Audio and text annotations licensed as CC-BY, © 2016 David Chamberlain. Click a line, and/or use up/down arrows. The audio works best in Chrome or Firefox.

Index

λλοι μὲν παρὰ νηυσὶν ριστῆες Παναχαιῶν
εὗδον παννύχιοι μαλακῷ δεδμημένοι πνῳ·
ἀλλ’ οὐκ τρεΐδην γαμέμνονα ποιμένα λαῶν
πνος χε γλυκερὸς πολλὰ φρεσὶν ρμαίνοντα.
ὡς δ’ὅτ’ ἂν στράπτῃ πόσις ρης ϋκόμοιο
τεύχων πολὺν μβρον θέσφατον χάλαζαν
νιφετόν, τε πέρ τε χιὼν πάλυνεν ρούρας,
έ ποθι πτολέμοιο μέγα στόμα πευκεδανοῖο,
ὣς πυκίν’ ἐν στήθεσσιν νεστενάχιζ’ γαμέμνων
νειόθεν ἐκ κραδίης, τρομέοντο δέ οἱ φρένες ντός.
τοι ὅτ’ ἐς πεδίον τὸ Τρωϊκὸν θρήσειε,
θαύμαζεν πυρὰ πολλὰ τὰ καίετο λιόθι πρὸ
αὐλῶν συρίγγων τ’ἐνοπὴν μαδόν τ’ἀνθρώπων.
αὐτὰρ ὅτ’ ἐς νῆάς τε δοι καὶ λαὸν χαιῶν,
πολλὰς ἐκ κεφαλῆς προθελύμνους λκετο χαίτας
ψόθ’ όντι Διί, μέγα δ’ἔστενε κυδάλιμον κῆρ.
δε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ρίστη φαίνετο βουλὴ
Νέστορ’ πι πρῶτον Νηλήϊον λθέμεν νδρῶν,
εἴ τινά οἱ σὺν μῆτιν μύμονα τεκτήναιτο,
τις λεξίκακος πᾶσιν Δαναοῖσι γένοιτο.
ρθωθεὶς δ’ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα,
ποσσὶ δ’ὑπὸ λιπαροῖσιν δήσατο καλὰ πέδιλα,
μφὶ δ’ἔπειτα δαφοινὸν έσσατο δέρμα λέοντος
αἴθωνος μεγάλοιο ποδηνεκές, εἵλετο δ’ἔγχος.
ὣς δ’αὔτως Μενέλαον χε τρόμος· οὐδὲ γὰρ αὐτῷ
πνος πὶ βλεφάροισιν φίζανε· μή τι πάθοιεν
ργεῖοι, τοὶ δὴ θεν εἵνεκα πουλὺν ἐφ’ γρὴν
λυθον ἐς Τροίην πόλεμον θρασὺν ρμαίνοντες.
παρδαλέ μὲν πρῶτα μετάφρενον εὐρὺ κάλυψε
ποικίλῃ, αὐτὰρ πὶ στεφάνην κεφαλῆφιν είρας
θήκατο χαλκείην, δόρυ δ’εἵλετο χειρὶ παχείῃ.
βῆ δ’ἴμεν νστήσων ὃν δελφεόν, ὃς μέγα πάντων
ργείων νασσε, θεὸς δ’ὣς τίετο δήμῳ.
τὸν δ’εὗρ’ ἀμφ’ μοισι τιθήμενον ντεα καλὰ
νη πάρα πρύμνῃ· τῷ δ’ἀσπάσιος γένετ’ λθών.
τὸν πρότερος προσέειπε βοὴν γαθὸς Μενέλαος·
τίφθ’ οὕτως θεῖε κορύσσεαι; τιν’ ταίρων
τρυνέεις Τρώεσσιν πίσκοπον; λλὰ μάλ’ αἰνῶς
δείδω μὴ οὔ τίς τοι πόσχηται τόδε ργον
νδρας δυσμενέας σκοπιαζέμεν οἶος πελθὼν
νύκτα δι’ μβροσίην· μάλα τις θρασυκάρδιος σται.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων γαμέμνων·
χρεὼ βουλῆς μὲ καὶ σὲ διοτρεφὲς Μενέλαε
κερδαλέης, τίς κεν ρύσσεται δὲ σαώσει
ργείους καὶ νῆας, πεὶ Διὸς τράπετο φρήν.
κτορέοις ρα μᾶλλον πὶ φρένα θῆχ’ εροῖσιν·
οὐ γάρ πω δόμην, οὐδ’ κλυον αὐδήσαντος
ἄνδρ’ να τοσσάδε μέρμερ’ ἐπ’ ματι μητίσασθαι,
ὅσσ’ κτωρ ρρεξε Δι φίλος υἷας χαιῶν
αὔτως, οὔτε θεᾶς υἱὸς φίλος οὔτε θεοῖο.
ργα δ’ἔρεξ’ σα φημὶ μελησέμεν ργείοισι
δηθά τε καὶ δολιχόν· τόσα γὰρ κακὰ μήσατ’ χαιούς.
ἀλλ’ θι νῦν Αἴαντα καὶ δομενῆα κάλεσσον
ῥίμφα θέων παρὰ νῆας· γὼ δ’ἐπὶ Νέστορα δῖον
εἶμι, καὶ τρυνέω νστήμεναι, αἴ κ’ἐθέλῃσιν
λθεῖν ἐς φυλάκων ερὸν τέλος ἠδ’ πιτεῖλαι.
κείνῳ γάρ κε μάλιστα πιθοίατο· τοῖο γὰρ υἱὸς
σημαίνει φυλάκεσσι καὶ δομενῆος πάων
Μηριόνης· τοῖσιν γὰρ πετράπομέν γε μάλιστα.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα βοὴν γαθὸς Μενέλαος·
πῶς γάρ μοι μύθῳ πιτέλλεαι δὲ κελεύεις;
αὖθι μένω μετὰ τοῖσι δεδεγμένος εἰς κεν λθῃς,
ε θέω μετὰ σ’αὖτις, πὴν εὖ τοῖς πιτείλω;
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ναξ νδρῶν γαμέμνων,
αὖθι μένειν, μή πως βροτάξομεν λλήλοιιν
ρχομένω· πολλαὶ γὰρ νὰ στρατόν εἰσι κέλευθοι.
φθέγγεο δ’ᾗ κεν σθα καὶ γρήγορθαι νωχθι
πατρόθεν ἐκ γενεῆς νομάζων νδρα καστον
πάντας κυδαίνων· μηδὲ μεγαλίζεο θυμῷ,
λλὰ καὶ αὐτοί περ πονεώμεθα· δέ που μμι
Ζεὺς πὶ γιγνομένοισιν ει κακότητα βαρεῖαν.
