περὶ δούρατι χεῖρες απτοι
μαιμῶσιν, καί μοι μένος ρορε, νέρθε δὲ ποσσὶν
σσυμαι μφοτέροισι· μενοινώω δὲ καὶ οἶος
κτορι Πριαμίδῃ μοτον μεματι μάχεσθαι.
ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς λλήλους γόρευον
χάρμῃ γηθόσυνοι, τήν σφιν θεὸς μβαλε θυμῷ·
τόφρα δὲ τοὺς πιθεν γαιήοχος ρσεν χαιούς,
οἳ παρὰ νηυσὶ θοσιν νέψυχον φίλον τορ.
τῶν ῥ’ἅμα τ’ἀργαλέ καμάτῳ φίλα γυῖα λέλυντο,
καί σφιν χος κατὰ θυμὸν γίγνετο δερκομένοισι
Τρῶας, τοὶ μέγα τεῖχος περκατέβησαν μίλῳ.
τοὺς οἵ γ’εἰσορόωντες ὑπ’ φρύσι δάκρυα λεῖβον·
οὐ γὰρ φαν φεύξεσθαι ὑπ’ ἐκ κακοῦ· ἀλλ’ νοσίχθων
ῥεῖα μετεισάμενος κρατερὰς τρυνε φάλαγγας.
Τεῦκρον πι πρῶτον καὶ Λήϊτον λθε κελεύων
Πηνέλεών θ’ἥρωα Θόαντά τε Δηΐπυρόν τε
Μηριόνην τε καὶ ντίλοχον μήστωρας ϋτῆς·
τοὺς γ’ἐποτρύνων πεα πτερόεντα προσηύδα·
αἰδὼς ργεῖοι, κοῦροι νέοι· μμιν γωγε
μαρναμένοισι πέποιθα σαωσέμεναι νέας μάς·
εἰ δ’ὑμεῖς πολέμοιο μεθήσετε λευγαλέοιο,
νῦν δὴ εἴδεται μαρ πὸ Τρώεσσι δαμῆναι.
πόποι μέγα θαῦμα τόδ’ φθαλμοῖσιν ρῶμαι
δεινόν, οὔ ποτ’ γωγε τελευτήσεσθαι φασκον,
Τρῶας ἐφ’ μετέρας έναι νέας, οἳ τὸ πάρος περ
φυζακινῇς λάφοισιν οίκεσαν, αἵ τε καθ’ λην
θώων παρδαλίων τε λύκων τ’ἤϊα πέλονται
αὔτως λάσκουσαι νάλκιδες, οὐδ’ πι χάρμη·
ὣς Τρῶες τὸ πρίν γε μένος καὶ χεῖρας χαιῶν
μίμνειν οὐκ θέλεσκον ναντίον, οὐδ’ βαιόν·
νῦν δὲ κὰς πόλιος κοίλῃς πὶ νηυσὶ μάχονται
γεμόνος κακότητι μεθημοσύνῃσί τε λαῶν,
οἳ κείνῳ ρίσαντες μυνέμεν οὐκ θέλουσι
νηῶν κυπόρων, λλὰ κτείνονται ἀν’ αὐτάς.
ἀλλ’ εἰ δὴ καὶ πάμπαν τήτυμον αἴτιός στιν
ρως τρεΐδης εὐρὺ κρείων γαμέμνων
οὕνεκ’ πητίμησε ποδώκεα Πηλεΐωνα,
μέας γ’οὔ πως στι μεθιέμεναι πολέμοιο.
ἀλλ’ κεώμεθα θᾶσσον· κεσταί τοι φρένες σθλῶν.
μεῖς δ’οὐκ τι καλὰ μεθίετε θούριδος λκῆς
πάντες ριστοι όντες νὰ στρατόν. οὐδ’ ἂν γωγε
νδρὶ μαχεσσαίμην ὅς τις πολέμοιο μεθείη
λυγρὸς ών· μῖν δὲ νεμεσσῶμαι περὶ κῆρι.
πέπονες τάχα δή τι κακὸν ποιήσετε μεῖζον
τῇδε μεθημοσύνῃ· ἀλλ’ ἐν φρεσὶ θέσθε καστος
αἰδῶ καὶ νέμεσιν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ρωρεν.
κτωρ δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴν γαθὸς πολεμίζει
καρτερός, ρρηξεν δὲ πύλας καὶ μακρὸν χῆα.
ὥς ῥα κελευτιόων γαιήοχος ρσεν χαιούς.
μφὶ δ’ἄρ’ Αἴαντας δοιοὺς σταντο φάλαγγες
καρτεραί, ἃς οὔτ’ ἄν κεν ρης νόσαιτο μετελθὼν
οὔτε κ’Ἀθηναίη λαοσσόος· οἳ γὰρ ριστοι
κρινθέντες Τρῶάς τε καὶ κτορα δῖον μιμνον,
φράξαντες δόρυ δουρί, σάκος σάκεϊ προθελύμνῳ·
σπὶς ἄρ’ σπίδ’ ρειδε, κόρυς κόρυν, νέρα δ’ἀνήρ·
ψαῦον δ’ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισι
νευόντων, ὡς πυκνοὶ φέστασαν λλήλοισιν·
γχεα δ’ἐπτύσσοντο θρασειάων πὸ χειρῶν
σειόμεν’· οἳ δ’ἰθὺς φρόνεον, μέμασαν δὲ μάχεσθαι.
Τρῶες δὲ προὔτυψαν ολλέες, ρχε δ’ἄρ’ κτωρ
ντικρὺ μεμαώς, λοοίτροχος ὣς πὸ πέτρης,
ὅν τε κατὰ στεφάνης ποταμὸς χειμάρροος σῃ
ῥήξας σπέτῳ μβρῳ ναιδέος χματα πέτρης·
ψι δ’ἀναθρῴσκων πέτεται, κτυπέει δέ θ’ὑπ’ αὐτοῦ
λη· δ’ἀσφαλέως θέει μπεδον, εἷος κηται
σόπεδον, τότε δ’οὔ τι κυλίνδεται σσύμενός περ·
ὣς κτωρ εἷος μὲν πείλει μέχρι θαλάσσης
ῥέα διελεύσεσθαι κλισίας καὶ νῆας χαιῶν
κτείνων· ἀλλ’ τε δὴ πυκινῇς νέκυρσε φάλαγξι
στῆ ῥα μάλ’ γχριμφθείς· οἳ δ’ἀντίοι υἷες χαιῶν
νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ γχεσιν μφιγύοισιν
σαν πὸ σφείων· δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Τρώεσσι γεγωνώς·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι γχιμαχηταὶ
παρμένετ’· οὔ τοι δηρὸν μὲ σχήσουσιν χαιοὶ
καὶ μάλα πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ρτύναντες,
ἀλλ’ ΐω χάσσονται ὑπ’ γχεος, εἰ τεόν με
ρσε θεῶν ριστος, ρίγδουπος πόσις ρης.
ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
Δηΐφοβος δ’ἐν τοῖσι μέγα φρονέων βεβήκει
Πριαμίδης, πρόσθεν δ’ἔχεν σπίδα πάντοσ’ ΐσην
κοῦφα ποσὶ προβιβὰς καὶ πασπίδια προποδίζων.
Μηριόνης δ’αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ
καὶ βάλεν, οὐδ’ φάμαρτε, κατ’ σπίδα πάντοσ’ ΐσην
ταυρείην· τῆς δ’οὔ τι διήλασεν, λλὰ πολὺ πρὶν
ἐν καυλῷ άγη δολιχὸν δόρυ· Δηΐφοβος δὲ
σπίδα ταυρείην σχέθ’ πὸ ο, δεῖσε δὲ θυμῷ
γχος Μηριόναο δαΐφρονος· αὐτὰρ γ’ἥρως
ἂψ τάρων εἰς θνος χάζετο, χώσατο δ’αἰνῶς
μφότερον, νίκης τε καὶ γχεος ξυνέαξε.
βῆ δ’ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας χαιῶν
οἰσόμενος δόρυ μακρόν, οἱ κλισίηφι λέλειπτο.
οἳ δ’ἄλλοι μάρναντο, βο δ’ἄσβεστος ρώρει.
Τεῦκρος δὲ πρῶτος Τελαμώνιος νδρα κατέκτα
μβριον αἰχμητὴν πολυΐππου Μέντορος υἱόν·
ναῖε δὲ Πήδαιον πρὶν λθεῖν υἷας χαιῶν,
κούρην δὲ Πριάμοιο νόθην χε, Μηδεσικάστην·
αὐτὰρ πεὶ Δαναῶν νέες λυθον μφιέλισσαι,
ἂψ ἐς λιον λθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,
ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ· δέ μιν τίεν σα τέκεσσι.
