Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

ὣς μὲν ἐν κλισίσι Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸς
ᾶτ’ Εὐρύπυλον βεβλημένον· οἳ δὲ μάχοντο
Ἀργεῖοι καὶ Τρῶες μιλαδόν· οὐδ’ ἄρ’ μελλε
τάφρος τι σχήσειν Δαναῶν καὶ τεῖχος περθεν
εὐρύ, τὸ ποιήσαντο νεῶν περ, ἀμφὶ δὲ τάφρον
λασαν· οὐδὲ θεοῖσι δόσαν κλειτὰς κατόμβας·
ὄφρά σφιν νῆάς τε θοὰς καὶ ληΐδα πολλὴν
ἐντὸς χον ῥύοιτο· θεῶν δ’ἀέκητι τέτυκτο
θανάτων· τὸ καὶ οὔ τι πολὺν χρόνον ἔμπεδον εν.
ὄφρα μὲν κτωρ ζωὸς ην καὶ μήνι’ χιλλεὺς
καὶ Πριάμοιο νακτος πόρθητος πόλις πλεν,
τόφρα δὲ καὶ μέγα τεῖχος χαιῶν ἔμπεδον εν.
αὐτὰρ πεὶ κατὰ μὲν Τρώων θάνον ὅσσοι ριστοι,
πολλοὶ δ’Ἀργείων οἳ μὲν δάμεν, οἳ δὲ λίποντο,
πέρθετο δὲ Πριάμοιο πόλις δεκάτῳ νιαυτῷ,
Ἀργεῖοι δ’ἐν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδ’ βησαν,
δὴ τότε μητιόωντο Ποσειδάων καὶ πόλλων
τεῖχος μαλδῦναι ποταμῶν μένος εἰσαγαγόντες.
ὅσσοι ἀπ’ δαίων ρέων λα δὲ προρέουσι,
’Ρῆσός θ’Ἑπτάπορός τε Κάρησός τε ’Ροδίος τε
Γρήνικός τε καὶ Αἴσηπος δῖός τε Σκάμανδρος
καὶ Σιμόεις, θι πολλὰ βοάγρια καὶ τρυφάλειαι
κάππεσον ἐν κονίσι καὶ μιθέων γένος ἀνδρῶν·
τῶν πάντων μόσε στόματ’ τραπε Φοῖβος πόλλων,
ἐννῆμαρ δ’ἐς τεῖχος ει ῥόον· ε δ’ἄρα Ζεὺς
συνεχές, ὄφρά κε θᾶσσον λίπλοα τείχεα θείη.
αὐτὸς δ’ἐννοσίγαιος χων χείρεσσι τρίαιναν
γεῖτ’, ἐκ δ’ἄρα πάντα θεμείλια κύμασι πέμπε
φιτρῶν καὶ λάων, τὰ θέσαν μογέοντες χαιοί,
λεῖα δ’ἐποίησεν παρ’ γάρροον Ἑλλήσποντον,
αὖτις δ’ἠϊόνα μεγάλην ψαμάθοισι κάλυψε
τεῖχος μαλδύνας· ποταμοὺς δ’ἔτρεψε νέεσθαι
κὰρ ῥόον, περ πρόσθεν εν καλλίρροον δωρ.
ὣς ἄρ’ μελλον πισθε Ποσειδάων καὶ πόλλων
θησέμεναι· τότε δ’ἀμφὶ μάχη νοπή τε δεδήει
τεῖχος ΰδμητον, κανάχιζε δὲ δούρατα πύργων
βαλλόμεν’· Ἀργεῖοι δὲ Διὸς μάστιγι δαμέντες
νηυσὶν πι γλαφυρῇσιν ελμένοι ἰσχανόωντο
κτορα δειδιότες, κρατερὸν μήστωρα φόβοιο·
αὐτὰρ γ’ὡς τὸ πρόσθεν μάρνατο σος έλλῃ·
ὡς δ’ὅτ’ ἂν ἔν τε κύνεσσι καὶ ἀνδράσι θηρευτῇσι
κάπριος λέων στρέφεται σθένεϊ βλεμεαίνων·
οἳ δέ τε πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες
ἀντίον στανται καὶ κοντίζουσι θαμειὰς
αἰχμὰς ἐκ χειρῶν· τοῦ δ’οὔ ποτε κυδάλιμον κῆρ
ταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, γηνορίη δέ μιν κτα·
ταρφέα τε στρέφεται στίχας ἀνδρῶν πειρητίζων·
ὅππῃ τ’ἰθύσῃ τῇ εἴκουσι στίχες ἀνδρῶν·
ὣς κτωρ ἀν’ μιλον ὼν ἐλλίσσεθ’ ταίρους
τάφρον ποτρύνων διαβαινέμεν· οὐδέ οἱ ἵπποι
τόλμων κύποδες, μάλα δὲ χρεμέτιζον ἐπ’ κρῳ
χείλει φεσταότες· πὸ γὰρ δειδίσσετο τάφρος
εὐρεῖ’, οὔτ’ ἄρ’ περθορέειν σχεδὸν οὔτε περῆσαι
ῥηϊδίη· κρημνοὶ γὰρ πηρεφέες περὶ πᾶσαν
στασαν ἀμφοτέρωθεν, περθεν δὲ σκολόπεσσιν
ξέσιν ρήρει, τοὺς στασαν υἷες χαιῶν
πυκνοὺς καὶ μεγάλους δηίων ἀνδρῶν λεωρήν.
ἔνθ’ οὔ κεν ῥέα ἵππος ΰτροχον ἅρμα τιταίνων
ἐσβαίη, πεζοὶ δὲ μενοίνεον εἰ τελέουσι.