ὣς εἰπὼν πέπεμπεν δελφεὸν εὖ πιτείλας·
αὐτὰρ βῆ ῥ’ἰέναι μετὰ Νέστορα ποιμένα λαῶν·
τὸν δ’εὗρεν παρά τε κλισί καὶ νη μελαίνῃ
εὐνῇ νι μαλακῇ· παρὰ δ’ἔντεα ποικίλ’ κειτο
σπὶς καὶ δύο δοῦρε φαεινή τε τρυφάλεια.
πὰρ δὲ ζωστὴρ κεῖτο παναίολος, ῥ’ὁ γεραιὸς
ζώννυθ’ ὅτ’ ἐς πόλεμον φθισήνορα θωρήσσοιτο
λαὸν γων, πεὶ οὐ μὲν πέτρεπε γήραϊ λυγρῷ.
ρθωθεὶς δ’ἄρ’ ἐπ’ γκῶνος κεφαλὴν παείρας
τρεΐδην προσέειπε καὶ ξερεείνετο μύθῳ·
τίς δ’οὗτος κατὰ νῆας νὰ στρατὸν ρχεαι οἶος
νύκτα δι’ ὀρφναίην, τε θ’εὕδουσι βροτοὶ λλοι,
έ τιν’ οὐρήων διζήμενος, τιν’ ταίρων;
φθέγγεο, μηδ’ κέων ἐπ’ ἔμ’ ρχεο· τίπτε δέ σε χρεώ;
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα ναξ νδρῶν γαμέμνων·
Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος χαιῶν
γνώσεαι τρεΐδην γαμέμνονα, τὸν περὶ πάντων
Ζεὺς νέηκε πόνοισι διαμπερὲς εἰς κ’ἀϋτμὴ
ἐν στήθεσσι μένῃ καί μοι φίλα γούνατ’ ρώρῃ.
πλάζομαι ὧδ’ πεὶ οὔ μοι ἐπ’ μμασι νήδυμος πνος
ζάνει, λλὰ μέλει πόλεμος καὶ κήδε’ χαιῶν.
αἰνῶς γὰρ Δαναῶν περιδείδια, οὐδέ μοι τορ
μπεδον, ἀλλ’ λαλύκτημαι, κραδίη δέ μοι ξω
στηθέων κθρῴσκει, τρομέει δ’ὑπὸ φαίδιμα γυῖα.
ἀλλ’ εἴ τι δραίνεις, πεὶ οὐδὲ σέ γ’ὕπνος κάνει,
δεῦρ’ ἐς τοὺς φύλακας καταβήομεν, φρα δωμεν
μὴ τοὶ μὲν καμάτῳ δηκότες δὲ καὶ πνῳ
κοιμήσωνται, τὰρ φυλακῆς πὶ πάγχυ λάθωνται.
δυσμενέες δ’ἄνδρες σχεδὸν εἵαται· οὐδέ τι δμεν
μή πως καὶ δι νύκτα μενοινήσωσι μάχεσθαι.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Γερήνιος ππότα Νέστωρ·
τρεΐδη κύδιστε ναξ νδρῶν γάμεμνον
οὔ θην κτορι πάντα νοήματα μητίετα Ζεὺς
κτελέει, σα πού νυν έλπεται· λλά μιν οἴω
κήδεσι μοχθήσειν καὶ πλείοσιν, εἴ κεν χιλλεὺς
ἐκ χόλου ργαλέοιο μεταστρέψῃ φίλον τορ.
σοὶ δὲ μάλ’ ψομ’ γώ· ποτὶ δ’αὖ καὶ γείρομεν λλους
μὲν Τυδεΐδην δουρὶ κλυτὸν ἠδ’ δυσῆα
ἠδ’ Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος λκιμον υἱόν.
ἀλλ’ εἴ τις καὶ τούσδε μετοιχόμενος καλέσειεν
ντίθεόν τ’Αἴαντα καὶ δομενῆα νακτα·
τῶν γὰρ νῆες ασιν καστάτω, οὐδὲ μάλ’ γγύς.
λλὰ φίλον περ όντα καὶ αἰδοῖον Μενέλαον
νεικέσω, εἴ πέρ μοι νεμεσήσεαι, οὐδ’ πικεύσω
ὡς εὕδει, σοὶ δ’οἴ πέτρεψεν πονέεσθαι.
νῦν φελεν κατὰ πάντας ριστῆας πονέεσθαι
λισσόμενος· χρει γὰρ κάνεται οὐκέτ’ νεκτός.
τὸν δ’αὖτε προσέειπεν ναξ νδρῶν γαμέμνων·
γέρον λλοτε μέν σε καὶ αἰτιάασθαι νωγα·
πολλάκι γὰρ μεθιεῖ τε καὶ οὐκ θέλει πονέεσθαι
οὔτ’ κνῳ εἴκων οὔτ’ φραδίσι νόοιο,
ἀλλ’ μέ τ’εἰσορόων καὶ μὴν ποτιδέγμενος ρμήν.
νῦν δ’ἐμέο πρότερος μάλ’ πέγρετο καί μοι πέστη·
τὸν μὲν γὼ προέηκα καλήμεναι οὓς σὺ μεταλλᾷς.
ἀλλ’ ομεν· κείνους δὲ κιχησόμεθα πρὸ πυλάων
ἐν φυλάκεσσ’, να γάρ σφιν πέφραδον γερέθεσθαι.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Γερήνιος ππότα Νέστωρ·
οὕτως οὔ τίς οἱ νεμεσήσεται οὐδ’ πιθήσει
ργείων, τε κέν τιν’ ποτρύνῃ καὶ νώγῃ.
ὣς εἰπὼν νδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα,
ποσσὶ δ’ὑπὸ λιπαροῖσιν δήσατο καλὰ πέδιλα,
μφὶ δ’ἄρα χλαῖναν περονήσατο φοινικόεσσαν
διπλῆν κταδίην, οὔλη δ’ἐπενήνοθε λάχνη.
εἵλετο δ’ἄλκιμον γχος καχμένον ξέϊ χαλκῷ,
βῆ δ’ἰέναι κατὰ νῆας χαιῶν χαλκοχιτώνων.
πρῶτον πειτ’ δυσῆα Δι μῆτιν τάλαντον
ἐξ πνου νέγειρε Γερήνιος ππότα Νέστωρ
φθεγξάμενος· τὸν δ’αἶψα περὶ φρένας λυθ’ ωή,
ἐκ δ’ἦλθε κλισίης καί σφεας πρὸς μῦθον ειπε·
τίφθ’ οὕτω κατὰ νῆας νὰ στρατὸν οἶοι λᾶσθε
νύκτα δι’ μβροσίην, τι δὴ χρει τόσον κει;
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Γερήνιος ππότα Νέστωρ·
διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ δυσσεῦ
μὴ νεμέσα· τοῖον γὰρ χος βεβίηκεν χαιούς.