τόν ῥ’υἱὸς Τελαμῶνος ὑπ’ οὔατος γχεϊ μακρῷ
νύξ’, ἐκ δ’ἔσπασεν γχος· δ’αὖτ’ πεσεν μελίη ὣς
τ’ὄρεος κορυφῇ καθεν περιφαινομένοιο
χαλκῷ ταμνομένη τέρενα χθονὶ φύλλα πελάσσῃ·
ὣς πέσεν, μφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.
Τεῦκρος δ’ὁρμήθη μεμαὼς πὸ τεύχεα δῦσαι·
κτωρ δ’ὁρμηθέντος κόντισε δουρὶ φαεινῷ.
ἀλλ’ μὲν ντα δὼν λεύατο χάλκεον γχος
τυτθόν· δ’Ἀμφίμαχον Κτεάτου υἷ’ κτορίωνος
νισόμενον πόλεμον δὲ κατὰ στῆθος βάλε δουρί·
δούπησεν δὲ πεσών, ράβησε δὲ τεύχε’ ἐπ’ αὐτῷ.
κτωρ δ’ὁρμήθη κόρυθα κροτάφοις ραρυῖαν
κρατὸς φαρπάξαι μεγαλήτορος μφιμάχοιο·
Αἴας δ’ὁρμηθέντος ρέξατο δουρὶ φαεινῷ
κτορος· ἀλλ’ οὔ πῃ χροὸς εἴσατο, πᾶς δ’ἄρα χαλκῷ
σμερδαλέ κεκάλυφθ’· δ’ἄρ’ σπίδος μφαλὸν οὖτα,
σε δέ μιν σθένεϊ μεγάλῳ· δὲ χάσσατ’ πίσσω
νεκρῶν μφοτέρων, τοὺς δ’ἐξείρυσσαν χαιοί.
μφίμαχον μὲν ρα Στιχίος δῖός τε Μενεσθεὺς
ρχοὶ θηναίων κόμισαν μετὰ λαὸν χαιῶν·
μβριον αὖτ’ Αἴαντε μεμαότε θούριδος λκῆς
ὥς τε δύ’ αἶγα λέοντε κυνῶν πο καρχαροδόντων
ρπάξαντε φέρητον νὰ ῥωπήϊα πυκνὰ
ψοῦ πὲρ γαίης μετὰ γαμφηλῇσιν χοντε,
ὥς ῥα τὸν ψοῦ χοντε δύω Αἴαντε κορυστὰ
τεύχεα συλήτην· κεφαλὴν δ’ἁπαλῆς πὸ δειρῆς
κόψεν ϊλιάδης κεχολωμένος μφιμάχοιο,
κε δέ μιν σφαιρηδὸν λιξάμενος δι’ μίλου·
κτορι δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν ἐν κονίσι.
καὶ τότε δὴ περὶ κῆρι Ποσειδάων χολώθη
υἱωνοῖο πεσόντος ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,
βῆ δ’ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας χαιῶν
τρυνέων Δαναούς, Τρώεσσι δὲ κήδεα τεῦχεν.
δομενεὺς δ’ἄρα οἱ δουρικλυτὸς ντεβόλησεν
ρχόμενος παρ’ ταίρου, οἱ νέον ἐκ πολέμοιο
λθε κατ’ γνύην βεβλημένος ξέϊ χαλκῷ.
τὸν μὲν ταῖροι νεικαν, δ’ἰητροῖς πιτείλας
ϊεν ἐς κλισίην· τι γὰρ πολέμοιο μενοίνα
ντιάαν· τὸν δὲ προσέφη κρείων νοσίχθων
εἰσάμενος φθογγὴν νδραίμονος υἷϊ Θόαντι
ὃς πάσῃ Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ Καλυδῶνι
Αἰτωλοῖσιν νασσε, θεὸς δ’ὣς τίετο δήμῳ·
δομενεῦ Κρητῶν βουληφόρε ποῦ τοι πειλαὶ
οἴχονται, τὰς Τρωσὶν πείλεον υἷες χαιῶν;
τὸν δ’αὖτ’ δομενεὺς Κρητῶν γὸς ντίον ηὔδα·
Θόαν οὔ τις νὴρ νῦν γ’αἴτιος, σσον γωγε
γιγνώσκω· πάντες γὰρ πιστάμεθα πτολεμίζειν.
οὔτέ τινα δέος σχει κήριον οὔτέ τις κνῳ
εἴκων νδύεται πόλεμον κακόν· λλά που οὕτω
μέλλει δὴ φίλον εἶναι περμενέϊ Κρονίωνι
νωνύμνους πολέσθαι ἀπ’ ργεος νθάδ’ χαιούς.
λλὰ Θόαν, καὶ γὰρ τὸ πάρος μενεδήϊος σθα,
τρύνεις δὲ καὶ λλον θι μεθιέντα δηαι·
τὼ νῦν μήτ’ πόληγε κέλευέ τε φωτὶ κάστῳ.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Ποσειδάων νοσίχθων·
δομενεῦ μὴ κεῖνος νὴρ τι νοστήσειεν
ἐκ Τροίης, ἀλλ’ αὖθι κυνῶν μέλπηθρα γένοιτο,
ὅς τις ἐπ’ ματι τῷδε κὼν μεθίσι μάχεσθαι.
ἀλλ’ γε τεύχεα δεῦρο λαβὼν θι· ταῦτα δ’ἅμα χρὴ
σπεύδειν, αἴ κ’ὄφελός τι γενώμεθα καὶ δύ’ όντε.
συμφερτὴ δ’ἀρετὴ πέλει νδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν,
νῶϊ δὲ καί κ’ἀγαθοῖσιν πισταίμεσθα μάχεσθαι.
ὣς εἰπὼν μὲν αὖτις βη θεὸς ἂμ πόνον νδρῶν·
δομενεὺς δ’ὅτε δὴ κλισίην εὔτυκτον κανε
δύσετο τεύχεα καλὰ περὶ χροΐ, γέντο δὲ δοῦρε,
βῆ δ’ἴμεν στεροπῇ ναλίγκιος, ἥν τε Κρονίων
χειρὶ λαβὼν τίναξεν ἀπ’ αἰγλήεντος λύμπου
δεικνὺς σῆμα βροτοῖσιν· ρίζηλοι δέ οἱ αὐγαί·
ὣς τοῦ χαλκὸς λαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος.
Μηριόνης δ’ἄρα οἱ θεράπων ῢς ντεβόλησεν
γγὺς τι κλισίης· μετὰ γὰρ δόρυ χάλκεον ει
οἰσόμενος· τὸν δὲ προσέφη σθένος δομενῆος·
Μηριόνη Μόλου υἱ πόδας ταχὺ φίλταθ’ ταίρων
τίπτ’ λθες πόλεμόν τε λιπὼν καὶ δηϊοτῆτα;
έ τι βέβληαι, βέλεος δέ σε τείρει κωκή,
έ τευ γγελίης μετ’ ἔμ’ λυθες; οὐδέ τοι αὐτὸς
σθαι νὶ κλισίσι λιλαίομαι, λλὰ μάχεσθαι.
τὸν δ’αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ντίον ηὔδα·
δομενεῦ, Κρητῶν βουληφόρε χαλκοχιτώνων,
ρχομαι εἴ τί τοι γχος νὶ κλισίσι λέλειπται
οἰσόμενος· τό νυ γὰρ κατεάξαμεν πρὶν χεσκον
σπίδα Δηϊφόβοιο βαλὼν περηνορέοντος.
τὸν δ’αὖτ’ δομενεὺς Κρητῶν γὸς ντίον ηὔδα·
δούρατα δ’αἴ κ’ἐθέλῃσθα καὶ ἓν καὶ εἴκοσι δήεις
σταότ’ ἐν κλισί πρὸς νώπια παμφανόωντα
Τρώϊα, τὰ κταμένων ποαίνυμαι· οὐ γὰρ ΐω
νδρῶν δυσμενέων κὰς στάμενος πολεμίζειν.
τώ μοι δούρατά τ’ἔστι καὶ σπίδες μφαλόεσσαι
καὶ κόρυθες καὶ θώρηκες λαμπρὸν γανόωντες.
τὸν δ’αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ντίον ηὔδα·
καί τοι μοὶ παρά τε κλισί καὶ νη μελαίνῃ
πόλλ’ ναρα Τρώων· ἀλλ’ οὐ σχεδόν στιν λέσθαι.