δὴ τότε Πουλυδάμας θρασὺν κτορα εἶπε παραστάς·
κτορ τ’ἠδ’ ἄλλοι Τρώων γοὶ ἠδ’ πικούρων
ἀφραδέως δι τάφρον λαύνομεν κέας ἵππους·
δὲ μάλ’ ἀργαλέη περάαν· σκόλοπες γὰρ ἐν αὐτῇ
ξέες στᾶσιν, ποτὶ δ’αὐτοὺς τεῖχος χαιῶν,
ἔνθ’ οὔ πως στιν καταβήμεναι οὐδὲ μάχεσθαι
ἱππεῦσι· στεῖνος γάρ, θι τρώσεσθαι ΐω.
εἰ μὲν γὰρ τοὺς πάγχυ κακὰ φρονέων λαπάζει
Ζεὺς ψιβρεμέτης, Τρώεσσι δὲ ετ’ ρήγειν,
τ’ἂν γωγ’ θέλοιμι καὶ αὐτίκα τοῦτο γενέσθαι,
νωνύμνους πολέσθαι ἀπ’ Ἄργεος ἐνθάδ’ χαιούς·
εἰ δέ χ’ὑποστρέψωσι, παλίωξις δὲ γένηται
ἐκ νηῶν καὶ τάφρῳ νιπλήξωμεν ρυκτῇ,
οὐκέτ’ πειτ’ ΐω οὐδ’ ἄγγελον πονέεσθαι
ψορρον προτὶ στυ λιχθέντων ὑπ’ χαιῶν.
ἀλλ’ γεθ’ ὡς ἂν γὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·
ἵππους μὲν θεράποντες ρυκόντων πὶ τάφρῳ,
αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
κτορι πάντες πώμεθ’ ολλέες· αὐτὰρ χαιοὶ
οὐ μενέουσ’ εἰ δή σφιν λέθρου πείρατ’ φῆπται.
ὣς φάτο Πουλυδάμας, δε δ’Ἕκτορι μῦθος πήμων,
αὐτίκα δ’ἐξ χέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.
οὐδὲ μὲν ἄλλοι Τρῶες ἐφ’ ἵππων γερέθοντο,
ἀλλ’ πὸ πάντες ρουσαν, πεὶ δον κτορα δῖον.
νιόχῳ μὲν πειτα πέτελλεν καστος
ἵππους εὖ κατὰ κόσμον ρυκέμεν αὖθ’ πὶ τάφρῳ·
οἳ δὲ διαστάντες σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες
πένταχα κοσμηθέντες ἅμ’ γεμόνεσσιν ποντο.
οἳ μὲν ἅμ’ κτορ’ σαν καὶ μύμονι Πουλυδάμαντι,
οἳ πλεῖστοι καὶ ριστοι σαν, μέμασαν δὲ μάλιστα
τεῖχος ῥηξάμενοι κοίλῃς πὶ νηυσὶ μάχεσθαι.
καί σφιν Κεβριόνης τρίτος εἵπετο· πὰρ δ’ἄρ’ χεσφιν
ἄλλον Κεβριόναο χερείονα κάλλιπεν κτωρ.
τῶν δ’ἑτέρων Πάρις ἦρχε καὶ Ἀλκάθοος καὶ γήνωρ,
τῶν δὲ τρίτων λενος καὶ Δηΐφοβος θεοειδὴς
υἷε δύω Πριάμοιο· τρίτος δ’ἦν σιος ρως
σιος Ὑρτακίδης, ὃν ρίσβηθεν φέρον ἵπποι
αἴθωνες μεγάλοι ποταμοῦ πο Σελλήεντος.
τῶν δὲ τετάρτων ἦρχεν ῢς πάϊς Ἀγχίσαο
Αἰνείας, μα τῷ γε δύω Ἀντήνορος υἷε
Ἀρχέλοχός τ’Ἀκάμας τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.
Σαρπηδὼν δ’ἡγήσατ’ γακλειτῶν πικούρων,
πρὸς δ’ἕλετο Γλαῦκον καὶ ρήϊον στεροπαῖον·
οἳ γάρ οἱ εἴσαντο διακριδὸν εἶναι ριστοι
τῶν ἄλλων μετά γ’αὐτόν· δ’ἔπρεπε καὶ δι πάντων.
οἳ δ’ἐπεὶ ἀλλήλους ραρον τυκτῇσι βόεσσι
βάν ῥ’ἰθὺς Δαναῶν λελιημένοι, οὐδ’ ἔτ’ φαντο
σχήσεσθ’, ἀλλ’ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.
ἔνθ’ ἄλλοι Τρῶες τηλεκλειτοί τ’ἐπίκουροι
βουλῇ Πουλυδάμαντος μωμήτοιο πίθοντο·
ἀλλ’ οὐχ Ὑρτακίδης θελ’ σιος ὄρχαμος ἀνδρῶν
αὖθι λιπεῖν ἵππους τε καὶ νίοχον θεράποντα,
ἀλλὰ σὺν αὐτοῖσιν πέλασεν νήεσσι θοσι
νήπιος, οὐδ’ ἄρ’ μελλε κακὰς πὸ κῆρας λύξας
ἵπποισιν καὶ χεσφιν γαλλόμενος παρὰ νηῶν
ἂψ πονοστήσειν προτὶ λιον νεμόεσσαν·
πρόσθεν γάρ μιν μοῖρα δυσώνυμος ἀμφεκάλυψεν
ἔγχεϊ δομενῆος γαυοῦ Δευκαλίδαο.
