Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

ὼς δ’ἐκ λεχέων παρ’ γαυοῦ Τιθωνοῖο
ὄρνυθ’, ἵν’ θανάτοισι φόως φέροι δὲ βροτοῖσι·
Ζεὺς δ’Ἔριδα προΐαλλε θοὰς πὶ νῆας χαιῶν
ἀργαλέην, πολέμοιο τέρας μετὰ χερσὶν χουσαν.
στῆ δ’ἐπ’ δυσσῆος μεγακήτεϊ νη μελαίνῃ,
ῥ’ἐν μεσσάτῳ σκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,
μὲν ἐπ’ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαο
ἠδ’ ἐπ’ χιλλῆος, τοί ῥ’ἔσχατα νῆας ΐσας
εἴρυσαν νορέ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶν
ἔνθα στᾶσ’ ϋσε θε μέγα τε δεινόν τε
ὄρθι’, χαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλ’ κάστῳ
καρδί ληκτον πολεμίζειν δὲ μάχεσθαι.
τοῖσι δ’ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετ’ νέεσθαι
ἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.
τρεΐδης δ’ἐβόησεν δὲ ζώννυσθαι νωγεν
Ἀργείους· ἐν δ’αὐτὸς δύσετο νώροπα χαλκόν.
κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν θηκε
καλὰς ἀργυρέοισιν πισφυρίοις ραρυίας·
δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν δυνε,
τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι.
πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέος οὕνεκ’ χαιοὶ
ἐς Τροίην νήεσσιν ναπλεύσεσθαι μελλον·
τοὔνεκά οἱ τὸν δῶκε χαριζόμενος βασιλῆϊ.
τοῦ δ’ἤτοι δέκα οἶμοι σαν μέλανος κυάνοιο,
δώδεκα δὲ χρυσοῖο καὶ εἴκοσι κασσιτέροιο·
κυάνεοι δὲ δράκοντες ρωρέχατο προτὶ δειρὴν
τρεῖς κάτερθ’ ρισσιν οικότες, ἅς τε Κρονίων
ἐν νέφεϊ στήριξε, τέρας μερόπων ἀνθρώπων.
ἀμφὶ δ’ἄρ’ μοισιν βάλετο ξίφος· ἐν δέ οἱ λοι
χρύσειοι πάμφαινον, τὰρ περὶ κουλεὸν εν
ἀργύρεον χρυσέοισιν ορτήρεσσιν ρηρός.
ἂν δ’ἕλετ’ ἀμφιβρότην πολυδαίδαλον σπίδα θοῦριν
καλήν, ἣν πέρι μὲν κύκλοι δέκα χάλκεοι σαν,
ἐν δέ οἱ ὀμφαλοὶ σαν είκοσι κασσιτέροιο
λευκοί, ἐν δὲ μέσοισιν ην μέλανος κυάνοιο.
τῇ δ’ἐπὶ μὲν Γοργὼ βλοσυρῶπις στεφάνωτο
δεινὸν δερκομένη, περὶ δὲ Δεῖμός τε Φόβος τε.
τῆς δ’ἐξ ἀργύρεος τελαμὼν ἦν· αὐτὰρ ἐπ’ αὐτοῦ
κυάνεος λέλικτο δράκων, κεφαλαὶ δέ οἱ σαν
τρεῖς ἀμφιστρεφέες νὸς αὐχένος ἐκπεφυυῖαι.
κρατὶ δ’ἐπ’ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρον
ἵππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν νευεν.
εἵλετο δ’ἄλκιμα δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷ
ξέα· τῆλε δὲ χαλκὸς ἀπ’ αὐτόφιν οὐρανὸν εἴσω
λάμπ’· πὶ δ’ἐγδούπησαν θηναίη τε καὶ ρη
τιμῶσαι βασιλῆα πολυχρύσοιο Μυκήνης.
νιόχῳ μὲν πειτα πέτελλεν καστος
ἵππους εὖ κατὰ κόσμον ρυκέμεν αὖθ’ πὶ τάφρῳ,
αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
ῥώοντ’· ἄσβεστος δὲ βο γένετ’ θι πρό.
φθὰν δὲ μέγ’ ἱππήων πὶ τάφρῳ κοσμηθέντες,
ἱππῆες δ’ὀλίγον μετεκίαθον· ἐν δὲ κυδοιμὸν
ὦρσε κακὸν Κρονίδης, κατὰ δ’ὑψόθεν κεν έρσας
αἵματι μυδαλέας ἐξ αἰθέρος, οὕνεκ’ μελλε
πολλὰς ἰφθίμους κεφαλὰς ϊδι προϊάψειν.
Τρῶες δ’αὖθ’ τέρωθεν πὶ θρωσμῷ πεδίοιο
κτορά τ’ἀμφὶ μέγαν καὶ μύμονα Πουλυδάμαντα
Αἰνείαν θ’,ὃς Τρωσὶ θεὸς ὣς τίετο δήμῳ,
τρεῖς τ’Ἀντηνορίδας Πόλυβον καὶ γήνορα δῖον
ΐθεόν τ’Ἀκάμαντ’ πιείκελον θανάτοισιν.
κτωρ δ’ἐν πρώτοισι φέρ’ σπίδα πάντοσ’ ΐσην,
οἷος δ’ἐκ νεφέων ναφαίνεται οὔλιος στὴρ
παμφαίνων, τοτὲ δ’αὖτις δυ νέφεα σκιόεντα,
ὣς κτωρ τὲ μέν τε μετὰ πρώτοισι φάνεσκεν,
ἄλλοτε δ’ἐν πυμάτοισι κελεύων· πᾶς δ’ἄρα χαλκῷ
λάμφ’ ὥς τε στεροπὴ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.
οἳ δ’,ὥς τ’ἀμητῆρες ναντίοι ἀλλήλοισιν
ὄγμον λαύνωσιν ἀνδρὸς μάκαρος κατ’ ρουραν
πυρῶν κριθῶν· τὰ δὲ δράγματα ταρφέα πίπτει·
ὣς Τρῶες καὶ χαιοὶ ἐπ’ ἀλλήλοισι θορόντες
δῄουν, οὐδ’ τεροι μνώοντ’ λοοῖο φόβοιο.
σας δ’ὑσμίνη κεφαλὰς χεν, οἳ δὲ λύκοι ὣς
θῦνον· ρις δ’ἄρ’ χαιρε πολύστονος εἰσορόωσα·
οἴη γάρ ῥα θεῶν παρετύγχανε μαρναμένοισιν,
οἳ δ’ἄλλοι οὔ σφιν πάρεσαν θεοί, ἀλλὰ κηλοι
σφοῖσιν νὶ μεγάροισι καθήατο, χι κάστῳ
δώματα καλὰ τέτυκτο κατὰ πτύχας Οὐλύμποιο.
πάντες δ’ᾐτιόωντο κελαινεφέα Κρονίωνα
οὕνεκ’ ρα Τρώεσσιν βούλετο κῦδος ρέξαι.
τῶν μὲν ἄρ’ οὐκ λέγιζε πατήρ· δὲ νόσφι λιασθεὶς
τῶν ἄλλων πάνευθε καθέζετο κύδεϊ γαίων
εἰσορόων Τρώων τε πόλιν καὶ νῆας χαιῶν
χαλκοῦ τε στεροπήν, ὀλλύντάς τ’ὀλλυμένους τε.
ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ έξετο ερὸν μαρ,
τόφρα μάλ’ ἀμφοτέρων βέλε’ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός·
μος δὲ δρυτόμος περ νὴρ πλίσσατο δεῖπνον
οὔρεος ἐν βήσσῃσιν, πεί τ’ἐκορέσσατο χεῖρας
τάμνων δένδρεα μακρά, δος τέ μιν κετο θυμόν,
σίτου τε γλυκεροῖο περὶ φρένας μερος αἱρεῖ,
τῆμος σφῇ ρετῇ Δαναοὶ ῥήξαντο φάλαγγας
κεκλόμενοι τάροισι κατὰ στίχας· ἐν δ’Ἀγαμέμνων
πρῶτος ρουσ’, λε δ’ἄνδρα Βιάνορα ποιμένα λαῶν
αὐτόν, πειτα δ’ἑταῖρον ϊλῆα πλήξιππον.
τοι γ’ἐξ ἵππων κατεπάλμενος ἀντίος στη·
τὸν δ’ἰθὺς μεματα μετώπιον ξέϊ δουρὶ
νύξ’, οὐδὲ στεφάνη δόρυ οἱ σχέθε χαλκοβάρεια,
ἀλλὰ δι’ αὐτῆς ἦλθε καὶ στέου, ἐγκέφαλος δὲ
ἔνδον πας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεματα.
καὶ τοὺς μὲν λίπεν αὖθι ναξ ἀνδρῶν γαμέμνων
στήθεσι παμφαίνοντας, πεὶ περίδυσε χιτῶνας·
αὐτὰρ βῆ σόν τε καὶ Ἄντιφον ξεναρίξων
υἷε δύω Πριάμοιο νόθον καὶ γνήσιον ἄμφω
εἰν νὶ δίφρῳ όντας· μὲν νόθος νιόχευεν,
Ἄντιφος αὖ παρέβασκε περικλυτός· ποτ’ χιλλεὺς
δης ἐν κνημοῖσι δίδη μόσχοισι λύγοισι,
ποιμαίνοντ’ ἐπ’ εσσι λαβών, καὶ λυσεν ποίνων.