οὐδὲ γὰρ οὐδ’ μέ φημι λελασμένον μμεναι λκῆς,
λλὰ μετὰ πρώτοισι μάχην νὰ κυδιάνειραν
σταμαι, ππότε νεῖκος ρώρηται πολέμοιο.
λλόν πού τινα μᾶλλον χαιῶν χαλκοχιτώνων
λήθω μαρνάμενος, σὲ δὲ δμεναι αὐτὸν ΐω.
τὸν δ’αὖτ’ δομενεὺς Κρητῶν γὸς ντίον ηὔδα·
οἶδ’ ρετὴν οἷ ός σσι· τί σε χρὴ ταῦτα λέγεσθαι;
εἰ γὰρ νῦν παρὰ νηυσὶ λεγοίμεθα πάντες ριστοι
ἐς λόχον, νθα μάλιστ’ ρετὴ διαείδεται νδρῶν,
ἔνθ’ τε δειλὸς νὴρ ὅς τ’ἄλκιμος ξεφαάνθη·
τοῦ μὲν γάρ τε κακοῦ τρέπεται χρὼς λλυδις λλῃ,
οὐδέ οἱ τρέμας σθαι ρητύετ’ ἐν φρεσὶ θυμός,
λλὰ μετοκλάζει καὶ ἐπ’ μφοτέρους πόδας ζει,
ἐν δέ τέ οἱ κραδίη μεγάλα στέρνοισι πατάσσει
κῆρας ϊομένῳ, πάταγος δέ τε γίγνετ’ δόντων·
τοῦ δ’ἀγαθοῦ οὔτ’ ἂρ τρέπεται χρὼς οὔτέ τι λίην
ταρβεῖ, πειδὰν πρῶτον σίζηται λόχον νδρῶν,
ρᾶται δὲ τάχιστα μιγήμεναι ἐν δα λυγρῇ·
οὐδέ κεν νθα τεόν γε μένος καὶ χεῖρας νοιτο.
εἴ περ γάρ κε βλεῖο πονεύμενος τυπείης
οὐκ ἂν ἐν αὐχέν’ πισθε πέσοι βέλος οὐδ’ νὶ νώτῳ,
λλά κεν στέρνων νηδύος ντιάσειε
πρόσσω εμένοιο μετὰ προμάχων αριστύν.
ἀλλ’ γε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣς
σταότες, μή πού τις περφιάλως νεμεσήσῃ·
λλὰ σύ γε κλισίην δὲ κιὼν λευ βριμον γχος.
ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θο τάλαντος ρηϊ
καρπαλίμως κλισίηθεν νείλετο χάλκεον γχος,
βῆ δὲ μετ’ δομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.
οἷος δὲ βροτολοιγὸς ρης πόλεμον δὲ μέτεισι,
τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς μα κρατερὸς καὶ ταρβὴς
σπετο, ὅς τ’ἐφόβησε ταλάφρονά περ πολεμιστήν·
τὼ μὲν ἄρ’ ἐκ Θρῄκης φύρους μέτα θωρήσσεσθον,
μετὰ Φλεγύας μεγαλήτορας· οὐδ’ ρα τώ γε
κλυον μφοτέρων, τέροισι δὲ κῦδος δωκαν·
τοῖοι Μηριόνης τε καὶ δομενεὺς γοὶ νδρῶν
ϊσαν ἐς πόλεμον κεκορυθμένοι αἴθοπι χαλκῷ.
τὸν καὶ Μηριόνης πρότερος πρὸς μῦθον ειπε·
Δευκαλίδη πῇ τὰρ μέμονας καταδῦναι μιλον;
πὶ δεξιόφιν παντὸς στρατοῦ, νὰ μέσσους,
ἐπ’ ριστερόφιν; πεὶ οὔ ποθι λπομαι οὕτω
δεύεσθαι πολέμοιο κάρη κομόωντας χαιούς.
τὸν δ’αὖτ’ δομενεὺς Κρητῶν γὸς ντίον ηὔδα·
νηυσὶ μὲν ἐν μέσσῃσιν μύνειν εἰσὶ καὶ λλοι
Αἴαντές τε δύω Τεῦκρός θ’,ὃς ριστος χαιῶν
τοξοσύνῃ, γαθὸς δὲ καὶ ἐν σταδί σμίνῃ·
οἵ μιν δην λόωσι καὶ σσύμενον πολέμοιο
κτορα Πριαμίδην, καὶ εἰ μάλα καρτερός στιν.
αἰπύ οἱ σσεῖται μάλα περ μεματι μάχεσθαι
κείνων νικήσαντι μένος καὶ χεῖρας άπτους
νῆας νιπρῆσαι, τε μὴ αὐτός γε Κρονίων
μβάλοι αἰθόμενον δαλὸν νήεσσι θοσιν.
νδρὶ δέ κ’οὐκ εἴξειε μέγας Τελαμώνιος Αἴας,
ὃς θνητός τ’εἴη καὶ δοι Δημήτερος κτὴν
χαλκῷ τε ῥηκτὸς μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν.
οὐδ’ ἂν χιλλῆϊ ῥηξήνορι χωρήσειεν
ἔν γ’αὐτοσταδίῃ· ποσὶ δ’οὔ πως στιν ρίζειν.
νῶϊν δ’ὧδ’ ἐπ’ ριστέρ’ χε στρατοῦ, φρα τάχιστα
εἴδομεν έ τῳ εὖχος ρέξομεν, έ τις μῖν.
ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θο τάλαντος ρηϊ
ἦρχ’ μεν, ὄφρ’ φίκοντο κατὰ στρατὸν μιν νώγει,
οἳ δ’ὡς δομενῆα δον φλογὶ εἴκελον λκὴν
αὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ντεσι δαιδαλέοισι,
κεκλόμενοι καθ’ μιλον ἐπ’ αὐτῷ πάντες βησαν·
τῶν δ’ὁμὸν στατο νεῖκος πὶ πρυμνῇσι νέεσσιν.
ὡς δ’ὅθ’ πὸ λιγέων νέμων σπέρχωσιν ελλαι
ματι τῷ τε τε πλείστη κόνις μφὶ κελεύθους,
οἵ τ’ἄμυδις κονίης μεγάλην στᾶσιν μίχλην,
ὣς ρα τῶν μόσ’ λθε μάχη, μέμασαν δ’ἐνὶ θυμῷ
λλήλους καθ’ μιλον ναιρέμεν ξέϊ χαλκῷ.
φριξεν δὲ μάχη φθισίμβροτος γχείσι
μακρῇς, ἃς εἶχον ταμεσίχροας· σσε δ’ἄμερδεν
αὐγὴ χαλκείη κορύθων πο λαμπομενάων
θωρήκων τε νεοσμήκτων σακέων τε φαεινῶν
ρχομένων μυδις· μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴη
ὃς τότε γηθήσειεν δὼν πόνον οὐδ’ κάχοιτο.
τὼ δ’ἀμφὶς φρονέοντε δύω Κρόνου υἷε κραται
νδράσιν ρώεσσιν τεύχετον λγεα λυγρά.
Ζεὺς μέν ῥα Τρώεσσι καὶ κτορι βούλετο νίκην
κυδαίνων χιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ τι πάμπαν
θελε λαὸν λέσθαι χαιϊκὸν λιόθι πρό,
λλὰ Θέτιν κύδαινε καὶ υἱέα καρτερόθυμον.
ργείους δὲ Ποσειδάων ρόθυνε μετελθὼν
λάθρῃ πεξαναδὺς πολιῆς λός· χθετο γάρ ῥα
Τρωσὶν δαμναμένους, Δι δὲ κρατερῶς νεμέσσα.
μὰν μφοτέροισιν μὸν γένος ἠδ’ α πάτρη,
λλὰ Ζεὺς πρότερος γεγόνει καὶ πλείονα δη.
τώ ῥα καὶ μφαδίην μὲν λεξέμεναι λέεινε,
λάθρῃ δ’αἰὲν γειρε κατὰ στρατὸν νδρὶ οικώς.
τοὶ δ’ἔριδος κρατερῆς καὶ μοιΐου πτολέμοιο
πεῖραρ παλλάξαντες ἐπ’ μφοτέροισι τάνυσσαν
ρρηκτόν τ’ἄλυτόν τε, τὸ πολλῶν γούνατ’ λυσεν.
νθα μεσαιπόλιός περ ὼν Δαναοῖσι κελεύσας
δομενεὺς Τρώεσσι μετάλμενος ἐν φόβον ρσε.
πέφνε γὰρ θρυονῆα Καβησόθεν νδον όντα,
ὅς ῥα νέον πολέμοιο μετὰ κλέος εἰληλούθει,
τεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ρίστην
Κασσάνδρην νάεδνον, πέσχετο δὲ μέγα ργον,
ἐκ Τροίης έκοντας πωσέμεν υἷας χαιῶν.