ἀλλ’ πε’, φρα καὶ λλον γείρομεν ὅν τ’ἐπέοικε
βουλὰς βουλεύειν, φευγέμεν μάχεσθαι.
ὣς φάθ’, δὲ κλισίην δὲ κιὼν πολύμητις δυσσεὺς
ποικίλον ἀμφ’ μοισι σάκος θέτο, βῆ δὲ μετ’ αὐτούς.
βὰν δ’ἐπὶ Τυδεΐδην Διομήδεα· τὸν δὲ κίχανον
κτὸς πὸ κλισίης σὺν τεύχεσιν· μφὶ δ’ἑταῖροι
εὗδον, πὸ κρασὶν δ’ἔχον σπίδας· γχεα δέ σφιν
ὄρθ’ πὶ σαυρωτῆρος λήλατο, τῆλε δὲ χαλκὸς
λάμφ’ ὥς τε στεροπὴ πατρὸς Διός· αὐτὰρ γ’ἥρως
εὗδ’, πὸ δ’ἔστρωτο ῥινὸν βοὸς γραύλοιο,
αὐτὰρ πὸ κράτεσφι τάπης τετάνυστο φαεινός.
τὸν παρστὰς νέγειρε Γερήνιος ππότα Νέστωρ,
λὰξ ποδὶ κινήσας, τρυνέ τε νείκεσέ τ’ἄντην·
γρεο Τυδέος υἱέ· τί πάννυχον πνον ωτεῖς;
οὐκ ΐεις ὡς Τρῶες πὶ θρωσμῷ πεδίοιο
εἵαται γχι νεῶν, λίγος δ’ἔτι χῶρος ρύκει;
ὣς φάθ’, δ’ἐξ πνοιο μάλα κραιπνῶς νόρουσε,
καί μιν φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
σχέτλιός σσι γεραιέ· σὺ μὲν πόνου οὔ ποτε λήγεις.
οὔ νυ καὶ λλοι ἔασι νεώτεροι υἷες χαιῶν
οἵ κεν πειτα καστον γείρειαν βασιλήων
πάντῃ ποιχόμενοι; σὺ δ’ἀμήχανός σσι γεραιέ.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε Γερήνιος ππότα Νέστωρ·
ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα φίλος κατὰ μοῖραν ειπες.
εἰσὶν μέν μοι παῖδες μύμονες, εἰσὶ δὲ λαοὶ
καὶ πολέες, τῶν κέν τις ποιχόμενος καλέσειεν·
λλὰ μάλα μεγάλη χρει βεβίηκεν χαιούς.
νῦν γὰρ δὴ πάντεσσιν πὶ ξυροῦ σταται κμῆς
μάλα λυγρὸς λεθρος χαιοῖς βιναι.
ἀλλ’ θι νῦν Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος υἱὸν
νστησον· σὺ γάρ σσι νεώτερος· εἴ μ’ἐλεαίρεις.
ὣς φάθ’, δ’ἀμφ’ μοισιν έσσατο δέρμα λέοντος
αἴθωνος μεγάλοιο ποδηνεκές, εἵλετο δ’ἔγχος.
βῆ δ’ἰέναι, τοὺς δ’ἔνθεν ναστήσας γεν ρως.
οἳ δ’ὅτε δὴ φυλάκεσσιν ἐν γρομένοισιν μιχθεν,
οὐδὲ μὲν εὕδοντας φυλάκων γήτορας εὗρον,
ἀλλ’ γρηγορτὶ σὺν τεύχεσιν εἵατο πάντες.
ὡς δὲ κύνες περὶ μῆλα δυσωρήσωνται ἐν αὐλῇ
θηρὸς κούσαντες κρατερόφρονος, ὅς τε καθ’ λην
ρχηται δι’ ρεσφι· πολὺς δ’ὀρυμαγδὸς ἐπ’ αὐτῷ
νδρῶν δὲ κυνῶν, πό τέ σφισιν πνος λωλεν·
ὣς τῶν νήδυμος πνος πὸ βλεφάροιιν λώλει
νύκτα φυλασσομένοισι κακήν· πεδίον δὲ γὰρ αἰεὶ
τετράφαθ’, ππότ’ πὶ Τρώων ΐοιεν όντων.
τοὺς δ’ὃ γέρων γήθησεν δὼν θάρσυνέ τε μύθῳ
καί σφεας φωνήσας πεα πτερόεντα προσηύδα·
οὕτω νῦν φίλα τέκνα φυλάσσετε· μηδέ τιν’ πνος
αἱρείτω, μὴ χάρμα γενώμεθα δυσμενέεσσιν.
ὣς εἰπὼν τάφροιο διέσσυτο· τοὶ δ’ἅμ’ ποντο
ργείων βασιλῆες σοι κεκλήατο βουλήν.
τοῖς δ’ἅμα Μηριόνης καὶ Νέστορος γλαὸς υἱὸς
ϊσαν· αὐτοὶ γὰρ κάλεον συμμητιάασθαι.
τάφρον δ’ἐκδιαβάντες ρυκτὴν δριόωντο
ἐν καθαρῷ, θι δὴ νεκύων διεφαίνετο χῶρος
πιπτόντων· θεν αὖτις πετράπετ’ βριμος κτωρ
λλὺς ργείους, τε δὴ περὶ νὺξ κάλυψεν.
νθα καθεζόμενοι πε’ λλήλοισι πίφαυσκον·
τοῖσι δὲ μύθων ρχε Γερήνιος ππότα Νέστωρ·
φίλοι οὐκ ἂν δή τις νὴρ πεπίθοιθ’ ἑῷ αὐτοῦ
θυμῷ τολμήεντι μετὰ Τρῶας μεγαθύμους
λθεῖν, εἴ τινά που δηίων λοι σχατόωντα,
τινά που καὶ φῆμιν νὶ Τρώεσσι πύθοιτο,
σσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, μεμάασιν
αὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν πόπροθεν, ε πόλιν δὲ
ἂψ ναχωρήσουσιν, πεὶ δαμάσαντό γ’Ἀχαιούς.