δὴ τότε γ’Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων γαμέμνων
τὸν μὲν πὲρ μαζοῖο κατὰ στῆθος βάλε δουρί,
Ἄντιφον αὖ παρὰ οὖς λασε ξίφει, ἐκ δ’ἔβαλ’ ἵππων.
σπερχόμενος δ’ἀπὸ τοῖιν σύλα τεύχεα καλὰ
γιγνώσκων· καὶ γάρ σφε πάρος παρὰ νηυσὶ θοσιν
εἶδεν, ὅτ’ ἐξ δης γαγεν πόδας κὺς χιλλεύς.
ὡς δὲ λέων λάφοιο ταχείης νήπια τέκνα
ῥηϊδίως συνέαξε λαβὼν κρατεροῖσιν δοῦσιν
ἐλθὼν εἰς εὐνήν, παλόν τέ σφ’ἦτορ πηύρα·
δ’εἴ πέρ τε τύχῃσι μάλα σχεδόν, οὐ δύναταί σφι
χραισμεῖν· αὐτὴν γάρ μιν πὸ τρόμος αἰνὸς κάνει·
καρπαλίμως δ’ἤϊξε δι δρυμὰ πυκνὰ καὶ λην
σπεύδουσ’ δρώουσα κραταιοῦ θηρὸς ὑφ’ ὁρμῆς·
ὣς ρα τοῖς οὔ τις δύνατο χραισμῆσαι λεθρον
Τρώων, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑπ’ Ἀργείοισι φέβοντο.
αὐτὰρ Πείσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον μενεχάρμην
υἱέας Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος, ὅς ῥα μάλιστα
χρυσὸν λεξάνδροιο δεδεγμένος γλα δῶρα
οὐκ εἴασχ’ λένην δόμεναι ξανθῷ Μενελάῳ,
τοῦ περ δὴ δύο παῖδε λάβε κρείων γαμέμνων
εἰν νὶ δίφρῳ όντας, μοῦ δ’ἔχον κέας ἵππους·
ἐκ γάρ σφεας χειρῶν φύγον νία σιγαλόεντα,
τὼ δὲ κυκηθήτην· δ’ἐναντίον ὦρτο λέων ὣς
τρεΐδης· τὼ δ’αὖτ’  ἐκ δίφρου γουναζέσθην·
ζώγρει τρέος υἱέ, σὺ δ’ἄξια δέξαι ποινα·
πολλὰ δ’ἐν Ἀντιμάχοιο δόμοις κειμήλια κεῖται
χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,
τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ περείσι’ ποινα,
εἰ νῶϊ ζωοὺς πεπύθοιτ’ πὶ νηυσὶν χαιῶν.
ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλῆα
μειλιχίοις πέεσσιν· μείλικτον δ’ὄπ’ κουσαν·
εἰ μὲν δὴ Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος υἱέες στόν,
ὅς ποτ’ νὶ Τρώων γορῇ Μενέλαον νωγεν
ἀγγελίην ἐλθόντα σὺν ἀντιθέ δυσῆϊ
αὖθι κατακτεῖναι μηδ’ ξέμεν ἂψ ἐς χαιούς,
νῦν μὲν δὴ τοῦ πατρὸς εικέα τίσετε λώβην.
ἦ, καὶ Πείσανδρον μὲν ἀφ’ ἵππων σε χαμᾶζε
δουρὶ βαλὼν πρὸς στῆθος· δ’ὕπτιος οὔδει ρείσθη.
Ἱππόλοχος δ’ἀπόρουσε, τὸν αὖ χαμαὶ ξενάριξε
χεῖρας πὸ ξίφεϊ τμήξας πό τ’αὐχένα κόψας,
ὅλμον δ’ὣς ἔσσευε κυλίνδεσθαι δι’ μίλου.
τοὺς μὲν ασ’· δ’ὅθι πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες,
τῇ ῥ’ἐνόρουσ’, μα δ’ἄλλοι ϋκνήμιδες χαιοί.
πεζοὶ μὲν πεζοὺς λεκον φεύγοντας νάγκῃ,
ἱππεῖς δ’ἱππῆας· πὸ δέ σφισιν ὦρτο κονίη
ἐκ πεδίου, τὴν ὦρσαν ρίγδουποι πόδες ἵππων
χαλκῷ δηϊόωντες· τὰρ κρείων γαμέμνων
αἰὲν ποκτείνων πετ’ Ἀργείοισι κελεύων.
ὡς δ’ὅτε πῦρ ΐδηλον ἐν ξύλῳ ἐμπέσῃ λῃ,
πάντῃ τ’εἰλυφόων νεμος φέρει, οἳ δέ τε θάμνοι
πρόρριζοι πίπτουσιν πειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ·
ὣς ἄρ’ ὑπ’ τρεΐδῃ γαμέμνονι πῖπτε κάρηνα
Τρώων φευγόντων, πολλοὶ δ’ἐριαύχενες ἵπποι
κείν’ χεα κροτάλιζον νὰ πτολέμοιο γεφύρας
νιόχους ποθέοντες μύμονας· οἳ δ’ἐπὶ γαί
κείατο, γύπεσσιν πολὺ φίλτεροι λόχοισιν.
κτορα δ’ἐκ βελέων παγε Ζεὺς ἔκ τε κονίης
ἔκ τ’ἀνδροκτασίης ἔκ θ’αἵματος ἔκ τε κυδοιμοῦ·
τρεΐδης δ’ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων.
οἳ δὲ παρ’ λου σῆμα παλαιοῦ Δαρδανίδαο
μέσσον κὰπ πεδίον παρ’ ρινεὸν ἐσσεύοντο
έμενοι πόλιος· δὲ κεκλήγων πετ’ αἰεὶ
τρεΐδης, λύθρῳ δὲ παλάσσετο χεῖρας άπτους.
ἀλλ’ τε δὴ Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν κοντο,
ἔνθ’ ρα δὴ σταντο καὶ ἀλλήλους νέμιμνον.
οἳ δ’ἔτι κὰμ μέσσον πεδίον φοβέοντο βόες ὥς,
ἅς τε λέων φόβησε μολὼν ἐν νυκτὸς μολγῷ
πάσας· τῇ δέ τ’ἰ ναφαίνεται αἰπὺς λεθρος·
τῆς δ’ἐξ αὐχέν’ αξε λαβὼν κρατεροῖσιν δοῦσι
πρῶτον, πειτα δέ θ’αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσει·
ὣς τοὺς τρεΐδης φεπε κρείων γαμέμνων
αἰὲν ποκτείνων τὸν πίστατον· οἳ δ’ἐφέβοντο.
πολλοὶ δὲ πρηνεῖς τε καὶ ὕπτιοι ἔκπεσον ἵππων
τρεΐδεω πὸ χερσί· περὶ πρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν.
ἀλλ’ τε δὴ τάχ’ μελλεν πὸ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχος
ξεσθαι, τότε δή ῥα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
δης ἐν κορυφῇσι καθέζετο πιδηέσσης
οὐρανόθεν καταβάς· χε δ’ἀστεροπὴν μετὰ χερσίν.
ριν δ’ὄτρυνε χρυσόπτερον ἀγγελέουσαν·
βάσκ’ θι ρι ταχεῖα, τὸν κτορι μῦθον νίσπες·
ὄφρ’ ἂν μέν κεν ρᾷ γαμέμνονα ποιμένα λαῶν
θύνοντ’ ἐν προμάχοισιν ναίροντα στίχας ἀνδρῶν,
τόφρ’ ναχωρείτω, τὸν δ’ἄλλον λαὸν νώχθω
μάρνασθαι δηίοισι κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην.
αὐτὰρ πεί κ’ἢ δουρὶ τυπεὶς βλήμενος
εἰς ἵππους λεται, τότε οἱ κράτος ἐγγυαλίξω
κτείνειν εἰς κε νῆας ϋσσέλμους φίκηται
δύ τ’ἠέλιος καὶ πὶ κνέφας ερὸν ἔλθῃ.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε ποδήνεμος κέα ρις,
βῆ δὲ κατ’ δαίων ρέων εἰς λιον ρήν.
εὗρ’ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος κτορα δῖον
σταότ’ ἔν θ’ἵπποισι καὶ ἅρμασι κολλητοῖσιν·
ἀγχοῦ δ’ἱσταμένη προσέφη πόδας κέα ρις·
κτορ υἱ Πριάμοιο Δι μῆτιν τάλαντε
Ζεύς με πατὴρ προέηκε τεῒν τάδε μυθήσασθαι.
ὄφρ’ ἂν μέν κεν ρᾷς γαμέμνονα ποιμένα λαῶν
θύνοντ’ ἐν προμάχοισιν, ναίροντα στίχας ἀνδρῶν,
τόφρ’ πόεικε μάχης, τὸν δ’ἄλλον λαὸν νωχθι
μάρνασθαι δηίοισι κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην.
αὐτὰρ πεί κ’ἢ δουρὶ τυπεὶς βλήμενος
εἰς ἵππους λεται, τότε τοι κράτος ἐγγυαλίξει
κτείνειν, εἰς κε νῆας ϋσσέλμους φίκηαι
δύ τ’ἠέλιος καὶ πὶ κνέφας ερὸν ἔλθῃ.
μὲν ἄρ’ ὣς εἰποῦσ’ πέβη πόδας κέα ρις,
κτωρ δ’ἐξ χέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,
πάλλων δ’ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν χετο πάντῃ
τρύνων μαχέσασθαι, γειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.
οἳ δ’ἐλελίχθησαν καὶ ναντίοι σταν χαιῶν,
Ἀργεῖοι δ’ἑτέρωθεν καρτύναντο φάλαγγας.