τῷ δ’ὁ γέρων Πρίαμος πό τ’ἔσχετο καὶ κατένευσε
δωσέμεναι· δὲ μάρναθ’ ποσχεσίσι πιθήσας.
δομενεὺς δ’αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ,
καὶ βάλεν ψι βιβάντα τυχών· οὐδ’ ρκεσε θώρηξ
χάλκεος, ὃν φορέεσκε, μέσῃ δ’ἐν γαστέρι πῆξε.
δούπησεν δὲ πεσών· δ’ἐπεύξατο φώνησέν τε·
θρυονεῦ περὶ δή σε βροτῶν αἰνίζομ’ πάντων
εἰ τεὸν δὴ πάντα τελευτήσεις ὅσ’ πέστης
Δαρδανίδῃ Πριάμῳ· δ’ὑπέσχετο θυγατέρα ἥν.
καί κέ τοι μεῖς ταῦτά γ’ ὑποσχόμενοι τελέσαιμεν,
δοῖμεν δ’Ἀτρεΐδαο θυγατρῶν εἶδος ρίστην
ργεος ξαγαγόντες πυιέμεν, εἴ κε σὺν μμιν
λίου κπέρσῃς εὖ ναιόμενον πτολίεθρον.
ἀλλ’ πε’, ὄφρ’ πὶ νηυσὶ συνώμεθα ποντοπόροισιν
μφὶ γάμῳ, πεὶ οὔ τοι εδνωταὶ κακοί εἰμεν.
ὣς εἰπὼν ποδὸς λκε κατὰ κρατερὴν σμίνην
ρως δομενεύς· τῷ δ’Ἄσιος ἦλθ’ παμύντωρ
πεζὸς πρόσθ’ ππων· τὼ δὲ πνείοντε κατ’ μων
αἰὲν ἔχ’ νίοχος θεράπων· δὲ ετο θυμῷ
δομενῆα βαλεῖν· δέ μιν φθάμενος βάλε δουρὶ
λαιμὸν ὑπ’ νθερενα, δι πρὸ δὲ χαλκὸν λασσεν.
ριπε δ’ὡς τε τις δρῦς ριπεν χερωῒς
πίτυς βλωθρή, τήν τ’οὔρεσι τέκτονες νδρες
ξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι·
ὣς πρόσθ’ ππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθεὶς
βεβρυχὼς κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης.
ἐκ δέ οἱ νίοχος πλήγη φρένας ἃς πάρος εἶχεν,
οὐδ’ γ’ἐτόλμησεν δηίων πὸ χεῖρας λύξας
ἂψ ππους στρέψαι, τὸν δ’Ἀντίλοχος μενεχάρμης
δουρὶ μέσον περόνησε τυχών· οὐδ’ ρκεσε θώρηξ
χάλκεος ὃν φορέεσκε, μέσῃ δ’ἐν γαστέρι πῆξεν.
αὐτὰρ σθμαίνων εὐεργέος κπεσε δίφρου,
ππους δ’Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱὸς
ξέλασε Τρώων μετ’ ϋκνήμιδας χαιούς.
Δηΐφοβος δὲ μάλα σχεδὸν λυθεν δομενῆος
σίου χνύμενος, καὶ κόντισε δουρὶ φαεινῷ.
ἀλλ’ μὲν ντα δὼν λεύατο χάλκεον γχος
δομενεύς· κρύφθη γὰρ ὑπ’ σπίδι πάντοσ’ ΐσῃ,
τὴν ἄρ’ γε ῥινοῖσι βοῶν καὶ νώροπι χαλκῷ
δινωτὴν φορέεσκε, δύω κανόνεσσ’ ραρυῖαν·
τῇ πο πᾶς άλη, τὸ δ’ὑπέρπτατο χάλκεον γχος,
καρφαλέον δέ οἱ σπὶς πιθρέξαντος ϋσεν
γχεος· οὐδ’ λιόν ῥα βαρείης χειρὸς φῆκεν,
ἀλλ’ βαλ’ ππασίδην ψήνορα ποιμένα λαῶν
παρ πὸ πραπίδων, εἶθαρ δ’ὑπὸ γούνατ’ λυσε.
Δηΐφοβος δ’ἔκπαγλον πεύξατο μακρὸν ΰσας·
οὐ μὰν αὖτ’ τιτος κεῖτ’ σιος, λλά φημι
εἰς ϊδός περ όντα πυλάρταο κρατεροῖο
γηθήσειν κατὰ θυμόν, πεί ῥά οἱ πασα πομπόν.
ὣς φατ’, ργείοισι δ’ ἄχος γένετ’ εὐξαμένοιο,
ντιλόχῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ρινεν·
ἀλλ’ οὐδ’ χνύμενός περ οῦ μέλησεν ταίρου,
λλὰ θέων περίβη καί οἱ σάκος μφεκάλυψε.
τὸν μὲν πειθ’ ποδύντε δύω ρίηρες ταῖροι
Μηκιστεὺς χίοιο πάϊς καὶ δῖος λάστωρ,
νῆας πι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντα.
δομενεὺς δ’οὐ λῆγε μένος μέγα, ετο δ’αἰεὶ
έ τινα Τρώων ρεβεννῇ νυκτὶ καλύψαι
αὐτὸς δουπῆσαι μύνων λοιγὸν χαιοῖς.
ἔνθ’ Αἰσυήταο διοτρεφέος φίλον υἱὸν
ρω’ λκάθοον, γαμβρὸς δ’ἦν γχίσαο,
πρεσβυτάτην δ’ὤπυιε θυγατρῶν πποδάμειαν
τὴν περὶ κῆρι φίλησε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
ἐν μεγάρῳ· πᾶσαν γὰρ μηλικίην κέκαστο
κάλλεϊ καὶ ργοισιν δὲ φρεσί· τοὔνεκα καί μιν
γῆμεν νὴρ ριστος νὶ Τροί εὐρείῃ·
τὸν τόθ’ ὑπ’ δομενῆϊ Ποσειδάων δάμασσε
θέλξας σσε φαεινά, πέδησε δὲ φαίδιμα γυῖα·
οὔτε γὰρ ξοπίσω φυγέειν δύνατ’ οὔτ’ λέασθαι,
ἀλλ’ ὥς τε στήλην δένδρεον ψιπέτηλον
τρέμας σταότα στῆθος μέσον οὔτασε δουρὶ
ρως δομενεύς, ῥῆξεν δέ οἱ μφὶ χιτῶνα
χάλκεον, ὅς οἱ πρόσθεν πὸ χροὸς ρκει λεθρον·
δὴ τότε γ’αὖον ϋσεν ρεικόμενος περὶ δουρί.
δούπησεν δὲ πεσών, δόρυ δ’ἐν κραδί πεπήγει,
ῥά οἱ σπαίρουσα καὶ οὐρίαχον πελέμιζεν
γχεος· νθα δ’ἔπειτ’ φίει μένος βριμος ρης·
δομενεὺς δ’ἔκπαγλον πεύξατο μακρὸν ΰσας
Δηΐφοβ’ ρα δή τι ΐσκομεν ξιον εἶναι
τρεῖς νὸς ντὶ πεφάσθαι; πεὶ σύ περ εὔχεαι οὕτω.
δαιμόνι’ λλὰ καὶ αὐτὸς ναντίον στασ’ μεῖο,
φρα δῃ οἷος Ζηνὸς γόνος νθάδ’ κάνω,
ὃς πρῶτον Μίνωα τέκε Κρήτῃ πίουρον·
Μίνως δ’αὖ τέκεθ’ υἱὸν μύμονα Δευκαλίωνα,
Δευκαλίων δ’ἐμὲ τίκτε πολέσσ’ νδρεσσιν νακτα
Κρήτῃ ἐν εὐρείῃ· νῦν δ’ἐνθάδε νῆες νεικαν
σοί τε κακὸν καὶ πατρὶ καὶ λλοισι Τρώεσσιν.
ὣς φάτο, Δηΐφοβος δὲ διάνδιχα μερμήριξεν
τινά που Τρώων ταρίσσαιτο μεγαθύμων
ἂψ ναχωρήσας, πειρήσαιτο καὶ οἶος.
δε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι
βῆναι ἐπ’ Αἰνείαν· τὸν δ’ὕστατον εὗρεν μίλου
σταότ’· αἰεὶ γὰρ Πριάμῳ πεμήνιε δί
οὕνεκ’ ἄρ’ σθλὸν όντα μετ’ νδράσιν οὔ τι τίεσκεν.