ταῦτά κε πάντα πύθοιτο, καὶ ἂψ εἰς μέας λθοι
σκηθής· μέγα κέν οἱ πουράνιον κλέος εἴη
πάντας ἐπ’ νθρώπους, καί οἱ δόσις σσεται σθλή·
σσοι γὰρ νήεσσιν πικρατέουσιν ριστοι
τῶν πάντων οἱ καστος ϊν δώσουσι μέλαιναν
θῆλυν πόρρηνον· τῇ μὲν κτέρας οὐδὲν μοῖον,
αἰεὶ δ’ἐν δαίτῃσι καὶ εἰλαπίνῃσι παρέσται.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες κὴν γένοντο σιωπῇ.
τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν γαθὸς Διομήδης·
Νέστορ ἔμ’ τρύνει κραδίη καὶ θυμὸς γήνωρ
νδρῶν δυσμενέων δῦναι στρατὸν γγὺς όντων
Τρώων· ἀλλ’ εἴ τίς μοι νὴρ ἅμ’ ποιτο καὶ λλος
μᾶλλον θαλπωρὴ καὶ θαρσαλεώτερον σται.
σύν τε δύ’ ρχομένω καί τε πρὸ τοῦ νόησεν
ππως κέρδος ῃ· μοῦνος δ’εἴ πέρ τε νοήσῃ
λλά τέ οἱ βράσσων τε νόος, λεπτὴ δέ τε μῆτις.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἔθελον Διομήδεϊ πολλοὶ πεσθαι.
θελέτην Αἴαντε δύω θεράποντες ρηος,
θελε Μηριόνης, μάλα δ’ἤθελε Νέστορος υἱός,
θελε δ’Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος,
θελε δ’ὁ τλήμων δυσεὺς καταδῦναι μιλον
Τρώων· αἰεὶ γάρ οἱ νὶ φρεσὶ θυμὸς τόλμα.
τοῖσι δὲ καὶ μετέειπεν ναξ νδρῶν γαμέμνων·
Τυδεΐδη Διόμηδες μῷ κεχαρισμένε θυμῷ
τὸν μὲν δὴ ταρόν γ’αἱρήσεαι ὅν κ’ἐθέλῃσθα,
φαινομένων τὸν ριστον, πεὶ μεμάασί γε πολλοί.
μηδὲ σύ γ’αἰδόμενος σῇσι φρεσὶ τὸν μὲν ρείω
καλλείπειν, σὺ δὲ χείρον’ πάσσεαι αἰδοῖ εἴκων
ἐς γενεὴν ρόων, μηδ’ εἰ βασιλεύτερός στιν.
ὣς φατ’, δεισεν δὲ περὶ ξανθῷ Μενελάῳ.
τοῖς δ’αὖτις μετέειπε βοὴν γαθὸς Διομήδης·
εἰ μὲν δὴ ταρόν γε κελεύετέ μ’αὐτὸν λέσθαι,
πῶς ἂν πειτ’ δυσῆος γὼ θείοιο λαθοίμην,
οὗ πέρι μὲν πρόφρων κραδίη καὶ θυμὸς γήνωρ
ἐν πάντεσσι πόνοισι, φιλεῖ δέ Παλλὰς θήνη.
τούτου γ’ἑσπομένοιο καὶ ἐκ πυρὸς αἰθομένοιο
μφω νοστήσαιμεν, πεὶ περίοιδε νοσαι.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος δυσσεύς·
Τυδεΐδη μήτ’ ἄρ με μάλ’ αἴνεε μήτέ τι νείκει·
εἰδόσι γάρ τοι ταῦτα μετ’ ργείοις γορεύεις.
ἀλλ’ ομεν· μάλα γὰρ νὺξ νεται, γγύθι δ’ἠώς,
στρα δὲ δὴ προβέβηκε, παροίχωκεν δὲ πλέων νὺξ
τῶν δύο μοιράων, τριτάτη δ’ἔτι μοῖρα λέλειπται.
ὣς εἰπόνθ’ πλοισιν νι δεινοῖσιν δύτην.
Τυδεΐδῃ μὲν δῶκε μενεπτόλεμος Θρασυμήδης
φάσγανον μφηκες· τὸ δ’ἑὸν παρὰ νη λέλειπτο·
καὶ σάκος· μφὶ δέ οἱ κυνέην κεφαλῆφιν θηκε
ταυρείην, φαλόν τε καὶ λλοφον, τε καταῖτυξ
κέκληται, ῥύεται δὲ κάρη θαλερῶν αἰζηῶν.
Μηριόνης δ’Ὀδυσῆϊ δίδου βιὸν δὲ φαρέτρην
καὶ ξίφος, μφὶ δέ οἱ κυνέην κεφαλῆφιν θηκε
ῥινοῦ ποιητήν· πολέσιν δ’ἔντοσθεν μᾶσιν
ντέτατο στερεῶς· κτοσθε δὲ λευκοὶ δόντες
ργιόδοντος ὸς θαμέες χον νθα καὶ νθα
εὖ καὶ πισταμένως· μέσσῃ δ’ἐνὶ πῖλος ρήρει.
τήν ῥά ποτ’ ἐξ λενος μύντορος ρμενίδαο
ξέλετ’ Αὐτόλυκος πυκινὸν δόμον ντιτορήσας,
Σκάνδειαν δ’ἄρα δῶκε Κυθηρί μφιδάμαντι·
μφιδάμας δὲ Μόλῳ δῶκε ξεινήϊον εἶναι,
αὐτὰρ Μηριόνῃ δῶκεν παιδὶ φορῆναι·
δὴ τότ’ δυσσῆος πύκασεν κάρη μφιτεθεῖσα.
τὼ δ’ἐπεὶ οὖν πλοισιν νι δεινοῖσιν δύτην,
βάν ῥ’ἰέναι, λιπέτην δὲ κατ’ αὐτόθι πάντας ρίστους.
τοῖσι δὲ δεξιὸν κεν ρῳδιὸν γγὺς δοῖο
Παλλὰς θηναίη· τοὶ δ’οὐκ δον φθαλμοῖσι
νύκτα δι’ ὀρφναίην, λλὰ κλάγξαντος κουσαν.
χαῖρε δὲ τῷ ρνιθ’ δυσεύς, ρᾶτο δ’Ἀθήνῃ·
κλῦθί μευ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, τέ μοι αἰεὶ
ἐν πάντεσσι πόνοισι παρίστασαι, οὐδέ σε λήθω
κινύμενος· νῦν αὖτε μάλιστά με φῖλαι θήνη,
δὸς δὲ πάλιν πὶ νῆας ϋκλεῖας φικέσθαι
ῥέξαντας μέγα ργον, κε Τρώεσσι μελήσῃ.