εἴσατο γὰρ νηῶν ἐπ’ ριστερά, τῇ περ χαιοὶ
ἐκ πεδίου νίσοντο σὺν ἵπποισιν καὶ χεσφι·
τῇ ῥ’ἵππους τε καὶ ἅρμα διήλασεν, οὐδὲ πύλῃσιν
εὗρ’ πικεκλιμένας σανίδας καὶ μακρὸν χῆα,
ἀλλ’ ναπεπταμένας χον νέρες, εἴ τιν’ ταίρων
ἐκ πολέμου φεύγοντα σαώσειαν μετὰ νῆας.
τῇ ῥ’ἰθὺς φρονέων ἵππους χε, τοὶ δ’ἅμ’ ποντο
ξέα κεκλήγοντες· φαντο γὰρ οὐκ ἔτ’ χαιοὺς
σχήσεσθ’, ἀλλ’ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι
νήπιοι, ἐν δὲ πύλῃσι δύ’ νέρας εὗρον ρίστους
υἷας περθύμους Λαπιθάων αἰχμητάων,
τὸν μὲν Πειριθόου υἷα κρατερὸν Πολυποίτην,
τὸν δὲ Λεοντῆα βροτολοιγῷ σον ρηϊ.
τὼ μὲν ρα προπάροιθε πυλάων ψηλάων
στασαν ὡς τε τε δρύες οὔρεσιν ψικάρηνοι,
αἵ τ’ἄνεμον μίμνουσι καὶ ετὸν ματα πάντα
ῥίζῃσιν μεγάλῃσι διηνεκέεσσ’ ραρυῖαι·
ὣς ρα τὼ χείρεσσι πεποιθότες δὲ βίηφι
μίμνον περχόμενον μέγαν σιον οὐδὲ φέβοντο.
οἳ δ’ἰθὺς πρὸς τεῖχος ΰδμητον βόας αὔας
ψόσ’ νασχόμενοι κιον μεγάλῳ λαλητῷ
σιον ἀμφὶ νακτα καὶ αμενὸν καὶ ρέστην
σιάδην τ’Ἀδάμαντα Θόωνά τε Οἰνόμαόν τε.
οἳ δ’ἤτοι εἷος μὲν ϋκνήμιδας χαιοὺς
ὄρνυον ἔνδον όντες μύνεσθαι περὶ νηῶν·
αὐτὰρ πεὶ δὴ τεῖχος πεσσυμένους νόησαν
Τρῶας, τὰρ Δαναῶν γένετο αχή τε φόβος τε,
ἐκ δὲ τὼ ΐξαντε πυλάων πρόσθε μαχέσθην
γροτέροισι σύεσσιν οικότε, τώ τ’ἐν ρεσσιν
ἀνδρῶν δὲ κυνῶν δέχαται κολοσυρτὸν όντα,
δοχμώ τ’ἀΐσσοντε περὶ σφίσιν ἄγνυτον λην
πρυμνὴν κτάμνοντες, παὶ δέ τε κόμπος δόντων
γίγνεται εἰς κέ τίς τε βαλὼν ἐκ θυμὸν ληται·
ὣς τῶν κόμπει χαλκὸς πὶ στήθεσσι φαεινὸς
ἄντην βαλλομένων· μάλα γὰρ κρατερῶς μάχοντο
λαοῖσιν καθύπερθε πεποιθότες δὲ βίηφιν.
οἳ δ’ἄρα χερμαδίοισιν ϋδμήτων πὸ πύργων
βάλλον μυνόμενοι σφῶν τ’αὐτῶν καὶ κλισιάων
νηῶν τ’ὠκυπόρων· νιφάδες δ’ὡς πῖπτον ραζε,
ἅς τ’ἄνεμος ζαὴς νέφεα σκιόεντα δονήσας
ταρφειὰς κατέχευεν πὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ·
ὣς τῶν ἐκ χειρῶν βέλεα ῥέον μὲν χαιῶν
δὲ καὶ ἐκ Τρώων· κόρυθες δ’ἀμφ’ αὖον ΰτευν
βαλλομένων μυλάκεσσι καὶ σπίδες ὀμφαλόεσσαι.
δή ῥα τότ’ μωξεν καὶ πεπλήγετο μηρὼ
σιος Ὑρτακίδης, καὶ λαστήσας πος ηὔδα·
Ζεῦ πάτερ ῥά νυ καὶ σὺ φιλοψευδὴς τέτυξο
πάγχυ μάλ’· οὐ γὰρ γωγ’ φάμην ρωας χαιοὺς
σχήσειν μέτερόν γε μένος καὶ χεῖρας άπτους.
οἳ δ’,ὥς τε σφῆκες μέσον αἰόλοι μέλισσαι
οἰκία ποιήσωνται δῷ πι παιπαλοέσσῃ,
οὐδ’ πολείπουσιν κοῖλον δόμον, ἀλλὰ μένοντες
ἄνδρας θηρητῆρας μύνονται περὶ τέκνων,
ὣς οἵ γ’οὐκ θέλουσι πυλάων καὶ δύ’ όντε
χάσσασθαι πρίν γ’ἠ κατακτάμεν λῶναι.
ὣς φατ’, οὐδὲ Διὸς πεῖθε φρένα ταῦτ’ γορεύων·
κτορι γάρ οἱ θυμὸς βούλετο κῦδος ρέξαι.
ἄλλοι δ’ἀμφ’ ἄλλῃσι μάχην μάχοντο πύλῃσιν·
ἀργαλέον δέ με ταῦτα θεὸν ὣς πάντ’ γορεῦσαι·
πάντῃ γὰρ περὶ τεῖχος ρώρει θεσπιδαὲς πῦρ
λάϊνον· Ἀργεῖοι δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ νάγκῃ
νηῶν μύνοντο· θεοὶ δ’ἀκαχήατο θυμὸν
πάντες σοι Δαναοῖσι μάχης πιτάρροθοι σαν.