γχοῦ δ’ἱστάμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
Αἰνεία Τρώων βουληφόρε νῦν σε μάλα χρὴ
γαμβρῷ μυνέμεναι, εἴ πέρ τί σε κῆδος κάνει.
ἀλλ’ πευ λκαθό παμύνομεν, ὅς σε πάρος γε
γαμβρὸς ὼν θρεψε δόμοις νι τυτθὸν όντα·
τὸν δέ τοι δομενεὺς δουρικλυτὸς ξενάριξεν.
ὣς φάτο, τῷ δ’ἄρα θυμὸν νὶ στήθεσσιν ρινε,
βῆ δὲ μετ’ δομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.
ἀλλ’ οὐκ δομενῆα φόβος λάβε τηλύγετον ὥς,
ἀλλ’ μεν’ ὡς τε τις σῦς οὔρεσιν λκὶ πεποιθώς,
ὅς τε μένει κολοσυρτὸν περχόμενον πολὺν νδρῶν
χώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, φρίσσει δέ τε νῶτον περθεν·
φθαλμὼ δ’ἄρα οἱ πυρὶ λάμπετον· αὐτὰρ δόντας
θήγει, λέξασθαι μεμαὼς κύνας δὲ καὶ νδρας·
ὣς μένεν δομενεὺς δουρικλυτός, οὐδ’ πεχώρει,
Αἰνείαν πιόντα βοηθόον· αὖε δ’ἑταίρους
σκάλαφόν τ’ἐσορῶν φαρῆά τε Δηΐπυρόν τε
Μηριόνην τε καὶ ντίλοχον μήστωρας ϋτῆς·
τοὺς γ’ἐποτρύνων πεα πτερόεντα προσηύδα·
δεῦτε φίλοι, καί μ’οἴ μύνετε· δείδια δ’αἰνῶς
Αἰνείαν πιόντα πόδας ταχύν, ὅς μοι πεισιν,
ὃς μάλα καρτερός στι μάχῃ νι φῶτας ναίρειν·
καὶ δ’ἔχει βης νθος, τε κράτος στὶ μέγιστον.
εἰ γὰρ μηλικίη γε γενοίμεθα τῷδ’ πὶ θυμῷ
αἶψά κεν φέροιτο μέγα κράτος, φεροίμην.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες να φρεσὶ θυμὸν χοντες
πλησίοι στησαν, σάκε’ μοισι κλίναντες.
Αἰνείας δ’ἑτέρωθεν κέκλετο οἷς τάροισι
Δηΐφοβόν τε Πάριν τ’ἐσορῶν καὶ γήνορα δῖον,
οἵ οἱ ἅμ’ γεμόνες Τρώων σαν· αὐτὰρ πειτα
λαοὶ πονθ’, ὡς εἴ τε μετὰ κτίλον σπετο μῆλα
πιόμεν’ ἐκ βοτάνης· γάνυται δ’ἄρα τε φρένα ποιμήν·
ὣς Αἰνεί θυμὸς νὶ στήθεσσι γεγήθει
ὡς δε λαῶν θνος πισπόμενον ἑοῖ αὐτῷ.
οἳ δ’ἀμφ’ λκαθό αὐτοσχεδὸν ρμήθησαν
μακροῖσι ξυστοῖσι· περὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸς
σμερδαλέον κονάβιζε τιτυσκομένων καθ’ μιλον
λλήλων· δύο δ’ἄνδρες ρήϊοι ξοχον λλων
Αἰνείας τε καὶ δομενεὺς τάλαντοι ρηϊ
εντ’ λλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.
Αἰνείας δὲ πρῶτος κόντισεν δομενῆος·
ἀλλ’ μὲν ντα δὼν λεύατο χάλκεον γχος,
αἰχμὴ δ’Αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίης
χετ’, πεί ῥ’ἅλιον στιβαρῆς πὸ χειρὸς ρουσεν.
δομενεὺς δ’ἄρα Οἰνόμαον βάλε γαστέρα μέσσην,
ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, δι δ’ἔντερα χαλκὸς
φυσ’· δ’ἐν κονίσι πεσὼν λε γαῖαν γοστῷ.
δομενεὺς δ’ἐκ μὲν νέκυος δολιχόσκιον γχος
σπάσατ’, οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ λλα δυνήσατο τεύχεα καλὰ
μοιιν φελέσθαι· πείγετο γὰρ βελέεσσιν.
οὐ γὰρ ἔτ’ μπεδα γυῖα ποδῶν ἦν ρμηθέντι,
οὔτ’ ἄρ’ παΐξαι μεθ’ ὸν· βέλος οὔτ’ λέασθαι.
τώ ῥα καὶ ἐν σταδί μὲν μύνετο νηλεὲς μαρ,
τρέσσαι δ’οὐκ τι ῥίμφα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο.
τοῦ δὲ βάδην πιόντος κόντισε δουρὶ φαεινῷ
Δηΐφοβος· δὴ γάρ οἱ χεν κότον μμενὲς αἰεί.
ἀλλ’ γε καὶ τόθ’ μαρτεν, δ’Ἀσκάλαφον βάλε δουρὶ
υἱὸν νυαλίοιο· δι’ μου δ’ὄβριμον γχος
σχεν· δ’ἐν κονίσι πεσὼν λε γαῖαν γοστῷ.
οὐδ’ ρα πώ τι πέπυστο βριήπυος βριμος ρης
υἷος οῖο πεσόντος νὶ κρατερῇ σμίνῃ,
ἀλλ’ γ’ἄρ’ κρῳ λύμπῳ πὸ χρυσέοισι νέφεσσιν
στο Διὸς βουλῇσιν ελμένος, νθά περ λλοι
θάνατοι θεοὶ σαν εργόμενοι πολέμοιο.
οἳ δ’ἀμφ’ σκαλάφῳ αὐτοσχεδὸν ρμήθησαν·
Δηΐφοβος μὲν ἀπ’ σκαλάφου πήληκα φαεινὴν
ρπασε, Μηριόνης δὲ θο τάλαντος ρηϊ
δουρὶ βραχίονα τύψεν πάλμενος, ἐκ δ’ἄρα χειρὸς
αὐλῶπις τρυφάλεια χαμαὶ βόμβησε πεσοῦσα.
Μηριόνης δ’ἐξ αὖτις πάλμενος αἰγυπιὸς ὣς
ξέρυσε πρυμνοῖο βραχίονος βριμον γχος,
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς θνος χάζετο. τὸν δὲ Πολίτης
αὐτοκασίγνητος περὶ μέσσῳ χεῖρε τιτήνας
ξῆγεν πολέμοιο δυσηχέος, ὄφρ’ κεθ’ ππους
κέας, οἵ οἱ πισθε μάχης δὲ πτολέμοιο
στασαν νίοχόν τε καὶ ρματα ποικίλ’ χοντες·
οἳ τόν γε προτὶ στυ φέρον βαρέα στενάχοντα
τειρόμενον· κατὰ δ’αἷμα νεουτάτου ρρεε χειρός.
οἳ δ’ἄλλοι μάρναντο, βο δ’ἄσβεστος ρώρει.
ἔνθ’ Αἰνέας φαρῆα Καλητορίδην πορούσας
λαιμὸν τύψ’ πὶ οἷ τετραμμένον ξέϊ δουρί·
κλίνθη δ’ἑτέρωσε κάρη, πὶ δ’ἀσπὶς ἑάφθη
καὶ κόρυς, μφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο θυμοραϊστής.
ντίλοχος δὲ Θόωνα μεταστρεφθέντα δοκεύσας
οὔτασ’ παΐξας, πὸ δὲ φλέβα πᾶσαν κερσεν,
τ’ἀνὰ νῶτα θέουσα διαμπερὲς αὐχέν’ κάνει·
τὴν πὸ πᾶσαν κερσεν· δ’ὕπτιος ἐν κονίσι
κάππεσεν, μφω χεῖρε φίλοις τάροισι πετάσσας.
ντίλοχος δ’ἐπόρουσε, καὶ αἴνυτο τεύχε’ ἀπ’ μων
παπταίνων· Τρῶες δὲ περισταδὸν λλοθεν λλος
οὔταζον σάκος εὐρὺ παναίολον, οὐδὲ δύναντο
εἴσω πιγράψαι τέρενα χρόα νηλέϊ χαλκῷ
ντιλόχου· πέρι γάρ ῥα Ποσειδάων νοσίχθων
Νέστορος υἱὸν ρυτο καὶ ἐν πολλοῖσι βέλεσσιν.