δεύτερος αὖτ’ ρᾶτο βοὴν γαθὸς Διομήδης·
κέκλυθι νῦν καὶ μεῖο Διὸς τέκος τρυτώνη·
σπεῖό μοι ὡς τε πατρὶ ἅμ’ σπεο Τυδέϊ δί
ἐς Θήβας, τε τε πρὸ χαιῶν γγελος ει.
τοὺς δ’ἄρ’ ἐπ’ σωπῷ λίπε χαλκοχίτωνας χαιούς,
αὐτὰρ μειλίχιον μῦθον φέρε Καδμείοισι
κεῖσ’· τὰρ ἂψ πιὼν μάλα μέρμερα μήσατο ργα
σὺν σοὶ δῖα θεά, τε οἱ πρόφρασσα παρέστης.
ὣς νῦν μοι θέλουσα παρίσταο καί με φύλασσε.
σοὶ δ’αὖ γὼ ῥέξω βοῦν νιν εὐρυμέτωπον
δμήτην, ἣν οὔ πω πὸ ζυγὸν γαγεν νήρ·
τήν τοι γὼ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας.
ὣς φαν εὐχόμενοι, τῶν δ’ἔκλυε Παλλὰς θήνη.
οἳ δ’ἐπεὶ ρήσαντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,
βάν ῥ’ἴμεν ὥς τε λέοντε δύω δι νύκτα μέλαιναν
ἂμ φόνον, ἂν νέκυας, διά τ’ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα.
οὐδὲ μὲν οὐδὲ Τρῶας γήνορας εἴασεν κτωρ
εὕδειν, ἀλλ’ μυδις κικλήσκετο πάντας ρίστους,
σσοι σαν Τρώων γήτορες δὲ μέδοντες·
τοὺς γε συγκαλέσας πυκινὴν ρτύνετο βουλήν·
τίς κέν μοι τόδε ργον ποσχόμενος τελέσειε
δώρῳ πι μεγάλῳ; μισθὸς δέ οἱ ρκιος σται.
δώσω γὰρ δίφρόν τε δύω τ’ἐριαύχενας ππους
οἵ κεν ριστοι ἔωσι θοῇς πὶ νηυσὶν χαιῶν
ὅς τίς κε τλαίη, οἷ τ’αὐτῷ κῦδος ροιτο,
νηῶν κυπόρων σχεδὸν λθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαι
έ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,
δη χείρεσσιν ὑφ’ μετέρῃσι δαμέντες
φύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδ’ θέλουσι
νύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ δηκότες αἰνῷ.
ὣς φαθ’, οἳ δ’ἄρα πάντες κὴν γένοντο σιωπῇ.
ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δόλων Εὐμήδεος υἱὸς
κήρυκος θείοιο πολύχρυσος πολύχαλκος,
ὃς δή τοι εἶδος μὲν ην κακός, λλὰ ποδώκης·
αὐτὰρ μοῦνος ην μετὰ πέντε κασιγνήτῃσιν.
ὅς ῥα τότε Τρωσίν τε καὶ κτορι μῦθον ειπεν·
κτορ ἔμ’ τρύνει κραδίη καὶ θυμὸς γήνωρ
νηῶν κυπόρων σχεδὸν λθέμεν ἔκ τε πυθέσθαι.
ἀλλ’ γε μοι τὸ σκῆπτρον νάσχεο, καί μοι μοσσον
μὲν τοὺς ππους τε καὶ ρματα ποικίλα χαλκῷ
δωσέμεν, οἳ φορέουσιν μύμονα Πηλεΐωνα,
σοὶ δ’ἐγὼ οὐχ λιος σκοπὸς σσομαι οὐδ’ πὸ δόξης·
τόφρα γὰρ ἐς στρατὸν εἶμι διαμπερὲς ὄφρ’ ἂν κωμαι
νῆ’ γαμεμνονέην, θι που μέλλουσιν ριστοι
βουλὰς βουλεύειν φευγέμεν μάχεσθαι.
ὣς φάθ’, δ’ἐν χερσὶ σκῆπτρον λάβε καί οἱ μοσσεν·
στω νῦν Ζεὺς αὐτὸς ρίγδουπος πόσις ρης
μὴ μὲν τοῖς πποισιν νὴρ ποχήσεται λλος
Τρώων, λλά σέ φημι διαμπερὲς γλαϊεῖσθαι.
ὣς φάτο καί ῥ’ἐπίορκον πώμοσε, τὸν δ’ὀρόθυνεν·
αὐτίκα δ’ἀμφ’ μοισιν βάλλετο καμπύλα τόξα,
σσατο δ’ἔκτοσθεν ῥινὸν πολιοῖο λύκοιο,
κρατὶ δ’ἐπὶ κτιδέην κυνέην, λε δ’ὀξὺν κοντα,
βῆ δ’ἰέναι προτὶ νῆας πὸ στρατοῦ· οὐδ’ ἄρ’ μελλεν
λθὼν ἐκ νηῶν ἂψ κτορι μῦθον ποίσειν.
ἀλλ’ τε δή ῥ’ἵππων τε καὶ νδρῶν κάλλιφ’ μιλον,
βῆ ῥ’ἀν’ δὸν μεμαώς· τὸν δὲ φράσατο προσιόντα
διογενὴς δυσεύς, Διομήδεα δὲ προσέειπεν·
οὗτός τις Διόμηδες πὸ στρατοῦ ρχεται νήρ,
οὐκ οἶδ’ νήεσσιν πίσκοπος μετέρῃσιν,
τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων.
ἀλλ’ ἐῶμέν μιν πρῶτα παρεξελθεῖν πεδίοιο
τυτθόν· πειτα δέ κ’αὐτὸν παΐξαντες λοιμεν
καρπαλίμως· εἰ δ’ἄμμε παραφθαίησι πόδεσσιν,
αἰεί μιν πὶ νῆας πὸ στρατόφι προτιειλεῖν
γχει παΐσσων, μή πως προτὶ στυ λύξῃ.
ὣς ρα φωνήσαντε παρὲξ δοῦ ἐν νεκύεσσι
κλινθήτην· δ’ἄρ’ κα παρέδραμεν φραδίσιν.
ἀλλ’ τε δή ῥ’ἀπέην σσόν τ’ἐπὶ οὖρα πέλονται
μιόνων· αἱ γάρ τε βοῶν προφερέστεραί εἰσιν
λκέμεναι νειοῖο βαθείης πηκτὸν ροτρον·
τὼ μὲν πεδραμέτην, δ’ἄρ’ στη δοῦπον κούσας.
λπετο γὰρ κατὰ θυμὸν ποστρέψοντας ταίρους
ἐκ Τρώων έναι πάλιν κτορος τρύναντος.