ἀρτύνθη δὲ μάχη, στὰν δ’ἀντίοι· ἐν δ’Ἀγαμέμνων
πρῶτος ρουσ’, θελεν δὲ πολὺ προμάχεσθαι πάντων.
σπετε νῦν μοι Μοῦσαι λύμπια δώματ’ χουσαι
ὅς τις δὴ πρῶτος γαμέμνονος ἀντίον ἦλθεν
αὐτῶν Τρώων κλειτῶν πικούρων.
φιδάμας Ἀντηνορίδης ΰς τε μέγας τε
ὃς τράφη ἐν Θρῄκῃ ριβώλακι μητέρι μήλων·
Κισσῆς τόν γ’ἔθρεψε δόμοις νι τυτθὸν όντα
μητροπάτωρ, ὃς τίκτε Θεανὼ καλλιπάρῃον·
αὐτὰρ πεί ῥ’ἥβης ρικυδέος κετο μέτρον,
αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δ’ὅ γε θυγατέρα ἥν·
γήμας δ’ἐκ θαλάμοιο μετὰ κλέος κετ’ χαιῶν
σὺν δυοκαίδεκα νηυσὶ κορωνίσιν, αἵ οἱ ποντο.
τὰς μὲν πειτ’ ἐν Περκώτῃ λίπε νῆας ΐσας,
αὐτὰρ πεζὸς ὼν ἐς λιον εἰληλούθει·
ὅς ῥα τότ’ τρεΐδεω γαμέμνονος ἀντίον ἦλθεν.
οἳ δ’ὅτε δὴ σχεδὸν σαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν όντες,
τρεΐδης μὲν μαρτε, παραὶ δέ οἱ τράπετ’ ἔγχος,
φιδάμας δὲ κατὰ ζώνην θώρηκος νερθε
νύξ’, πὶ δ’αὐτὸς ρεισε βαρεί χειρὶ πιθήσας·
οὐδ’ τορε ζωστῆρα παναίολον, ἀλλὰ πολὺ πρὶν
ἀργύρῳ ἀντομένη μόλιβος ὣς τράπετ’ αἰχμή.
καὶ τό γε χειρὶ λαβὼν εὐρὺ κρείων γαμέμνων
ἕλκ’ πὶ οἷ μεμαὼς ὥς τε λίς, ἐκ δ’ἄρα χειρὸς
σπάσσατο· τὸν δ’ἄορι πλῆξ’ αὐχένα, λῦσε δὲ γυῖα.
ὣς μὲν αὖθι πεσὼν κοιμήσατο χάλκεον ὕπνον
οἰκτρὸς πὸ μνηστῆς λόχου, στοῖσιν ρήγων,
κουριδίης, ἧς οὔ τι χάριν δε, πολλὰ δ’ἔδωκε·
πρῶθ’ κατὸν βοῦς δῶκεν, πειτα δὲ χίλι’ πέστη
αἶγας μοῦ καὶ ϊς, τά οἱ σπετα ποιμαίνοντο.
δὴ τότε γ’Ἀτρεΐδης γαμέμνων ξενάριξε,
βῆ δὲ φέρων ἀν’ μιλον χαιῶν τεύχεα καλά.
τὸν δ’ὡς οὖν νόησε Κόων ριδείκετος ἀνδρῶν
πρεσβυγενὴς Ἀντηνορίδης, κρατερόν ῥά πένθος
ὀφθαλμοὺς κάλυψε κασιγνήτοιο πεσόντος.
στῆ δ’εὐρὰξ σὺν δουρὶ λαθὼν γαμέμνονα δῖον,
νύξε δέ μιν κατὰ χεῖρα μέσην ἀγκῶνος νερθε,
ἀντικρὺ δὲ διέσχε φαεινοῦ δουρὸς κωκή.
ῥίγησέν τ’ἄρ’ πειτα ναξ ἀνδρῶν γαμέμνων·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς πέληγε μάχης δὲ πτολέμοιο,
ἀλλ’ πόρουσε Κόωνι χων νεμοτρεφὲς ἔγχος.
τοι φιδάμαντα κασίγνητον καὶ πατρον
ἕλκε ποδὸς μεμαώς, καὶ ΰτει πάντας ρίστους·
τὸν δ’ἕλκοντ’ ἀν’ μιλον ὑπ’ σπίδος ὀμφαλοέσσης
οὔτησε ξυστῷ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα·
τοῖο δ’ἐπ’ φιδάμαντι κάρη πέκοψε παραστάς.
ἔνθ’ Ἀντήνορος υἷες ὑπ’ τρεΐδῃ βασιλῆϊ
πότμον ναπλήσαντες δυν δόμον ϊδος εἴσω.
αὐτὰρ τῶν ἄλλων πεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν
ἔγχεΐ τ’ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,
ὄφρά οἱ αἷμ’ τι θερμὸν νήνοθεν ἐξ τειλῆς.
αὐτὰρ πεὶ τὸ μὲν ἕλκος τέρσετο, παύσατο δ’αἷμα,
ξεῖαι δ’ὀδύναι δῦνον μένος τρεΐδαο.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν δίνουσαν χῃ βέλος ξὺ γυναῖκα
δριμύ, τό τε προϊεῖσι μογοστόκοι Εἰλείθυιαι
ρης θυγατέρες πικρὰς δῖνας χουσαι,
ὣς ξεῖ’ δύναι δῦνον μένος τρεΐδαο.
ἐς δίφρον δ’ἀνόρουσε, καὶ νιόχῳ πέτελλε
νηυσὶν πι γλαφυρῇσιν λαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·
φίλοι Ἀργείων γήτορες δὲ μέδοντες
μεῖς μὲν νῦν νηυσὶν μύνετε ποντοπόροισι
φύλοπιν ἀργαλέην, πεὶ οὐκ μὲ μητίετα Ζεὺς
εἴασε Τρώεσσι πανημέριον πολεμίζειν.
ὣς φαθ’, νίοχος δ’ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους
νῆας πι γλαφυράς· τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην·
ἄφρεον δὲ στήθεα, ῥαίνοντο δὲ νέρθε κονί
τειρόμενον βασιλῆα μάχης πάνευθε φέροντες.
κτωρ δ’ὡς νόησ’ γαμέμνονα νόσφι κιόντα
Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν κέκλετο μακρὸν ΰσας·
Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶ
νέρες στε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.
οἴχετ’ νὴρ ριστος, μοὶ δὲ μέγ’ εὖχος δωκε
Ζεὺς Κρονίδης· ἀλλ’ θὺς λαύνετε μώνυχας ἵππους
ἰφθίμων Δαναῶν, ἵν’ πέρτερον εὖχος ρησθε.
ὣς εἰπὼν τρυνε μένος καὶ θυμὸν κάστου.
ὡς δ’ὅτε πού τις θηρητὴρ κύνας ἀργιόδοντας
σεύ ἐπ’ γροτέρῳ συ καπρί λέοντι,
ὣς ἐπ’ χαιοῖσιν σεῦε Τρῶας μεγαθύμους
κτωρ Πριαμίδης βροτολοιγῷ σος ρηϊ.
αὐτὸς δ’ἐν πρώτοισι μέγα φρονέων βεβήκει,
ἐν δ’ἔπεσ’ ὑσμίνῃ περαέϊ σος έλλῃ,
τε καθαλλομένη οειδέα πόντον ρίνει.
ἔνθα τίνα πρῶτον, τίνα δ’ὕστατον ξενάριξεν
κτωρ Πριαμίδης, τε οἱ Ζεὺς κῦδος δωκεν;
σαῖον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ πίτην
καὶ Δόλοπα Κλυτίδην καὶ φέλτιον ἠδ’ γέλαον
Αἴσυμνόν τ’Ὦρόν τε καὶ Ἱππόνοον μενεχάρμην.
τοὺς ἄρ’ γ’ἡγεμόνας Δαναῶν λεν, αὐτὰρ πειτα
πληθύν, ὡς πότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξῃ
ἀργεστᾶο Νότοιο βαθεί λαίλαπι τύπτων·
πολλὸν δὲ τρόφι κῦμα κυλίνδεται, ψόσε δ’ἄχνη
σκίδναται ἐξ νέμοιο πολυπλάγκτοιο ωῆς·
ὣς ρα πυκνὰ καρήαθ’ ὑφ’ κτορι δάμνατο λαῶν.
ἔνθά κε λοιγὸς ην καὶ μήχανα ἔργα γένοντο,
καί νύ κεν ἐν νήεσσι πέσον φεύγοντες χαιοί,
εἰ μὴ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ κέκλετ’ δυσσεύς·
Τυδεΐδη τί παθόντε λελάσμεθα θούριδος ἀλκῆς;
ἀλλ’ γε δεῦρο πέπον, παρ’ ἔμ’ σταο· δὴ γὰρ λεγχος
ἔσσεται εἴ κεν νῆας λῃ κορυθαίολος κτωρ.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
τοι γὼ μενέω καὶ τλήσομαι· ἀλλὰ μίνυνθα
μέων ἔσσεται δος, πεὶ νεφεληγερέτα Ζεὺς
Τρωσὶν δὴ βόλεται δοῦναι κράτος έ περ μῖν.
καὶ Θυμβραῖον μὲν ἀφ’ ἵππων σε χαμᾶζε
δουρὶ βαλὼν κατὰ μαζὸν ριστερόν· αὐτὰρ δυσσεὺς
ἀντίθεον θεράποντα Μολίονα τοῖο νακτος.