οὐ μὲν γάρ ποτ’ νευ δηίων ἦν, λλὰ κατ’ αὐτοὺς
στρωφᾶτ’· οὐδέ οἱ γχος ἔχ’ τρέμας, λλὰ μάλ’ αἰεὶ
σειόμενον λέλικτο· τιτύσκετο δὲ φρεσὶν σιν
τευ κοντίσσαι, σχεδὸν ρμηθῆναι.
ἀλλ’ οὐ λῆθ’ δάμαντα τιτυσκόμενος καθ’ μιλον
σιάδην, οἱ οὖτα μέσον σάκος ξέϊ χαλκῷ
γγύθεν ρμηθείς· μενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴν
κυανοχαῖτα Ποσειδάων βιότοιο μεγήρας.
καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ μεῖν’ ὥς τε σκῶλος πυρίκαυστος
ἐν σάκει ντιλόχοιο, τὸ δ’ἥμισυ κεῖτ’ πὶ γαίης·
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς θνος χάζετο κῆρ’ λεείνων·
Μηριόνης δ’ἀπιόντα μετασπόμενος βάλε δουρὶ
αἰδοίων τε μεσηγὺ καὶ μφαλοῦ, νθα μάλιστα
γίγνετ’ ρης λεγεινὸς ϊζυροῖσι βροτοῖσιν.
νθά οἱ γχος πηξεν· δ’ἑσπόμενος περὶ δουρὶ
σπαιρ’ ὡς τε βοῦς τόν τ’οὔρεσι βουκόλοι νδρες
λλάσιν οὐκ θέλοντα βί δήσαντες γουσιν·
ὣς τυπεὶς σπαιρε μίνυνθά περ, οὔ τι μάλα δήν,
φρά οἱ ἐκ χροὸς γχος νεσπάσατ’ γγύθεν λθὼν
ρως Μηριόνης· τὸν δὲ σκότος σσε κάλυψε.
Δηΐπυρον δ’Ἕλενος ξίφεϊ σχεδὸν λασε κόρσην
Θρηϊκί μεγάλῳ, πὸ δὲ τρυφάλειαν ραξεν.
μὲν ποπλαγχθεῖσα χαμαὶ πέσε, καί τις χαιῶν
μαρναμένων μετὰ ποσσὶ κυλινδομένην κόμισσε·
τὸν δὲ κατ’ φθαλμῶν ρεβεννὴ νὺξ κάλυψεν.
τρεΐδην δ’ἄχος εἷλε βοὴν γαθὸν Μενέλαον·
βῆ δ’ἐπαπειλήσας λένῳ ρωϊ νακτι
ξὺ δόρυ κραδάων· δὲ τόξου πῆχυν νελκε.
τὼ δ’ἄρ’ μαρτήδην μὲν γχεϊ ξυόεντι
ετ’ κοντίσσαι, δ’ἀπὸ νευρῆφιν ϊστῷ.
Πριαμίδης μὲν πειτα κατὰ στῆθος βάλεν
θώρηκος γύαλον, πὸ δ’ἔπτατο πικρὸς ϊστός.
ὡς δ’ὅτ’ πὸ πλατέος πτυόφιν μεγάλην κατ’ λωὴν
θρῴσκωσιν κύαμοι μελανόχροες ρέβινθοι
πνοι πο λιγυρῇ καὶ λικμητῆρος ρωῇ,
ὣς πὸ θώρηκος Μενελάου κυδαλίμοιο
πολλὸν ποπλαγχθεὶς κὰς πτατο πικρὸς ϊστός.
τρεΐδης δ’ἄρα χεῖρα βοὴν γαθὸς Μενέλαος
τὴν βάλεν ῥ’ἔχε τόξον ΰξοον· ἐν δ’ἄρα τόξῳ
ντικρὺ δι χειρὸς λήλατο χάλκεον γχος.
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς θνος χάζετο κῆρ’ λεείνων
χεῖρα παρακρεμάσας· τὸ δ’ἐφέλκετο μείλινον γχος.
καὶ τὸ μὲν ἐκ χειρὸς ρυσεν μεγάθυμος γήνωρ,
αὐτὴν δὲ ξυνέδησεν ϋστρεφεῖ οἰὸς ώτῳ
σφενδόνῃ, ἣν ρα οἱ θεράπων χε ποιμένι λαῶν.
Πείσανδρος δ’ἰθὺς Μενελάου κυδαλίμοιο
ϊε· τὸν δ’ἄγε μοῖρα κακὴ θανάτοιο τέλος δὲ
σοὶ Μενέλαε δαμῆναι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι.
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν σαν ἐπ’ λλήλοισιν όντες
τρεΐδης μὲν μαρτε, παραὶ δέ οἱ τράπετ’ γχος,
Πείσανδρος δὲ σάκος Μενελάου κυδαλίμοιο
οὔτασεν, οὐδὲ δι πρὸ δυνήσατο χαλκὸν λάσσαι·
σχεθε γὰρ σάκος εὐρύ, κατεκλάσθη δ’ἐνὶ καυλῷ
γχος· δὲ φρεσὶν σι χάρη καὶ έλπετο νίκην.
τρεΐδης δὲ ρυσσάμενος ξίφος ργυρόηλον
ἆλτ’ πὶ Πεισάνδρῳ· δ’ὑπ’ σπίδος εἵλετο καλὴν
ξίνην εὔχαλκον λαΐνῳ μφὶ πελέκκῳ
μακρῷ ϋξέστῳ· μα δ’ἀλλήλων φίκοντο.
τοι μὲν κόρυθος φάλον λασεν πποδασείης
κρον πὸ λόφον αὐτόν, δὲ προσιόντα μέτωπον
ῥινὸς περ πυμάτης· λάκε δ’ὀστέα, τὼ δέ οἱ σσε
πὰρ ποσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον ἐν κονίσιν,
δνώθη δὲ πεσών· δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνων
τεύχεά τ’ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος πος ηὔδα·
λείψετέ θην οὕτω γε νέας Δαναῶν ταχυπώλων
Τρῶες περφίαλοι δεινῆς κόρητοι ϋτῆς,
λλης μὲν λώβης τε καὶ αἴσχεος οὐκ πιδευεῖς
ἣν μὲ λωβήσασθε κακαὶ κύνες, οὐδέ τι θυμῷ
Ζηνὸς ριβρεμέτεω χαλεπὴν δείσατε μῆνιν
ξεινίου, ὅς τέ ποτ’ μμι διαφθέρσει πόλιν αἰπήν·
οἵ μευ κουριδίην λοχον καὶ κτήματα πολλὰ
μὰψ οἴχεσθ’ νάγοντες, πεὶ φιλέεσθε παρ’ αὐτῇ·
νῦν αὖτ’ ἐν νηυσὶν μενεαίνετε ποντοπόροισι
πῦρ λοὸν βαλέειν, κτεῖναι δ’ἥρωας χαιούς.
λλά ποθι σχήσεσθε καὶ σσύμενοί περ ρηος.
Ζεῦ πάτερ τέ σέ φασι περὶ φρένας μμεναι λλων
νδρῶν δὲ θεῶν· σέο δ’ἐκ τάδε πάντα πέλονται·
οἷον δὴ νδρεσσι χαρίζεαι βριστῇσι
Τρωσίν, τῶν μένος αἰὲν τάσθαλον, οὐδὲ δύνανται
φυλόπιδος κορέσασθαι μοιΐου πτολέμοιο.
πάντων μὲν κόρος στὶ καὶ πνου καὶ φιλότητος
μολπῆς τε γλυκερῆς καὶ μύμονος ρχηθμοῖο,
τῶν πέρ τις καὶ μᾶλλον έλδεται ἐξ ρον εἷναι
πολέμου· Τρῶες δὲ μάχης κόρητοι ἔασιν.
ὣς εἰπὼν τὰ μὲν ντε’ πὸ χροὸς αἱματόεντα
συλήσας τάροισι δίδου Μενέλαος μύμων,
αὐτὸς δ’αὖτ’ ἐξ αὖτις ὼν προμάχοισιν μίχθη.
νθά οἱ υἱὸς πᾶλτο Πυλαιμένεος βασιλῆος
ρπαλίων, ῥα πατρὶ φίλῳ πετο πτολεμίξων
ἐς τροίην, οὐδ’ αὖτις φίκετο πατρίδα γαῖαν·
ὅς ῥα τότ’ τρεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶ
γγύθεν, οὐδὲ δι πρὸ δυνήσατο χαλκὸν λάσσαι
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς θνος χάζετο κῆρ’ λεείνων
πάντοσε παπταίνων μή τις χρόα χαλκῷ παύρῃ.