σὺν δ’ἔβαλον Λαπίθαι πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα.
ἔνθ’ αὖ Πειριθόου υἱὸς κρατερὸς Πολυποίτης
δουρὶ βάλεν Δάμασον κυνέης δι χαλκοπαρῄου·
οὐδ’ ρα χαλκείη κόρυς ἔσχεθεν, ἀλλὰ δι πρὸ
αἰχμὴ χαλκείη ῥῆξ’ στέον, ἐγκέφαλος δὲ
ἔνδον πας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεματα·
αὐτὰρ πειτα Πύλωνα καὶ Ὄρμενον ξενάριξεν.
υἱὸν δ’Ἀντιμάχοιο Λεοντεὺς ζος ρηος
Ἱππόμαχον βάλε δουρὶ κατὰ ζωστῆρα τυχήσας.
αὖτις δ’ἐκ κολεοῖο ρυσσάμενος ξίφος ξὺ
Ἀντιφάτην μὲν πρῶτον παΐξας δι’ μίλου
πλῆξ’ αὐτοσχεδίην· δ’ἄρ’ ὕπτιος οὔδει ρείσθη·
αὐτὰρ πειτα Μένωνα καὶ αμενὸν καὶ ρέστην
πάντας πασσυτέρους πέλασε χθονὶ πουλυβοτείρῃ.
ὄφρ’ οἳ τοὺς νάριζον ἀπ’ ἔντεα μαρμαίροντα,
τόφρ’ οἳ Πουλυδάμαντι καὶ κτορι κοῦροι ποντο,
οἳ πλεῖστοι καὶ ριστοι σαν, μέμασαν δὲ μάλιστα
τεῖχός τε ῥήξειν καὶ νιπρήσειν πυρὶ νῆας,
οἵ ῥ’ἔτι μερμήριζον φεσταότες παρὰ τάφρῳ.
ὄρνις γάρ σφιν πῆλθε περησέμεναι μεμασιν
αἰετὸς ψιπέτης ἐπ’ ριστερὰ λαὸν έργων
φοινήεντα δράκοντα φέρων νύχεσσι πέλωρον
ζωὸν ἔτ’ σπαίροντα, καὶ οὔ πω λήθετο χάρμης,
κόψε γὰρ αὐτὸν χοντα κατὰ στῆθος παρὰ δειρὴν
ἰδνωθεὶς πίσω· δ’ἀπὸ θεν κε χαμᾶζε
ἀλγήσας δύνῃσι, μέσῳ δ’ἐνὶ κάββαλ’ μίλῳ,
αὐτὸς δὲ κλάγξας πέτετο πνοιῇς νέμοιο.
Τρῶες δ’ἐρρίγησαν πως δον αἰόλον φιν
κείμενον ἐν μέσσοισι Διὸς τέρας αἰγιόχοιο.
δὴ τότε Πουλυδάμας θρασὺν κτορα εἶπε παραστάς·
κτορ εὶ μέν πώς μοι πιπλήσσεις γορῇσιν
ἐσθλὰ φραζομένῳ, πεὶ οὐδὲ μὲν οὐδὲ οικε
δῆμον όντα παρὲξ γορευέμεν, οὔτ’ νὶ βουλῇ
οὔτέ ποτ’ ἐν πολέμῳ, σὸν δὲ κράτος αἰὲν έξειν·
νῦν αὖτ’ ξερέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ριστα.
μὴ ομεν Δαναοῖσι μαχησόμενοι περὶ νηῶν.
δε γὰρ κτελέεσθαι ΐομαι, εἰ τεόν γε
Τρωσὶν ὅδ’ ὄρνις ἦλθε περησέμεναι μεμασιν
αἰετὸς ψιπέτης ἐπ’ ριστερὰ λαὸν έργων
φοινήεντα δράκοντα φέρων νύχεσσι πέλωρον
ζωόν· φαρ δ’ἀφέηκε πάρος φίλα οἰκί’ κέσθαι,
οὐδ’ τέλεσσε φέρων δόμεναι τεκέεσσιν οῖσιν.
ὣς μεῖς, εἴ πέρ τε πύλας καὶ τεῖχος χαιῶν
ῥηξόμεθα σθένεϊ μεγάλῳ, εἴξωσι δ’Ἀχαιοί,
οὐ κόσμῳ παρὰ ναῦφιν λευσόμεθ’ αὐτὰ κέλευθα·
πολλοὺς γὰρ Τρώων καταλείψομεν, οὕς κεν χαιοὶ
χαλκῷ δῃώσωσιν μυνόμενοι περὶ νηῶν.
δέ χ’ὑποκρίναιτο θεοπρόπος, ὃς σάφα θυμῷ
εἰδείη τεράων καί οἱ πειθοίατο λαοί.
τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη κορυθαίολος κτωρ·
Πουλυδάμα, σὺ μὲν οὐκ ἔτ’ μοὶ φίλα ταῦτ’ γορεύεις·
οἶσθα καὶ ἄλλον μῦθον μείνονα τοῦδε νοσαι.
εἰ δ’ἐτεὸν δὴ τοῦτον πὸ σπουδῆς γορεύεις,
ἐξ ρα δή τοι πειτα θεοὶ φρένας λεσαν αὐτοί,
ὃς κέλεαι Ζηνὸς μὲν ριγδούποιο λαθέσθαι
βουλέων, ἅς τέ μοι αὐτὸς πέσχετο καὶ κατένευσε·
τύνη δ’οἰωνοῖσι τανυπτερύγεσσι κελεύεις
πείθεσθαι, τῶν οὔ τι μετατρέπομ’ οὐδ’ λεγίζω
εἴτ’ πὶ δεξί’ ωσι πρὸς ἠῶ τ’ἠέλιόν τε,
εἴτ’ ἐπ’ ριστερὰ τοί γε ποτὶ ζόφον ερόεντα.