τοὺς μὲν πειτ’ εἴασαν, πεὶ πολέμου πέπαυσαν·
τὼ δ’ἀν’ μιλον όντε κυδοίμεον, ὡς τε κάπρω
ἐν κυσὶ θηρευτῇσι μέγα φρονέοντε πέσητον·
ὣς λεκον Τρῶας πάλιν ὀρμένω· αὐτὰρ χαιοὶ
σπασίως φεύγοντες νέπνεον κτορα δῖον.
ἔνθ’ λέτην δίφρόν τε καὶ νέρε δήμου ρίστω
υἷε δύω Μέροπος Περκωσίου, ὃς περὶ πάντων
δεε μαντοσύνας, οὐδὲ οὓς παῖδας ασκε
στείχειν ἐς πόλεμον φθισήνορα· τὼ δέ οἱ οὔ τι
πειθέσθην· κῆρες γὰρ γον μέλανος θανάτοιο.
τοὺς μὲν Τυδεΐδης δουρικλειτὸς Διομήδης
θυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδὼν κλυτὰ τεύχε’ πηύρα·
Ἱππόδαμον δ’Ὀδυσεὺς καὶ πείροχον ξενάριξεν.
ἔνθά σφιν κατὰ σα μάχην τάνυσσε Κρονίων
ἐξ δης καθορῶν· τοὶ δ’ἀλλήλους νάριζον.
τοι Τυδέος υἱὸς γάστροφον οὔτασε δουρὶ
Παιονίδην ρωα κατ’ ἰσχίον· οὐ δέ οἱ ἵπποι
ἐγγὺς σαν προφυγεῖν, άσατο δὲ μέγα θυμῷ.
τοὺς μὲν γὰρ θεράπων πάνευθ’ χεν, αὐτὰρ πεζὸς
θῦνε δι προμάχων, εἷος φίλον λεσε θυμόν.
κτωρ δ’ὀξὺ νόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δ’ἐπ’ αὐτοὺς
κεκλήγων· μα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγες.
τὸν δὲ δὼν ῥίγησε βοὴν γαθὸς Διομήδης,
αἶψα δ’Ὀδυσσῆα προσεφώνεεν ἐγγὺς όντα·
νῶϊν δὴ τόδε πῆμα κυλίνδεται βριμος κτωρ·
ἀλλ’ γε δὴ στέωμεν καὶ λεξώμεσθα μένοντες.
ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
καὶ βάλεν, οὐδ’ φάμαρτε τιτυσκόμενος κεφαλῆφιν,
κρην κὰκ κόρυθα· πλάγχθη δ’ἀπὸ χαλκόφι χαλκός,
οὐδ’ κετο χρόα καλόν· ρύκακε γὰρ τρυφάλεια
τρίπτυχος αὐλῶπις, τήν οἱ πόρε Φοῖβος πόλλων.
κτωρ δ’ὦκ’ πέλεθρον νέδραμε, μίκτο δ’ὁμίλῳ,
στῆ δὲ γνὺξ ριπὼν καὶ ρείσατο χειρὶ παχεί
γαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ κάλυψεν.
ὄφρα δὲ Τυδεΐδης μετὰ δούρατος χετ’ ρωὴν
τῆλε δι προμάχων, θι οἱ καταείσατο γαίης
τόφρ’ κτωρ ἔμπνυτο, καὶ ἂψ ἐς δίφρον ρούσας
ξέλασ’ ἐς πληθύν, καὶ λεύατο κῆρα μέλαιναν.
δουρὶ δ’ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
ἐξ αὖ νῦν φυγες θάνατον κύον· τέ τοι ἄγχι
ἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σ’ ἐρύσατο Φοῖβος πόλλων
μέλλεις εὔχεσθαι ὼν ἐς δοῦπον κόντων.
θήν σ’ἐξανύω γε καὶ στερον ἀντιβολήσας,
εἴ πού τις καὶ μοιγε θεῶν πιτάρροθός στι.
νῦν αὖ τοὺς ἄλλους πιείσομαι, ὅν κε κιχείω.
ἦ, καὶ Παιονίδην δουρὶ κλυτὸν ξενάριζεν.
αὐτὰρ λέξανδρος λένης πόσις ϋκόμοιο
Τυδεΐδῃ πι τόξα τιταίνετο ποιμένι λαῶν,
στήλῃ κεκλιμένος ἀνδροκμήτῳ πὶ τύμβῳ
λου Δαρδανίδαο, παλαιοῦ δημογέροντος.
τοι μὲν θώρηκα γαστρόφου ἰφθίμοιο
αἴνυτ’ πὸ στήθεσφι παναίολον σπίδα τ’ὤμων
καὶ κόρυθα βριαρήν· δὲ τόξου πῆχυν νελκε
καὶ βάλεν, οὐδ’ ρα μιν λιον βέλος ἔκφυγε χειρός,
ταρσὸν δεξιτεροῖο ποδός· δι δ’ἀμπερὲς ὸς
ἐν γαί κατέπηκτο· δὲ μάλα δὺ γελάσσας
ἐκ λόχου ἀμπήδησε καὶ εὐχόμενος πος ηὔδα·
βέβληαι οὐδ’ λιον βέλος ἔκφυγεν· ὡς φελόν τοι
νείατον ἐς κενενα βαλὼν ἐκ θυμὸν λέσθαι.
οὕτω κεν καὶ Τρῶες νέπνευσαν κακότητος,
οἵ τέ σε πεφρίκασι λέονθ’ ὡς μηκάδες αἶγες.
τὸν δ’οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
τοξότα λωβητὴρ κέρᾳ γλα παρθενοπῖπα
εἰ μὲν δὴ ἀντίβιον σὺν τεύχεσι πειρηθείης,
οὐκ ἄν τοι χραίσμῃσι βιὸς καὶ ταρφέες οί·
νῦν δέ μ’ἐπιγράψας ταρσὸν ποδὸς εὔχεαι αὔτως.
οὐκ λέγω, ὡς εἴ με γυνὴ βάλοι πάϊς ἄφρων·
κωφὸν γὰρ βέλος ἀνδρὸς νάλκιδος οὐτιδανοῖο.
τ’ἄλλως ὑπ’ μεῖο, καὶ εἴ κ’ὀλίγον περ παύρῃ,
ξὺ βέλος πέλεται, καὶ κήριον αἶψα τίθησι.
τοῦ δὲ γυναικὸς μέν τ’ἀμφίδρυφοί εἰσι παρειαί,
παῖδες δ’ὀρφανικοί· δέ θ’αἵματι γαῖαν ρεύθων
πύθεται, οἰωνοὶ δὲ περὶ πλέες γυναῖκες.
ὣς φάτο, τοῦ δ’Ὀδυσεὺς δουρικλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν
στη πρόσθ’· δ’ὄπισθε καθεζόμενος βέλος κὺ
ἐκ ποδὸς ἕλκ’, δύνη δὲ δι χροὸς ἦλθ’ λεγεινή.
ἐς δίφρον δ’ἀνόρουσε, καὶ νιόχῳ πέτελλε
νηυσὶν πι γλαφυρῇσιν λαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.
οἰώθη δ’Ὀδυσεὺς δουρὶ κλυτός, οὐδέ τις αὐτῷ
Ἀργείων παρέμεινεν, πεὶ φόβος ἔλλαβε πάντας·
ὀχθήσας δ’ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
μοι γὼ τί πάθω; μέγα μὲν κακὸν αἴ κε φέβωμαι
πληθὺν ταρβήσας· τὸ δὲ ῥίγιον αἴ κεν λώω
μοῦνος· τοὺς δ’ἄλλους Δαναοὺς φόβησε Κρονίων.
ἀλλὰ τί μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;
οἶδα γὰρ ὅττι κακοὶ μὲν ποίχονται πολέμοιο,
ὃς δέ κ’ἀριστεύσι μάχῃ νι τὸν δὲ μάλα χρεὼ
στάμεναι κρατερῶς, τ’ἔβλητ’ τ’ἔβαλ’ ἄλλον.
εἷος ταῦθ’ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,
τόφρα δ’ἐπὶ Τρώων στίχες λυθον σπιστάων,
ἔλσαν δ’ἐν μέσσοισι, μετὰ σφίσι πῆμα τιθέντες.
ὡς δ’ὅτε κάπριον ἀμφὶ κύνες θαλεροί τ’αἰζηοὶ
σεύωνται, δέ τ’εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιο
θήγων λευκὸν δόντα μετὰ γναμπτῇσι γένυσσιν,
ἀμφὶ δέ τ’ἀΐσσονται, παὶ δέ τε κόμπος δόντων
γίγνεται, οἳ δὲ μένουσιν φαρ δεινόν περ όντα,
ὥς ῥα τότ’ ἀμφ’ δυσῆα Δι φίλον ἐσσεύοντο
Τρῶες· δὲ πρῶτον μὲν μύμονα Δηϊοπίτην
οὔτασεν μον περθεν πάλμενος ξέϊ δουρί,
αὐτὰρ πειτα Θόωνα καὶ Ἔννομον ξενάριξε.
Χερσιδάμαντα δ’ἔπειτα καθ’ ἵππων ΐξαντα
δουρὶ κατὰ πρότμησιν ὑπ’ σπίδος ὀμφαλοέσσης
νύξεν· δ’ἐν κονίσι πεσὼν λε γαῖαν γοστῷ.
τοὺς μὲν ασ’, δ’ἄρ’ Ἱππασίδην Χάροπ’ οὔτασε δουρὶ
αὐτοκασίγνητον εὐηφενέος Σώκοιο.