ἀλλ’ τε δή ῥ’ἄπεσαν δουρηνεκὲς καὶ λασσον,
γνῶ ῥ’ἄνδρας δηίους, λαιψηρὰ δὲ γούνατ’ νώμα
φευγέμεναι· τοὶ δ’αἶψα διώκειν ρμήθησαν.
ὡς δ’ὅτε καρχαρόδοντε δύω κύνε εἰδότε θήρης
κεμάδ’ λαγωὸν πείγετον μμενὲς αἰεὶ
χῶρον ἀν’ λήενθ’, δέ τε προθέσι μεμηκώς,
ὣς τὸν Τυδεΐδης ἠδ’ πτολίπορθος δυσσεὺς
λαοῦ ποτμήξαντε διώκετον μμενὲς αἰεί.
ἀλλ’ τε δὴ τάχ’ μελλε μιγήσεσθαι φυλάκεσσι
φεύγων ἐς νῆας, τότε δὴ μένος μβαλ’ θήνη
Τυδεΐδῃ, να μή τις χαιῶν χαλκοχιτώνων
φθαίη πευξάμενος βαλέειν, δὲ δεύτερος λθοι.
δουρὶ δ’ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
μέν’ έ σε δουρὶ κιχήσομαι, οὐδέ σέ φημι
δηρὸν μῆς πὸ χειρὸς λύξειν αἰπὺν λεθρον.
ῥα καὶ γχος φῆκεν, κὼν δ’ἡμάρτανε φωτός·
δεξιτερὸν δ’ὑπὲρ μον ΰξου δουρὸς κωκὴ
ἐν γαί πάγη· δ’ἄρ’ στη τάρβησέν τε
βαμβαίνων· ραβος δὲ δι στόμα γίγνετ’ δόντων·
χλωρὸς παὶ δείους· τὼ δ’ἀσθμαίνοντε κιχήτην,
χειρῶν δ’ἁψάσθην· δὲ δακρύσας πος ηὔδα·
ζωγρεῖτ’, αὐτὰρ γὼν μὲ λύσομαι· στι γὰρ νδον
χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,
τῶν κ’ὔμμιν χαρίσαιτο πατὴρ περείσι’ ποινα
εἴ κεν μὲ ζωὸν πεπύθοιτ’ πὶ νηυσὶν χαιῶν.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις δυσσεύς·
θάρσει, μηδέ τί τοι θάνατος καταθύμιος στω.
ἀλλ’ γε μοι τόδε εἰπὲ καὶ τρεκέως κατάλεξον·
πῇ δη οὕτως πὶ νῆας πὸ στρατοῦ ρχεαι οἷος
νύκτα δι’ ὀρφναίην, τε θ’εὕδουσι βροτοὶ λλοι;
τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων;
σ’Ἕκτωρ προέηκε διασκοπισθαι καστα
νῆας πι γλαφυράς; σ’αὐτὸν θυμὸς νῆκε;
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Δόλων, πὸ δ’ἔτρεμε γυῖα·
πολλῇσίν μ’ἄτῃσι παρὲκ νόον γαγεν κτωρ,
ὅς μοι Πηλεΐωνος γαυοῦ μώνυχας ππους
δωσέμεναι κατένευσε καὶ ρματα ποικίλα χαλκῷ,
νώγει δέ μ’ἰόντα θοὴν δι νύκτα μέλαιναν
νδρῶν δυσμενέων σχεδὸν λθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαι
φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,
δη χείρεσσιν ὑφ’ μετέρῃσι δαμέντες
φύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδ’ θέλουσι
νύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ δηκότες αἰνῷ.
τὸν δ’ἐπιμειδήσας προσέφη πολύμητις δυσσεύς·
ῥά νύ τοι μεγάλων δώρων πεμαίετο θυμὸς
ππων Αἰακίδαο δαίφρονος· οἳ δ’ἀλεγεινοὶ
νδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδ’ χέεσθαι
λλῳ γ’ἢ χιλῆϊ, τὸν θανάτη τέκε μήτηρ.
ἀλλ’ γε μοι τόδε εἰπὲ καὶ τρεκέως κατάλεξον·
ποῦ νῦν δεῦρο κιὼν λίπες κτορα ποιμένα λαῶν;
ποῦ δέ οἱ ντεα κεῖται ρήϊα, ποῦ δέ οἱ πποι;
πῶς δαὶ τῶν λλων Τρώων φυλακαί τε καὶ εὐναί;
σσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, μεμάασιν
αὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν πόπροθεν, ε πόλιν δὲ
ἂψ ναχωρήσουσιν, πεὶ δαμάσαντό γ’Ἀχαιούς.
τὸν δ’αὖτε προσέειπε Δόλων Εὐμήδεος υἱός·
τοὶ γὰρ γώ τοι ταῦτα μάλ’ τρεκέως καταλέξω.
κτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν, σοι βουληφόροι εἰσί,
βουλὰς βουλεύει θείου παρὰ σήματι λου
νόσφιν πὸ φλοίσβου· φυλακὰς δ’ἃς εἴρεαι ρως
οὔ τις κεκριμένη ῥύεται στρατὸν οὐδὲ φυλάσσει.
σσαι μὲν Τρώων πυρὸς σχάραι, οἷσιν νάγκη
οἷ δ’ἐγρηγόρθασι φυλασσέμεναί τε κέλονται
λλήλοις· τὰρ αὖτε πολύκλητοι πίκουροι
εὕδουσι· Τρωσὶν γὰρ πιτραπέουσι φυλάσσειν·
οὐ γάρ σφιν παῖδες σχεδὸν εἵαται οὐδὲ γυναῖκες.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις δυσσεύς·
πῶς γὰρ νῦν Τρώεσσι μεμιγμένοι πποδάμοισιν
εὕδουσ’ πάνευθε; δίειπέ μοι φρα δαείω.
τὸν δ’ἠμείβετ’ πειτα Δόλων Εὐμήδεος υἱός·
τοὶ γὰρ γὼ καὶ ταῦτα μάλ’ τρεκέως καταλέξω.
πρὸς μὲν λὸς Κᾶρες καὶ Παίονες γκυλότοξοι
καὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοί τε Πελασγοί,
πρὸς Θύμβρης δ’ἔλαχον Λύκιοι Μυσοί τ’ἀγέρωχοι
καὶ Φρύγες ππόμαχοι καὶ Μῄονες πποκορυσταί.
λλὰ τί μὲ ταῦτα διεξερέεσθε καστα;
εἰ γὰρ δὴ μέματον Τρώων καταδῦναι μιλον
Θρήϊκες οἷδ’ πάνευθε νεήλυδες σχατοι λλων·
ἐν δέ σφιν ’Ρῆσος βασιλεὺς πάϊς ϊονῆος.