μεῖς δὲ μεγάλοιο Διὸς πειθώμεθα βουλῇ,
ὃς πᾶσι θνητοῖσι καὶ θανάτοισιν νάσσει.
εἷς οἰωνὸς ριστος μύνεσθαι περὶ πάτρης.
τίπτε σὺ δείδοικας πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα;
εἴ περ γάρ τ’ἄλλοι γε περὶ κτεινώμεθα πάντες
νηυσὶν ἐπ’ Ἀργείων, σοὶ δ’οὐ δέος ἔστ’ πολέσθαι·
οὐ γάρ τοι κραδίη μενεδήϊος οὐδὲ μαχήμων.
εἰ δὲ σὺ δηϊοτῆτος φέξεαι, έ τιν’ ἄλλον
παρφάμενος πέεσσιν ποτρέψεις πολέμοιο,
αὐτίκ’ μῷ πὸ δουρὶ τυπεὶς πὸ θυμὸν λέσσεις.
ὣς ρα φωνήσας γήσατο, τοὶ δ’ἅμ’ ποντο
χῇ θεσπεσίῃ· πὶ δὲ Ζεὺς τερπικέραυνος
ὦρσεν ἀπ’ δαίων ρέων νέμοιο θύελλαν,
ῥ’ἰθὺς νηῶν κονίην φέρεν· αὐτὰρ χαιῶν
θέλγε νόον, Τρωσὶν δὲ καὶ κτορι κῦδος παζε.
τοῦ περ δὴ τεράεσσι πεποιθότες δὲ βίηφι
ῥήγνυσθαι μέγα τεῖχος χαιῶν πειρήτιζον.
κρόσσας μὲν πύργων ρυον, καὶ ρειπον πάλξεις,
στήλας τε προβλῆτας μόχλεον, ἃς ἄρ’ χαιοὶ
πρώτας ἐν γαί θέσαν ἔμμεναι ἔχματα πύργων.
τὰς οἵ γ’αὐέρυον, ἔλποντο δὲ τεῖχος χαιῶν
ῥήξειν· οὐδέ νύ πω Δαναοὶ χάζοντο κελεύθου,
ἀλλ’ οἵ γε ῥινοῖσι βοῶν φράξαντες πάλξεις
βάλλον ἀπ’ αὐτάων δηίους πὸ τεῖχος όντας.
ἀμφοτέρω δ’Αἴαντε κελευτιόωντ’ πὶ πύργων
πάντοσε φοιτήτην μένος τρύνοντες χαιῶν.
ἄλλον μειλιχίοις, ἄλλον στερεοῖς πέεσσι
νείκεον, ὅν τινα πάγχυ μάχης μεθιέντα δοιεν·
φίλοι Ἀργείων ὅς τ’ἔξοχος ὅς τε μεσήεις
ὅς τε χερειότερος, πεὶ οὔ πω πάντες μοῖοι
νέρες ἐν πολέμῳ, νῦν πλετο ἔργον πασι·
καὶ δ’αὐτοὶ τόδε που γιγνώσκετε. μή τις πίσσω
τετράφθω ποτὶ νῆας μοκλητῆρος κούσας,
ἀλλὰ πρόσω εσθε καὶ ἀλλήλοισι κέλεσθε,
αἴ κε Ζεὺς δώσιν λύμπιος στεροπητὴς
νεῖκος πωσαμένους δηίους προτὶ στυ δίεσθαι.
ὣς τώ γε προβοῶντε μάχην τρυνον χαιῶν.
τῶν δ’,ὥς τε νιφάδες χιόνος πίπτωσι θαμειαὶ
ματι χειμερίῳ, τε τ’ὤρετο μητίετα Ζεὺς
νιφέμεν ἀνθρώποισι πιφαυσκόμενος τὰ κῆλα·
κοιμήσας δ’ἀνέμους χέει ἔμπεδον, ὄφρα καλύψῃ
ψηλῶν ρέων κορυφὰς καὶ πρώονας κρους
καὶ πεδία λωτοῦντα καὶ ἀνδρῶν πίονα ἔργα,
καί τ’ἐφ’ λὸς πολιῆς κέχυται λιμέσιν τε καὶ κταῖς,
κῦμα δέ μιν προσπλάζον ρύκεται· ἄλλά τε πάντα
εἴλυται καθύπερθ’, ὅτ’ πιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος·
ὣς τῶν ἀμφοτέρωσε λίθοι πωτῶντο θαμειαί,
αἱ μὲν ἄρ’ ἐς Τρῶας, αἱ δ’ἐκ Τρώων ἐς χαιούς,
βαλλομένων· τὸ δὲ τεῖχος περ πᾶν δοῦπος ρώρει.
οὐδ’ ἄν πω τότε γε Τρῶες καὶ φαίδιμος κτωρ
τείχεος ἐρρήξαντο πύλας καὶ μακρὸν χῆα,
εἰ μὴ ἄρ’ υἱὸν ὸν Σαρπηδόνα μητίετα Ζεὺς
ὦρσεν ἐπ’ Ἀργείοισι λέονθ’ ὣς βουσὶν λιξιν.
αὐτίκα δ’ἀσπίδα μὲν πρόσθ’ ἔσχετο πάντοσ’ ΐσην
καλὴν χαλκείην ξήλατον, ἣν ρα χαλκεὺς
λασεν, ἔντοσθεν δὲ βοείας ῥάψε θαμειὰς
χρυσείῃς ῥάβδοισι διηνεκέσιν περὶ κύκλον.