τῷ δ’ἐπαλεξήσων Σῶκος κίεν σόθεος φώς,
στῆ δὲ μάλ’ ἐγγὺς ὼν καί μιν πρὸς μῦθον ειπεν
δυσεῦ πολύαινε δόλων ἆτ’ δὲ πόνοιο
σήμερον δοιοῖσιν πεύξεαι Ἱππασίδῃσι
τοιώδ’ ἄνδρε κατακτείνας καὶ τεύχε’ πούρας,
κεν μῷ πὸ δουρὶ τυπεὶς πὸ θυμὸν λέσσῃς.
ὣς εἰπὼν οὔτησε κατ’ σπίδα πάντοσ’ ΐσην.
δι μὲν σπίδος ἦλθε φαεινῆς βριμον ἔγχος,
καὶ δι θώρηκος πολυδαιδάλου ρήρειστο,
πάντα δ’ἀπὸ πλευρῶν χρόα ἔργαθεν, οὐδ’ ἔτ’ ασε
Παλλὰς θηναίη μιχθήμεναι ἔγκασι φωτός.
γνῶ δ’Ὀδυσεὺς οἱ οὔ τι τέλος κατακαίριον ἦλθεν,
ἂψ δ’ἀναχωρήσας Σῶκον πρὸς μῦθον ειπεν·
δείλ’ μάλα δή σε κιχάνεται αἰπὺς λεθρος.
τοι μέν ῥ’ἔμ’ παυσας πὶ Τρώεσσι μάχεσθαι·
σοὶ δ’ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαιναν
ματι τῷδ’ ἔσσεσθαι, μῷ δ’ὑπὸ δουρὶ δαμέντα
εὖχος μοὶ δώσειν, ψυχὴν δ’Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.
ἦ, καὶ μὲν φύγαδ’ αὖτις ποστρέψας βεβήκει,
τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξεν
μων μεσσηγύς, δι δὲ στήθεσφιν λασσε,
δούπησεν δὲ πεσών· δ’ἐπεύξατο δῖος δυσσεύς·
Σῶχ’ Ἱππάσου υἱ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο
φθῆ σε τέλος θανάτοιο κιχήμενον, οὐδ’ πάλυξας.
δείλ’ οὐ μὲν σοί γε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
ὄσσε καθαιρήσουσι θανόντι περ, ἀλλ’ οἰωνοὶ
μησταὶ ρύουσι, περὶ πτερὰ πυκνὰ βαλόντες.
αὐτὰρ ἔμ’, εἴ κε θάνω, κτεριοῦσί γε δῖοι χαιοί.
ὣς εἰπὼν Σώκοιο δαΐφρονος βριμον ἔγχος
ξω τε χροὸς ἕλκε καὶ σπίδος ὀμφαλοέσσης·
αἷμα δέ οἱ σπασθέντος νέσσυτο, κῆδε δὲ θυμόν.
Τρῶες δὲ μεγάθυμοι πως δον αἷμ’ δυσῆος
κεκλόμενοι καθ’ μιλον ἐπ’ αὐτῷ πάντες βησαν.
αὐτὰρ γ’ἐξοπίσω νεχάζετο, αὖε δ’ἑταίρους.
τρὶς μὲν πειτ’ ϋσεν σον κεφαλὴ χάδε φωτός,
τρὶς δ’ἄϊεν άχοντος ρηι φίλος Μενέλαος.
αἶψα δ’ἄρ’ Αἴαντα προσεφώνεεν ἐγγὺς όντα·
Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶν
ἀμφί μ’Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος κετ’ ϋτὴ
τῷ κέλη ὡς εἴ βιατο μοῦνον όντα
Τρῶες ποτμήξαντες νὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ.
ἀλλ’ ομεν καθ’ μιλον· λεξέμεναι γὰρ μεινον.
δείδω μή τι πάθῃσιν νὶ Τρώεσσι μονωθεὶς
ἐσθλὸς ών, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι γένηται.
ὣς εἰπὼν μὲν ἦρχ’, δ’ἅμ’ σπετο σόθεος φώς.
εὗρον πειτ’ δυσῆα Δι φίλον· ἀμφὶ δ’ἄρ’ αὐτὸν
Τρῶες πονθ’ ὡς εἴ τε δαφοινοὶ θῶες ρεσφιν
ἀμφ’ λαφον κεραὸν βεβλημένον, ὅν τ’ἔβαλ’ νὴρ
πὸ νευρῆς· τὸν μέν τ’ἤλυξε πόδεσσι
φεύγων, ὄφρ’ αἷμα λιαρὸν καὶ γούνατ’ ρώρῃ·
αὐτὰρ πεὶ δὴ τόν γε δαμάσσεται κὺς ϊστός,
μοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσιν
ἐν νέμεϊ σκιερῷ· πί τε λῖν γαγε δαίμων
σίντην· θῶες μέν τε διέτρεσαν, αὐτὰρ δάπτει·
ὥς ῥα τότ’ ἀμφ’ δυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτην
Τρῶες πον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι, αὐτὰρ γ’ἥρως
ΐσσων ἔγχει μύνετο νηλεὲς μαρ.
Αἴας δ’ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ΰτε πύργον,
στῆ δὲ παρέξ· Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.
τοι τὸν Μενέλαος ρήϊος ξαγ’ μίλου
χειρὸς χων, εἷος θεράπων σχεδὸν λασεν ἵππους.
Αἴας δὲ Τρώεσσιν πάλμενος εἷλε Δόρυκλον
Πριαμίδην νόθον υἱόν, πειτα δὲ Πάνδοκον οὖτα,
οὖτα δὲ Λύσανδρον καὶ Πύρασον δὲ Πυλάρτην.
ὡς δ’ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίον δὲ κάτεισι
χειμάρρους κατ’ ρεσφιν παζόμενος Διὸς ὄμβρῳ,
πολλὰς δὲ δρῦς ζαλέας, πολλὰς δέ τε πεύκας
ἐσφέρεται, πολλὸν δέ τ’ἀφυσγετὸν εἰς λα βάλλει,
ὣς φεπε κλονέων πεδίον τότε φαίδιμος Αἴας,
δαΐζων ἵππους τε καὶ νέρας· οὐδέ πω κτωρ
πεύθετ’, πεί ῥα μάχης ἐπ’ ριστερὰ μάρνατο πάσης
ὄχθας πὰρ ποταμοῖο Σκαμάνδρου, τῇ ῥα μάλιστα
ἀνδρῶν πῖπτε κάρηνα, βο δ’ἄσβεστος ρώρει
Νέστορά τ’ἀμφὶ μέγαν καὶ ρήϊον δομενῆα.
κτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν μίλει μέρμερα ῥέζων
ἔγχεΐ θ’ἱπποσύνῃ τε, νέων δ’ἀλάπαζε φάλαγγας·
οὐδ’ ἄν πω χάζοντο κελεύθου δῖοι χαιοὶ
εἰ μὴ λέξανδρος λένης πόσις ϋκόμοιο
παῦσεν ριστεύοντα Μαχάονα ποιμένα λαῶν,
τριγλώχινι βαλὼν κατὰ δεξιὸν μον.
τῷ ῥα περίδεισαν μένεα πνείοντες χαιοὶ
μή πώς μιν πολέμοιο μετακλινθέντος λοιεν.
αὐτίκα δ’Ἰδομενεὺς προσεφώνεε Νέστορα δῖον·
Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος χαιῶν
γρει σῶν χέων πιβήσεο, πὰρ δὲ Μαχάων
βαινέτω, ἐς νῆας δὲ τάχιστ’ χε μώνυχας ἵππους·
ητρὸς γὰρ νὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων
ούς τ’ἐκτάμνειν πί τ’ἤπια φάρμακα πάσσειν.
ὣς φατ’, οὐδ’ πίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ.
αὐτίκα δ’ὧν χέων πεβήσετο, πὰρ δὲ Μαχάων
βαῖν’ Ἀσκληπιοῦ υἱὸς μύμονος ητῆρος·
μάστιξεν δ’ἵππους, τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην
νῆας πι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον πλετο θυμῷ.
Κεβριόνης δὲ Τρῶας ρινομένους νόησεν
κτορι παρβεβαώς, καί μιν πρὸς μῦθον ειπεν·
κτορ νῶϊ μὲν ἐνθάδ’ μιλέομεν Δαναοῖσιν
ἐσχατι πολέμοιο δυσηχέος· οἳ δὲ δὴ ἄλλοι
Τρῶες ρίνονται πιμὶξ ἵπποι τε καὶ αὐτοί.
Αἴας δὲ κλονέει Τελαμώνιος· εὖ δέ μιν ἔγνων·
εὐρὺ γὰρ ἀμφ’ μοισιν χει σάκος· ἀλλὰ καὶ μεῖς
κεῖσ’ ἵππους τε καὶ ἅρμ’ θύνομεν, ἔνθα μάλιστα
ἱππῆες πεζοί τε κακὴν ριδα προβαλόντες
ἀλλήλους λέκουσι, βο δ’ἄσβεστος ρωρεν.