τοῦ δὴ καλλίστους ππους δον δὲ μεγίστους·
λευκότεροι χιόνος, θείειν δ’ἀνέμοισιν μοῖοι·
ρμα δέ οἱ χρυσῷ τε καὶ ργύρῳ εὖ σκηται·
τεύχεα δὲ χρύσεια πελώρια θαῦμα δέσθαι
λυθ’ χων· τὰ μὲν οὔ τι καταθνητοῖσιν οικεν
νδρεσσιν φορέειν, ἀλλ’ θανάτοισι θεοῖσιν.
ἀλλ’ μὲ μὲν νῦν νηυσὶ πελάσσετον κυπόροισιν,
έ με δήσαντες λίπετ’ αὐτόθι νηλέϊ δεσμῷ,
φρά κεν λθητον καὶ πειρηθῆτον μεῖο
κατ’ αἶσαν ειπον ἐν μῖν, ε καὶ οὐκί.
τὸν δ’ἄρ’ πόδρα δὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
μὴ δή μοι φύξίν γε Δόλων μβάλλεο θυμῷ·
σθλά περ γγείλας, πεὶ κεο χεῖρας ἐς μάς.
εἰ μὲν γάρ κέ σε νῦν πολύσομεν μεθῶμεν,
τε καὶ στερον εἶσθα θοὰς πὶ νῆας χαιῶν
διοπτεύσων ναντίβιον πολεμίξων·
εἰ δέ κ’ἐμῇς πὸ χερσὶ δαμεὶς πὸ θυμὸν λέσσῃς,
οὐκέτ’ πειτα σὺ πῆμά ποτ’ σσεαι ργείοισιν.
ἦ, καὶ μέν μιν μελλε γενείου χειρὶ παχεί
ψάμενος λίσσεσθαι, δ’αὐχένα μέσσον λασσε
φασγάνῳ ΐξας, πὸ δ’ἄμφω κέρσε τένοντε·
φθεγγομένου δ’ἄρα τοῦ γε κάρη κονίσιν μίχθη.
τοῦ δ’ἀπὸ μὲν κτιδέην κυνέην κεφαλῆφιν λοντο
καὶ λυκέην καὶ τόξα παλίντονα καὶ δόρυ μακρόν·
καὶ τά γ’Ἀθηναί ληΐτιδι δῖος δυσσεὺς
ψόσ’ νέσχεθε χειρὶ καὶ εὐχόμενος πος ηὔδα·
χαῖρε θε τοῖσδεσσι· σὲ γὰρ πρώτην ἐν λύμπῳ
πάντων θανάτων πιδωσόμεθ’· λλὰ καὶ αὖτις
πέμψον πὶ Θρῃκῶν νδρῶν ππους τε καὶ εὐνάς.
ὣς ἄρ’ φώνησεν, καὶ πὸ θεν ψόσ’ είρας
θῆκεν νὰ μυρίκην· δέελον δ’ἐπὶ σῆμά τ’ἔθηκε
συμμάρψας δόνακας μυρίκης τ’ἐριθηλέας ζους,
μὴ λάθοι αὖτις όντε θοὴν δι νύκτα μέλαιναν.
τὼ δὲ βάτην προτέρω διά τ’ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα,
αἶψα δ’ἐπὶ Θρῃκῶν νδρῶν τέλος ξον όντες.
οἳ δ’εὗδον καμάτῳ δηκότες, ντεα δέ σφιν
καλὰ παρ’ αὐτοῖσι χθονὶ κέκλιτο εὖ κατὰ κόσμον
τριστοιχί· παρὰ δέ σφιν κάστῳ δίζυγες πποι.
’Ρῆσος δ’ἐν μέσῳ εὗδε, παρ’ αὐτῷ δ’ὠκέες πποι
ἐξ πιδιφριάδος πυμάτης μᾶσι δέδεντο.
τὸν δ’Ὀδυσεὺς προπάροιθεν δὼν Διομήδεϊ δεῖξεν·
οὗτός τοι Διόμηδες νήρ, οὗτοι δέ τοι πποι,
οὓς νῶϊν πίφαυσκε Δόλων ὃν πέφνομεν μεῖς.
ἀλλ’ γε δὴ πρόφερε κρατερὸν μένος· οὐδέ τί σε χρὴ
στάμεναι μέλεον σὺν τεύχεσιν, λλὰ λύ’ ππους·
σύ γ’ἄνδρας ναιρε, μελήσουσιν δ’ἐμοὶ πποι.
ὣς φάτο, τῷ δ’ἔμπνευσε μένος γλαυκῶπις θήνη,
κτεῖνε δ’ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ρνυτ’ εικὴς
ορι θεινομένων, ρυθαίνετο δ’αἵματι γαῖα.
ὡς δὲ λέων μήλοισιν σημάντοισιν πελθὼν
αἴγεσιν ΐεσσι κακὰ φρονέων νορούσῃ,
ὣς μὲν Θρήϊκας νδρας πῴχετο Τυδέος υἱὸς
φρα δυώδεκ’ πεφνεν· τὰρ πολύμητις δυσσεὺς
ὅν τινα Τυδεΐδης ορι πλήξειε παραστὰς
τὸν δ’Ὀδυσεὺς μετόπισθε λαβὼν ποδὸς ξερύσασκε,
τὰ φρονέων κατὰ θυμὸν πως καλλίτριχες πποι
ῥεῖα διέλθοιεν μηδὲ τρομεοίατο θυμῷ
νεκροῖς μβαίνοντες· ήθεσσον γὰρ ἔτ’ αὐτῶν.
ἀλλ’ τε δὴ βασιλῆα κιχήσατο Τυδέος υἱός,
τὸν τρισκαιδέκατον μελιηδέα θυμὸν πηύρα
ἀσθμαίνοντα· κακὸν γὰρ ναρ κεφαλῆφιν πέστη
τὴν νύκτ’ Οἰνεΐδαο πάϊς δι μῆτιν θήνης.
τόφρα δ’ἄρ’ τλήμων δυσεὺς λύε μώνυχας ππους,
σὺν δ’ἤειρεν μᾶσι καὶ ξήλαυνεν μίλου
τόξῳ πιπλήσσων, πεὶ οὐ μάστιγα φαεινὴν
ποικίλου ἐκ δίφροιο νοήσατο χερσὶν λέσθαι·
ῥοίζησεν δ’ἄρα πιφαύσκων Διομήδεϊ δίῳ.