τὴν ἄρ’ γε πρόσθε σχόμενος δύο δοῦρε τινάσσων
βῆ ῥ’ἴμεν ὥς τε λέων ρεσίτροφος, ὅς τ’ἐπιδευὴς
δηρὸν κρειῶν, κέλεται δέ θυμὸς γήνωρ
μήλων πειρήσοντα καὶ ἐς πυκινὸν δόμον ἐλθεῖν·
εἴ περ γάρ χ’εὕρῃσι παρ’ αὐτόφι βώτορας ἄνδρας
σὺν κυσὶ καὶ δούρεσσι φυλάσσοντας περὶ μῆλα,
οὔ ῥά τ’ἀπείρητος μέμονε σταθμοῖο δίεσθαι,
ἀλλ’ γ’ἄρ’ ἥρπαξε μετάλμενος, καὶ αὐτὸς
βλητ’ ἐν πρώτοισι θοῆς πὸ χειρὸς κοντι·
ὥς ῥα τότ’ ἀντίθεον Σαρπηδόνα θυμὸς νῆκε
τεῖχος παΐξαι διά τε ῥήξασθαι πάλξεις.
αὐτίκα δὲ Γλαῦκον προσέφη παῖδ’ Ἱππολόχοιο·
Γλαῦκε τί δὴ νῶϊ τετιμήμεσθα μάλιστα
δρῃ τε κρέασίν τε δὲ πλείοις δεπάεσσιν
ἐν Λυκίῃ, πάντες δὲ θεοὺς ὣς εἰσορόωσι,
καὶ τέμενος νεμόμεσθα μέγα Ξάνθοιο παρ’ ὄχθας
καλὸν φυταλιῆς καὶ ρούρης πυροφόροιο;
τὼ νῦν χρὴ Λυκίοισι μέτα πρώτοισιν όντας
στάμεν δὲ μάχης καυστείρης ἀντιβολῆσαι,
ὄφρά τις ὧδ’ εἴπῃ Λυκίων πύκα θωρηκτάων·
οὐ μὰν κλεέες Λυκίην κάτα κοιρανέουσιν
μέτεροι βασιλῆες, δουσί τε πίονα μῆλα
οἶνόν τ’ἔξαιτον μελιηδέα· ἀλλ’ ρα καὶ ἲς
ἐσθλή, πεὶ Λυκίοισι μέτα πρώτοισι μάχονται.
πέπον εἰ μὲν γὰρ πόλεμον περὶ τόνδε φυγόντε
αἰεὶ δὴ μέλλοιμεν γήρω τ’ἀθανάτω τε
ἔσσεσθ’, οὔτέ κεν αὐτὸς νὶ πρώτοισι μαχοίμην
οὔτέ κε σὲ στέλλοιμι μάχην ἐς κυδιάνειραν·
νῦν δ’ἔμπης γὰρ κῆρες φεστᾶσιν θανάτοιο
μυρίαι, ἃς οὐκ στι φυγεῖν βροτὸν οὐδ’ παλύξαι,
ομεν έ τῳ εὖχος ρέξομεν έ τις μῖν.
ὣς φατ’, οὐδὲ Γλαῦκος πετράπετ’ οὐδ’ πίθησε·
τὼ δ’ἰθὺς βήτην Λυκίων μέγα ἔθνος γοντε.
τοὺς δὲ δὼν ῥίγησ’ υἱὸς Πετεο Μενεσθεύς·
τοῦ γὰρ δὴ πρὸς πύργον σαν κακότητα φέροντες.
πάπτηνεν δ’ἀνὰ πύργον χαιῶν εἴ τιν’ δοιτο
γεμόνων, ὅς τίς οἱ ρὴν τάροισιν μύναι·
ἐς δ’ἐνόησ’ Αἴαντε δύω πολέμου κορήτω
σταότας, Τεῦκρόν τε νέον κλισίηθεν όντα
ἐγγύθεν· ἀλλ’ οὔ πώς οἱ ην βώσαντι γεγωνεῖν·
τόσσος γὰρ κτύπος εν, ϋτὴ δ’οὐρανὸν κε,
βαλλομένων σακέων τε καὶ ἱπποκόμων τρυφαλειῶν
καὶ πυλέων· πᾶσαι γὰρ πώχατο, τοὶ δὲ κατ’ αὐτὰς
στάμενοι πειρῶντο βί ῥήξαντες σελθεῖν.
αἶψα δ’ἐπ’ Αἴαντα προΐει κήρυκα Θοώτην·
ἔρχεο δῖε Θοτα, θέων Αἴαντα κάλεσσον,
ἀμφοτέρω μὲν μᾶλλον· γάρ κ’ὄχ’ ριστον πάντων
εἴη, πεὶ τάχα τῇδε τετεύξεται αἰπὺς λεθρος.
δε γὰρ βρισαν Λυκίων γοί, οἳ τὸ πάρος περ
ζαχρηεῖς τελέθουσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας.
εἰ δέ σφιν καὶ κεῖθι πόνος καὶ νεῖκος ρωρεν,
ἀλλά περ οἶος τω Τελαμώνιος ἄλκιμος Αἴας,
καί οἱ Τεῦκρος μα σπέσθω τόξων εἰδώς.
ὣς φατ’, οὐδ’ ρα οἱ κῆρυξ πίθησεν κούσας,
βῆ δὲ θέειν παρὰ τεῖχος χαιῶν χαλκοχιτώνων,
στῆ δὲ παρ’ Αἰάντεσσι κιών, εἶθαρ δὲ προσηύδα·
Αἴαντ’ Ἀργείων γήτορε χαλκοχιτώνων
νώγει Πετεο διοτρεφέος φίλος υἱὸς
κεῖσ’ μεν, ὄφρα πόνοιο μίνυνθά περ ἀντιάσητον
ἀμφοτέρω μὲν μᾶλλον· γάρ κ’ὄχ’ ριστον πάντων
εἴη, πεὶ τάχα κεῖθι τετεύξεται αἰπὺς λεθρος·
δε γὰρ βρισαν Λυκίων γοί, οἳ τὸ πάρος περ
ζαχρηεῖς τελέθουσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας.
εἰ δὲ καὶ ἐνθάδε περ πόλεμος καὶ νεῖκος ρωρεν,
ἀλλά περ οἶος τω Τελαμώνιος ἄλκιμος Αἴας,
καί οἱ Τεῦκρος μα σπέσθω τόξων εἰδώς.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε μέγας Τελαμώνιος Αἴας.
αὐτίκ’ ϊλιάδην πεα πτερόεντα προσηύδα·
Αἶαν σφῶϊ μὲν αὖθι, σὺ καὶ κρατερὸς Λυκομήδης,
σταότες Δαναοὺς τρύνετον φι μάχεσθαι·
αὐτὰρ γὼ κεῖσ’ εἶμι καὶ ἀντιόω πολέμοιο·
αἶψα δ’ἐλεύσομαι αὖτις, πὴν εὖ τοῖς παμύνω.
ὣς ρα φωνήσας πέβη Τελαμώνιος Αἴας,
καί οἱ Τεῦκρος ἅμ’ ε κασίγνητος καὶ πατρος·
τοῖς δ’ἅμα Πανδίων Τεύκρου φέρε καμπύλα τόξα.
εὖτε Μενεσθῆος μεγαθύμου πύργον κοντο
τείχεος ἐντὸς όντες, πειγομένοισι δ’ἵκοντο,
οἳ δ’ἐπ’ πάλξεις βαῖνον ρεμνῇ λαίλαπι σοι
ἴφθιμοι Λυκίων γήτορες δὲ μέδοντες·
σὺν δ’ἐβάλοντο μάχεσθαι ναντίον, ὦρτο δ’ἀϋτή.
Αἴας δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἄνδρα κατέκτα
Σαρπήδοντος ταῖρον πικλῆα μεγάθυμον
μαρμάρῳ κριόεντι βαλών, ῥα τείχεος ἐντὸς
κεῖτο μέγας παρ’ παλξιν πέρτατος· οὐδέ κέ μιν ῥέα
χείρεσσ’ ἀμφοτέρῃς χοι νὴρ οὐδὲ μάλ’ βῶν,
οἷοι νῦν βροτοί εἰσ’· δ’ἄρ’ ψόθεν ἔμβαλ’ είρας,
θλάσσε δὲ τετράφαλον κυνέην, σὺν δ’ὀστέ’ ραξε
πάντ’ μυδις κεφαλῆς· δ’ἄρ’ ἀρνευτῆρι οικὼς
κάππεσ’ ἀφ’ ψηλοῦ πύργου, λίπε δ’ὀστέα θυμός.
Τεῦκρος δὲ Γλαῦκον κρατερὸν παῖδ’ Ἱππολόχοιο
πεσσύμενον βάλε τείχεος ψηλοῖο,
ῥ’ἴδε γυμνωθέντα βραχίονα, παῦσε δὲ χάρμης.
ἂψ δ’ἀπὸ τείχεος ἆλτο λαθών, να μή τις χαιῶν
βλήμενον θρήσειε καὶ εὐχετόῳτ’ πέεσσι.
Σαρπήδοντι δ’ἄχος γένετο Γλαύκου πιόντος
αὐτίκ’ πεί τ’ἐνόησεν· μως δ’οὐ λήθετο χάρμης,
ἀλλ’ γε Θεστορίδην Ἀλκμάονα δουρὶ τυχήσας
νύξ’, ἐκ δ’ἔσπασεν ἔγχος· δ’ἑσπόμενος πέσε δουρὶ
πρηνής, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ,
Σαρπηδὼν δ’ἄρ’ παλξιν λὼν χερσὶ στιβαρῇσιν
ἕλχ’, δ’ἕσπετο πᾶσα διαμπερές, αὐτὰρ περθε
τεῖχος γυμνώθη, πολέεσσι δὲ θῆκε κέλευθον.
τὸν δ’Αἴας καὶ Τεῦκρος μαρτήσανθ’ μὲν
βεβλήκει τελαμῶνα περὶ στήθεσσι φαεινὸν
σπίδος ἀμφιβρότης· ἀλλὰ Ζεὺς κῆρας μυνε
παιδὸς οῦ, μὴ νηυσὶν πι πρύμνῃσι δαμείη·
Αἴας δ’ἀσπίδα νύξεν πάλμενος, οὐδὲ δι πρὸ
λυθεν ἐγχείη, στυφέλιξε δέ μιν μεματα.
χώρησεν δ’ἄρα τυτθὸν πάλξιος· οὐδ’ γε πάμπαν
χάζετ’, πεί οἱ θυμὸς έλπετο κῦδος ρέσθαι.
κέκλετο δ’ἀντιθέοισιν λιξάμενος Λυκίοισιν·
Λύκιοι τί τ’ἄρ’ δε μεθίετε θούριδος ἀλκῆς;
ἀργαλέον δέ μοί στι καὶ ἰφθίμῳ περ όντι
μούνῳ ῥηξαμένῳ θέσθαι παρὰ νηυσὶ κέλευθον·
ἀλλ’ φομαρτεῖτε· πλεόνων δέ τι ἔργον μεινον.