Μηριόνης δ’ἀπιόντος ει χαλκήρε’ ϊστόν,
καί ῥ’ἔβαλε γλουτὸν κάτα δεξιόν· αὐτὰρ ϊστὸς
ντικρὺ κατὰ κύστιν ὑπ’ στέον ξεπέρησεν.
ζόμενος δὲ κατ’ αὖθι φίλων ἐν χερσὶν ταίρων
θυμὸν ποπνείων, ὥς τε σκώληξ πὶ γαί
κεῖτο ταθείς· ἐκ δ’αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.
τὸν μὲν Παφλαγόνες μεγαλήτορες μφεπένοντο,
ἐς δίφρον δ’ἀνέσαντες γον προτὶ λιον ρὴν
χνύμενοι· μετὰ δέ σφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων,
ποινὴ δ’οὔ τις παιδὸς γίγνετο τεθνητος.
τοῦ δὲ Πάρις μάλα θυμὸν ποκταμένοιο χολώθη·
ξεῖνος γάρ οἱ ην πολέσιν μετὰ Παφλαγόνεσσι·
τοῦ γε χωόμενος προΐει χαλκήρε’ ϊστόν.
ἦν δέ τις Εὐχήνωρ Πολυΐδου μάντιος υἱὸς
φνειός τ’ἀγαθός τε Κορινθόθι οἰκία ναίων,
ὅς ῥ’εὖ εἰδὼς κῆρ’ λοὴν πὶ νηὸς βαινε·
πολλάκι γάρ οἱ ειπε γέρων γαθὸς Πολύϊδος
νούσῳ ὑπ’ ργαλέ φθίσθαι οἷς ἐν μεγάροισιν,
μετ’ χαιῶν νηυσὶν πὸ Τρώεσσι δαμῆναι·
τώ ῥ’ἅμα τ’ἀργαλέην θωὴν λέεινεν χαιῶν
νοῦσόν τε στυγερήν, να μὴ πάθοι λγεα θυμῷ.
τὸν βάλ’ πὸ γναθμοῖο καὶ οὔατος· κα δὲ θυμὸς
χετ’ πὸ μελέων, στυγερὸς δ’ἄρα μιν σκότος εἷλεν.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·
κτωρ δ’οὐκ πέπυστο Δι φίλος, οὐδέ τι δη
ττί ῥά οἱ νηῶν ἐπ’ ριστερὰ δηϊόωντο
λαοὶ ὑπ’ ργείων. τάχα δ’ἂν καὶ κῦδος χαιῶν
πλετο· τοῖος γὰρ γαιήοχος ννοσίγαιος
τρυν’ ργείους, πρὸς δὲ σθένει αὐτὸς μυνεν·
ἀλλ’ χεν τὰ πρῶτα πύλας καὶ τεῖχος σᾶλτο
ῥηξάμενος Δαναῶν πυκινὰς στίχας σπιστάων,
ἔνθ’ σαν Αἴαντός τε νέες καὶ Πρωτεσιλάου
θῖν’ ἔφ’ λὸς πολιῆς εἰρυμέναι· αὐτὰρ περθε
τεῖχος δέδμητο χθαμαλώτατον, νθα μάλιστα
ζαχρηεῖς γίγνοντο μάχῃ αὐτοί τε καὶ πποι.
νθα δὲ Βοιωτοὶ καὶ άονες λκεχίτωνες
Λοκροὶ καὶ Φθῖοι καὶ φαιδιμόεντες πειοὶ
σπουδῇ παΐσσοντα νεῶν χον, οὐδὲ δύναντο
σαι πὸ σφείων φλογὶ εἴκελον κτορα δῖον
οἳ μὲν θηναίων προλελεγμένοι· ἐν δ’ἄρα τοῖσιν
ἦρχ’ υἱὸς Πετεο Μενεσθεύς, οἳ δ’ἅμ’ ποντο
Φείδας τε Στιχίος τε Βίας τ’ἐΰς· αὐτὰρ πειῶν
Φυλεΐδης τε Μέγης μφίων τε Δρακίος τε,
πρὸ Φθίων δὲ Μέδων τε μενεπτόλεμός τε Ποδάρκης.
τοι μὲν νόθος υἱὸς ϊλῆος θείοιο
σκε Μέδων Αἴαντος δελφεός· αὐτὰρ ναιεν
ἐν Φυλάκῃ γαίης πο πατρίδος νδρα κατακτὰς
γνωτὸν μητρυιῆς ριώπιδος, ἣν ἔχ’ ϊλεύς·
αὐτὰρ φίκλοιο πάϊς τοῦ Φυλακίδαο.
οἳ μὲν πρὸ Φθίων μεγαθύμων θωρηχθέντες
ναῦφιν μυνόμενοι μετὰ Βοιωτῶν μάχοντο·
Αἴας δ’οὐκέτι πάμπαν ϊλῆος ταχὺς υἱὸς
στατ’ ἀπ’ Αἴαντος Τελαμωνίου οὐδ’ βαιόν,
ἀλλ’ ὥς τ’ἐν νει βόε οἴνοπε πηκτὸν ροτρον
σον θυμὸν χοντε τιταίνετον· μφὶ δ’ἄρά σφι
πρυμνοῖσιν κεράεσσι πολὺς νακηκίει δρώς·
τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ΰξοον μφὶς έργει
εμένω κατὰ λκα· τέμει δέ τε τέλσον ρούρης·
ὣς τὼ παρβεβατε μάλ’ στασαν λλήλοιιν.
ἀλλ’ τοι Τελαμωνιάδῃ πολλοί τε καὶ σθλοὶ
λαοὶ πονθ’ ταροι, οἵ οἱ σάκος ξεδέχοντο
ππότε μιν κάματός τε καὶ δρὼς γούναθ’ κοιτο.
οὐδ’ ἄρ’ ϊλιάδῃ μεγαλήτορι Λοκροὶ ποντο·
οὐ γάρ σφι σταδί σμίνῃ μίμνε φίλον κῆρ·
οὐ γὰρ χον κόρυθας χαλκήρεας πποδασείας,
οὐδ’ χον σπίδας εὐκύκλους καὶ μείλινα δοῦρα,
ἀλλ’ ρα τόξοισιν καὶ ϋστρεφεῖ οἶος ώτῳ
λιον εἰς ἅμ’ ποντο πεποιθότες, οἷσιν πειτα
ταρφέα βάλλοντες Τρώων ῥήγνυντο φάλαγγας·
δή ῥα τόθ’ οἳ μὲν πρόσθε σὺν ντεσι δαιδαλέοισι
μάρναντο Τρωσίν τε καὶ κτορι χαλκοκορυστῇ,
οἳ δ’ὄπιθεν βάλλοντες λάνθανον· οὐδέ τι χάρμης
Τρῶες μιμνήσκοντο· συνεκλόνεον γὰρ ϊστοί.
νθά κε λευγαλέως νηῶν πο καὶ κλισιάων
Τρῶες χώρησαν προτὶ λιον νεμόεσσαν,
εἰ μὴ Πουλυδάμας θρασὺν κτορα εἶπε παραστάς·
κτορ μήχανός σσι παραρρητοῖσι πιθέσθαι.
οὕνεκά τοι περὶ δῶκε θεὸς πολεμήϊα ργα
τοὔνεκα καὶ βουλῇ θέλεις περιίδμεναι λλων·
ἀλλ’ οὔ πως μα πάντα δυνήσεαι αὐτὸς λέσθαι.
λλῳ μὲν γὰρ δωκε θεὸς πολεμήϊα ργα,
λλῳ δ’ὀρχηστύν, τέρῳ κίθαριν καὶ οιδήν,
λλῳ δ’ἐν στήθεσσι τιθεῖ νόον εὐρύοπα Ζεὺς
σθλόν, τοῦ δέ τε πολλοὶ παυρίσκοντ’ νθρωποι,
καί τε πολέας σάωσε, μάλιστα δὲ καὐτὸς νέγνω.
αὐτὰρ γὼν ρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ριστα·
πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηε·
Τρῶες δὲ μεγάθυμοι πεὶ κατὰ τεῖχος βησαν
οἳ μὲν φεστᾶσιν σὺν τεύχεσιν, οἳ δὲ μάχονται
παυρότεροι πλεόνεσσι κεδασθέντες κατὰ νῆας.
ἀλλ’ ναχασσάμενος κάλει νθάδε πάντας ρίστους·
νθεν δ’ἂν μάλα πᾶσαν πιφρασσαίμεθα βουλὴν
κεν νὶ νήεσσι πολυκλήϊσι πέσωμεν
αἴ κ’ἐθέλῃσι θεὸς δόμεναι κράτος, κεν πειτα
πὰρ νηῶν λθωμεν πήμονες. γὰρ γωγε
δείδω μὴ τὸ χθιζὸν ποστήσωνται χαιοὶ
χρεῖος, πεὶ παρὰ νηυσὶν νὴρ τος πολέμοιο
μίμνει, ὃν οὐκέτι πάγχυ μάχης σχήσεσθαι ΐω.