ὣς ρα φωνήσας μασεν καλλίτριχας ἵππους
μάστιγι λιγυρῇ· τοὶ δὲ πληγῆς ΐοντες
ῥίμφ’ φερον θοὸν ἅρμα μετὰ Τρῶας καὶ χαιοὺς
στείβοντες νέκυάς τε καὶ σπίδας· αἵματι δ’ἄξων
νέρθεν πας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περὶ δίφρον,
ἃς ἄρ’ ἀφ’ ἱππείων πλέων ῥαθάμιγγες βαλλον
αἵ τ’ἀπ’ πισσώτρων. δὲ ετο δῦναι μιλον
ἀνδρόμεον ῥῆξαί τε μετάλμενος· ἐν δὲ κυδοιμὸν
κε κακὸν Δαναοῖσι, μίνυνθα δὲ χάζετο δουρός.
αὐτὰρ τῶν ἄλλων πεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν
ἔγχεΐ τ’ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,
Αἴαντος δ’ἀλέεινε μάχην Τελαμωνιάδαο.
Ζεὺς δὲ πατὴρ Αἴανθ’ ψίζυγος ἐν φόβον ὦρσε·
στῆ δὲ ταφών, πιθεν δὲ σάκος βάλεν ἑπταβόειον,
τρέσσε δὲ παπτήνας ἐφ’ μίλου θηρὶ οικὼς
ἐντροπαλιζόμενος λίγον γόνυ γουνὸς μείβων.
ὡς δ’αἴθωνα λέοντα βοῶν πὸ μεσσαύλοιο
ἐσσεύαντο κύνες τε καὶ νέρες γροιται,
οἵ τέ μιν οὐκ εἰσι βοῶν ἐκ πῖαρ λέσθαι
πάννυχοι γρήσσοντες· δὲ κρειῶν ρατίζων
θύει, ἀλλ’ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ κοντες
ἀντίον ΐσσουσι θρασειάων πὸ χειρῶν
καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·
θεν δ’ἀπὸ νόσφιν βη τετιηότι θυμῷ·
ὣς Αἴας τότ’ πὸ Τρώων τετιημένος τορ
ϊε πόλλ’ έκων· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν χαιῶν.
ὡς δ’ὅτ’ νος παρ’ ρουραν ὼν βιήσατο παῖδας
νωθής, δὴ πολλὰ περὶ ῥόπαλ’ ἀμφὶς άγῃ,
κείρει τ’εἰσελθὼν βαθὺ λήϊον· οἳ δέ τε παῖδες
τύπτουσιν ῥοπάλοισι· βίη δέ τε νηπίη αὐτῶν·
σπουδῇ τ’ἐξήλασσαν, πεί τ’ἐκορέσσατο φορβῆς·
ὣς τότ’ πειτ’ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱὸν
Τρῶες πέρθυμοι πολυηγερέες τ’ἐπίκουροι
νύσσοντες ξυστοῖσι μέσον σάκος αἰὲν ποντο.
Αἴας δ’ἄλλοτε μὲν μνησάσκετο θούριδος ἀλκῆς
αὖτις ποστρεφθείς, καὶ ρητύσασκε φάλαγγας
Τρώων ἱπποδάμων· τὲ δὲ τρωπάσκετο φεύγειν.
πάντας δὲ προέεργε θοὰς πὶ νῆας δεύειν,
αὐτὸς δὲ Τρώων καὶ χαιῶν θῦνε μεσηγὺ
στάμενος· τὰ δὲ δοῦρα θρασειάων πὸ χειρῶν
ἄλλα μὲν ἐν σάκεϊ μεγάλῳ πάγεν ὄρμενα πρόσσω,
πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγύ, πάρος χρόα λευκὸν παυρεῖν,
ἐν γαί σταντο λιλαιόμενα χροὸς σαι.
τὸν δ’ὡς οὖν νόησ’ Εὐαίμονος γλαὸς υἱὸς
Εὐρύπυλος πυκινοῖσι βιαζόμενον βελέεσσι,
στῆ ῥα παρ’ αὐτὸν ών, καὶ κόντισε δουρὶ φαεινῷ,
καὶ βάλε Φαυσιάδην πισάονα ποιμένα λαῶν
παρ πὸ πραπίδων, εἶθαρ δ’ὑπὸ γούνατ’ λυσεν·
Εὐρύπυλος δ’ἐπόρουσε καὶ αἴνυτο τεύχε’ ἀπ’ μων.
τὸν δ’ὡς οὖν νόησεν λέξανδρος θεοειδὴς
τεύχε’ παινύμενον πισάονος, αὐτίκα τόξον
ἕλκετ’ ἐπ’ Εὐρυπύλῳ, καί μιν βάλε μηρὸν ϊστῷ
δεξιόν· κλάσθη δὲ δόναξ, βάρυνε δὲ μηρόν.
ἂψ δ’ἑτάρων εἰς ἔθνος χάζετο κῆρ’ λεείνων,
ϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·
φίλοι Ἀργείων γήτορες δὲ μέδοντες
στῆτ’ λελιχθέντες καὶ μύνετε νηλεὲς μαρ
Αἴανθ’, ὃς βελέεσσι βιάζεται, οὐδέ φημι
φεύξεσθ’ ἐκ πολέμοιο δυσηχέος· ἀλλὰ μάλ’ ἄντην
στασθ’ ἀμφ’ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.
ὣς φατ’ Εὐρύπυλος βεβλημένος· οἳ δὲ παρ’ αὐτὸν
πλησίοι στησαν σάκε’ μοισι κλίναντες
δούρατ’ νασχόμενοι· τῶν δ’ἀντίος λυθεν Αἴας.
στῆ δὲ μεταστρεφθείς, πεὶ κετο ἔθνος ταίρων.
ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·
Νέστορα δ’ἐκ πολέμοιο φέρον Νηλήϊαι ἵπποι
δρῶσαι, γον δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.
τὸν δὲ δὼν νόησε ποδάρκης δῖος χιλλεύς·
στήκει γὰρ πὶ πρυμνῇ μεγακήτεϊ νη
εἰσορόων πόνον αἰπὺν κά τε δακρυόεσσαν.
αἶψα δ’ἑταῖρον ὸν Πατροκλῆα προσέειπε
φθεγξάμενος παρὰ νηός· δὲ κλισίηθεν κούσας
ἔκμολεν σος ρηϊ, κακοῦ δ’ἄρα οἱ πέλεν ἀρχή.
τὸν πρότερος προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·
τίπτέ με κικλήσκεις χιλεῦ; τί δέ σε χρεὼ μεῖο;
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας κὺς χιλλεύς·
δῖε Μενοιτιάδη τῷ μῷ κεχαρισμένε θυμῷ
νῦν ΐω περὶ γούνατ’ μὰ στήσεσθαι χαιοὺς
λισσομένους· χρει γὰρ κάνεται οὐκέτ’ νεκτός.
ἀλλ’ θι νῦν Πάτροκλε Δι φίλε Νέστορ’ ρειο
ὅν τινα τοῦτον γει βεβλημένον ἐκ πολέμοιο·
τοι μὲν τά γ’ὄπισθε Μαχάονι πάντα ἔοικε
τῷ Ἀσκληπιάδῃ, τὰρ οὐκ δον ὄμματα φωτός·
ἵπποι γάρ με παρήϊξαν πρόσσω μεμαυῖαι.
ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ πεπείθεθ’ ταίρῳ,
βῆ δὲ θέειν παρά τε κλισίας καὶ νῆας χαιῶν.
οἳ δ’ὅτε δὴ κλισίην Νηληϊάδεω φίκοντο,
αὐτοὶ μέν ῥ’ἀπέβησαν πὶ χθόνα πουλυβότειραν,
ἵππους δ’Εὐρυμέδων θεράπων λύε τοῖο γέροντος
ἐξ χέων· τοὶ δ’ἱδρῶ πεψύχοντο χιτώνων
στάντε ποτὶ πνοιὴν παρὰ θῖν’ λός· αὐτὰρ πειτα
ἐς κλισίην ἐλθόντες πὶ κλισμοῖσι κάθιζον.
τοῖσι δὲ τεῦχε κυκει ϋπλόκαμος καμήδη,
τὴν ρετ’ ἐκ Τενέδοιο γέρων, τε πέρσεν χιλλεύς,
θυγατέρ’ Ἀρσινόου μεγαλήτορος, ἥν οἱ χαιοὶ
ξελον οὕνεκα βουλῇ ριστεύεσκεν πάντων.
σφωϊν πρῶτον μὲν πιπροΐηλε τράπεζαν
καλὴν κυανόπεζαν ΰξοον, αὐτὰρ ἐπ’ αὐτῆς
χάλκειον κάνεον,πὶ δὲ κρόμυον ποτῷ ψον,
δὲ μέλι χλωρόν, παρὰ δ’ἀλφίτου εροῦ κτήν,
πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, οἴκοθεν ἦγ’ γεραιός,
χρυσείοις λοισι πεπαρμένον· οὔατα δ’αὐτοῦ
τέσσαρ’ σαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς καστον
χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ’ὑπὸ πυθμένες σαν.
ἄλλος μὲν μογέων ποκινήσασκε τραπέζης
πλεῖον όν, Νέστωρ δ’ὁ γέρων μογητὶ ειρεν.
ἐν τῷ ῥά σφι κύκησε γυνὴ ϊκυῖα θεσιν
οἴνῳ Πραμνείῳ, πὶ δ’αἴγειον κνῆ τυρὸν
κνήστι χαλκείῃ, πὶ δ’ἄλφιτα λευκὰ πάλυνε,
πινέμεναι δ’ἐκέλευσεν, πεί ῥ’ὥπλισσε κυκειῶ.
τὼ δ’ἐπεὶ οὖν πίνοντ’ φέτην πολυκαγκέα δίψαν
μύθοισιν τέρποντο πρὸς ἀλλήλους νέποντες,
Πάτροκλος δὲ θύρῃσιν φίστατο σόθεος φώς.
τὸν δὲ δὼν γεραιὸς πὸ θρόνου ὦρτο φαεινοῦ,
ἐς δ’ἄγε χειρὸς λών, κατὰ δ’ἑδριάασθαι νωγε.
Πάτροκλος δ’ἑτέρωθεν ναίνετο εἶπέ τε μῦθον·
οὐχ δος στὶ γεραι διοτρεφές, οὐδέ με πείσεις.
αἰδοῖος νεμεσητὸς με προέηκε πυθέσθαι
ὅν τινα τοῦτον γεις βεβλημένον· ἀλλὰ καὶ αὐτὸς
γιγνώσκω, ρόω δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.
νῦν δὲ πος ρέων πάλιν ἄγγελος εἶμ’ χιλῆϊ.
εὖ δὲ σὺ οἶσθα γεραι διοτρεφές, οἷος κεῖνος
δεινὸς νήρ· τάχα κεν καὶ ναίτιον αἰτιότο.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
τίπτε τὰρ ὧδ’ χιλεὺς λοφύρεται υἷας χαιῶν,
ὅσσοι δὴ βέλεσιν βεβλήαται; οὐδέ τι οἶδε
πένθεος, ὅσσον ρωρε κατὰ στρατόν· οἳ γὰρ ριστοι
ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.
βέβληται μὲν Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης,
οὔτασται δ’Ὀδυσεὺς δουρὶ κλυτὸς ἠδ’ γαμέμνων·
βέβληται δὲ καὶ Εὐρύπυλος κατὰ μηρὸν ϊστῷ·
τοῦτον δ’ἄλλον γὼ νέον γαγον ἐκ πολέμοιο
πὸ νευρῆς βεβλημένον. αὐτὰρ χιλλεὺς
ἐσθλὸς ὼν Δαναῶν οὐ κήδεται οὐδ’ λεαίρει.
μένει εἰς κε δὴ νῆες θοαὶ ἄγχι θαλάσσης
Ἀργείων έκητι πυρὸς δηίοιο θέρωνται,
αὐτοί τε κτεινώμεθ’ πισχερώ; οὐ γὰρ μὴ ἲς
ἔσθ’ οἵη πάρος σκεν νὶ γναμπτοῖσι μέλεσσιν.
εἴθ’ ὣς βώοιμι βίη δέ μοι ἔμπεδος εἴη
ὡς πότ’ λείοισι καὶ μῖν νεῖκος τύχθη
ἀμφὶ βοηλασίῃ, ὅτ’ γὼ κτάνον τυμονῆα
ἐσθλὸν πειροχίδην, ὃς ἐν λιδι ναιετάασκε,
ῥύσι’ λαυνόμενος· δ’ἀμύνων σι βόεσσιν
βλητ’ ἐν πρώτοισιν μῆς πὸ χειρὸς κοντι,
κὰδ δ’ἔπεσεν, λαοὶ δὲ περίτρεσαν γροιται.
ληΐδα δ’ἐκ πεδίου συνελάσσαμεν λιθα πολλὴν
πεντήκοντα βοῶν γέλας, τόσα πώεα οἰῶν,
τόσσα συῶν συβόσια, τόσ’ αἰπόλια πλατέ’ αἰγῶν,
ἵππους δὲ ξανθὰς κατὸν καὶ πεντήκοντα
πάσας θηλείας, πολλῇσι δὲ πῶλοι πῆσαν.
καὶ τὰ μὲν λασάμεσθα Πύλον Νηλήϊον εἴσω
ἐννύχιοι προτὶ στυ· γεγήθει δὲ φρένα Νηλεύς,
οὕνεκά μοι τύχε πολλὰ νέ πόλεμον δὲ κιόντι.
κήρυκες δ’ἐλίγαινον ἅμ’ οῖ φαινομένηφι
τοὺς μεν οἷσι χρεῖος φείλετ’ ἐν λιδι δίῃ·
οἳ δὲ συναγρόμενοι Πυλίων γήτορες ἄνδρες
δαίτρευον· πολέσιν γὰρ πειοὶ χρεῖος φειλον,
ὡς μεῖς παῦροι κεκακωμένοι ἐν Πύλῳ μεν·
ἐλθὼν γάρ ῥ’ἐκάκωσε βίη ρακληείη
τῶν προτέρων τέων, κατὰ δ’ἔκταθεν ὅσσοι ριστοι·
δώδεκα γὰρ Νηλῆος μύμονος υἱέες μεν·
τῶν οἶος λιπόμην, οἳ δ’ἄλλοι πάντες λοντο.
ταῦθ’ περηφανέοντες πειοὶ χαλκοχίτωνες
μέας βρίζοντες τάσθαλα μηχανόωντο.
ἐκ δ’ὃ γέρων γέλην τε βοῶν καὶ πῶϋ μέγ’ οἰῶν
εἵλετο κρινάμενος τριηκόσι’ δὲ νομῆας.
καὶ γὰρ τῷ χρεῖος μέγ’ φείλετ’ ἐν λιδι δί
τέσσαρες θλοφόροι ἵπποι αὐτοῖσιν χεσφιν
ἐλθόντες μετ’ εθλα· περὶ τρίποδος γὰρ μελλον
θεύσεσθαι· τοὺς δ’αὖθι ναξ ἀνδρῶν Αὐγείας
κάσχεθε, τὸν δ’ἐλατῆρ’ φίει καχήμενον ἵππων.
τῶν γέρων πέων κεχολωμένος δὲ καὶ ἔργων
ξέλετ’ σπετα πολλά· τὰ δ’ἄλλ’ ἐς δῆμον δωκε
δαιτρεύειν, μή τίς οἱ τεμβόμενος κίοι σης.
μεῖς μὲν τὰ καστα διείπομεν, ἀμφί τε στυ
ἕρδομεν ρὰ θεοῖς· οἳ δὲ τρίτῳ ματι πάντες
ἦλθον μῶς αὐτοί τε πολεῖς καὶ μώνυχες ἵπποι
πανσυδίῃ· μετὰ δέ σφι Μολίονε θωρήσσοντο
παῖδ’ ἔτ’ όντ’, οὔ πω μάλα εἰδότε θούριδος ἀλκῆς.
στι δέ τις Θρυόεσσα πόλις αἰπεῖα κολώνη
τηλοῦ ἐπ’ Ἀλφειῷ, νεάτη Πύλου μαθόεντος·
τὴν ἀμφεστρατόωντο διαρραῖσαι μεματες.
ἀλλ’ τε πᾶν πεδίον μετεκίαθον, ἄμμι δ’Ἀθήνη
ἄγγελος ἦλθε θέουσ’ ἀπ’ λύμπου θωρήσσεσθαι
ἔννυχος, οὐδ’ έκοντα Πύλον κάτα λαὸν γειρεν
ἀλλὰ μάλ’ ἐσσυμένους πολεμίζειν. οὐδέ με Νηλεὺς
εἴα θωρήσσεσθαι, πέκρυψεν δέ μοι ἵππους·
οὐ γάρ πώ τί μ’ἔφη ἴδμεν πολεμήϊα ἔργα.
ἀλλὰ καὶ ὧς ἱππεῦσι μετέπρεπον μετέροισι
καὶ πεζός περ ών, πεὶ ὧς γε νεῖκος θήνη.
στι δέ τις ποταμὸς Μινυήϊος εἰς λα βάλλων
ἐγγύθεν ρήνης, θι μείναμεν δῖαν
ἱππῆες Πυλίων, τὰ δ’ἐπέρρεον ἔθνεα πεζῶν.
ἔνθεν πανσυδί σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες
ἔνδιοι κόμεσθ’ ερὸν ῥόον Ἀλφειοῖο.
ἔνθα Δι ῥέξαντες περμενεῖ ερὰ καλά,
ταῦρον δ’Ἀλφειῷ, ταῦρον δὲ Ποσειδάωνι,
αὐτὰρ θηναίη γλαυκώπιδι βοῦν γελαίην,
δόρπον πειθ’ λόμεσθα κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσι,
καὶ κατεκοιμήθημεν ἐν ἔντεσιν οἷσιν καστος
ἀμφὶ ῥοὰς ποταμοῖο. τὰρ μεγάθυμοι πειοὶ
ἀμφέσταν δὴ στυ διαρραῖσαι μεματες·
ἀλλά σφι προπάροιθε φάνη μέγα ἔργον ρηος·
εὖτε γὰρ έλιος φαέθων περέσχεθε γαίης,
συμφερόμεσθα μάχῃ Διί τ’εὐχόμενοι καὶ θήνῃ.
ἀλλ’ τε δὴ Πυλίων καὶ πειῶν πλετο νεῖκος,
πρῶτος γὼν λον ἄνδρα, κόμισσα δὲ μώνυχας ἵππους,
Μούλιον αἰχμητήν· γαμβρὸς δ’ἦν Αὐγείαο,
πρεσβυτάτην δὲ θύγατρ’ εἶχε ξανθὴν γαμήδην,
τόσα φάρμακα δη σα τρέφει εὐρεῖα χθών.
τὸν μὲν γὼ προσιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρί,
ριπε δ’ἐν κονίσιν· γὼ δ’ἐς δίφρον ρούσας
στῆν ῥα μετὰ προμάχοισιν· τὰρ μεγάθυμοι πειοὶ
τρεσαν ἄλλυδις ἄλλος, πεὶ δον ἄνδρα πεσόντα
γεμόν’ ἱππήων, ὃς ριστεύεσκε μάχεσθαι.
αὐτὰρ γὼν πόρουσα κελαινῇ λαίλαπι σος,
πεντήκοντα δ’ἕλον δίφρους, δύο δ’ἀμφὶς καστον
φῶτες δὰξ λον οὖδας μῷ πὸ δουρὶ δαμέντες.
καί νύ κεν κτορίωνε Μολίονε παῖδ’ λάπαξα,
εἰ μή σφωε πατὴρ εὐρὺ κρείων νοσίχθων
ἐκ πολέμου σάωσε καλύψας έρι πολλῇ.
ἔνθα Ζεὺς Πυλίοισι μέγα κράτος ἐγγυάλιξε·
τόφρα γὰρ οὖν πόμεσθα δι σπιδέος πεδίοιο
κτείνοντές τ’αὐτοὺς νά τ’ἔντεα καλὰ λέγοντες,
ὄφρ’ πὶ Βουπρασίου πολυπύρου βήσαμεν ἵππους
πέτρης τ’Ὠλενίης, καὶ λησίου ἔνθα κολώνη
κέκληται· θεν αὖτις πέτραπε λαὸν θήνη.
ἔνθ’ ἄνδρα κτείνας πύματον λίπον· αὐτὰρ χαιοὶ
ἂψ πὸ Βουπρασίοιο Πύλονδ’ χον κέας ἵππους,
πάντες δ’εὐχετόωντο θεῶν Δι Νέστορί τ’ἀνδρῶν.
ὣς ἔον, εἴ ποτ’ ον γε, μετ’ ἀνδράσιν. αὐτὰρ χιλλεὺς
οἶος τῆς ρετῆς πονήσεται· τέ μιν οἴω
πολλὰ μετακλαύσεσθαι πεί κ’ἀπὸ λαὸς ληται.
πέπον μὲν σοί γε Μενοίτιος ὧδ’ πέτελλεν
ματι τῷ τε σ’ἐκ Φθίης γαμέμνονι πέμπε,
νῶϊ δέ τ’ἔνδον όντες γὼ καὶ δῖος δυσσεὺς
πάντα μάλ’ ἐν μεγάροις κούομεν ὡς πέτελλε.
Πηλῆος δ’ἱκόμεσθα δόμους εὖ ναιετάοντας
λαὸν γείροντες κατ’ χαιΐδα πουλυβότειραν.
ἔνθα δ’ἔπειθ’ ρωα Μενοίτιον εὕρομεν ἔνδον
δὲ σέ, πὰρ δ’Ἀχιλῆα· γέρων δ’ἱππηλάτα Πηλεὺς
πίονα μηρία καῖε βοὸς Δι τερπικεραύνῳ
αὐλῆς ἐν χόρτῳ· χε δὲ χρύσειον λεισον
σπένδων αἴθοπα οἶνον ἐπ’ αἰθομένοις εροῖσι.
σφῶϊ μὲν ἀμφὶ βοὸς πετον κρέα, νῶϊ δ’ἔπειτα
στῆμεν νὶ προθύροισι· ταφὼν δ’ἀνόρουσεν χιλλεύς,
ἐς δ’ἄγε χειρὸς λών, κατὰ δ’ἑδριάασθαι νωγε,
ξείνιά τ’εὖ παρέθηκεν, τε ξείνοις θέμις στίν.
αὐτὰρ πεὶ τάρπημεν δητύος δὲ ποτῆτος,
ἦρχον γὼ μύθοιο κελεύων ὔμμ’ ἅμ’ πεσθαι·
σφὼ δὲ μάλ’ θέλετον, τὼ δ’ἄμφω πόλλ’ πέτελλον.
Πηλεὺς μὲν παιδὶ γέρων πέτελλ’ χιλῆϊ
αἰὲν ριστεύειν καὶ πείροχον ἔμμεναι ἄλλων·
σοὶ δ’αὖθ’ ὧδ’ πέτελλε Μενοίτιος κτορος υἱός·
τέκνον μὸν γενε μὲν πέρτερός στιν χιλλεύς,
πρεσβύτερος δὲ σύ ἐσσι· βί δ’ὅ γε πολλὸν μείνων.
ἀλλ’ εὖ οἱ φάσθαι πυκινὸν πος ἠδ’ ποθέσθαι
καί οἱ σημαίνειν· δὲ πείσεται εἰς γαθόν περ.
ὣς πέτελλ’ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλ’ τι καὶ νῦν
ταῦτ’ εἴποις χιλῆϊ δαΐφρονι αἴ κε πίθηται.
τίς δ’οἶδ’ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ρίναις
παρειπών; γαθὴ δὲ παραίφασίς στιν ταίρου.
εἰ δέ τινα φρεσὶν σι θεοπροπίην λεείνει
καί τινά οἱ πὰρ Ζηνὸς πέφραδε πότνια μήτηρ,
ἀλλὰ σέ περ προέτω, μα δ’ἄλλος λαὸς πέσθω
Μυρμιδόνων, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαι·
καί τοι τεύχεα καλὰ δότω πόλεμον δὲ φέρεσθαι,
αἴ κέ σε τῷ εἴσκοντες πόσχωνται πολέμοιο
Τρῶες, ναπνεύσωσι δ’ ἀρήϊοι υἷες χαιῶν
τειρόμενοι· λίγη δέ τ’ἀνάπνευσις πολέμοιο.
ῥεῖα δέ κ’ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ϋτῇ
σαισθε προτὶ στυ νεῶν πο καὶ κλισιάων.
ὣς φάτο, τῷ δ’ἄρα θυμὸν νὶ στήθεσσιν ρινε,
βῆ δὲ θέειν παρὰ νῆας ἐπ’ Αἰακίδην χιλῆα.
ἀλλ’ τε δὴ κατὰ νῆας δυσσῆος θείοιο
ξε θέων Πάτροκλος, νά σφ’ἀγορή τε θέμις τε
ην, τῇ δὴ καί σφι θεῶν τετεύχατο βωμοί,
ἔνθά οἱ Εὐρύπυλος βεβλημένος ἀντεβόλησε
διογενὴς Εὐαιμονίδης κατὰ μηρὸν ϊστῷ
σκάζων ἐκ πολέμου· κατὰ δὲ νότιος ῥέεν δρὼς
μων καὶ κεφαλῆς, πὸ δ’ἕλκεος ἀργαλέοιο
αἷμα μέλαν κελάρυζε· νόος γε μὲν ἔμπεδος εν.
τὸν δὲ δὼν κτειρε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός,
καί ῥ’ὀλοφυρόμενος πεα πτερόεντα προσηύδα·
δειλοὶ Δαναῶν γήτορες δὲ μέδοντες
ὣς ἄρ’ μέλλετε τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης
σειν ἐν Τροί ταχέας κύνας ἀργέτι δημῷ.
ἀλλ’ γε μοι τόδε εἰπὲ διοτρεφὲς Εὐρύπυλ’ ρως,
ῥ’ἔτι που σχήσουσι πελώριον κτορ’ χαιοί,
δη φθίσονται ὑπ’ αὐτοῦ δουρὶ δαμέντες;
τὸν δ’αὖτ’ Εὐρύπυλος βεβλημένος ἀντίον ηὔδα·
οὐκέτι διογενὲς Πατρόκλεες ἄλκαρ χαιῶν
ἔσσεται, ἀλλ’ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέονται.
οἳ μὲν γὰρ δὴ πάντες, σοι πάρος σαν ριστοι,
ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε
χερσὶν πο Τρώων· τῶν δὲ σθένος ὄρνυται αἰέν.
ἀλλ’ μὲ μὲν σὺ σάωσον γων πὶ νῆα μέλαιναν,
μηροῦ δ’ἔκταμ’ ϊστόν, ἀπ’ αὐτοῦ δ’αἷμα κελαινὸν
νίζ’ δατι λιαρῷ, πὶ δ’ἤπια φάρμακα πάσσε
ἐσθλά, τά σε προτί φασιν χιλλῆος δεδιδάχθαι,
ὃν Χείρων δίδαξε δικαιότατος Κενταύρων.
ητροὶ μὲν γὰρ Ποδαλείριος δὲ Μαχάων
τὸν μὲν νὶ κλισίσιν ΐομαι ἕλκος χοντα
χρηΐζοντα καὶ αὐτὸν μύμονος ητῆρος
κεῖσθαι· δ’ἐν πεδί Τρώων μένει ξὺν ρηα.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·
πῶς τὰρ ἔοι τάδε ἔργα; τί ῥέξομεν Εὐρύπυλ’ ρως;
ἔρχομαι ὄφρ’ χιλῆϊ δαΐφρονι μῦθον νίσπω
ὃν Νέστωρ πέτελλε Γερήνιος οὖρος χαιῶν·
ἀλλ’ οὐδ’ ὧς περ σεῖο μεθήσω τειρομένοιο.
ἦ, καὶ πὸ στέρνοιο λαβὼν γε ποιμένα λαῶν
ἐς κλισίην· θεράπων δὲ δὼν πέχευε βοείας.
ἔνθά μιν κτανύσας ἐκ μηροῦ τάμνε μαχαίρῃ
ξὺ βέλος περιπευκές, ἀπ’ αὐτοῦ δ’αἷμα κελαινὸν
νίζ’ δατι λιαρῷ, πὶ δὲ ῥίζαν βάλε πικρὴν
χερσὶ διατρίψας δυνήφατον, οἱ πάσας
ἔσχ’ δύνας· τὸ μὲν ἕλκος τέρσετο, παύσατο δ’αἷμα.