ὣς φαθ’, οἳ δὲ νακτος ποδείσαντες μοκλὴν
μᾶλλον πέβρισαν βουληφόρον ἀμφὶ νακτα.
Ἀργεῖοι δ’ἑτέρωθεν καρτύναντο φάλαγγας
τείχεος ἔντοσθεν, μέγα δέ σφισι φαίνετο ἔργον·
οὔτε γὰρ ἴφθιμοι Λύκιοι Δαναῶν δύναντο
τεῖχος ῥηξάμενοι θέσθαι παρὰ νηυσὶ κέλευθον,
οὔτέ ποτ’ αἰχμηταὶ Δαναοὶ Λυκίους δύναντο
τείχεος ἂψ σασθαι, πεὶ τὰ πρῶτα πέλασθεν.
ἀλλ’ ὥς τ’ἀμφ’ οὔροισι δύ’ νέρε δηριάασθον
μέτρ’ ἐν χερσὶν χοντες πιξύνῳ ἐν ρούρῃ,
τ’ὀλίγῳ νὶ χώρῳ ρίζητον περὶ σης,
ὣς ρα τοὺς διέεργον πάλξιες· οἳ δ’ὑπὲρ αὐτέων
δῄουν ἀλλήλων ἀμφὶ στήθεσσι βοείας
σπίδας εὐκύκλους λαισήϊά τε πτερόεντα.
πολλοὶ δ’οὐτάζοντο κατὰ χρόα νηλέϊ χαλκῷ,
μὲν τεῳ στρεφθέντι μετάφρενα γυμνωθείη
μαρναμένων, πολλοὶ δὲ διαμπερὲς σπίδος αὐτῆς.
πάντῃ δὴ πύργοι καὶ πάλξιες αἵματι φωτῶν
ἐρράδατ’ ἀμφοτέρωθεν πὸ Τρώων καὶ χαιῶν.
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς δύναντο φόβον ποισαι χαιῶν,
ἀλλ’ χον ὥς τε τάλαντα γυνὴ χερνῆτις ληθής,
τε σταθμὸν χουσα καὶ εἴριον ἀμφὶς νέλκει
σάζουσ’, να παισὶν εικέα μισθὸν ρηται·
ὣς μὲν τῶν πὶ σα μάχη τέτατο πτόλεμός τε,
πρίν γ’ὅτε δὴ Ζεὺς κῦδος πέρτερον κτορι δῶκε
Πριαμίδῃ, ὃς πρῶτος σήλατο τεῖχος χαιῶν.
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Τρώεσσι γεγωνώς·
ὄρνυσθ’ ἱππόδαμοι Τρῶες, ῥήγνυσθε δὲ τεῖχος
Ἀργείων καὶ νηυσὶν νίετε θεσπιδαὲς πῦρ.
ὣς φάτ’ ποτρύνων, οἳ δ’οὔασι πάντες κουον,
θυσαν δ’ἐπὶ τεῖχος ολλέες· οἳ μὲν πειτα
κροσσάων πέβαινον καχμένα δούρατ’ χοντες,
κτωρ δ’ἁρπάξας λᾶαν φέρεν, ὅς ῥα πυλάων
στήκει πρόσθε πρυμνὸς παχύς, αὐτὰρ περθεν
ξὺς ην· τὸν δ’οὔ κε δύ’ νέρε δήμου ρίστω
ῥηϊδίως ἐπ’ μαξαν ἀπ’ οὔδεος χλίσσειαν,
οἷοι νῦν βροτοί εἰσ’· δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.
τόν οἱ λαφρὸν θηκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω.
ὡς δ’ὅτε ποιμὴν ῥεῖα φέρει πόκον ἄρσενος οἰὸς
χειρὶ λαβὼν τέρῃ, λίγον τέ μιν ἄχθος πείγει,
ὣς κτωρ θὺς σανίδων φέρε λᾶαν είρας,
αἵ ῥα πύλας εἴρυντο πύκα στιβαρῶς ραρυίας
δικλίδας ψηλάς· δοιοὶ δ’ἔντοσθεν χῆες
εἶχον πημοιβοί, μία δὲ κληῒς παρήρει.
στῆ δὲ μάλ’ ἐγγὺς ών, καὶ ρεισάμενος βάλε μέσσας
εὖ διαβάς, να μή οἱ φαυρότερον βέλος εἴη,
ῥῆξε δ’ἀπ’ ἀμφοτέρους θαιρούς· πέσε δὲ λίθος εἴσω
βριθοσύνῃ, μέγα δ’ἀμφὶ πύλαι μύκον, οὐδ’ ἄρ’ χῆες
ἐσχεθέτην, σανίδες δὲ διέτμαγεν ἄλλυδις ἄλλη
λᾶος πὸ ῥιπῆς· δ’ἄρ’ ἔσθορε φαίδιμος κτωρ
νυκτὶ θο τάλαντος πώπια· λάμπε δὲ χαλκῷ
σμερδαλέῳ, τὸν εστο περὶ χροΐ, δοι δὲ χερσὶ
δοῦρ’ χεν· οὔ κέν τίς μιν ρύκακεν ἀντιβολήσας
νόσφι θεῶν ὅτ’ σᾶλτο πύλας· πυρὶ δ’ὄσσε δεδήει.
κέκλετο δὲ Τρώεσσιν λιξάμενος καθ’ μιλον
τεῖχος περβαίνειν· τοὶ δ’ὀτρύνοντι πίθοντο.
αὐτίκα δ’οἳ μὲν τεῖχος πέρβασαν, οἳ δὲ κατ’ αὐτὰς
ποιητὰς σέχυντο πύλας· Δαναοὶ δὲ φόβηθεν
νῆας νὰ γλαφυράς, μαδος δ’ἀλίαστος τύχθη.