αὐτὰρ μερμήριζε μένων τι κύντατον ρδοι,
γε δίφρον λών, θι ποικίλα τεύχε’ κειτο,
ῥυμοῦ ξερύοι κφέροι ψόσ’ είρας,
τι τῶν πλεόνων Θρῃκῶν πὸ θυμὸν λοιτο.
εἷος ταῦθ’ ρμαινε κατὰ φρένα, τόφρα δ’Ἀθήνη
γγύθεν σταμένη προσέφη Διομήδεα δῖον·
νόστου δὴ μνῆσαι μεγαθύμου Τυδέος υἱ
νῆας πι γλαφυράς, μὴ καὶ πεφοβημένος λθῃς,
μή πού τις καὶ Τρῶας γείρῃσιν θεὸς λλος.
ὣς φάθ’, δὲ ξυνέηκε θεᾶς πα φωνησάσης,
καρπαλίμως δ’ἵππων πεβήσετο· κόψε δ’Ὀδυσσεὺς
τόξῳ· τοὶ δ’ἐπέτοντο θοὰς πὶ νῆας χαιῶν.
οὐδ’ λαοσκοπιὴν εἶχ’ ργυρότοξος πόλλων
ὡς ἴδ’ θηναίην μετὰ Τυδέος υἱὸν πουσαν·
τῇ κοτέων Τρώων κατεδύσετο πουλὺν μιλον,
ρσεν δὲ Θρῃκῶν βουληφόρον πποκόωντα
’Ρήσου νεψιὸν σθλόν· δ’ἐξ πνου νορούσας
ὡς δε χῶρον ρῆμον, ὅθ’ στασαν κέες πποι,
νδράς τ’ἀσπαίροντας ἐν ργαλέσι φονῇσιν,
μωξέν τ’ἄρ’ πειτα φίλον τ’ὀνόμηνεν ταῖρον.
Τρώων δὲ κλαγγή τε καὶ σπετος ρτο κυδοιμὸς
θυνόντων μυδις· θηεῦντο δὲ μέρμερα ργα
ὅσσ’ νδρες ῥέξαντες βαν κοίλας πὶ νῆας.
οἳ δ’ὅτε δή ῥ’ἵκανον θι σκοπὸν κτορος κταν,
ἔνθ’ δυσεὺς μὲν ρυξε Δι φίλος κέας ππους,
Τυδεΐδης δὲ χαμᾶζε θορὼν ναρα βροτόεντα
ἐν χείρεσσ’ δυσῆϊ τίθει, πεβήσετο δ’ἵππων·
μάστιξεν δ’ἵππους, τὼ δ’οὐκ έκοντε πετέσθην
νῆας πι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον πλετο θυμῷ.
Νέστωρ δὲ πρῶτος κτύπον ϊε φώνησέν τε·
φίλοι ργείων γήτορες δὲ μέδοντες
ψεύσομαι, τυμον ρέω; κέλεται δέ με θυμός.
ππων μ’ὠκυπόδων μφὶ κτύπος οὔατα βάλλει.
αἲ γὰρ δὴ δυσεύς τε καὶ κρατερὸς Διομήδης
ὧδ’ φαρ ἐκ Τρώων λασαίατο μώνυχας ππους·
ἀλλ’ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή τι πάθωσιν
ργείων οἳ ριστοι πὸ Τρώων ρυμαγδοῦ.
οὔ πω πᾶν εἴρητο πος ὅτ’ ἄρ’ λυθον αὐτοί.
καί ῥ’οἳ μὲν κατέβησαν πὶ χθόνα, τοὶ δὲ χαρέντες
δεξι σπάζοντο πεσσί τε μειλιχίοισι·
πρῶτος δ’ἐξερέεινε Γερήνιος ππότα Νέστωρ·
εἴπ’ γε μ’ὦ πολύαιν’ δυσεῦ μέγα κῦδος χαιῶν
ππως τοῦσδ’ ππους λάβετον καταδύντες μιλον
Τρώων, τίς σφωε πόρεν θεὸς ντιβολήσας.
αἰνῶς κτίνεσσιν οικότες ελίοιο.
αἰεὶ μὲν Τρώεσσ’ πιμίσγομαι, οὐδέ τί φημι
μιμνάζειν παρὰ νηυσὶ γέρων περ ὼν πολεμιστής·
ἀλλ’ οὔ πω τοίους ππους δον οὐδὲ νόησα.
λλά τιν’ ὔμμ’ ΐω δόμεναι θεὸν ντιάσαντα·
μφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεὺς
κούρη τ’αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπις θήνη.
τὸν δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις δυσσεύς·
Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος χαιῶν
ῥεῖα θεός γ’ἐθέλων καὶ μείνονας έ περ οἵδε
ππους δωρήσαιτ’, πεὶ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.
πποι δ’οἵδε γεραι νεήλυδες οὓς ρεείνεις
Θρηΐκιοι· τὸν δέ σφιν νακτ’ γαθὸς Διομήδης
κτανε, πὰρ δ’ἑτάρους δυοκαίδεκα πάντας ρίστους.
τὸν τρισκαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν γγύθι νηῶν,
τόν ῥα διοπτῆρα στρατοῦ μμεναι μετέροιο
κτωρ τε προέηκε καὶ λλοι Τρῶες γαυοί.
ὣς εἰπὼν τάφροιο διήλασε μώνυχας ππους
καγχαλόων· μα δ’ἄλλοι σαν χαίροντες χαιοί.
οἳ δ’ὅτε Τυδεΐδεω κλισίην εὔτυκτον κοντο,
ππους μὲν κατέδησαν ϋτμήτοισιν μᾶσι
φάτνῃ ἐφ’ ππείῃ, θι περ Διομήδεος πποι
στασαν κύποδες μελιηδέα πυρὸν δοντες·
νη δ’ἐνὶ πρυμνῇ ναρα βροτόεντα Δόλωνος
θῆκ’ δυσεύς, ὄφρ’ ρὸν τοιμασσαίατ’ θήνῃ.
αὐτοὶ δ’ἱδρῶ πολλὸν πενίζοντο θαλάσσῃ
σβάντες κνήμας τε δὲ λόφον μφί τε μηρούς.
αὐτὰρ πεί σφιν κῦμα θαλάσσης δρῶ πολλὸν
νίψεν πὸ χρωτὸς καὶ νέψυχθεν φίλον τορ,
ἔς ῥ’ἀσαμίνθους βάντες ϋξέστας λούσαντο.
τὼ δὲ λοεσσαμένω καὶ λειψαμένω λίπ’ λαί
δείπνῳ φιζανέτην, πὸ δὲ κρητῆρος θήνῃ
πλείου φυσσόμενοι λεῖβον μελιηδέα οἶνον.