ὣς φάτο Πουλυδάμας, δε δ’Ἕκτορι μῦθος πήμων,
αὐτίκα δ’ἐξ χέων σὺν τεύχεσιν λτο χαμᾶζε
καί μιν φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
Πουλυδάμα σὺ μὲν αὐτοῦ ρύκακε πάντας ρίστους,
αὐτὰρ γὼ κεῖσ’ εἶμι καὶ ντιόω πολέμοιο·
αἶψα δ’ἐλεύσομαι αὖτις πὴν εὖ τοῖς πιτείλω.
ῥα, καὶ ρμήθη ρεϊ νιφόεντι οικὼς
κεκλήγων, δι δὲ Τρώων πέτετ’ ἠδ’ πικούρων.
οἳ δ’ἐς Πανθοΐδην γαπήνορα Πουλυδάμαντα
πάντες πεσσεύοντ’, πεὶ κτορος κλυον αὐδήν.
αὐτὰρ Δηΐφοβόν τε βίην θ’Ἑλένοιο νακτος
σιάδην τ’Ἀδάμαντα καὶ σιον ρτάκου υἱὸν
φοίτανὰ προμάχους διζήμενος, εἴ που φεύροι.
τοὺς δ’εὗρ’ οὐκέτι πάμπαν πήμονας οὐδ’ νολέθρους·
ἀλλ’ οἳ μὲν δὴ νηυσὶν πι πρυμνῇσιν χαιῶν
χερσὶν ὑπ’ ργείων κέατο ψυχὰς λέσαντες,
οἳ δ’ἐν τείχει σαν βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.
τὸν δὲ τάχ’ εὗρε μάχης ἐπ’ ριστερὰ δακρυοέσσης
δῖον λέξανδρον λένης πόσιν ϋκόμοιο
θαρσύνονθ’ τάρους καὶ ποτρύνοντα μάχεσθαι,
γχοῦ δ’ἱστάμενος προσέφη αἰσχροῖς πέεσσι·
Δύσπαρι εἶδος ριστε γυναιμανὲς περοπευτὰ
ποῦ τοι Δηΐφοβός τε βίη θ’Ἑλένοιο νακτος
σιάδης τ’Ἀδάμας ἠδ’ σιος ρτάκου υἱός;
ποῦ δέ τοι θρυονεύς; νῦν λετο πᾶσα κατ’ κρης
λιος αἰπεινή· νῦν τοι σῶς αἰπὺς λεθρος.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν λέξανδρος θεοειδής·
κτορ πεί τοι θυμὸς ναίτιον αἰτιάασθαι,
λλοτε δή ποτε μᾶλλον ρωσαι πολέμοιο
μέλλω, πεὶ οὐδ’ μὲ πάμπαν νάλκιδα γείνατο μήτηρ·
ἐξ οὗ γὰρ παρὰ νηυσὶ μάχην γειρας ταίρων,
ἐκ τοῦ δ’ἐνθάδ’ όντες μιλέομεν Δαναοῖσι
νωλεμέως· ταροι δὲ κατέκταθεν οὓς σὺ μεταλλᾷς.
οἴω Δηΐφοβός τε βίη θ’Ἑλένοιο νακτος
οἴχεσθον, μακρῇσι τετυμμένω γχείσιν
μφοτέρω κατὰ χεῖρα· φόνον δ’ἤμυνε Κρονίων.
νῦν δ’ἄρχ’ ππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει·
μεῖς δ’ἐμμεματες ἅμ’ ψόμεθ’, οὐδέ τί φημι
λκῆς δευήσεσθαι, ση δύναμίς γε πάρεστι.
πὰρ δύναμιν δ’οὐκ στι καὶ σσύμενον πολεμίζειν.
ὣς εἰπὼν παρέπεισεν δελφειοῦ φρένας ρως·
βὰν δ’ἴμεν νθα μάλιστα μάχη καὶ φύλοπις εν
μφί τε Κεβριόνην καὶ μύμονα Πουλυδάμαντα
Φάλκην ρθαῖόν τε καὶ ντίθεον Πολυφήτην
Πάλμύν τ’Ἀσκάνιόν τε Μόρυν θ’υἷ’ πποτίωνος,
οἵ ῥ’ἐξ σκανίης ριβώλακος λθον μοιβοὶ
οῖ τῇ προτέρῃ· τότε δὲ Ζεὺς ρσε μάχεσθαι.
οἳ δ’ἴσαν ργαλέων νέμων τάλαντοι έλλῃ,
ῥά θ’ὑπὸ βροντῆς πατρὸς Διὸς εἶσι πέδον δέ,
θεσπεσί δ’ὁμάδῳ λὶ μίσγεται, ἐν δέ τε πολλὰ
κύματα παφλάζοντα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης
κυρτὰ φαληριόωντα, πρὸ μέν τ’ἄλλ’, αὐτὰρ ἐπ’ λλα·
ὣς Τρῶες πρὸ μὲν λλοι ρηρότες, αὐτὰρ ἐπ’ λλοι,
χαλκῷ μαρμαίροντες ἅμ’ γεμόνεσσιν ποντο.
κτωρ δ’ἡγεῖτο βροτολοιγῷ σος ρηϊ
Πριαμίδης· πρόσθεν δ’ἔχεν σπίδα πάντοσ’ ΐσην
ῥινοῖσιν πυκινήν, πολλὸς δ’ἐπελήλατο χαλκός·
μφὶ δέ οἱ κροτάφοισι φαεινὴ σείετο πήληξ.
πάντῃ δ’ἀμφὶ φάλαγγας πειρᾶτο προποδίζων,
εἴ πώς οἱ εἴξειαν πασπίδια προβιβῶντι·
ἀλλ’ οὐ σύγχει θυμὸν νὶ στήθεσσιν χαιῶν.
Αἴας δὲ πρῶτος προκαλέσσατο μακρὰ βιβάσθων·
δαιμόνιε σχεδὸν λθέ· τί δειδίσσεαι αὔτως
ργείους; οὔ τοί τι μάχης δαήμονές εἰμεν,
λλὰ Διὸς μάστιγι κακῇ δάμημεν χαιοί.
θήν πού τοι θυμὸς έλπεται ξαλαπάξειν
νῆας· φαρ δέ τε χεῖρες μύνειν εἰσὶ καὶ μῖν.
κε πολὺ φθαίη εὖ ναιομένη πόλις μὴ
χερσὶν ὑφ’ μετέρῃσιν λοῦσά τε περθομένη τε.
σοὶ δ’αὐτῷ φημὶ σχεδὸν μμεναι ππότε φεύγων
ρήσῃ Δι πατρὶ καὶ λλοις θανάτοισι
θάσσονας ρήκων μεναι καλλίτριχας ππους,
οἵ σε πόλιν δ’οἴσουσι κονίοντες πεδίοιο.
ὣς ρα οἱ εἰπόντι πέπτατο δεξιὸς ρνις
αἰετὸς ψιπέτης· πὶ δ’ἴαχε λαὸς χαιῶν
θάρσυνος οἰωνῷ· δ’ἀμείβετο φαίδιμος κτωρ·
Αἶαν μαρτοεπὲς βουγάϊε ποῖον ειπες·
εἰ γὰρ γὼν οὕτω γε Διὸς πάϊς αἰγιόχοιο
εἴην ματα πάντα, τέκοι δέ με πότνια ρη,
τιοίμην δ’ὡς τίετ’ θηναίη καὶ πόλλων,
ὡς νῦν μέρη δε κακὸν φέρει ργείοισι
πᾶσι μάλ’, ἐν δὲ σὺ τοῖσι πεφήσεαι, αἴ κε ταλάσσῃς
μεῖναι μὸν δόρυ μακρόν, τοι χρόα λειριόεντα
δάψει· τὰρ Τρώων κορέεις κύνας ἠδ’ οἰωνοὺς
δημῷ καὶ σάρκεσσι πεσὼν πὶ νηυσὶν χαιῶν.
ὣς ρα φωνήσας γήσατο· τοὶ δ’ἅμ’ ποντο
χῇ θεσπεσίῃ, πὶ δ’ἴαχε λαὸς πισθεν.
ργεῖοι δ’ἑτέρωθεν πίαχον, οὐδὲ λάθοντο
λκῆς, ἀλλ’ μενον Τρώων πιόντας ρίστους.
χὴ δ’ἀμφοτέρων κετ’ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς.